Τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν μπορούν να λυθούν αν μείνουμε στο ίδιο επίπεδο σκέψης που είχαμε όταν τα δημιουργήσαμε.

Κανείς τελικά δεν έμαθε …που στο διάβολο πήγαν τα λεφτά.
Κι όσο κανείς δεν θα μαθαίνει …κανείς δεν θα πληρώνει.
Ο ένας δείχνει με το δάχτυλο τον άλλον, κάποιος παίρνει μεγαλύτερο μισθό, κάποιος παίρνει ένα επίδομα, κάποιος φορολογείται με χαμηλότερη κλίμακα,, κάποιος φοροδιαφεύγει, κάποιος …

Η γνώμη μου. Και πολύ καλά κάνει και τα κάνει όλα αυτα.

Επί τέσσερις μήνες, σχετικοί και άσχετοι, συζητούν, διαρρέουν, συμβουλεύονται και διαβουλεύονται…μέτρα. Το μαρτύριο της σταγόνας. Και να έρχονται μέτρα. Και να αύριο θα έρθουν τα μέτρα. Και να, όπου ναναι στρίβουν την γωνία τα μέτρα…Μέτρα να μαζέψουμε έσοδα, μέτρα να περιστείλουμε τις δαπάνες… Ε, και;;

Η ερώτηση είναι μια. Αυτά τα λεφτά, που ΘΑ…ΟΤΑΝ… ΑΝ …επιτέλους καταλήξουμε στον τρόπο που θα τα μαζέψουμε ή θα τα εξοικονομήσουμε, μας είπε ποτέ κάποιος πως στο διάβολο θα φέρουν νέο πλούτο. Και σε ποιον θα τον φέρουν….

Χασαμε και την πρασινη αναπτυξη Τίνα μου...

Πόσο ακόμα θα τσακωθούμε για το πώς ακριβώς θα περικοπεί το κομματάκι που αναλογεί στον διπλανό μας από την πίττα; Και είναι πολλά τα 2000 ευρω, κι αν είναι 3000 με παιδιά, να είναι 2500 με ένα σκυλί… ΕΛΕΟΣ!!!!
Πότε θα ευαρεστηθεί κάποιος να βάλει στο τραπέζι την μεγάλη κουβέντα για το μεγάλωμα της πίττας;

Αγαπητή κ. Μπιρμπιλη μου, τα πληρώσαμε τα τέλη μας, και τον πράσινο φόρο και τα κανελί με βούλες περιβαλλοντικά.
Μπας και ξέρει κανείς πόσο στο διάβολο ήταν αυτό το ποσό που συγκεντρώθηκε από τον …πράσινο φόρο; Πόσο ακριβώς. Νούμερο. Αριθμό. Αυτή ειναι η λογοδοσία. Λογοδοσία δεν ειναι πιος ειχε κουμπαρο ποιον.

Και που πήγε αυτό το ποσό, που θα πάει, τι θα φέρει πίσω. Αν είναι να φέρει ποδηλατοδρόμους…άστο να πάει στο διάβολο…

Εκτός και αν αντί για επίδομα ΟΑΕΔ δώσετε στους άνεργους από ένα ποδήλατο γιατί η κατάθλιψη από την φτώχεια, την ανέχεια και το άγχος της ανεργίας διαβουλευτήκαμε και αποφασίσαμε ότι θα την καταπολεμήσουμε με άσκηση.

Υπάρχει κανείς που αμφισβητεί ότι το περιβάλλον θα σωθεί ΜΟΝΟ και ΑΝ η προστασία του φέρνει ανάπτυξη, λεφτά και θέσεις εργασίας;
Ανακάλυψε λέει η ΡΑΕ στα σκονισμένα συρτάρια της ότι έχει αιτήσεις για δυο υπεράκτια αιολικά πάρκα…Ας το διάβολο!!! Κοίτα να δεις… Μιλάμε για 1050 ΜW(όσο δηλαδή όλα τα συστήματα ΑΠΕ που λειτουργούν στην χώρα μας), και 100 θέσεις ΜΟΝΙΜΗΣ και καλοαμειβόμενης εργασίας… Δεν βιαζομαστε καλέ... Αγαλι αγαλι γινεται η αγουρίδα μέλι.

Αφήστε όλη αυτήν την απέραντη παπαρολογία για το τι θα φορολογήσετε… ΟΤΑΝ το φορολογήσετε.
Αλήθεια εκείνοι οι ράμπο που θα έπιαναν τους 150 μεγαλογιατρούς στο Κολωνάκι, χάθηκαν στην πλατεία; Κάτι άλλοι «εξολοθρευτές» που θα τσάκωναν το λαθρεμπόριο καύσιμων, δοκιμάζουν ακόμα τις στολές; Και μέχρι να …νομοθετήσουμε δεν υπάρχει κανένας νόμος για τους φοροφυγάδες; Όχι βρε, θα τους πιάσουμε με τον καλό τον Νόμο.

Οι εισφοροεισπρακτορες γιατί δεν πάνε στα μπλόκα το βράδυ να δουν για τα ένσημα των αλβανών που φυλάνε τα τρακτέρ;

Επικεντρωθείτε επιτέλους στο μεγάλωμα της πίττας, στο πως θα προσφέρετε ένα σταθερό φορολογικό περιβάλλον σε καινοτόμες επενδύσεις, δώστε φορολογικά κίνητρα στις επιχειρηματικές δαπάνες για R&D, μειώστε το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ διοικητικό κόστος της γραφειοκρατίας- στην Ελλάδα για να κάνεις ένα έργο θέλεις περισσότερους δικηγόρους από μηχανικούς- επεξεργαστείτε φορολογικά κίνητρα, για συμπράξεις επιχειρήσεων, Πανεπιστημίων και Ερευνητικών Κέντρων.

Να μεγαλώσει η πίττα, να γεννηθούν δουλειές, δουλειές όχι της πλάκας, όχι επισφαλείς, όχι ψευτοεπιδοτουμενες, δουλειές με ορίζοντα, με εργασιακά δικαιώματα, καλοαμειβόμενες και όχι δουλειές …δουλείες…
Να παραχθεί χρήμα, χρήμα όχι αεριτζίδικο, όχι μαύρο, όχι κάλπικο…όχι στο ταμπλω.. Πραγματικός πλούτος.

Οι μαγκιές με του Ρουμπινι και τα γραμματάκια των εθνικά υπερήφανων ελλήνων, που δεν σηκώνουν …μύγα στο σπαθί τους, είναι επιεικώς γελοία. Είναι για εσωτερική κατανάλωση… και εσωτερικά δόξα να έχει ο Γιαραμπής, καταναλώσαμε τα μέγιστα. Όταν παλεύεις να δανειστείς το 20% του ΑΕΠ σου, με τοκογλυφικά επιτόκια… ε, ναι έχεις χρεοκοπήσει.

Αλλά το πιο σημαντικό δεν είναι αν θα χρεοκοπήσεις σήμερα ή αύριο. Το πιο σημαντικό είναι να μην χρεοκοπήσεις …γενικώς. Και αν απλώς …διαβουλεύεσαι και εστιαζεις μόνο σε μέτρα δημοσιονομικής ορθοδοξίας, απλά στην καλυτερη των περιπτωσεων αναβάλλεις την χρεοκοπία για λίγο καιρό.

Το σημαντικό δεν είναι να μαζέψεις λεφτά. Το σημαντικό είναι να μαζέψεις τα λεφτά και να τα επενδυσεις εκει που θα σου φέρουν …λεφτά, θα σου φέρουν πλουτο. Δηλαδή θα σου φέρουν ανάπτυξη, και ΔΟΥΛΕΙΕΣ.


Τελικά ο μόνος που έδινε λεφτά σε αυτή την χώρα, και μάλιστα αδιαμαρτύρητα, ήταν ο Χριστοφοράκος. Αυτόν τον χριστιανό γιατί πάλι λυσσάξαμε να τον διώξουμε; Άσε που στην βιασύνη του ξέχασε και το ημερολόγιο του… Μας το άφησε αμανάτι…

Faites vos jeux, rien ne va plus

Το τι διαβάσαμε, το τι συζητήσαμε όλοι μας για τους αγρότες και τους αγροτοπατέρες των μπλοκων, δεν θα τα επαναλάβω. Η δική μου προσέγγιση, η δική μου θέση, παραμένει, η ίδια και δεν ήταν ούτε συναισθηματική, ούτε ..περί δικαίου. Ξέρω πολύ καλά ότι τα δίκαια, χρησιμοποιήθηκαν ...αφειδώς ιστορικά για να καμουφλάρουν πάντα συμφέροντα.
Αλίμονο ή μάλλον ΤΙΜΗ σε όσους τα πήραν σοβαρά, σε όσους πραγματικά πίστεψαν, σε όσους πραγματικά θυσιάστηκαν γιατί ανέμιζε μπροστά τους η σημαία του Δικαίου. Και ήταν πολλοί αυτοί. Αλλά πάντα λιγότεροι από τους...άλλους...όλους αυτούς που το μαχαίρι του πολύ στενού, προσωπικού, κομματικού, συντεχνιακού ή ότι άλλο συμφέροντος το ονόμασαν δίκιο(όχι ΔΙΚΑΙΟ) και ... το έκαναν τρύπια παντιέρα.


Τι περιμένουν τώρα οι αγρότες στα μπλόκα; Έβαλα πολλές απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα, αλλά μόνο μια μου κάθεται. Περιμένουν τα ΜΑΤ.

Παρά τις απίστευτες ανοησίες που έκανε η Υπουργός της Αγροτιάς, παρά τις αδιανόητες αστοχίες, παρά τα διαίρει και βασίλευε, παρά τους εναγκαλισμούς με τους άθλιους Καραμιχες και τα πισωγυρίσματα όταν είδε ότι δεν την παίρνει, παρα τις απολυτα ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΕΣ συμμαχίες, παρά τους τσαμπουκάδες και τις ψευτομαγκιές, παρά τις ...κατά βούληση «επιχορηγήσεις» π.χ. στους ελαιοπαραγωγούς της δικής της εκλογικής περιφέρειας, όσο κι αν τα σκάτωσε, τώρα πίσω δεν μπορεί να κάνει. Τώρα λεφτά δεν μπορεί να δώσει. Θα την κράξουν και οι πέτρες.

Που ποντάρει η Υπουργός; Στην κούραση... των «μαχητών».

Που ποντάρουν οι αγροτόμαγκες; Στα ΜΑΤ. Στην ηρωική έξοδο.
Θα τους κάνει κάποιος το χατίρι;

Συχωριανοί μου, ζορικες εποχές, οι ξενοδοχοι του χειμερινού τουρισμού, λένε ότι πατωσανε, κάνανε και μηνυσεις και αγωγές στοςυ ....μαχητές. Ας στήσουμε εδώ πέρα ένα στοιχηματάκι, να βγάλουμε κανένα φράγκο, να πάμε και το τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας μια εκδρομούλα στην ελληνική επαρχία. Για τους χειμαζομενους ξενοδοχους ρε γαμωτο!!! Για την φουκαριαρα την ...μανουλα μου...

Λοιπόν...κούραση ή ΜΑΤ;

Εγώ ποντάρω στην κούραση... Εσεις;

Έλα τώρα που γυρίζει....

Ακριβή μου Πατρίδα...

Ψηλή και λεβεντόκορμη, με μαύρα μάτια πλάνα, ταϊσμένη από ήλιο και κρασί και μέλι, με την αρμύρα της θάλασσας ακόμα να νοτίζει τις άκρες των μαλλιών της, με αδερφούς, πατεράδες και γιους, που το κούτελο τους έχει μεγαλύτερη σημασία από την τσέπη τους, βγήκε στο μεϊντάνι για να βρει άντρα και προστάτη.

Οχτροί από όλα τα σημεία του ορίζοντα, επιβουλεύονταν πάντα την ομορφιά της. Εξ από ανέκαθεν...
Μην την ρωτήσεις να σου διηγηθεί - μωρέ και χωρίς να την ρωτήσεις, αυτή θα στα ιστορήσει- πόσοι αποπειράθηκαν να βατέψουν το μοσχομυριστό από λεμονανθούς και λιόδεντρα κορμάκι της.

Αειπάρθενος αυτή, αλλά ...λεβεντογέννα. Μαγικό; Όπως, όλα τα μαγικά, που συμβαίνουν στο τόπο της. Οι πατεράδες, τα αδέλφια και οι γιοι της, κορίτσια και αγόρια, με το μάτι περήφανα αγριεμένο, θα τα βάλουν με όποιον τολμήσει να ψελλίσει κάτι για την τιμή και την υπόληψη της. Αυτοί βέβαια, την προίκα της την φάγανε προ πολλού. Και φάγανε κι όλα τα προικιά που δώσαν στην ...αειπάρθενο, κατά καιρούς, μέσα στην ιστορία, οι διάφοροι ....γαμπροί.
Σήμερα πάλι στη γύρα να σωθεί η αειπάρθενος λεβεντογέννα. Άγγλοι, Γάλλοι Πορτογάλοι, κοτζαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες... η σημαία ρεεεεεε, η σημαία να κυματίζει στην Ακρόπολη...
Παρθενορραφές...

Αγαπάω πολύ, πάρα πολύ την Ελλάδα, αλλά για άλλους λόγους από τους ...πατριωτικούς. Αγαπάω την Ελλάδα, για αυτό που πραγματικά είναι, και όχι για αυτό που υστερικά σε όλες τις γλώσσες του κόσμου (προσφάτως και στα κινέζικα!!!)... φωνασκεί ότι ...είναι...

Σημαίες και πατρίδες εγώ απο τα μικρατα μου, δεν ξέρω, δεν γνωρίζω και δεν αναγνωρίζω. Πατρίδα του καθενός είναι το χώμα που επιλέγει να πατάει. Πατρίδα του καθενός είναι το χώμα που θα τον αφήσουν να πιάσει ρίζες. Ο ήλιος που θα τον αφήσουν να αντικρίζει.

Αγαπάω την Ελλάδα, για την πουτανιά και τις αιώνιες παρθενορραφές της, αγαπάω την Ελλάδα, για το μάτι της το τσακίρικο, αυτό το αγέρωχο που το κλείνει σεμνά και συγχρόνως πονηρά σε όποιον γουστάρει να την καβαλικέψει. Γουστάρω τρελά το σοι της, πατεράδες, αδέρφια και γιους, νταβάδες που η τιμή τους, χωράει να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλο τους.

Δεν θα χρεοκοπήσει ποτέ η Ελλάδα. Αυτή η Ελλάδα, που δεν υπήρξε ποτέ... Αυτή η Ελλάδα που υπήρξε μόνο στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, στα σχολικά εγχειρίδια και προσφάτως στα τηλεοπτικά παράθυρα. Δεν θα χρεοκοπήσει ποτέ γιατί... ΔΕΝ υπάρχει.
Η μόνη ιστορία που δεν μας είπαν ποτέ τα σχολεία μας, που δεν θα πουν ποτέ τα στα παιδιά μας, μια φωτογραφία στο πρωτοσέλιδο της Liberation. Μια φωτογραφία...χίλιες λέξεις. Η ...ιστορία του τόπου που δεν ετυχε να έχω πατριδα, αλλά του τόπου που ΕΠΙΛΕΓΩ για Πατρίδα.

Ελλάδα μου. Εκάβη μου. Λατρευτή μου Πατρίδα. Ακριβή μου Πατρίδα....

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα πες, με το πρώτο σου το γάλα,
και στις αρένες του κόσμου μάννα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς.

Respect...

Έσουρα πολλά στους αστραπόγιαννους… και όταν το έγραφα δεν είχα στο μυαλό μου κάποιον συγκεκριμένο. Αλλά έλα ντε που υπάρχει… Όνομα και πράγμα …Αστραπόγιαννος. Σε πιο εξελιγμένη version από τον Κουρκουλο, με ολίγον από Breaveheart …
Οφείλω λοιπόν να ομολογήσω ότι κάποιου το εξαιρετικό του χιούμορ, ανταγωνίζεται το εξαιρετικό του κρασί. Και όταν λέμε εξαιρετικά…το εννοούμε και για τα δύο. RESPECT!!!! και για τα δύο...

Τέλος πάντων συχωριανοί και εν blogoσφαιρα αδελφοί… κυνηγήστε και βρείτε και προπαντός ΠΙΕΙΤΕ και το Περιήλιον και το Αφήλιον, κόκκινο και λευκό κρασί αντίστοιχα και θα με θυμηθείτε. Για εκδρομες στις εθνικές δεν μας βλέπω συντομα, και όταν δνε μπορείς να το ...αποφυγεις, απολαυσε το τουλάχιστον. Με υπέροχο κρασί. Viva μας λοιπόν!!!

Υ.Γ. Το σωστό φίλε μου λέγεται…ακόμα και από τα …παιδιά της πόλης...

Γκελ στην Άβυσσο...

Έπεσε τυχαία στα χέρια μου, όταν ήμουν γύρω στα 13, ίσως και 14.
Δεν του έδωσα και μεγάλη σημασία τότε, ήταν τόσο έξω από τον δικό μου κόσμο. Απλά το κράτησα σε μια άκρη του μυαλού μου.

Το ξαναδιάβασα ένα από τα υπέροχα φοιτητικά Αμοργιανά και Αστροπαλιώτικα μου καλοκαίρια. Ταίριαζε τότε σε έναν κόσμο που πρωτονακάλυπτα ότι υπήρχε και με μάγευε, ταίριαζε σε ότι ψυχανεμιζόμουν ότι υπήρχε και μέσα στις δικές μου ρίζες, αλλά κρυβόταν από φωτεινά αστικά λαμπάκια, ταίριαζε με το λούμπεν που φλερτάριζα τότε τρελά και απεγνωσμένα, ταίριαζε με τον στραγγαλισμό του Ταχτσή που τότε μου μοσχομύριζε ρίσκο και ηδονή, ταίριαζε...

Και πάλι όμως δεν καλοκούμπωνε με τα τότε διαβάσματα μου, και ίσως να μην κράτησα αυτό το τόσο απλοϊκό, τουλάχιστον για το μέγεθος της Έλλης Παππά «δυο γυναίκες συζητάνε για την ιστορία πάνω από μπουγαδόνερα» αλλά δεν θα έλεγα ότι και η δεύτερη αν και ...μονορούφι ανάγνωση, μου άφησε κάτι συγκλονιστικό.

Το ξαναδιάβασα μεταφρασμένο από τον Λακαριερ στα γαλλικά, όταν έψαχνα απεγνωσμένα κάτι να μου μυρίζει Ελλάδα. Ο Λακαριερ είναι κάποιος που λάτρεψε μια Ελλάδα, που ποτέ δεν υπήρξε.
Και από εκείνη την ανάγνωση, σε μια γλώσσα που δεν ήταν η μητρική του Τρίτου Στεφανιού, που μάλλον το αδικούσε, άρχισαν και οι άλλες μου αναγνώσεις, οι δεύτερες, οι τρίτες, οι τέταρτες....και κάθε φορά που το διαβάζω να σου και μια ακόμα «ανάγνωση», νασου και άλλο ένα επιπεδο, που ειχα αφησει παραγνωρισμένο.

Στην τότε Χριστουγεννιατικη επιστροφή μου στην πατρίδα, το ξαναδιάβασα για τέταρτη φορά πια, το πήρα μαζί μου, και από τότε το πάω και το φέρνω όπου βρεθώ, το κουβαλάω πάντα μαζί μου, σε αλλαγές, σε άλλα σπίτια, σε άλλα δωμάτια, σε άλλα κρεβάτια. Το Τρίτο Στεφάνι, δεν ξαναμπήκε ποτέ σε βιβλιοθήκη, έμεινε μαζί με κάποια άλλα λίγα βιβλία στο υπνοδωμάτιο. Γιατί το Τρίτο Στεφάνι για μένα ήταν η Ελληνική Αγια Γραφή.

Ο Ταχτσής λέει ότι η Εκάβη, στο Τρίτο Στεφάνι, είναι η Ελλάδα. «Όταν διαμαρτύρεται και κλαίει, διαμαρτύρεται και κλαίει η Ελλάδα. Κι εγώ ακριβώς αυτό ήθελα να κάνω. Να βάλω την Ελλάδα να κλάψει, να κλάψω την Ελλάδα, να κλάψω με την Ελλάδα».

Η Νίνα λέει για την Εκάβη, «ήταν και Διάβολος, ήταν και Θεός.... Την είχα ικανή για τις ευγενικότερες πράξεις αλλά και για τις μεγαλύτερες κακίες»... Η Ελλάδα.

Η Εκάβη αγαπάει τα παιδιά της αλλά την ίδια ώρα τα καρφώνει στην αστυνομία ότι είναι κομουνιστές. «Κάνει πολύ καλό στον Δημήτρη μου η φυλακή. Να τον δεις Νίνα μου, έγινε ροδομάγουλος, ξέκοψε από τους κομουνιστές, τους πούστηδες, και τους πρεζάκηδες»

Η Εκάβη συζητάει, χαμογελάει, καμαρώνει κι ας τα ψευτοξορκίζει τα καμώματα του λατρεμένου και πανέμορφου γιου της, του Δημήτρη. Ο Δημήτρης, ίσως η πιο τραγική, αλλά και η πιο παραγνωρισμένη φιγούρα όλου του έργου. Τον ψιλομαλώνει «καθωσπρεπειστικα» η Εκαβη χαμογελώντας όταν ο Δημητρης πηδάει τον επαρχιώτη για 20 τάλιρα. Βάζει το κατοστάρικο στον κόρφο της, όταν ο Δημήτρης αντί να πηδήξει τον μικροαστό με τα κατεβασμένα βρακιά, τον πιάνουν τα ...κομουνιστικά του και τον κλέβει βάζοντας του την φαλτσέτα στο λαιμό. Δασκαλεύει τον Δημήτρη να μην μιλάει στον μικρό Άκη, που καμαρώνει ντυμενος με την στολή της Νεολαίας Μεταξά για την θρησκεία που είναι το όπιο του λαού, «Νίνα μου δεν υπάρχει Θεός, αλλά θα τα πει και αλλού το παιδί αυτά, είναι εποχές για τέτοια;», αλλά η Εκαβη θα πέσει να πεθάνει όταν ο Δημητρης ερωτευτεί την ...αλλοθρησκη Εβραια. «Θα μας κάψει ο Θεός Νινα μου».

Ο Δημητρης μπορεί να κλεβει για την πρεζα του, μπορεί να ειναι κομουνιστής, μπορεί να ειναι επιβητορας του καθενός για 10 ταληρα...αλλά δεν πρέπει να ερωτευτεί. Δεν πρέπει ποτέ να αγαπησει καμμία πάνω απο αυτήν. Όταν επιτέλους ο Δημήτρης βρίσκει το αποκούμπι του, την Εβραία Βικτόρια, η Εκάβη θα του πριονίσει το τελευταίο κλαδί.

Σε εκείνον τον καυγά του με την Εκάβη...ουρλιάζει ο Δημήτρης χτυπώντας την μάννα του «Κουφάλα, τι θέλεις, μωρή; Δεν σε γαμώ, όχι εσένα δεν σε γαμώ» Και λίγο παρακάτω «μαμάκα, τι κάνετε μαμακα;»

Και όταν πια ο Δημήτρης θα πεθάνει... η Εκάβη δεν θα έχει πια λόγο να ζει. «Την αγαπάω την ζωή Νίνα μου, δεν ξέρω. Να πεθάνω... Κι αν αλλάξω γνώμη;»

Μια Εκάβη, μια Ελλάδα... Η Εκάβη, αυθαιρετεί, αδικεί, σφάλλει, αγαπάει, ξεπουλιέται, μεγαλοπιάνεται, κλαίει και γελάει ταυτόχρονα, αδικεί τις κόρες της, την πουτάνα την Ελένη, την παρθενοραμενη Πολυξένη, τον απόμακρο Θοδωρο. «Το μόνο παιδί που δεν με πικρανε ποτέ. Αχ, τον Θόδωρο μου, τον παραμέλησα». Η Εκάβη έχει το ακλόνητο άλλοθι. Την διαστροφική της αθωότητα.

Η Νίνα πάλι δεν είναι λαϊκό κορίτσι. Η Νίνα, είναι μεγαλωμένη στην οδό Σίνα. Δρόμος ορόσημο. Δρόμος όριο ανάμεσα στο μεγαλοαστικό Κολωνάκι και τα μικροαστικά Εξάρχεια.

Η Νίνα σε όλο το βιβλίο επαναλαμβάνει δυο ατάκες ...«όταν πουλησαμε τη Σίνα», και τον αποτροπιασμό, το μίσος για την κόρη της "θα με σκοτώσεις φάουσα».

Από την Σίνα, η Νίνα θα περνάει από τα μπλόκα των Αριστερών στους Δεξιούς και πάλι πίσω. Η Νινα είναι Χριστιανή και συνάμα ειδωλολατρισα, η Νίνα δεν ανηκει πουθενά, μόνο στην αφέλεια και την ασφάλεια της επιβίωσης της.

Η Νίνα ερωτεύεται μόνο μια φορά, τον πρώτο της έρωτα, που όμως ...τα έχει και με άλλον. Και έτσι δεν την αφήνουν να τον στεφανωθεί. «Ας με αφήνανε να τον πάρω, θα τον έστρωνα εγώ, ποτέ δεν πρέπει να ακούς τους άλλους». Η Νίνα θα στεφανωθεί τρεις φορές- "κι αν αλλάξει η Εκκλησία την γνώμη της θα κάνω και τέταρτον"- κάθε φορά για άλλον λόγο, ποτέ όμως από έρωτα.

Η Νινα, κουβαλάει τον δικό της σταυρο, την Μαρία την κορη της, την φαουσα, «ως πότε θα την έχω στην καμπούρα μου; Ως πότε θάμαι υποχρεωμένη να την ανέχομαι να βλέπω τη μούρη της, ν΄ ακούω τη φωνή της, ως πότε; Δε θα βρεθεί επιτέλους κανένας στραβός χριστιανός να την πάρει, ν΄ απαλλαγώ απ΄ αυτό το έκτρωμα της φύσεως που μ΄ άφησε ο πατέρας της για να μ΄ εκδικηθεί – που χαΐρι και προκοπή να μη δουν εκείνοι που δε μ΄ άφησαν να κάνω την έκτρωση!…»

Το παιδί του πρώτου της στεφανιού, του Φώτη που τη τρίτη νύχτα του γάμου τους, την απάτησε με ...τον αδελφό της. Τον αδελφό της τον Αντώνη, που ο λατρεμένος πατέρας της Νινας αποδιώχνει από το σπίτι. «Δεν ήθελε πούστηδες στο σπίτι μας»...στο σπίτι της Σίνα. Ο Αντώνης, ευαίσθητος, αναζητάει τον έρωτα στους νταβραντισμένους, καυλωμένους που τον περιγελάνε, τον κλέβουν, τον λοιδορούν. Τον Αντώνη που η μόνη του παρηγοριά γίνεται μόνο η πρέζα. Η Νινα, τον ...αγαπάει τον αδελφό της, αλλά η Νινα δεν τον συμπονά, τον κρατάει μακριά. "Στο πλυσταριό, μπορώ να σε βολέψω για λίγες νύχτες"... Τον Αντωνη που πεθαινει στην εξορία.

Η Νίνα μαστόρισσα της επιβίωσης, κάνει σλάλομ σε όλη τα ιστορικά συναπαντήματα, Βαλκανικούς, Μεταξά, Ελληνοιταλικό, το συλλαλητηριο για την Κορυτσα, που όμως της πιανουν τον κώλο και οι καλτες της γεμιζουν πόντους, την Κατοχή, τον Εμφυλιο, μέχρι την δεκαετία του 50, που θα βάλει το τρίτο της στεφάνι, τον φαλακρό...αλλά κοσμοπολίτη Θόδωρο, τον γιο της Εκαβης. "Δεν είμαι πια νέα"...απολογείται στον εαυτό της. "Φαλακρός... Ε, φαλακρός. Δεν έχει και λεφτά. Δεν πειράζει...", έχει αυτή, της τα άφησε κληρονομιά το δεύτερο της το στεφάνι.

Ο Ταχτσής γράφει σε ένα σημείωμα, που βρίσκεται μετά τον θάνατο του, αλλά με ημερομηνία την μέρα που πέθανε η μητέρα του. "Τέλος τώρα, είμαι ορφανός και εκ μητρός. Καιρός είναι να πετάξω τα γυναικεία, να βγάλω τη μάσκα και να δείξω ποια επιτέλους είναι η Νίνα".

Ο Ταχτσής έγραψε ένα και μοναδικό μυθιστόρημα, και με αυτό το έπος του ελληνικού μικροαστισμού, κατάφερε να κάνει γκελ στις ψυχές των αναγνωστών του, επί 50 χρόνια.

Ο Ταχτσής πουλησε το 1962 ένα πατρικό σπίτι στο Μεταξουργείο για να κάνει μόνος του την έκδοση του Τρίτου Στεφανιού. Το βιβλίο μένει εντελώς περιθωριακό, και μόνο στην δικτατορία, αρχίζει να διαβάζεται. Ο ίδιος έλεγε ότι οι γυναίκες των πολιτικών κρατουμένων ψάχνοντας για κάτι «ανάλαφρο», ένα «καταθλιπτικό διάλειμμα» στα πολιτικά αναγνώσματα των κρατουμένων της χούντας, έστελναν στους άνδρες τους το ...Τρίτο Στεφάνι. Μια χαλαρή θηλιά γύρω από το λαιμό του όποιου αποφασίσει να χαθεί στα μονοπάτια του βιβλίου.

Έχουν γράψει τόσοι πολλοί και τόσα πολλά , για τον Ταχτση, και το Τρίτο Στεφάνι. Υπάρχουν τόσες πολλές ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις, για την γιαγιά του την Πολυξένη που είναι η Εκάβη, για τον μικρό Άκη που είναι ο ίδιος, γιαυτό που ο ίδιος έλεγε παντού... "η Νινα είμαι εγώ". Νίνα ήταν και το όνομα που χρησιμοποιούσε ο Ταχτσης τα βράδια του ρίσκου και της ηδονής.

Μένω σε αυτό που είπε ο αμείλικτος εχθρός και αμείλικτος φίλος του για αυτόν. Ο Τσαρούχης. «Ο Ταχτσής έκανε γκελ στην άβυσσο.»


Ο Ταχτσής υπήρξε το μαύρο πρόβατο της ελληνικής κατεστημένης διανόησης. Κανείς ποτέ δεν του συγχώρησε ότι ένας περιθωριακός συγγραφέας, ένας τραβεστί, κατάφερε να γίνει ένας συγγραφέας "θρύλος", κατάφερε να χειραγωγήσει την «πνευματική ζωή», να γίνει σημείο αναφοράς, καταφερε να επιχειρουν κατα δεκαδες οι νεώτεροι να τον αντιγραψουν σε αυτό το αρχετυπικο δραμα του Τριτου Στεφανιού, σε αυτό έπος του ελληνικού μικροαστισμού, σε αυτόν τον προφορικό λόγο που κατόρθωσε πρώτος αυτός, να κάνει γραπτό .

Πρόσφατα διάβασα τον Βασιλάκο που τον ιστορεί και παλεύει να τον ερμηνεύσει, στην «αθέατη πλευρά της σελήνης». Και τον σκοτώνει για μια ακόμα φορά, όπως κάθε ιστοριογράφος που στρογγυλεύει τις γωνίες, που αφαιρεί από τα επίπεδα, που τον φέρνει στα μέτρα της κοινής γνώμης και της κοινής ηθικής.
Ένοιωσα ακριβώς την ίδια απέχθεια που ένοιωσα για τον τόσο ανόητο Χαριτόπουλο, που έκανε ακριβώς το ίδιο λάθος για τον Άρη Βελουχιώτη. Πάλεψαν να φέρουν κολοσσούς στα άθλια μικρά μέτρα τους. Στα μέτρα της κοινής ηθικής.

Δολοφονήθηκε ή ο ίδιος σκηνοθέτησε τον θάνατο του. «Σκεφτείτε τον Ταχτσή 70αρη να πεθαίνει με όρους και σωληνάκια», θα αναρωτηθεί η φίλη του η Παλόμα...

Στη μυθολογία του Ταχτσή, με όλη της την παιδική αθωότητα, ποιος θάνατος θα ταίριαζε περισσότερο; «Ο Κώστας ξύπναγε κάθε πρωί κι έστηνε τη μέρα του σαν θέαμα. Σε αυτό το θέαμα περιλαμβανόταν και η νυχτερινή του έξοδος. Το πέρασμά του από την πιάτσα. Τον μεθούσε η ιδέα. Πιο πολύ κι από το πιοτό». Θα πει ο Νιαρχος στον Τατσοπουλο.

Ο Ταχτσής, που τσακώθηκε βιαία και ηδονικά με όποιον ήθελε να βάλει σε νόρμες και νομιμοτητες την ομοφυλοφιλία και τους τραβεστί, που έκανε ομηρικούς καυγάδες με όποιους προσπάθησαν να βγάλουν την ομοφυλοφιλία από το περιθώριο, ο ίδιος που συστηνόταν σαν αντιφρονών, σαν αντιρρησίας, σαν μοναχοπερπατητής, αυτός που αρνιόταν να γίνει μέλος οποιασδήποτε οργανωμένης ομάδας έγραφε στην Λέξη. «Η ομοφυλοφιλία είναι και θα είναι πάντα περιθωριακή, γιατί περιθωριακή είναι και η ομοφυλόφιλη τάση στον άνθρωπο -άσχετα αν μερικοί καθηλώνονται αποκλειστικά σ' αυτήν. Πώς να το κάνουμε, η ανθρωπότητα αποτελείται από άντρες και γυναίκες. Υπάρχει πάντα ένα περίσσευμα σεξουαλικότητας, που εκτονώνεται με πολλούς τρόπους -τον αυνανισμό, την ομοφυλοφιλία, την τέχνη, το όνειρο. Μ' αυτά όμως, κακά τα ψέματα, δεν μπορείς να κάνεις παιδιά. Είναι της παρηγοριάς...»

Είδα το Σάββατο το βράδυ την παράσταση του Τρίτου Στεφανιού στην σκηνή του Εθνικού. Μια παράσταση σχεδόν 4,5 ώρες που περίμενα με λαχτάρα. Ίσως δεν περιμενα πολλά απο τον Φασουλη και τις γνωστες και σκηνοθετικές αλλά και σκηνικές ευκολίες του. Αλλά περίμενα πολλά, πάρα πολλά από τον Νιάρχο. Η παρασταση ήταν απογοητευτική, αν και διεθετε δυο εκπληκτικές ηθοποιους στοςυ ρόλους των δυο πιο πολυσυζητημένων και ζόρικων περσόνων της ελληνικής λογοτεχνίας. Και επειδή έχω δει πολλές κακοσκηνοθετημενες παραστασεις, δεν θα το έκανα θέμα, αν το έργο δεν ήταν η δική μου Ελληνική Αγία Γραφή. Με χάλασε. Με χάλασε πολύ. Παρα πολύ.

Κυριακή...

Αγαπώ πολύ τις Κυριακές...
Τις μεγάλες Κυριακές, που παλεύω να κάνω απέραντες...
Τις «χαμένες» Κυριακές, αυτές τις τόσο γεμάτες από την ηδονή της βραδύτητας...
Τις Κυριακές που όλα βρίσκουν την σωστή τους διάσταση...
Τις Κυριακές που αποπνέουν αυτήν την τόσο γλυκεια, την τοσο ηδονική οκνηρία...
Τις Κυριακές που ξεπερνάς την μάνητα σου για την απερισκεψία της Πανδώρας, αυτής που εξανεμισε όλα τα αγαθα, αλλά χαλαλι της, αφου κρατησε την ελπίδα. Την ελπίδα για Κυριακές...

«κοιτάζω στο καθρεφτάκι, πάντα το ίδιο αυτοκίνητο, που δεν μπορεί να με προσπεράσει εξαιτίας της αντίθετης κυκλοφορίας. Πλάι στον οδηγό κάθεται μια γυναίκα. Γιατί δεν της διηγείται κάτι αστείο; Γιατί δεν ακουμπάει την παλάμη του στο γόνατό της; Απεναντίας, αναθεματίζει τον αυτοκινητιστή μπροστά του που δεν τρέχει γρήγορα, και η γυναίκα δε σκέφτεται κι εκείνη να αγγίξει τον οδηγό με το χέρι, σοφάρει νοερά μαζί του και με αναθεματίζει κι αυτή»

Κυριακές που δεν βιάζεσαι, που δεν τρέχεις, που σπαταλάς, που προσφέρεις την ύψιστη πολυτέλεια στον εαυτό σου και στους άλλους, την πολυτέλεια του χρόνου.

Του χρόνου να κοιταχτείς αργά, να κοιτάξεις τον άλλον αργά, να κόψεις κομματάκι κομματάκι κάθε χιλιοστό απο κάθε προσωπο, να φτιάξεις μικρές φορμες, να αναδιαταξεις τα πάντα.

Κυριακές που κάνεις στην μπάντα το ψεύτικο, το άμορφο, το ασύλληπτο, αυτό που τελικά είναι μη απομνημονευσιμο.

Κυριακές που αράζεις, που λουφάζεις, που χάνεσαι σε αγκαλιές, σε αγγίγματα, σε βλέμματα, σε καναπέδες, σε κρεβάτια, σε γραφεία, σε βιβλία, σε μουσικές...

Κυριακές, που αρνείσαι να κάνεις οτιδήποτε από τα ψεύτικα «πρέπει», κοινωνικά, επαγγελματικά, αυτά τα «θέλω του μέσου όρου», αυτά «θέλω της μέσης ευτυχίας»...

Κυριακές που ρουφάς αργά και ηδονικά τα δικά σου αποκλειστικά ΘΕΛΩ, αυτά που σου ανήκουν, αυτά που είσαι ΕΣΥ...

Κυριακές που το κουκούλι του σπιτιού σου, το νοιώθεις μεταξενιο, προστατευτικό, να σε αγκαλιαζει, να σε χαυνωνει στο υπέροχο τίποτα. Αυτο το τίποτα, που είναι ΟΛΑ.

Κάθομαι στο γραφείο μου, για να γράψω. Να γράψω στο ιδιωτικό και στο ...δημόσιο ημερολόγιο μου.
Κάθομαι σε ένα γραφείο υπερπαραγωγή, ένα γραφείο δώρο της γιαγιάς μου, όταν μπήκα στο Πανεπιστήμιο. Ένα γραφείο Chippendale, που εκείνη πίστευε (μπορεί ...τότε να το πίστευα και εγώ) ότι ταίριαζε με τα τότε όνειρα μου, κομμάτι από το σκηνικό, όσων με περίμεναν. Ένα γραφείο πολύ στυλιζαρισμένο, μάλλον άβολο που δεν συνυπολόγιζε τις Κυριακές.

Ένα γραφείο που δεν με ακολούθησε στις περιπλανήσεις μου, αλλά βρέθηκε να με περιμένει στην επιστροφή μου.

Κάτω από το τζάμι του, κάποια μικρά χαρτάκια, μικρά ιδιόχειρα μηνυματάκια, μικρά σημειωματακια. Παράταιρα με το στυλ του. Ελάχιστες λέξεις, απέραντες, γλυκές, τρυφερές, στιγμές. Οι μνήμες. Όλη μου η ζωή.

Και ένα ακόμη....
Κομμενη σελίδα μιας Κυριακής, από το ημερολόγιο της εποχής που ήμουν μαθήτρια. Ένα χαρτάκι που βρισκόταν χρόνια προστατευμένο στο πορτοφόλι μου και βρήκε και αυτό την θέση του κάτω από το τζάμι του γραφείου. Απόκομμα μιας ...Κυριακής, και πάνω του ένας στίχος.
Πάει κι αυτή η Κυριακή, κι ας καρτερούμε μια άλλη, ήτανε τόσο δα μικρή, όσο και κάθε Κυριακή, που πριν την ζήσουμε ...περνάει.

Open.gov, από τον Σίγμουντ Φρόυντ στον Αλαίν Ρενό

"Η Δημοκρατία είναι μια διαδικασία δεν είναι μια κατάσταση. Η Δημοκρατία βρίσκεται συνεχώς σε κίνδυνο, και απαιτεί την διαρκή ενάργεια και την αφοσίωση των πολιτών. Η ψηφοφορία είναι μόνο η μία διάσταση και σίγουρα όχι η πιο σημαντική της Δημοκρατίας.» Benjamin Barber.

Η Δημοκρατία είναι λέξη ταμπού. Και για όσους ομνύουν σε αυτήν, και για όσους την χρησιμοποιούν σαν μια πολύ καλή «δικαιολογία», αλλά και για όσους δεν θα τα έβαφαν και μαύρα αν… δεν λειτουργούσε.

Επίσης είναι κοινός τόπος πια, ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία έχει -αν όχι αντικατασταθεί, τουλάχιστον -ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΘΕΊ, από διάφορες ελίτ. Τα ΜΜΕ, οικονομικές και επιχειρημαντικές ελίτ, συντεχνιακές και «συνδικαλιστικές» ελιτ, κομματικές και «φιλικές, αλλά και ελιτ… «ειδικών», εμπειρογνωμόνων και τεχνοκρατών.

Αυτό φαίνεται και από τα ποσοστά αποχής στις εκλογές αλλά πολύ περισσότερο από τα τεράστια ποσοστά ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ, σε συνδικαλιστικές εκλογές. Το πιο κλασικό παραδειγμα…το ΕΒΕΑ. Ο επιχειρηματίας…υποχρεώνεται να ανήκει στο ΕΒΕΑ …για ναέχει δικαιωμα να υπάρχει, πληρώνει για αυτό, και δεν καταδέχεται να πάει να ψηφίσει. Το αγνοεί όπως ακριβώς και αυτό - παιζοντας τα μικροκομματικά παιχνιδάκια του- αγνοεί αυτόν που ...θεωρητικώς, εκπροσωπεί. Αλήθεια ποιο ήταν το ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές του ΕΒΕΑ κ. Μίχαλε;

Ποιες είναι σήμερα οι «φιλελεύθερες ολιγαρχίες»; Και το «φιλελεύθερες» πια, μόνο κατ’ ευφημισμό; Και το ακόμα πιο σημαντικό, πως μπορούν οι πολίτες πραγματικά να συμμετάσχουν …πέραν του τυπικού δικαιώματος της ψήφου τους, στις εθνικές εκλογές;

Ποιες είναι οι προϋποθέσεις που οφείλει να δημιουργήσει η Πολιτεία για θα ενθαρρύνει την συμμετοχή του κόσμου, μια συμμετοχή που θα δίνει νόημα στην ιδιότητα του πολίτη, αυτή που θα αναστήσει στα πόδια της την «Ισχυρή Δημοκρατία», αυτή που «θα ενεργοποιήσει τις μάζες να αρχίσουν να διαβουλεύονται, να ενεργούν, να συμμετέχουν, να συνεισφέρουν, να παύουν να είναι μάζες και να γίνονται πολίτες;»

Και στον 21ο αιώνα, στην Ελλάδα, δημιουργήθηκε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το open.gov.

Είναι το open.gov μια αντιγραφή των α λα Ομπάμα νεωτερισμών και αμερικάνικων πρακτικών; Πιθανά.

Αλλά γιατί να μην είναι ένα βήμα για τη πρακτική εφαρμογή «του τέλους της αυθεντίας;», όπως τουλάχιστον την περιγράφει Alain Renault. Ένα βήμα που προσφέρει την δυνατότητα στον πολίτη να έχει γνώμη και να την καταθέτει δημόσια για θέματα που καθορίζουν την ζωή του ΑΜΦΙΣΒΗΤΩΝΤΑΣ την αυθεντία των λογής λογής συμβούλων και την αριστοκρατική άποψη που θεωρεί την πολιτική ΑΠΛΑ σαν τεχνογνωσία, που απαιτεί μια και μόνη δεξιότητα, αυτή του ειδήμονα;
Άλλωστε στην Ελλάδα, αν πετάξεις πέτρα, …ειδήμονα θα πετύχεις.

Ξεκινάω λοιπόν, με την εκτίμηση ότι το open.gov είναι μια εξαιρετική πρωτοβουλία, με πραγματικά τεράστιες δυνατότητες.
Ελπίζω ότι είναι σαφές σε όλους μας, πολίτες και decision makers ότι δεν κυβερνάμε όλοι μαζί από το διαδικτυο.

Επίσης θεωρώ ότι είναι σαφές ότι και η αποθέωση του open.gov είναι εξίσου επικίνδυνη όσο και ο αφορισμός του.
Το open.gov ούτε μπορεί να υποκαταστήσει τις αποφάσεις της Κυβέρνησης (σωστές ή λάθος), αλλά ούτε μπορεί να λειτουργεί σαν το καφενείο «Η Ωραία Ελλάς».

Το open.gov δεν πρέπει να εξελιχθεί σαν συνέχεια της...εξομολόγησης που αυτή με την σειρά της εξελίχθηκε σε ...ψυχανάλυση, για να ονομαστεί σήμερα... κοινωνική διαβούλευση.
Ποιος φταίει για τον αυτόν τον κίνδυνο που διατρέχει η νεογέννητη στην Ελλαδα διαδικτυακή κοινωνική διαβούλευση; Μα η Κυβέρνηση…θα ήταν η εύκολη απάντηση και μάλιστα εν χορώ…
Αλλά….

Αλήθεια τι θα δεις αν ανοίξεις το open.gov; Την άποψη της Κυβέρνησης και τις απόψεις του Γιάννη, του Κώστα, της Μαρίας, της Κατερίνας, του Ανώνυμου, του Χατζηπετρη… Αλλά τι ΔΕΝ θα δεις;


Ρε Παναγόπουλε, ρε Παπασπύρο, ρε Μίχαλε, ρε Κασσιμάτη, ρε Ασημακόπουλε, ρε Δασκαλόπουλε, ρε Κορκίδη, ρε ΟΛΜΕ και ΔΟΕ, ρε ΤΕΕ, ρε Εφοριακοί, ρε ...της Ελλάδας κοινωνικοί εταίροι, ρε εργατοπατέρες, ρε εκπρόσωποι μου, όποιο κανάλι, ραδιόφωνο, και εφημερίδα ανοίξω, πάνω στην «άποψη» και την αφεντομουτσουναρα σας πέφτω.
Στο open.gov, δεν μπορείτε να την καταθέσετε;

Αν διαφωνείτε με την πρωτοβουλία, βγείτε και πείτε το. Καθαρά και ξάστερα. Πείτε μας, εμείς έχουμε άλλα ...κανάλια επικοινωνίας (και δεν μιλάω για τα θεσμοθετημένα, για τα ...άλλα μιλάω) με την εκάστοτε Κυβέρνηση... εσείς πληβείοι συνεχίστε την ...εξομολόγηση και την ψυχοθεραπεία.


Ναι, η διαβούλευση, το “πολίτη σου δίνω τον λόγο”, είναι ενδεικτικό μιας νέας πολιτικής κουλτούρας, και είναι εξαιρετικά ενθαρρυντικό σημάδι για τα πολιτικά ήθη και έθιμα της Ελλάδας. Ιδιαίτερα όταν μας το ΣΤΕΡΟΥΝ οι ανωτέρω θεσμικοί «εκπρόσωποι» μας, αυτοί που εξ αντικειμένου ΜΑΣ ΤΟ ΟΦΕΙΛΟΥΝ. .
Γιατί στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε ...ευνομούμενη και δημοκρατική χώρα, δεν υπάρχει η Κυβέρνηση και οι πολίτες ΜΟΝΟΝ. Υπάρχουν οι θεσμικοί συνομιλητές, που θα έπρεπε να εκφράζουν τον πολίτη και τα εργασιακά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτισμικά, και πολιτικά συμφέροντα του, ΝΑ ΤΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΛΟΓΟ, ΝΑ ΤΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΒΗΜΑ, αλλά αυτοί...περί άλλων τυρβάζουν.

Από την άλλη η διαβούλευση για ένα πρόβλημα συμβάλλει στην λύση του...αλλά ΔΕΝ είναι Η λύση του.

Αλήθεια, ...διαβουλευόμαστε για ποια πράγματα; Την διαβούλευση για την απόσυρση και τα τέλη κυκλοφορίας...την έχασα.
Και εκεί μου ήρθε στο μυαλό ένα παλιό ανέκδοτο -...σόκιν είναι, αλλά θα το πω...κι ας είναι τούτο το blog ...αξιοπρεπές και ...για όλη την οικογένεια.

Ο Μητσάρας, που δικάζεται για βιασμό, έχει ρητή εντολή από τον δικηγόρο του να μην χρησιμοποιήσει στην απολογία του, στο δικαστήριο...το γνωστό λεξιλόγιο που συνηθίζει, όταν ιστορεί στην παρέα του, τα σεξουαλικά έργα και ημέρες του
Κοιτώντας λοιπόν στα μάτια τον κουστουμαρισμένο δικαστή που τον κοιτάζει αυστηρά από την έδρα, με συστολή απολογείται...
«Όχι κ. Πρόεδρε, εγώ δεν την βίασα, ψέματα λέει. Με παρακάλαγε να πάω στο σπίτι της κ. Πρόεδρε μου, με κανάκεψε, μου είπε τα καλύτερα, με χάιδεψε, δική σου είμαι μου έλεγε, και ε, ...συνουσιαστήκαμε»
Καλά και μετά, ρωτάει ο Πρόεδρος;
«Ε, συνουσιαστήκαμε, ξανασυνουσιαστήκαμε, ματαξανουσιαστήκαμε... και μετά της έριξα και ένα π... κυρ Πρόεδρε μου».

Ίσως δεν υπήρχε κανένας λόγος να ...συνουσιαστούμε για τα κρατικά αυτοκίνητα. Όπως δεν υπήρχε και λόγος να ...ξανασυνουσιαστούμε για την διαφάνεια και την αναγραφή όλων των υπουργικών αποφάσεων στο διαδίκτυο. Εκεί... Κυβερνήτες μας, το μπράβο μας περιμένατε...για τα αυτονόητα και το πήρατε. Αυτά όμως, δεν έθιγαν κανέναν πολίτη, και όσοι εθιγοντο (όχι πολίτες πάντως), δεν θα το έλεγαν ...στο διαδικτυο και επωνύμως.

Όπως πιστεύω ότι παρά τις ενστάσεις πολλών, καλώς έγινε η διαβούλευση για την ένταξη των μεταναστών, για αυτό το ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΌ νομοσχέδιο που για κάποιους πολίτες από εμάς, είναι η πραγματική ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ μας. Ακόμα και στις όποιες «πατριωτικές» και μικροκομματικές κορώνες, καλώς δόθηκε βήμα. Όπως και καλώς και εμείς δεν κάναμε ομάδες κρούσης για να αντιμετωπίσουμε τα «πυρα» των εθνικοφρόνων, και αυτών που τρέμουν για την καθαρότητα της φυλής. Θες να είναι ή και να φαίνονται και σαν πλειοψηφικές αυτές οι ...«πατριωτικές» οι απόψεις; Ας είναι. Η Πολιτεία και η Κυβέρνηση οφείλει να κάνει σαφές ότι για τα ανθρώπινα δικαιώματα ΔΕΝ ψηφίζουμε, αν τα γουστάρουμε. Αλλά και αυτές καταγράφονται. Και το ότι καταγράφονται στον διαλογο, είναι και αυτό θετικό.


Για να γίνει ένα ουσιαστικό εργαλείο συμμετοχικής Δημοκρατίας το open.gov, κατ’ αρχάς πρέπει και να το αγκαλιάσουν όλοι οι φορείς που μας… εκπροσωπούν (τρομάρα τους και πάνω από όλα τρομάρα μας!!!), όλοι οι κοινωνικοί εταίροι, αλλά και το κάθε Υπουργείο που βγάζει ένα θέμα, να συλλέγει, να συνοψίζει και να κωδικοποιεί, όλο αυτό το υλικό της κάθε διαβούλευσης, και να το δημοσιεύει κωδικοποιημένα(ελάτε παιδιά, δουλειά 2 ημερών ενός ανθρώπου είναι αυτό!!!).Αυτό σημάνει διαβούλευση.

Να ξέρουμε για ποιο πράγμα συζητάμε, να καταγράφονται οι τάσεις οι απόψεις κωδικοποιημένα, και η Κυβέρνηση να αποφασίζει. Είτε λαμβάνοντας τες υπόψη (και δεν εννοώ προφανώς κατά πλειοψηφία, αλλά αναγιγνωσκοντας και άλλες παραμέτρους στο όποιο θέμα) , είτε και αγνοώντας τες.

Το να αγνοήσει τις απόψεις και τις γνώμες της όποια «πλειοψηφίας» σε ένα τέτοιο βήμα, δεν είναι απαραίτητα κακό. Πάντα πίστευα ότι αν ποτέ έμπαινε σε δημόσια διαβούλευση (για να μην πω και …δημοψήφισμα) το να διπλασιαστούν οι συντελεστές δόμησης, δηλαδή ο καθένας μας να έχει τον διπλάσιο χώρο για να χτίσει, είναι πιθανότατο να …συμφωνήσουμε όλοι( μωρέ και οι κατ’ επάγγελμα οικολόγοι να σου πω)…ε, και;;;;



100 λοιπόν μέρες και ο πρώτος μου «πειρασμός» ...η κοινωνική διαβούλευση...
Τα υπόλοιπα έργα και ημέρες (των 100 και βάλε πια ημερών) ... σε επόμενες αναρτήσεις. Γιατί;;;;
Μα γιατί 2, 5 χρόνια blogoλογώ, και η «εμπειρία» μου, αυτή η κτηθείσα εν τη blogoσφαιρα, μου έχει αποδείξει ότι κανείς, δεν διαβάζει σεντόνια.
Και εγώ πεθαίνω, λιώνω να με διαβάζετε συχωριανοί μου (σε ευχαριστώ real news για τα καλά σου λόγια), γιατί αν δεν ...έλιωνα, θα τα έγραφα στο ημερολόγιο μου, με το λουκετάκι του, τις ροζ του σελίδες και το άρωμα γιασεμί, που και ...αξιοπρεπές δεν είναι, πολύ δε περισσότερο... δεν είναι για όλη την οικογένεια.