Στον Αίαντα...

Tο παιχνίδι ...είναι ήδη παιγμένο. Ελπίδα ...καμία.

Και εμείς σε ένα δρόμο, χιλιάδες μίλια μακριά απο βομβαρδισμούς, αίματα και θύματα, να διαδηλώνουμε το... «μαζί σας». Κι η μόνη ανακούφιση σε όλα αυτά τα τόσο άνισα, είναι ότι στις μέρες μας, στις μέρες της ταχύτητας της πληροφορίας και ταυτόχρονα στην εποχή της πιο μεγάλης και πιο μακιαβελικής διαστρέβλωσης της, όλο και κάποιο site,κάποιο μη ελεγχόμενο τηλεοπτικό δίκτυο, κάποιο fb, κάποιο tweet, κάτι τέλος πάντων θα διανύσει τα μίλια και τους ωκεανούς και θα δείξει στο θύμα μια φωτογραφία. Ενός πλήθους που φωνάζει μίλια μακριά για πάρτη σου. Ένα γράμμα που μπαίνει σε ένα μπουκάλι και ρίχνεται στο πέλαγο.

Και κάπως έτσι ήταν και το σημερινό συλλαλητήριο. Ένα μπουκάλι στο πέλαγο. Ας φτάσει σε κάποιον κι ας είναι παιγμένο παιχνίδι. Οι Ατρείδες έτσι ή αλλιώς νικητές θα είναι. Η ...Αθηνά είναι μιλημένη για τον Οδυσσέα. Η τράπουλα είναι σημαδεμένη. Και στο ερώτημα την Σκύλα ή τη Χάρυβδη, έχει απαντήσει εδώ και αιώνες τώρα η Ιστορία.

Ο Αίαντας όσο κι αν τον κολακεύουν οι Ατρείδες, όσο κι αν ρητορεύουν για αυτόν, όσο κι αν του τάζουν ότι όλα...για την δική του την προστασία γίνονται, ακόμα κι οι βομβαρδισμοί, το τέλος του το ψυχανεμίζεται. Το γράμμα λοιπόν του συλλαλητηρίου απέναντι στο φρικιαστικό προσωπο και προσωπείο των κορακιών, σε αυτόν απευθύνεται, όσο ακόμα ...είναι ζωντανός.

Με εντυπωσίασε ο κωδικός «Αυγή της Οδύσσειας» για έναν ακόμα αναίσχυντο πόλεμο.

Και ξέρω καλά ποιον θα σιχαίνομαι πάντα. Σε όποια εποχή, σε όποια συγκυρία, σε όποιο παιχνίδι δυνατών τον πετυχαίνω στα βάθη της Ιστορίας Τον Οδυσσέα.

Στα έπη, δυο ήρωες αρχετυπικά αντίθετοι σε όλα, να τους χωρίζει λες το χάος των κωδικών Ηθικής. Ο Αχιλλέας και ο Οδυσσέας.

Μυστήριος τύπος ο Αχιλλέας. Εγωιστής. Απόλυτος. Εύθικτος. Με έμμονες ιδέες. Και πάνω από όλα ...ασυμβίβαστος. Για μια αιχμάλωτη παλλακίδα τα γαμάει όλα. Έρχεται σε ρήξη με την Ηγεσία, με ολόκληρο το στράτευμα, κι αρνείται να συνετιστεί από τους γηραιότερους. Βιώνει το απόλυτο πένθος για τον Πάτροκλο και δείχνει το πιο αποτρόπαιο πρόσωπο του στον νεκρό Εκτορα. Αναγκάζει τον Πρίαμο να γίνει ικέτης ίσα για να πάρει στα χέρια του το λείψανο του νεκρού παιδιού του.

Κι ο Οδυσσέας; Ένας χαμαιλέοντας. Δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα. Μεταμφιέζεται, προσαρμόζεται, διακυβεύει τα πάντα, χρησιμοποιεί ,με απολυτη άνεση το δόλο, την απάτη, την ρητορική του παραπειστικού λόγου, ο ...σκοπός εξαγιάζει κάθε μέσον. Σήμερα θα αποθεωνόταν ως ο ...εκπρόσωπος των συναλλαγών, της ανοχής, των συμβιβασμών, της ...διπλωματίας.

Ο Αχιλλέας ...σκοτώνεται. Ακόμα και οι "άτρωτοι", έχουν αχίλλειο πτέρνα. Ο Οδυσσέας... φτάνει πάντα στην Ιθάκη.

Κι ύστερα να αναλαμβάνει ο Σοφοκλής. Στον Αίαντα. Οι Ηγέτες του στρατού της Τροίας, οι Ατρείδες, αποφασίζουν να βραβεύσουν με τα όπλα του νεκρού Αχιλλέα ...τον αντιπροσωπευτικότερο των πολεμιστών. Τον ...Αίαντα-που τόσο μοιάζει στον Αχιλλέα και στο σώμα και στη ψυχή- ή τον πανούργο ....Οδυσσέα;

Κι οι ...κριτές Ατρείδες επιβραβεύουν με τα όπλα τον Οδυσσέα. Ίσως γιατί ...μπορεί ο Σοφοκλής να μην ξέρει απο τις δαρβινικές θεωρίες της προσαρμογής, αλλά γνωρίζει ποιος θα είναι πάντα ...ο νικητής. Οι Ήρωες,οι Λαοί, θα είναι πάντα οι χαμένοι. Κι οι Ατρείδες γνώριζαν ότι οι κοινωνίες θα γοητεύονται απο τις προσαρμογές, από τους συμψηφισμούς, από τον δόλο, από την απάτη, απο την πανουργία, από την ανοχή. Ο Οδυσσέας...θα κερδίζει πάντα.

Σαλτάρει από την οργή για την αδικία ο Αίαντας και ξεκινάει να σκοτώσει τους κριτές Ατρείδες, και να μαστιγώσει μέχρι θανάτου τον Οδυσσέα.

Κι η Αθηνά- ποιος είπε ότι οι Θεοί δεν ειναι πάντα με τους δόλιους;- Προστάτισσα του Οδυσσέα, υπνώνει τον Αίαντα και τον οδηγεί σε ένα μαντρί με πρόβατα. Μακελεύει τα ...πρόβατα ο Αίαντας θεωρώντας ότι δίνει μάχη με τους εχθρούς του. Κι όταν ο Οδυσσέας τον ανακαλύπτει ακολουθώντας τα ματωμένα βήματα, η Αθηνά σκληρή θεά, γελοιοποιεί για μια ακόμα μια φορά τον Αίαντα που ξυπνά και συνειδητοποιεί με ...ποιον έδινε μάχες. Με τα πρόβατα....

Κι ο...ξεφτιλισμένος ήρωας, αυτοκτονεί.

Σήμερα ανηφορίζοντας την Σταδίου, σε μια πόλη που επιβιώνει ανθυποζώντας, σε ένα ανοιξιάτικο κρύο απόγευμα, που όμως το φως του ομολογούσε ότι ο χειμώνας είναι νικημένος, μαζί με κάποιες λίγες χιλιάδες κόσμου, έστειλα και εγώ ένα γράμμα, σε κάποιον, σε ...όποιον, ...εκεί ...απέναντι. Στη Λιβύη. Σε έναν Αίαντα. Ξέροντας πολύ καλά... ποιο θα είναι το τέλος του, από όποια μεριά κι αν βρίσκεται. Είτε με τους Κανταφικούς. Είτε με τους Αντικαθεστωτικούς. Η Θεά Αθηνά... παίζει πάντα με τον Οδυσσέα. Η πόλη της, η Αθήνα απόψε, της βγάζει -ακίνδυνα για τους μακελάρηδες προστατευομενους της, τη γλώσσα.

Κι οι Ατρείδες...γνωρίζουν ότι Αυτός θα είναι ο Χαμένος. Ας φτασουν λοιπόν στον ..Αίαντα οι εικόνες μας απο αυτό το Αθηναϊκό σχεδόν ανοιξιάτικο απόγευμα.

Και τι χρειάζονται πια τα ...λόγια;

Από εδώ

Η αμνησία ...σκοτώνει

Ο παππούς της το είχε ζήσει. Μόλις 66 χρόνια πριν.

Ο πατέρας της πείστηκε ότι ήταν ένας εφιάλτης που πέρασε, μια κακή

στιγμή, δεν θα ξανασυνέβαινε.

Εκείνη πείστηκε ότι ο νέος Θεός λέγεται ...ανάπτυξη.

Αυτός ο Θεός όμως δεν είναι φιλάνθρωπος.

1945. Τα αμερικανικά Β-29 καταστρέφουν συστηματικά την Ιαπωνία, τα θύματα ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες, ο Χιροχίτο επιδιώκει να βρει την φόρμουλα συνθηκολόγησης. Και την ίδια εποχή, η ΕΣΣΔ που κατέχει ήδη ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης, κηρύσσει τον πόλεμο και εξαπολύει και αυτή επίθεση στην Ιαπωνία. Και αυτό...λίγο πριν από τις ...διασκέψεις για την

...μεταπολεμική κατάσταση.

Το ...υπεροπλο, λένε οι ...γραφές προοριζόταν για τον Χίτλερ. Ο Τρούμαν αποφασίζει να το χρησιμοποιήσει στην Ιαπωνία. Που αποβλέπει; Μα να ακουστεί η ...έκρηξη μέχρι τη Μόσχα.

...Μετά.....

Και ..μετά την υπογραφή της συνθηκολόγησης ο Μακ Αρθουρ- ο μεγαλύτερος άνθρωπος μετά τον ...Χριστό, όπως τον παρουσίαζε ο Αμερικανικός Τύπος της εποχής-ορίζεται διοικητής της ηττημένης Ιαπωνίας...μέχρι το 1952.

Διοικητές των νομών και των μεγάλων πόλεων ορίζονται αμερικανοί στρατιωτικοί. Το ...liberal και το …progressive, είναι οι λέξεις που χαρακτηρίζουν εκείνη εποχής της βίαιης αμερικανοποιησης της Ιαπωνίας. Καμιά 50αρια Ιάπωνες ανώτατοι αξιωματικοί οδηγούνται σε δικαστήρια πολέμου. Οι περισσότεροι κάνουν χαρακίρι, κάποιοι λίγοι ...επανεντάσσονται και συνεργάζονται... εποικοδομητικά με τους Αμερικάνους.

Οι Αμερικανοί διαλύουν τα στρατιωτικοβιομηχανικά συγκροτήματα, κάνουν αγροτική ...μεταρρύθμιση, αλλάζουν εντελώς το εκπαιδευτικό σύστημα αμερικανοποιώντας το πλήρως, και προσπαθούν με κάθε μέσο να διαλύσουν την παραδοσιακή ιαπωνική συμβίωση των γενεών, σχεδόν επιβάλλοντας το δυτικό πυρηνικό σύστημα της οικογένειας.

Αντίσταση ελάχιστη, σχεδόν μηδενική. Προφανώς η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι είχαν αφήσει αγιάτρευτες πληγές. Δεν ήταν ...μια ήττα. Δεν ήταν μια ...συνθηκολόγηση. Πίσω της η συνθηκολόγηση είχε τις πληγές ολέθρου και της απόλυτης υποταγής.

Άλλωστε αυτό το μοντέλο της αμερικανοποιησης της Ιαπωνίας, δεν επικαλούνταν ως success story, και για το ...Ιράκ οι Αμερικανοί;

Το 49 αποκτάει και η ΕΣΣΔ το ...υπερόπλο!

Το 1951 ιδρύεται η ιδιωτικών συμφερόντων TEPCO.

To 1951 υπογράφεται η συνθήκη ασφαλείας, που προβλέπει τη διατήρηση των βάσεων και των αμερικανικών στρατευμάτων στη χώρα. Και μετά «ο ξεχασμένος πόλεμος», η επίθεση των ΗΠΑ στην Κορέα, με την κάλυψη του ...ΟΗΕ.

Μια ισχυρή υπερανεπτυγμένη Ιαπωνία είναι ένα όμορφο ...γεωπολιτικό συνορο, αναμεσα στους ... κακούς και τις ΗΠΑ. Αλλωστε η Ιαπωνία είναι "ο πιο γενναιόδωρος οικοδεσπότης" αμερικανικών στρατευμάτων. Η Ιαπωνία γίνεται ο περιφερειακός χωροφύλακας των Αμερικανών στον Ειρηνικό και ταυτόχρονα απόλυτα αμερικανοποιημένη αναπτύσσεται με οργιώδεις ρυθμούς.

Σήμερα η TEPCO είναι η 4^η σε μέγεθος εταιρία παραγωγής ενέργειας στον κόσμο και η μεγαλύτερη στην Ασία.

Η TEPCO, είναι ένα διαρκές ...σκάνδαλο. Σχεδόν από τα πρώτα χρονια της λειτουργίας της. Μόνο μέσα στα τελευταία 25 χρόνια εμφανίζεται να έχει κουκουλώσει πάνω από διακόσια ατυχήματα και μόνο στην τελευταία δεκαετία να έχει ...πειράξει καμιά τριανταριά εκθέσεις επιθεωρητών ασφαλείας.

Μόλις το 2002 ο Πρόεδρος και αρκετά κορυφαία στελέχη παραιτούνται ύστερα από καταιγισμό δημοσιευμάτων για αλλοιώσεις σε αρχεία εργοστασίων.

Το 2006 η TEPCO παραδέχεται ότι έχει αλλοιώσει τα στοιχεία για τις θερμοκρασίες του ψυκτικού νερού στο εργοστάσιο Φουκουσίμα Νταΐτσι. κλπ, κλπ, κλπ.... Και φαντάζομαι ότι όποιος κάνει έναν στοιχειώδη επιφανειακό ψάξιμο, θα βρει ...κι άλλα, κι άλλα κι άλλα

Σήμερα, η Ιαπωνία, γίνεται κομμάτια. Τα εντόσθια του τίγρη κατασπαράζονται ....με τον ίδιο τρόπο που κατασπαράχθηκαν 66 χρόνια πριν

Κι ο Πρωθυπουργός ομολογεί ...απολογούμενος και δηλώνοντας ...«εξαιρετικά δυσαρεστημένος», ότι ιδιωτική εταιρεία TEPCO που έχει αναλάβει την διαχείριση και λειτουργία του πυρηνικού σταθμού, εξαπάτησε την κυβέρνηση, και για τον τρόπο λειτουργίας και για την παροχή στοιχείων...

Ότι ...θυμίζει στον καθένα. Ότι αναλογίες σκέφτεται ο καθένας...

Η μνήμη ούτως ή άλλως είναι ένα από τα ισχυρά όπλα των λαών. Η αμνησία ...σκοτώνει. Βιολογικά και ...πολιτικά.

Υ.Γ. Είναι πολύ ζόρικη ώρα για ...αστεία. Και αυτό είναι ένα ...μακάβριο αστείο, τούτη την ώρα. Πρόσφατα όμως έγινε best seller το βιβλίο «Walking the Talk: The Business Case for Sustainable Development» στο οποίο η TEPCO εξετάζεται «as a case study for corporate social responsibility» και εν τέλει εξυμνείται ως ένα ...λαμπρό επιχειρηματικό παράδειγμα κοινωνικής και εταιρικής ευθύνης!!!!!

Plan A, plan B, plan C, plan …

Τι σημαίνει ...αραβικός κόσμος;
Τι σημαίνει ...ισλαμικός κόσμος;
Πόσο ίδια, πόσο διαφορετικά;

Τι σημαίνει ...η δημιουργία, η επιβολή, η στήριξη και η υποστήριξη, διεφθαρμένων, τυραννικών κυβερνήσεων;
Τι σημαίνει ...η καταστολή, τα ποτάμια αίματος, που η στοργική με τα ανθρώπινα δικαιώματα Δύση, καταπίνει χρόνια τώρα, αμάσητα, φωτίζοντας ...ότι θέλει να φωτίσει και κλείνοντας στα μαύρα σκοτάδια, ότι ανησυχεί την πολιτική μας ορθότητα;
Τι είναι ο στρατός στα προκεχωρημένα σύνορα της Αυτοκρατορίας; Τι συζητούν σήμερα οι στρατηγοί;
Τι απέμεινε από την «επικινδυνότητα» των Αδελφών Μουσουλμάνων;
Και ότι απέμεινε από το κοφτερό ξυράφι, πόσο ...συνδιαχειριστηκε, πόσο συναίνεσε, -πιο σιωπηλά, πιο φωναχτά, και τι σημασία τελικά έχει- με την Εξουσία;

Τι είναι ο Μπεν Αλή; Τι είναι ο Μουμπαρακ;
Βολικές κούκλες, βολικοί αχυράνθρωποι, που συνυπογράφουν τα πολιτικά και επιχειρηματικά κοντρατα.
Μαριονέτες που μόλις φάνε τα ψωμιά τους μαζί με το ψωμί των άλλων , η διεθνής κοινότητα ...ανησυχεί για την αντικατάσταση τους...
Είναι τόσο ...τραγική η υπόθεση Ελ Μπαραντέι, τόσο γκροτέσκα, τόσο εφιαλτική, που καταντάει αστεία... Εμεις άλλωστε ...ξερουμε. Απο τον Κωσταντινο Καραμανλή...στον Ελ Μπαραντέι.

Το plan B, ένας Δυτικόφερτος αστός, ένα ...Νόμπελ, ένας δημοσιογραφικώς αντιφρονών του καθεστώτος, ένας πολιτικός εξόριστος, ε, χρειαζόταν στο CV του και κάτι σε φυλακή. Εντάξει και ένας κατ’ οίκον περιορισμός, αρκούσε προς ώρας...
Το plan A: η διατήρηση του Μουμπάρακ.
Το plan B: ο ...Νομπελίστας.
Πόσοι άραγε να γνωρίζουν το plan C; Ποιο είναι το plan...
Όχι, δεν φανταζομαι ότι περιλαμβάνει τα πλήθη που συνωστίζονται στις πλατείες... Απλά, το ...plan,αφορά στο πως θα τα διαχειριστεί
Αντιαμερικανικά συνθήματα λένε οι αναλυτές δεν ακούγονται. Μόνο το μαντήλι στο μετωπο, φωνάζει για το μίσος στο αμερικανικό προτεκτοράτο του Ισραήλ

Αναλυτές, ισλαμολογοι, δημοσιογράφοι, επαγγελματίες των ανθρώπινων δικαιωμάτων, επαγγελματίες παρατρεχάμενοι, αναλύουν με τον τρόπο που ξέρουν να αναλύουν, την διάδοχη κατάσταση. Όπως εμείς μπορούμε να την διαχειριστούμε στο μυαλό μας. Ποιος είναι ο ...Ηγέτης; Που είναι ο Ηγέτης;
Ανακυκλώνουν τις ...λύσεις, τις λύσεις, που μπορεί και φτάνει, άλλων η διατεταγμένη υπηρεσία, άλλων η ιστορική γνώση, άλλων η πληροφορία-ουσιαστική ή κατευθυνόμενη- άλλων η ελπιδα(;;;;;) ότι ...όλα φαίνεται να αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν.

Εκεί, εδώ, αλλού και παραδίπλα, υπάρχει ένας τεράστιο πλήθος. Κι είναι το μόνο που έχει την Λύση. Την πραγματική Λύση
Είναι ή δεν είναι, μια από τις κουρμπες της περίεργης φουρκέτας της Ιστορίας?

Όλες οι λύσεις που οι «πολιτικοί» και "στρατηγικοι"αναλυτές επεξεργάζονται, οι λυσεις που οι αναλυτές περιγράφουν, είναι λύσεις φθαρμένες, ανακυκλωμένες, εξαντλημένες. Είναι οι δημοκρατικές λύσεις που βολεύουν το δυτικό μυαλό και το δυτικό συμφέρον μας.
Όλες αυτές οι ...δυνάμεις που συνιστούν λύση, συμμετείχαν ο καθένας στον ρόλο του, ο καθένας στο μερίδιο ευθύνης του, ο καθένας στην «αρμοδιότητα» που του εκχωρήθηκε είτε απ’ ευθείας από τον κάθε ...Ηγεμόνα και τους προϊστάμενους του, είτε από την συγκυρία, είτε από τις ισορροπίες, ισορροπίες ασταθείς, ισορροπίες του τρόμου, στην μέχρι πριν ένα μήνα κατάσταση.

Το «πολιτικό σύστημα» και στην Τυνησία και στην Αίγυπτο, και σε ότι έρχεται ή ...δεν θα έρθει, είναι μέρος του προβλήματος και όχι μέρος της Λύσης. Της ...δικής ΤΟΥΣ Λύσης. Της Λύσης που εδώ και τουλάχιστον 6, 7, μπορεί και 10 χρόνια, πλήθη, ανένταχτοι και ενταγμένοι , καθοδηγούμενοι και αδέσποτοι, προβοκάτορες και ήρωες, νοικοκυραίοι και νεολαίοι, «επικίνδυνοι» και «μετριοπαθείς», εξεγερμένοι και γονατισμένοι, επικοινωνούν, μιλούν για αυτήν.
Είτε με τους παλιούς κώδικες επικοινωνίας, είτε με τους καινούργιους.
Με τον παλιό, γνωστό, τρόπο ή με τον μαγικό...αυτό καινούργιο του διαδικτυου.
Κατάλαβαν αργά οι ...ηγέτες και οι προϊστάμενοι τους, ότι ένα από τα όπλα, ένα ισχυρό τανκ, ...είναι η διαχείριση της πληροφορίας. Τώρα που προσπαθούν να την ελέγξουν ίσως και να είναι λίγο αργά... Οι γνωρίζοντες μαρτυρούν ότι οι εξεγέρσεις, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, όπως βολεύει να πιστεύουμε και όσο βολεύονται να μας επικοινωνούν.

Το αν η Ιστορία θα ακούσει το νέο ή σε αυτή τη φάση θα βολευτεί να μπαλώσει το παλιό, αν θα κάνει τη στροφή, ή θα πάρει μια μικρή κλίση, αν οι τεκτονικές πλάκες που μετακινούνται, θα κάνουν τον σεισμό, ή ίσα που θα μετακινηθούν για λίγο οι ισορροπίες...μένει να το δούμε.

Κι όπως κάθε φορά, η Θεά Ιστορία, θα αποφασίσει αν θα χαριστεί στους 200-300-500 ...πόσους μωρε ή στα εκατομμύρια. Άλλωστε πάντα τη ΛΥΣΗ την δημιουργεί αυτος που την χρειαζεται. Όλοι οι άλλοι, φτιαχνουν τις ...λύσεις, που τους βολευουν. Plan A, plan B, plan C, plan...

Υ.Γ. Ευτυχώς σπεύδει να βοηθήσει και το ΔΝΤ. Αξίζει τον κόπο, να ρίξει κάποιος μια ματιά, στο πόσο θαυμαστά αξιολογούσε το ΔΝΤ, την οικονομία της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου, πριν από μόλις λίγους μήνες. Τον Απρίλιο του 2010...

Οι ιδέες της κ. Τρέμη χρειάζονται Άσυλο;

Τι σχέση έχει το Πανεπιστημιακό Άσυλο με τις αλληλεγγύη της αγαθοεργίας της κας Μουμπάρακ; Αν και φαινεται ότι η μόνη σχεση που έχουν είναι η κ. Τρέμη, προσωπικά πιστευω ότι είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Είναι ότι ...πρέπει και ότι δεν ...πρέπει.

Η αδέξια και σαχλή Δεξιά του Σαμαρά, διαγκωνίζεται στο γυαλί και τρέχει να προλάβει την ακροδεξιά του κουστουμαρισμένου πια Βορίδη -της ΕΠΕΝ με το σφυρί-, για το ποια από τις δύο Δεξιές, είναι πιο δραστήρια στα μάτια του target group «νοικοκυραίος».

Αυτού του «νοικοκυραίου», που το μόνο που του απόμεινε είναι η εθνική τεστοστερόνη με γονιδιακό ISO “Mega-Alexandros”, αυτού που φωνάζει για Τάξη και απαιτεί αίμα. Αυτός δεν θυμάται που πήρε το μάτι του το «όπου ακούς Τάξη, ανθρώπινο κρέας μυρίζει»,και πιστεύει ακράδαντα ότι το κρέας ...δεν θα είναι το δικό του.

Αυτός που αγνοεί βέβαια, ότι το αίμα που επιθυμεί, τελικά, θα είναι το αίμα το δικό του και των παιδιών του. Τσιμπάει στο παιχνιδάκι ποιανου τα παιδιά θα πεινάσουν πρωτα. Του ξένου ή του Ελληνα τα παιδιά; Αυτών όμως των παιδιών, που τους παραχωρεί το δικαίωμα να διαφωνούν για τις ...ιδέες..

Ποιες ιδέες;

Τις ιδέες που διαπραγματεύεται η κ. Τρέμη, ο κ.Πρετεντέρης, ο κ. Χατζηνικολάου, ο κ. Παπαχελάς, ο κ. Τέλογλου, ο κ. Κουρής, και γενικώς οι πάσης φύσεως και λογής λογής υπάλληλοι των εθνικών και πολυεθνικών εργολάβων. Αυτές οι ...ιδέες χρειαζονται όσο Άσυλο χρειάζονται και τα έργα και οι ...ιδέες της κας Μουμπάρακ;

Μα χρειάζεται Άσυλο για να πάρει απόφαση η ΔΑΠ ή η ΠΑΣΠ, αν η εκδρομή θα γίνει στην Μύκονο ή στην Σαντορίνη, στην Αράχοβα ή στον Άγιο Αθανάσιο;

Απο την άλλη, η πονηρή Δεξιά του ΠΑΣΟΚ και των πρόθυμων «πασόκων με πολιτικά» βρίσκεται πάντα στην πρωτοπορία της λαμογιάς. Σιγά που θα πάνε να χτυπηθούν στα ίσα με τα ...παιδιά. Αυτά τα κάνουν οι χαζοί. Αντίθετα αυτοί ...θα υποστηριξουν το Ασυλο των Ιδεών της Τρέμη.
Αυτοί θα αλλάξουν με ...Νόμο (Αχ! αυτοί οι Νόμοι) την διοίκηση των Πανεπιστημίων.

Θα βάλουν τους δικούς τους Άνθρωπους στη διοίκηση. Αυτούς που θα αποφασίζουν πότε ...θα αίρεται το Άσυλο για να κάνει ντου η Αστυνομία.

Η πονηρή Δεξιά, στο όνομα της ...κοινωνικής λογοδοσίας-ήμαρτον Κύριε! Τι ακουμε!-, θα βάλει τον κ. Μίχαλο του ΕΒΕΑ και τον κ. Δασκαλόπουλο του ΣΕΒ, να διαχειρίζονται το Άσυλο.

Και ποιος το γαμεί το ...Άσυλο; Εδώ μιλάμε για Business, με τα λεφτά του Πανεπιστημίου. Τέρμα, δεν θα κάνει ο κάθε καθηγητάκος με βύσμα τον Βουλευτή και 2 παρατρεχάμενους την ...μικροδουλιτσα του! Τέρμα πια με τα ψιλικοκο, εδώ μιλάμε για χοντρές δουλειές!

Και η Αριστερά! Χοχοχοχο! Merry Christmas! H Αριστερά οφείλει να μιλήσει για τις ιδέες αλλά και τους ανθρώπους που χρειάζονται το Άσυλο!
Η Αριστερά οφείλει πρώτον να κατανοήσει, μετά να εξηγήσει και τρίτον και σημαντικότερο να πείσει, ότι ...όταν έχουν χοντρές δουλειές, όταν η ολιγαρχία βαφτίζεται δημοκρατία, τότε βολικές «κοινωνίες των πολιτών» θα δημιουργούν Μαριάννες του MEGA, κυρίες Μουμπαρακ, ΜΚΟ, Atenistas, και κάθε άλλο λογιώ «δίκτυα πρωτοβουλιών», «δίκτυα αλληλεγγύης», «δίκτυα οικολογίας», «δίκτυα διάσωσης πουα καλαμαριών», και προπαντός «δίκτυα διάσωσης της αέναης μαλακίας» με ενδυματολογικά γούστα από Chanel μέχρι σταράκια, και με τα ψίχουλα που θα πέφτουν από το τραπέζι του μεγάλου φαγοποτιού του Κράτους ΤΟΥΣ, θα ανακουφίζουν ...τα πλήθη.

Αυτή η Αριστερά, που δεν εξαντλείται ακιζόμενη στις ισορροπίες τρόμου στα γυαλιά και στα κανάλια, αυτή που δεν καυλώνει σαν νιόβγαλτο πουλάρι μπροστά στις κάμερες, αυτή που οι επαγγελματίες του είδους, δεν της επιτρέπουν να εμφανιστεί, να μεγαλώσει και να ενηλικιωθεί, οφείλει να πει, ότι ο Αιγύπτιος εργάτης,ο συμπατριώτης της φιλάνθρωπου κας Μουμπαρακ, που έκανε ...επαναστατική γυμναστική καθαρίζοντας τα τζάμια του Υπουργείου Εργασίας, δεν είναι ένα τυχαίο περιστατικό. Η κ. Κούυνεβα, δεν είναι ένας τυχαίος βιτριολισμός. Το Αφγανάκι που σκοτώθηκε πηγαίνοντας να πιάσει την κούκλα από τα σκουπίδια για την αδελφή του, δεν είναι ένα τυχαίο περιστατικό. Ο πυροβολισμός του 16χρονου Αλέξανδρου, δεν είναι ένα τυχαίο περιστατικό. Ουτε αυτοί οι ΤρεμοΧατζηνικολοΠρετεντερηδες, οι υπάλληλοι του Κράτους ΤΟΥΣ και της Πατρίδας ΤΟΥΣ, που κατακερματίζουν διαχειριζόμενοι την πληροφορία, είναι ένα τυχαίο περιστατικό.

Η Ιστορία δεν είναι ένα τυχαίο περιστατικό.

Όλα αυτά συνδέονται ΑΡΡΗΚΤΑ.

Το Κράτος ΜΑΣ, το δημόσιο αγαθό ΜΑΣ, εκποιείται μπιρ παρά στους εθνικούς και πολυεθνικούς εργολάβους ΤΟΥΣ.

Τα εργολαβικά και τα μεσιτικά για τα συνεργεία καθαρισμού του δημόσιου χώρου, για τους δρόμους, για τις τηλεπικοινωνίες, για την ενέργεια, για το νερό, για τις συγκοινωνίες, για την εκπαίδευση αλλά και την Παιδεία, για την υγεία, κοστίζουν πανάκριβα στο Κράτος ΜΑΣ.

Το Κρατος ΤΟΥΣ, οι εργολάβοι ΤΟΥΣ, απαιτουν φτηνό ανασφαλιστο, εργατικό δυναμικό, μη συνδικαλισμένους ανθρωπινους ...πορους για τις δουλειες ΤΟΥΣ. Χθες Αιγυπτιους, Τυνησιους, Αφγανούς, Ιρακινούς, σήμερα, αυριο, εσένα και τα παιδιά σου...νοικοκυραίο.

Όσοι δεν καταλαβαίνουν ότι η «δημοκρατία» ΤΟΥΣ, δεν χωράει τους άνεργους, τους άστεγους, τους απόκληρους, τα πρεζόνια της ευαισθησίας, για όλα αυτά, όσοι δεν καταλαβαίνουν ότι ο δρόμος μεταξύ των ...αγαθοεργιών της κ. Μουμπαρακ, των ιδεών που έχουν φερεφωνο την κάθε κ. Τρέμη και της τρομοκρατικής βόμβας είναι απειροελάχιστος, η Αριστερά έχει τον Ιστορικό ρόλο και χρέος να τους το εξηγήσει.

Όχι όμως χοροπηδώντας στα ...κανάλια τους και στους δρόμους της πολιτικής ορθότητας που έγινε πια το δικό τους ευαγγέλιο.

Οφείλει να εξηγήσει ότι εμείς και οι νταβατζήδες μας, μιλάμε για διαφορετικές πατρίδες. Οφείλει να τους δείξει τον πραγματικό εχθρό και όχι τον κατασκευασμένο από αυτούς.

Αυτοί θα κάνουν Νόμους για τη κάθε Siemens και τους εργολάβους που παίρνουν τα μεσιτικά και για εμάς το μόνο που επιτρέπεται, είναι να παρακολουθούμε στο γυαλί τους, το σπάσιμο της πληροφορίας σε μικρά, βολικά, διαχειρισιμα κομματάκια. Ευκολα για κάθε ειδους λουμπα.

Όταν ακούω την λέξη ...πολυπολιτισμικότητα, μου γυρνάνε και τα μάτια και τα άντερα.

Τι θα πει μωρέ...πολυπολιτισμικοτητα; Τι θα πει μου αρεσει ή ...δεν μου αρεσει η πολυπολιτισμικοτητα; Την πολυπολιτισμικοτητα των κεφαλαίων,των εμπορευμάτων ή των ανθρώπων;

Και τι είναι οι άνθρωποι; Χαλιά; Να σου αρέσουν ...αισθητικώς και τα Περσικά, να θες και Αφγανικά, να θες και τα Αραβικά να γουστάρεις και τα ελληνικά κιλίμια;

Τι θα πει μωρέ...αλληλεγγύη; Θα πει ΜΑΖΙ με τον κατασκευασμένο εχθρό, ΑΠΕΝΑΝΤΙ στον πραγματικό εχθρό!

Ενδιαφέρεται κανείς για την “αλληλεγγύη” της Πρέσβειρας του MEGA και της Αιγύπτιας φιλενάδας της;

Όσο η Αριστερά θα διαφωνεί για το φύλλο των αγγέλων και θα μονομαχεί στα ψευτικά,στα εικονικά αλώνια για το Filioque, οι εχθροί, θα φτιαχνουν την Αστυνομία τους που θα επιβλέπει τους Νόμους τους. Αυτήν την καθ’ εικονα και ομοιωση της αντίστοιχης Αιγιαπτιακής Ασυνομίας.

Αυτά τα βλαμμένα ρόμποκομπ, που τα πειθουν, τοςυ πιπιλάνε το μυαλό ότι δεν πειράζει που δέρνουν 10 ώρες τη μέρα για 800 ευρω το μήνα, το γκλομπ και το όπλο τους είναι η προέκταση του πουλιού και της ..εξουσίας τους.

Ε, θα κάτσει και καμιά «στραβή» με κανένα 16αρικο παλληκαράκι που πήγε βόλτα στα Εξάρχεια. Μετά θα επιδείξουμε την θλίψη μας δημοσίως και τηλεοπτικώς, και θα τιμωρήσουμε τον ...ένοχο παραδειγματικά, κλείνοντας το μάτι στους άλλους!

Όποιος αποδεχτεί ότι ο ρόλος του Πανεπιστημίου δεν είναι να κατασκευάζει τους «ανθρώπινους πόρους» και τα εξαρτήματα της δεσποτείας και της ολιγαρχίας τους, αλλά Ανθρώπους που καλλιεργούν και αποκτούν την νοητική ικανότητα να συνδέσουν το επιμέρους με το όλον, το δέντρο με το δάσος, τη σκιά με το φως, να συνδέσουν το γιατί και το διότι, τότε καταλαβαίνει ότι ...αυτοί είναι εξωφρενικά επικίνδυνοι για το σύστημα. Ε, αυτών οι Ιδέες, ...χρειάζονται Άσυλο.

Αλλά ...αν είναι να διαφωνήσουμε για τις αγαθοεργίες της κ. Μουμπαρακ, για τον λογαριασμό που μαζεύονται χρήματα για να ξεπλύνουμε τον βιτριολισμό την κ. Κουνεβα, για τους Atenistas ή για τη εκδρομή της ΠΑΣΠ στην Αράχοβα... άστο να πάει στο διάολο το Άσυλο.
Ας το καταργήσει η αδέξια σαχλοδεξιά του Σαμαρά και του Καρατζαφέρη ή πονηρή Δεξιά των ΠασοκοΚουβελαίων. Η Ντόρα, συμφωνεί και με τους δύο. Το «κορίτσι» ψάχνει κοινό και στα δυο «στρατόπεδα». Who really cares;

Μόνο να θυμόμαστε, ότι ταυτόχρονα με τον αγώνα για τη διαφύλαξη του Ασύλου, ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ κατεπειγόντως ΙΔΕΕΣ που να χρειάζονται το ΑΣΥΛΟ. Μετά… όλα θα πάρουν τον δρόμο τους.


Υ.Γ. Χθες άκουσα το ραδιοφωνικό σποτάκι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που μας επικοινωνούσε ότι το 2011, είναι το έτος κατά της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, και να δείξουμε ...αλληλεγγύη. Πρέπει να έχεις πολλά κιλά θράσος για τέτοιου είδους ...επικοινωνιακά σποτάκια...

Oh! Mr Sallotso, Ι think you are a very serious man

Η Janice Fedarcyk είναι η επικεφαλής του FBI,στην Ν. Υόρκη.

Σε είχα δει πριν δέκα μέρες, μετά τα «χαθήκαμε», τις αγκαλιές και τα φιλιά, μου είπες «μια χαρά, όλα καλά».

Η Janice Fedarcyk, περιφέρεται σε εφημερίδες και τηλεοπτικά δίκτυα και μιλάει για την επιτυχία του FBI να εξαρθρώσει τις φαμίλιες των Bonanno, των Colombo, των Gambino, των Genovese και των Luchese. Κοντά στους 100 νοματαίους.

Πόσα χρόνια γνωριζόμαστε; Οι γονείς μας έχουν να θυμούνται εκείνο το καλοκαίρι, εσύ γύρω στα 3 και εγώ περίπου ενός, να μου κρατάς το χέρι ίσα για να με μάθεις –μεγάλος εσύ μαθές-να περπατάω.

Η Janice Fedarcyk, αποδίδει την επιτυχία του FBI, στο ...ότι η περίφημη ομερτά της Cosa Nostra, έσπασε. Πήγαιναν λέει μέλη από κάθε φαμίλια και κάρφωναν κάποιον δικό τους, προτιμώντας μια επικερδή συμφωνία με τι Αρχές, παρά την ...«τιμή» του όρκου σιωπής, που έδωσαν κάποτε.

Το ήξερα. Άλλωστε οι μαμάδες μας εξακολουθούν να είναι ...φλύαρες. . Έμαθα ότι δεν το ξέρει καν ο πατέρας σου. Δεν θέλεις να τον στενοχωρήσεις. Αλλά σε εμένα, γιατί δεν το είπες;

Η Janice Fedarcyk,προσωπο των ημέρων, εξιστορεί στα αμερικάνικά δίκτυα και για το πως εξάρθρωσαν και τη φαμίλια των Decavalcante αλλά και Capo di Capi, τον 83χρονο Luigi Manocchio, που έκαναν …μπιζνες λίγο πιο δίπλα, στο New Jersey.

Σκέφτηκα πολύ να σου μιλήσω. Ίσως δεν ήταν και ο τόπος κατάλληλος. Αυτός ο καφές του μνημόσυνου, αυτό το κονιάκ δηλητήριο πρωινιάτικα, λίγο πιο κει οι πατεράδες μας, να ...μην κλάψουν, να μην δακρύσουν ξεπροβοδίζοντας τον φίλο τους. Ναι, δεν κλαίνε οι άντρες της γενιάς τους. Τουλάχιστον δημόσια.
Αλλά εσύ κλαις. Η δικιά μας η γενιά ..κλαίει και δημόσια. Ψάχνεις δικαιολογία για το ξέσπασμα δακρύων σου, εκει έξω στο προαύλιο της εκκλησίας. Μου λες ότι ...θυμάσαι πόσο πολύ μας αγάπαγε, πόσο κατεύναζε τους γονείς μας όταν κάναμε μικροί σκανταλιές και μεγαλύτεροι μαλακίες, πόσο μας χαρτζιλίκωνε πάντα, πόσο μας καμάρωνε, πόσο... Και κλαις, κλαις, κλαις!!!! Και εγώ θέλω να σου πω...ξέρω, ξέρω γιατί κλαις. Ξέρω τι σε διαλύει, ξέρω γιατί ξεσπάς. Μην μου λες δικαιολογίες. Και εγώ να θέλω να σου ανταποδώσω ...εκείνο το κράτημα, τότε που λέγανε ότι μαθές με μάθαινες να περπατάω.

Ο Robert Mueller, ο διευθυντής του FBI, δίνει συνέντευξη τύπου και τονίζει κάποιοι αρέσκονται να πιστεύουν ότι οι Μαφία, οι φαμίλιες, οι business τους , έχουν ατονήσει, αλλά αυτό είναι μύθος, η Μαφία είναι ισχυρότερη παρά ποτέ. Το FBI στηρίχθηκε στο ότι έσπασε η ομερτά.

Θέλω να σου πω ...μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. Μην το κρατάς μέσα σου. Μην ρίχνεις το βάρος σε εσένα. Μην ντρέπεσαι ηλίθιε, γιατί έγινες και εσύ άνεργος.

Και ...ντρέπομαι. Καταλαβαίνω ότι έχεις ανάγκη να πιστεύεις ...ότι κανείς δεν το ξέρει. Αν δεν το ξέρουν οι άλλοι, η οικογένεια σου, ο αδελφός σου, η πρωην γυναικα σου, οι φίλοι σου, μπορείς για λίγο, σε ένα καφενείο, σε ένα μνημόσυνο, να καμωθείς ότι δεν το ξέρεις και εσύ.
Και σωπαίνω. Και σε αγκαλιάζω. Και ...καμώνομαι και εγώ ότι κλαις για τον γείτονα, τον φίλο, τον ...σαν πατέρα, που ...έφυγε.

Ο Eric Holder, Υπουργός Δικαιοσύνης, ενημερώνει τον δημοσιογράφο ότι συνελήφθησαν εξαιρετικά επικίνδυνοι εγκληματίες, ακόμα και αν οι ίδιοι δεν βάφουν τα δικά τους χέρια με αίμα.

Η παρέα μεγαλώνει στο προαύλιο. Οι καπνιστές. Κουβέντες, συζητήσεις. Η στιγμή πέρασε. Η παρέα που πια ξαναβρίσκεται ...σε «κοινωνικά», συνήθως έξω από εκκλησίες, δημαρχεία και νεκροταφεία, για βαφτίσια, γάμους, κηδείες και μνημόσυνα, συζητάει περί ανέμων και υδάτων. Η παρέα κάνει πλάκα για την υπόθεση της Siemens. Γιατί τι άλλο μπορείς να κάνεις πια, εκτός από πλάκα για την «υποθεση» της Siemens και το αλισβερίσι με τις ....φαμίλιες;.

Η παρέα των καπνιστών στο προαύλιο, παλιά γειτονόπουλα, πάνω κάτω μεγαλώσαμε, βλέποντας και ξαναβλέποντας τους Νονούς. Απλά τότε πιστεύαμε ότι ο Mario Puzzo, είναι ένας υπέροχος παραμυθάς και ο Coppola ένας υπέροχος ταξιδευτής. Ενώ την ίδια στιγμή ...την ζωή μας, το μέλλον, τον τόπο μας κυβερνούσαν οι ...φαμίλιες της μεταπολίτευσης.

Αλλά κ. Fedarcyk, κ. Mueller, κ. Holder, αυτές οι φαμίλιες, αυτές οι μαφίες που συλλάβατε, που εξαρθρώσατε, είναι πολύ πιο ανώδυνες από αυτές που δεν σας επιτρέπεται, δεν διανοείστε καν να ...ακουμπήσετε, και προστατεύετε με κάθε μέσο... Το ποινικό έγκλημα, πληρώνει την Αστυνομία, τους πολιτικούς, τους δικαστές, τους δημοσιογράφους για να κάνουν τα στραβά μάτια. Το πολιτικό έγκλημα ...πληρώνεται τα μεσιτικά και ΝΟΜΟΘΕΤΕΙ για την δική του και για την μεγαλυτερη απο την δική του μαφία.

Εδώ πάλι, σε τούτα εδώ τα χώματα, για τις δικές μας τις μαφιόζικες ...φαμίλιες, ελπίδα δεν έχουμε. Οι δικές μας οι...φαμίλιες, νομοθετούν την ...προστασία που παρέχουν στις ..μεγαλύτερες μαφίες, και όλο το κόλπο είναι καλά φτιαγμένο. Πιασμένο από παντού. Νόμοι, Εκτελεστική, Δικαιοσύνη, ΜΜΕ, Επιχειρηματίες, Εφορίες, ΣΔΟΕ, Προμήθειες, Ανύπαρκτες Ανάγκες, Ανύπαρκτα παραδοτέα, Προγραμματικές συμβάσεις, εξοπλισμοί, χρηματιστήρια, ομόλογα, ξεπλύματα, ξεπουλήματα.... Μαφίες, Μαφιόζοι, ...Φαμίλιες.

Να σπάσει η ..ομερτά τους; Κι αν σπάσει; Αφού όλα είναι ...νόμιμα. Ποιος να μιλήσει; Και γιατί; Κυβερνήσεις μεσίτες. Κόμματα brokers. Δον που σώζουν πατριδες.

-Τα λέμε
- Ναι, δεν χανόμαστε
Σκύβεις να φιληθούμε
- Ξέρεις, δεν στο είπα, με σουτάρανε μεσ’ τα Χριστούγεννα, από την εταιρία.

Δεν μου πάει να κάνω την ...ανήξερη. Δεν λέω τίποτα, απλά σφίγγω λίγο παραπάνω την αγκαλιά.
- Πριν καν περάσουν οι Νόμοι, είχαν καταστρωθεί τα σχέδια. Δεν μπορούσα να απολύσω και να πετσοκόψω ανθρώπους. Εγώ εκεί τους είχα βρει. Μας γάμησαν όλους οι μαφιόζοι.

Δεν ξέρω πια, δεν καταλαβαίνω σε ποιον από τους μαφιόζικους ομόκεντρους και τεμνόμενους κύκλους, αναφέρεσαι. Και δεν έχει και καμία σημασία.

Νοιώθω τον λυγμό, καταλαβαίνω ότι τα μάτια σου ξαναγίνονται λίμνες. Σε νοιώθω εκτεθειμένο στα βλέμματα όλων και ...κόβω την κουβέντα.

- Άστο, όλοι μας, ακόμα και οι αγέννητοι, της Cosa Nostra, του «δικού τους κόσμου» θύματα είμαστε.

Συνέρχεσαι, ξανά...αυτοκυρίαρχος. Αγριεύεις...
- Τι λες ρε Κατερίνα, η Μαφία μπροστά τους, είναι έφηβη παρθένα. Η Μαφία έχει στοιχειώδεις αρχές, κανόνες, έχει άγραφους ηθικούς νόμους, έχει συναίσθημα, έχει στόχο, έχει περηφάνια, έχει τιμωρία, αυτοί δεν έχουν τίποτα. Τίποτα. Αυτοί έχουν κάνει το μαφιόζικο έγκλημα, Νόμο. Εδώ έχουμε μαφιόζικη δημοκρατία

Ξεπαρκάρωντας, σκέφτομαι την Janice Fedarcyk και την μαφία που ..εξάρθρωσε. Τι ανόητη Μαφία! Χαμογελάω γιατί στο μυαλό μου στριφογυρίζει η φράση του Marlon Brando από το Νονό Ι. «Oh! Mr Sallotso, Ι think you are a very serious man».
Κι είναι ίσως η μόνη φράση που περικλείει ότι έχω να πω για την ΚΑΘΕ “υπόθεση” Siemens.

κ. Janice μου, η δικιά μας μαφία, οι δικές μας φαμίλιες, οι Κυβερνήσεις μεσίτες, οι Κομματα brokers, οι Κυβερνήσεις που πουλάνε προστασία, οι Capi, ο Δον, είναι απείρως ευφυέστερες από τους κάθε λογής Bonanno, Colombo, Gambino, Genovese, Luchese, Decavalcante. Κι είμαι σίγουρη ότι ο μόνος που θα υποκλινόταν με σεβασμό μπροστά τους, θα ήταν ο Capo di Capi, Luigi Manocchio.
Εκτός κι αν Puzzo και Coppola περιέγραφαν αλήθειες. Γιατί τότε, ακόμα και ο Capo di Capi, θα τους έφτυνε και αυτός με αηδία. Όπως άλλωστε και όλοι οι πολίτες της μαφιόζικης δημοκρατίας τους.

Ασε που υποθέτω ότι ο Capo di Capi, θα πέθαινε απο ντροπή, να τον φτύνουν δημόσια ακομα κι οι μπράβοι του. Οι δικές μας όμως οι... φαμίλιες, αντεχουν το φτυσιμο ακόμα και των δημοσιογραφων, των δικών τους μπράβων.

Τα δώρα της γκομενάρας που ξεκαρδίζεται στα γέλια

Η εικόνα του Απόστολου Γκλέτσου να γκρεμίζει με την μπουλντόζα τα …διόδια, είναι ένα από τα πολλά που επιβεβαιώνουν ότι η Ιστορία είναι πολύ μεγάλη και πολύ large γκόμενα.

Όταν κατέρρεε εκκωφαντικά το τείχος του Βερολίνου και μαζί του ο …ανύπαρκτος σοσιαλισμός του Χόνεκερ, πολλοί σπρωχνόντουσαν να μπουν στην χορωδία του Φουκουγιάμα, για να ψάλλουν το Τέλος της Ιστορίας. Και ακόμα περισσότεροι βιάστηκαν να την θάψουν. Αλλά Αυτή, όπως όλες οι μεγάλες γκόμενες, χαμογέλαγε…

Όταν λίγα χρόνια μετά κατέρρευσε εξίσου εκκωφαντικά το τείχος του αποτρόπαιου καπιταλισμού, η Liehman, οι ηθικολόγοι ψάλτες είχαν βρει τη λύση για το δράμα. Μα έφταιγαν το golden boys. H Ιστορία … ξαναγέλασε.

Όταν οι διαφόρων ειδών αυτιστικές αριστερές με στυλ Μαρίας Αντουανέτας, έχτιζαν το μαγαζάκι τους σε οικόπεδο γωνία, πουλώντας αντί για θυμιάματος, το δάκρυα, τον πόνο, το αίμα, τον ηρωισμό που ξεπερνούσε τα ανθρώπινα όρια των Αριστερών, η Ιστορία …άρχισε να τα παίρνει στο κρανίο.

Στην Ελληνική Αριστερά που παρίστανε τον Πάπα, ζητώντας υπογραφές σε «δηλώσεις μετανοίας» για να σε …βαφτίσει και να απαλλαγείς από το προπατορικό αμάρτημα της μη ιδεολογικής καθαρότητας, έκανε δώρο κάποιους σαν τον Μεντρέκα και τον Κουτσούμπα.

Σε αυτή την ανεκδιήγητη Ελληνική Αριστερά του κάθε λογής Κύρκου, που επιτέλους οι απόγονοι του ομολόγησαν και δημοσίως, ότι εμείς ρε παιδιά , πασόκοι με πολιτικά είμασταν πάντα, έκανε δώρο τους Ονούρ των καναλιών, τον Χατζησωκράτη και τον Μαργαρίτη.

Στην Αριστερά της μουσικής καρέκλας, του σήκω εσύ να κάτσω εγώ, του πρώτα θα βρούμε τις θέσεις να κάθήσουμε και μετά τις πολιτικές μας θέσεις, έκανε δώρο τον Αλαβάνο να τους ζαλίζει τον …έρωτα.

Στην πραγματική Αριστερά, στην κινηματική Αριστερά, σε αυτήν την Αριστερά που σιχαινεται τις ...πυραμιδες ιεραρχίας, σε αυτήν την Αριστερά του απο κάτω προς τα πάνω, αυτή που –ακόμα και αν δεν το ξέρει- αμφισβητεί την ουσία των …Νόμων ΤΟΥΣ, αυτών των Νόμων που φτιάχτηκαν από τις κάθε λογής πολυεθνικές, από τις κάθε λογής …Siemens, από τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, από τις Τρόικες και το υπαλληλικό πολιτικό προσωπικό όλων αυτών, που ζούσε και ζει από τα μεσιτικά, έκανε δώρο τον …θεογκόμενο καβαλα στην μπουλντόζα.

Αν ήταν ακόμα πιο γενναιοδωρη η Ιστορία, η …ιστορία, θα γινόταν καλοκαίρι έτσι ώστε να μπορεί να είναι ο Γκλέτσος με λευκό t-shirt πάνω στην μπουλντόζα. Αλλά …μην τα θέλουμε όλα δικά μας.

Η Ιστορία είναι και πάλι έγκυος και για να γεννοβολήσει…δώρα, ΑΠΑΙΤΕΙ να κάνει έρωτα, με το δικό μας το κορμί, το μυαλό, το κουράγιο, την υπέρβαση, την γνώση, τη δύναμη και πάνω από όλα το ΘΥΜΟ.

Η κόρη της Ιστορίας, ουρλιάζει κόντρα τα ηθικοπλαστικά των μονόδρομων, τους …Νόμους, τις …Γραφές, και τα ...Κιτάπια τους, ότι αυτή που λέγεται Πολιτική, ήταν, είναι, και θα είναι στον αιώνα τον άπαντα, ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ. Σύγκρουση κοινωνικών ομάδων και κοινωνικών συμφερόντων.

Το τι θα τραγουδάνε οι …ψάλτες των Μονόδρομων, σαν απάντηση στην Σύγκρουση;

Μα τον λόγο της κάθε ...Φρειδερίκης.

Είμαστε αμαρτωλοί, ο Θεός τιμωρεί και για να εξιλεωθούμε οφείλουμε να χαρίσουμε στους … «γιατρούς» μας -έχει και …ιστορικό χιούμορ η …Ιστορία-, τα δικαιώματα, την αξία και την τιμή της εργασίας.

Συμπληρωματικά για την …εξιλέωση μας, μπορούμε επίσης να ασχοληθούμε, είτε με την ελεήμονα φιλανθρωπία της …πρέσβειρας καλής θελήσεως της Αυτής Μεγαλειότητας, Μαριάννας του MEGA, είτε - για τους πιο …ακτιβιστές ρε αδερφέ που δεν γουστάρουν και τα Channel-με την …φιλοκαλία των ATENISTAS.

Ευχαριστώ θερμά την πιο μεγάλη γκόμενα, την Ιστορία, για τα δώρα της, που τα βάζει στην εξαιρετική –γκομενικώς- συσκευασία Γκλέτσου, και την εκλιπαρώ για τον πολλαπλασιασμό τους. Με όλο το σεβασμό στη …Θεά, τα επόμενα, ας τα βάλει σε συσκευασία ένα κλικ πιο κάτω από το περιτύλιγμα στυλ «Αθανάσιος Διάκος».

Υ.Γ. Περιττό να διευκρινίσω ότι η Ιστορία τιμωρεί κιόλας. Σε …οοοοοοοολους τους άλλους, όλους αυτούς τους εραστές της ηθικολογικής σαπίλας, η Ιστορια όντας πάντα δίκαια, κάνει …δώρο τον Θόδωρο Πάγκαλο. Με τις υγείες τους!

Is There Anybody Out There?

Με το «μου» και με το «μας», ένα ζόρι, το τράβαγα πάντα.
Ήθελα να ξέρω ρε αδερφέ, πως διάβολο τα απέκτησα, πως τα κληρονόμησα, πως τα κατέχω, πως τα διαφεντεύω και πάνω από όλα το πως με διαφεντεύουνε. Τι είναι η Πατρίδα ΜΟΥ, αλλά και τι είναι η Πατρίδα ΜΑΣ.

Κι αυτό που «ΜΟΥ» ανήκει, δεν είναι ο τόπος, το οικόπεδο, το χτίσμα, και το χώμα.

Είναι ότι εδώ που έλαχε να γεννηθείς, εδώ που έλαχε να ζήσεις τα μικράτα σου, εδώ που έλαχες να γνωρισεις την εφηβεια σου, εδώ που επέλεξες να ζήσεις το τώρα σου, αυτό το «εδώ» που το κουβάλησες μαζί σου όπου κι αν βρέθηκες, που σε κυνήγησε και το κυνήγησες.

Είναι χρώματα, αρώματα, μυρωδιές, φεγγάρια, φαγητά, μνήμες, μύθοι, ιστορίες και παραμύθια, άνθρωποι και ποιητές, που σε κάνουνε ότι είσαι.

Και όλα και αυτά τα αποδέχτηκες, και τα πολέμησες, και κάποια στιγμή συμφιλιώθηκες μαζί τους. Όχι γιατί είναι καλά ή κακά, όχι γιατί είναι καλύτερα ή χειρότερα από τα …άλλα, τα δίπλα, τα απέναντι και τα πέρα. Αλλά γιατί το να εχθρεύεσαι την φτιαξιά σου, είναι σπατάλη. Το να την αγαπάς, είναι κέρδος.

Πατρίδα μου δεν είναι η γλώσσα που γράφω, μιλάω και διαβάζω. Εκεί ο καθένας μας μπορεί να έχει όσες Πατρίδες ορέγεται. Πατρίδα μου είναι η γλώσσα που κλαίω, η γλώσσα που πονάω, η γλώσσα που γελάω, η γλώσσα που μόνο αυτή λειτουργεί να γράψει τι αισθάνομαι. Και δόξα να έχει ο Γιαραμπής, σε αυτή την Πατρίδα ΜΟΥ, καμιά ξεφωνημένη τσατσά, φράχτη δεν μπορεί να βάλει. Το δικό μου, το «ΜΟΥ», το μοιράζομαι, το πουλάω, το χαρίζω, σε όποιον γουστάρω.

Και το «ΜΑΣ»;

Είναι άραγε, το «ΜΑΣ» το άθροισμα από τα εκατομμύρια «μου», αυτά που κληρονομήσαμε, αυτά που διατηρούμε, αυτά που θα παραδώσουμε ή είναι ένα περίκλειστο οικόπεδο, που πουλάμε σε όσους έχουν φράγκα να το αγοράσουν;

Το «ΜΑΣ», αλήθεια, από ποιον πραγματικά κινδυνεύει;
Πάρε Σεΐχη θάλασσα, σιχτίρισε Αφγανέ το γάλα της μάνας σου.
Άνοιξε διάπλατα τα πόδια στον Ατλαντικό φίλο και συν-εταιρο, μαστίγωσε την Σομαλή των 12 ευρω στην Πατησίων.
Ντύσε τα κοριτσάκια Φρειδερικοπουλα Μάγια να μοιράζεις μαρμελάδες στις προβλήτες , γάμησε τον ναυτεργάτη γιατί τουρίστες θέλουν να φωτογραφίσουν τη Μύκονο.
Πάρε τα τραίνα, πάρε τις τηλεπικοινωνίες, πάρε τα λιμάνια, πάρε δρόμους, πάρε Πανεπιστήμια, πάρε Νοσοκομεία, πάρε βουνά, πάρε πεδιάδες, πάρε θάλασσες. πάρε …κόσμε.

Πάρε εσύ, δώσε τα μεσιτικά σε εμένα. Κι εγώ αναλαμβάνω να βάλω τους διεφθαρμένους, τους αγράμματους, τους κοπρίτες να βλογάνε τα αρχίδια σας που ήρθαν να τους σώσουν.
Χτίσε φράχτες, τοίχους, τείχη, να προστατευτούνε. Από ποιους; Από τι; Ποιο «ΜΑΣ» γαμώτο μου, προστατεύουνε οι φραχτες;

Σήμερα η επικοινωνία των νταβατζήδων ΜΑΣ, παίζει τα ρέστα της στο δίπτυχο «λεφτάς επενδύτης-ανέστιος μετανάστης». Οι φράχτες –πέρα από τα μεσιτικά τους- δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά ένας αντιπερισπασμός του θύτη- αυτού που γλύφοντας, έρποντας και ξεπουλώντας για να κάνει καριερα, υπέγραψε το Δουβλίνο ΙΙ.

Αυτού που φέρει ακέραια την ευθύνη. Του τ. Υπουργού Εξωτερικών Παπανδρέου. Του νυν Πρωθυπουργού Παπανδρέου, που πια το μόνο ακροατήριο που του απέμεινε, είναι αυτό που αγοράζει το μόνο εμπόρευμα του. Τον φόβο.

Και αυτό το κοινό ικανοποιεί. Μ’ ότι τσιράκι του απέμεινε και μ’ ότι τσιράκι μπορεί να αγοράσει. Κι αν αύριο τα πράγματα ζορίσουν κι άλλο, μπορούμε να τα κάνουμε και ηλεκτροφόρα τα σύρματα του…φράχτη. Να σκοτώνονται χωρίς καν μια σφαίρα. Κι ύστερα να τους κάνουμε λίπασμα. Πράσινη ναναι…η ανάπτυξη.

Ο φράχτης; Η μόνη πρακτική αξία είναι νθα αυξήσει την μίζα του λαθρέμπορου.

Όπως ΑΚΡΙΒΩΣ ο φράχτης του Μπους αύξησε το τζίρο των επιτήδειων.

Γιατί …η παγκόσμια Ιστορία με μεταναστεύσεις γράφεται.

«Πίσω» για αυτόν που περπάτησε μια ήπειρο, δεν υπάρχει.

Και η μόνη λύση είναι να σεβαστείς ότι μέσα σε αιώνες καταχτήθηκε. Τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η μόνη λύση είναι να διαπραγματευτείς την επονείδιστη Συνθήκη που εσύ υπέγραψες. Να δώσεις άσυλο και ταξιδιωτικά έγγραφα να πάει ο Άνθρωπος εκεί που θέλει.

Ο τ. Υπουργός Εξωτερικών Παπανδρέου, υπέγραψε το να γίνει η «χώρα των διεφθαρμένων» ένα αποθετήριο, ένα κολαστήριο ψυχών. Ο νυν Πρωθυπουργός Παπανδρέου, υπέγραψε να γίνει ο τόπος σφαγείο. Για …ιθαγενείς και ξένους. Και σήμερα; Χτίζει…φράχτες;

Με τον …φράχτη, δεν θα αρκεί η αγοραπωλησία του ενός νεφρού του …«λαθρομετανάστη», θα θέλει και κάτι τις παραπάνω.
Ε, και; Η Κυβέρνηση …μοχθεί. Η Κυβέρνηση …τολμά. Η Κυβέρνηση …δίνει λύσεις. Η Κυβέρνηση θέλει λίγο επικοινωνιακό χρόνο. Να προλάβει η Κυβέρνηση. Να εξανδραποδίσει, να σφαγιάσει, να ξεπουλήσει. Μετά στο κρανίου τόπο θα …έρθει ο επόμενος σωτήρας. Ο Επενδυτής…

Σιχαινόμουν πάντα κάθε είδους τείχη, τοίχους ή …φράχτες… Και πολύ περισσότερο ΦΟΒΟΜΟΥΝ, αυτούς τους φράχτες, που με αφήνουν να βρισκομαι από την ίδια μεριά, με τον πραγματικό Εχθρό ΜΟΥ.

Υ.Γ. Δεν θέλω να μιλήσω τώρα για το 7 χρονο κοριτσάκι που σκοτώθηκε. Αυτή τη στιγμή δεν θέλω να μπω στην κουβέντα γυφτάκι- μπάτσος. Θ’ αδικήσει τη μνήμη ενός 7χρονου παιδιού που ακόμα το κορμάκι του είναι ζεστό. Αλλωστε σ’ αυτό το τόπο πια μόνο θύματα θα θρηνούμε. Για όσο τουλάχιστον οι αυθεντικοί θύτες, είναι μαζί ΜΑΣ, από την ίδια μεριά του …φράχτη.

Έλα να ερωτευτούμε

Την αγάπη δεν την είχα ποτέ μου σε μεγάλη υπόληψη.

Ίσως γιατί ήταν επιβεβλημένη μέσα από την πολιτική ορθότητα. Να αγαπάς τους γονείς, τα αδέλφια, τους συμμαθητές σου, τους δασκάλους, τον τόπο, το σπίτι, τους γείτονες, τους συνεργάτες, τα παιδιά, τους γέρους.

Να αγαπάς. Στρογγυλά, κατευναστικά, ηρεμιστικά και ψυχοτρόπα.
.
Κι ένα βράδυ, κατάλαβα την αλήθεια.

Και ήρθε η αλήθεια, όπως συνήθως έρχονται οι αλήθειες.

Σαν ακινητοποιημένα θαρρείς τάνκς, που κάποιος μικρός και τρελός, θέλει να παίξει μαζί τους και λύνει ξάφνου το χειρόφρενο.

Η αλήθεια ήρθε από το μωρό τότε παιδί μου. «Μ’ αγαπάς;» την ρώτησα, την ώρα που τα βλέφαρα της βασίλευαν στο ροζ ζαχαρωμένο δωμάτιο της.
«Μα γιατί να μην σε αγαπάω μαμά, έκανες κάτι κακό;» μου απάντησε με μισοκοιμισμένη αδιαφορία.
...Και γιατί να μην σε αγαπάω;.....

«Είσαι ερωτευμένη μαζί μου;» ήθελα να τη ρωτήσω.

Κολοκύθια, δεν είμαι τόσο θαρραλέα, κι άλλωστε βολεύτηκα στην παραδοχή, πως ...και τι να ξέρει ένα μωρό από έρωτα; Μόνο που ...όλοι ξέρουν από έρωτα.
Η αγάπη είναι ηρεμιστικό. Ο έρωτας είναι διεγερτικό.

Η αγάπη είναι άγγιγμα στον ώμο. Ο έρωτας είναι όπλο στα μάτια.

Η αγάπη ειναι βημα σημειωτόν. Ο έρωτας είναι χορός κυκλωτικός.

Η αγάπη είναι επιβιωση. Ο έρωτας είναι γέννα.


Κυριακή σήμερα, η δεύτερη μέρα ενός χρόνου, που αν και νιογέννητο, φέρνει στο μωρό της Ρόζμαρι. Βρέχει και εγώ βλέπω τα ξύλα να ...καίγονται. Καίγομαι, μαγνητίζομαι από την φωτιά τους και συνάμα φοβάμαι τις στάχτες. Θα γίνει η φωτιά, πυρκαγιά;

Οι εντολές από τον Θεό της Κυβέρνησης, από τους ευαγγελιστές της τηλεόρασης, των ραδιοφώνων, όπως και των εργολάβων Αγίων των διάφορων λαιφσταλίστικων εντύπων, sites και blogs, σαφείς. Ελάτε να αγαπηθούμε. Λιώστε στις στάχτες σας.

Όσο πιο φτωχοί τόσο πιο αγαπημένοι. Ελάτε να ταπεινωθούμε, ελάτε να μετανοήσουμε, ελάτε να προσευχηθούμε.
Τιμωρησε μας ...Θεέ του γυαλιού, πάρε το ψυγείο-καταψύκτη αλλά με την προσευχή, μπορεί να σώσουμε και την τοστιέρα.
Η κοινωνία-γενικώς και αορίστως- ήταν τα Σόδομα. Μην ψάχνεις, μην σκαλίζεις, μην γυρίζεις. Θυμάσαι την γυναίκα του Λωτ;
Έλα καλέ μου, όλοι μαζί, χέρι χέρι, ...αδελφωμένοι να βαδίσουμε αντάμα στον γκρεμό.

Θ’ αγαπηθούμε στην χαράδρα. Ναι, αγάπα τις αλυσίδες σου, αγάπα τον γκρεμό σου.
Να γίνουμε πιο ...άνθρωποι κραυγάζουν οι ευαγγελιστές. Δώσε ρε μαλάκα παρτάκια, το δεύτερο εξάρτημα του μιξερ στον διπλανό σου. Γίνε φιλάνθρωπος ρε κερατά. Αγαπάτε αλλήλους.

Κι από την άλλη... ο έρωτας.

Εκεί που η συν-κοινωνία κατατροπώνει την επι-κοινωνία.

Εκεί που η μοναξιά γίνεται επικίνδυνη θανατίλα κι ο έρωτας για την ζωή, σκηνοθέτης.

Εκεί που η φωτιά γίνεται ΠΥΡΚΑΓΙΑ.

Εκεί που ο φόβος γίνεται αποκοτιά. Fight or flight response? Fight ρε πουστηδες. Fight!!!!

Θυμός, οργή, έργο, δρόμος, πάθος. Εκεί που τα βλέμματα δεν επι-κοινωνούν. Εκεί που συν-κοινωνούν. Εκεί που ενώνονται.
Πρόσωπο με πρόσωπο, να κοιταζόμαστε στα μάτια, στους δρόμους τους ανυπόφορους, να μπορέσουμε να γνωριστούμε και ενδεχομένως να αναγνωριστούμε.

Όχι γιατί είμαστε το ίδιο και μοιάζουμε, αλλά γιατί είμαστε τόσο ανόμοιοι που θα μπορέσουμε να κάνουμε πράγματα μαζί.

Να διαλαλουν οι κοτζαμπάσηδες και οι τελάληδες ευαγγελιστές τους. Σώζουμε την Πατρίδα. Κι εγώ να ξέρω ότι ΕΣΥ είσαι η Πατρίδα μου.

Εσύ, ο δίπλα, ο παραδίπλα, ο απέναντι, ο γνωστός κι ο άγνωστος. Εσύ γαμωτο, είσαι η δική μου η Πατρίδα.

Δεν μας κλέβουν τα δικαιώματα, τον μισθό, τη δουλειά, τη σύνταξη, τον τόπο. Αυτά είναι μικρά. Μας κλέβουν την ζωή. Ποια είναι η τιμή της αξίας ρεεεεεεεεεε;

Εσένα τον ΕΝΑΝ, που δεν σε ξέρω, που δεν σε είδα, που δεν θα με αφήσουν να σε μάθω ποτέ, δεν αντέχω τον λυγμό σου. Δεν θέλω να σε πάρω αγκαλιά. Δεν θέλω να σου χαϊδέψω το κεφάλι. Δεν θέλω να σε ακουμπήσω στον ώμο. Δεν θέλω να αγαπήσω τη μιζέρια σου. Δεν θέλω να την αποδεχτώ, δεν θέλω να την κάνω δική μου. Δεν θέλω να ανακατεψω τις στάχτες σου.

Εσένα τον ΕΝΑΝ, αυτόν που μου κρύβουνε, που μου τον τυλίγουν σε νούμερα, σε μέσους όρους, σε στατιστικές, σε εσένα τον ΕΝΑΝ, φωνάζω, ανταριάζομαι, τραβάω από το μανίκι, και φωνάζω, είμαι εδώ. Εγώ για εσένα. Σε εσένα και φωνάζω, μην με αφήσεις μόνη μου.

Δεν θα ξανα-υπάρξουμε έρωτα μου.

Μοναδικές είναι οι ζωές μας.

Κι οι βάρβαροι να τις ορέγονται και να τις πυρπολούν.

Οι επιλογές μας είμαστε.

Έλα στην φωτιά που άναψαν αστόχαστα, λαμπάδες να καούμε. Έλα Πυρκαγιά να την κάνουμε.

Δεν θα ξοδέψουμε την μια μας τη ζωή, για μια τοστιέρα, μια τηλεόραση και έναν καναπέ.

Θα κάψουμε μια ζωή για ένα βλέμμα που θα συν-κοινωνήσουμε.
Στη στρογγυλή τη μίζερη αγάπη τους, ΕΜΕΙΣ σπονδές θα κάνουμε στον αιχμηρό μας έρωτα.
Φόβος είναι ο έρωτας. Αλλά ο δικός ΜΑΣ ο φόβος. Όχι ο δικός τους.

Άξια η ζωή μας. Γυάλινος ο Πύργος τους. Έλα να ερωτευθούμε τη ζωή μας, κοινωνία μου!

«Είσαι ερωτευμένη μαζί μου;»
«Είσαι τρελή, μαμά;»
«Ναι».