Όταν η Π. …κοιμήθηκε με τον Δ.

Νύχτα. Φωτισμένη. Υγρή. Από μια βροχή που …μετάνιωσε. Από τα νερά των οδοκαθαριστών που ξεπλένουν την αχλύ από χιλιάδες ανάσες.

Η Πλατεία, με αυτή την λαμπερή φιλαρέσκεια που έχουν στα μάτια της χορτασμένης από τον έρωτα γυναίκας, ξεβάφεται στα γρήγορα, ξεπλένει το κορμί της, και ξαποσταινει. Για λίγο. Να προλάβει να αποκοιμηθεί, ίσα πριν υποδεχτεί ξανά τους χιλιάδες εραστές της.

Το «ψιτ» δεν ήταν του ...Μορφέα, ήταν του Δρόμου. Την πλησίασε ο Δρόμος, στάθηκε δίπλα της, παλιός νικητής αυτός, με παλιά παράσημα, άλλα γυαλιστερά κι άλλα σκονισμένα. Χαμογέλασε νυσταγμένα η Πλατεία….

«Να σου μιλήσω λίγο;» την ρώτησε δειλά.

«Πες μου», του χαμογελάει εκείνη

«Λένε για μένα» της είπε…

Γέλασε η Πλατεία… Άνοιξε τα μάτια της, του έσκασε ένα φιλί στο μάγουλο. Ξεκαρδισμένη στα γέλια του απάντησε…

-Δρόμε, εδώ, εμένα, με χαρακτήρισαν …καλόκαρδη. Καλόκαρδη …για αυτούς.. .Είδες Δρόμε, σε έκανα και γέλασες... Ελα, έλα να κοιμηθούμε μαζί. Αστους να λένε. Εμείς πάντα θα …συναντιόμαστε. Εμείς …πάντα εδώ. Εμείς πάντα γωνία. Γωνία Αγανάκτησης και Διεκδίκησης.

Αγκάλιασε ο Δρόμος την Πλατεία, σφίχτηκε αυτή πάνω του και έκλεισαν τα μάτια. Για λίγο. Μέχρι το ξημέρωμα. Άλλωστε πάντα, τα …ξημερώματα τους έβρισκαν ΜΑΖΙ.

Η Άλωση της Πόλης

Δυο γιαγιάδες, η μια Σμυρνιά ή άλλη Πολίτισα. Τουρκόσπορος με το όλα μου δηλαδή. Τα παιδιατικά μου, τα θυμάμαι με ...καυγάδες πάνω απο τις μυρωδιές της κατσαρόλας και του ταψιού. Τα πιο όμορφα ...σουτζουκάκια. Σμυρναίικα ή πολίτικα; Εδώ σε θέλω μάγκα μου... Αυτά κι αν είναι διλήμματα. Όχι τα ψευτοδιλήμματα που επιχειρούν να μπουκώσουν το ...στόμα του νου μας. Τα ...διλήμματα τα πραγματικά.

Πρόσφυγες και δυό, μετέφεραν μέσα από μυρωδιές, το σκοινί που ένωνε το παρελθόν και το παρόν τους. Και το μέλλον τους. Όχι αυτό που ξόρκιζαν, αλλά αυτό που με γνώση αδημονούσαν να Ζήσουν. Έτοιμες για όλα. Ετοιμοπόλεμες. Γενιές ξεριζωμένες από σταθερές, από τόπους, από το όλα στο τίποτα και δώσου πάλι από την αρχή, προσφυγιές, πόλεμοι, κατοχές, χούντες, ασφάλειες επίπλαστες, ανασφάλειες τερατώδεις.

Ευλογημένες. Ευτυχισμένες. Ευτυχισμένες, γιατί ήξεραν τι είναι η ευτυχία. Ήξεραν να την μετρήσουν. Ήξεραν να τη ζυγίσουν. Είχαν το ...ζύγι. Ζύγιζαν την κάθε μέρα, την κάθε ώρα, την κάθε στιγμή και την έβρισκαν μεγάλη. Ζύγιζαν αυτά που είχαν βγάζοντας από τη ζυγαριά το βάρος από ότι τους έλειπε. Πάντα ...στρατιώτες ποτέ ...παπαδοπαίδια.

Χιλιοπροδομένες από Σημαίες, από Κράτη, από Εξουσίες, από Θεούς και Διάβολους, η μόνη Εξουσία που αναγνώρισαν ποτέ τους ήταν η Ζωή. Θεούς δεν είχαν. Θεούς έφτιαχναν. Άλλωστε Ιστορία δεν γνώριζαν, μιας που την Ιστορία την έζησαν . Και αυτές που πάντα τις θυμάμαι να τσακώνονται- εκει να δεις τι θα πει ανταγωνισμός- πάνω από τα κύμινα, τα μπαχάρια, τις κανέλες, τις ζάχαρες, τα κουκουνάρια, τις ματζουράνες, τους κουρκουμάδες, τα μοσχοκαρυδα και τα ξύσματα από περγαμόντα, συμφωνούσαν πάντα σε ένα:

«Η Πόλη έπεσε όταν τα ...παπαδοπαίδια, γινήκανε πιο πολλά από τους ...στρατιώτες»

Τα ...παπαδοπαίδια. Αυτά που ευλογούν τους ...Θεούς. Υπάκουα, φοβικά, ενοχικά, μοιρολατρικά, ευνουχισμένα να λιβανίζουν τα ...εικονίσματα. Να ...προσεύχονται ζητώντας την ...εύνοια των Θεών. Των Θεών που ζητούν ανθρωποθυσίες.

Κοιτώ τη φωτογραφία τους...ναι, πάνω από μια ...κατσαρόλα, εκεί που οι αισθήσεις ...τρώγονται, και βλέπω την δική μου ...Πόλη. Σ’ αυτή που τα παπαδοπαίδια, έχουν πετάξει τα ράσα, τα λιβανιστήρια, τις ενοχές, τους φόβους, τα λάθος μετρήματα, τα τρεις το λάδι τρεις το ξύδι, πέντε το λαδόξιδο, αυτά που πια ξέρουν ότι η ζυγαριά είναι ...πειραγμένη και θα τους κλέβει πάντα στο...ζυγι, αυτά που γινήκανε ...στρατιώτες. Και κάτι μου λέει ότι ...τη δική μου τη Πόλη, οι στρατιώτες δεν θα την αφήσουν να αλωθεί από τους βαρβάρους. Κάτι μου λέει ότι οι ...μαρμαρωμένοι βασιλιάδες παραχώνονται στις αποθήκες της ιστορίας, τυλιγμένοι με σεντονια σάβανα, τα ...παπαδοπαίδια λιβανίζουν μετ’ επιτάσεως αλλού ντ’ αλλού, και στους βωμούς των ...Θεών, άσπρα κολάρα ..βλέπω να ...θυσιάζονται.

Σήμερα της ...Αλώσεως, ψυχανεμίζομαι ότι η δική μου λοιπόν η Πόλη, δεν θα ...αλωθεί γιατί είναι πια... Αυτή

Μωσαϊκά

Δεν είναι πια της μόδας τα μωσαϊκά. Εκείνα με τις περίεργες ψηφίδες που καμιά, δεν έμοιαζε στην άλλη, αλλά κοίτα κάτι περίεργο όλες έδεναν μεταξύ τους. Εκείνα τα ανθεκτικά μωσαϊκά που δεν γυάλιζαν, αλλά ...έλαμπαν θαμπά και ανομοιόμορφα. Συχνά οι ψηφίδες, τα πετραδάκια ξεκολλούσαν κι έμενε εκείνη η τρυπούλα, άδεια, να ...χάσκει. Η τέχνη των μωσαϊκών, λένε οι παλιοί τεχνίτες ήταν η ...κόλλα. Η κόλλα της στοργής, της υπομονής, της βραδύτητας, της συνοχής, του πάθους, της ομορφιάς.

Μάρμαρα, ξύλα, πλακάκια, υποκατάστατα μαρμάρου, υποκατάστατα ξύλου, υποκατάστατα πλακακιων, αντικατέστησαν τις ...ψηφίδες. Το μάτι μας ...εθίστηκε στο ...υποκατάστατο, στο ομοιόμορφο, στο συμμετρικό, στο γυαλιστερό. Το μόνο που απόμεινε σε αυτή τη πόλη να είναι μωσαϊκό ...είναι η ...πόλη. Τρελή. Αδέσποτη. Κι οι ...Δεσπότες δεν την ορίζουν, γιατί δεν την ...προσδιορίζουν. «Δεν ξέρεις καν τον λόγο για να με υποτάξεις» τους φωνάζει η αμαρτωλή πόλη μέσα από τα λόγια του Νικόλα. Θρησκευτική η αγάπη τους για αυτήν, αποστειρωμένη, άυλη,...αγάπη για μια ξαναμμένη Μαγδαληνή που της ζητείται κατεπειγόντως να εξαγνιστεί από τις ...αμαρτίες της. Βωβοί και Χαραγκιώνηδες περνούν την κλωστή στο βελόνι της παρθενορραφής. Μάστορες με λευκά κολάρα παίρνουν μέτρα για να περάσουν πάνω από το ...μωσαϊκό μια στρώση πλαστικού. Άλλοι πάλι να παλεύουν με σουγιάδες να ξεκολλήσουν τα πετραδάκια.

Κυριακάτικο πρωινό στριφογυρίζω στους δρόμους της Πόλης μου, της ασφαλούς μου μήτρας. Αυτή που εισπράττω σαν ασφαλή αγκαλιά, χωρίς να μου εξηγώ πως, χωρίς να θέλω να ξέρω γιατί, χωρίς να με νοιάζει να ζωγραφίσω το διότι.

Αυτή που με διάλεξε και που τη διάλεξα. Στη Πόλη Μου. Στη δική Μου Παναγιά της Τήνου. Εκεί που ακόμα τα θαύματα γίνονται. Γιατί εκεί ακόμα υπάρχουν μάτια που θέλουν να τα δουν. Εκεί που υπάρχουν πιστοί, αγωνιστές της Ελπίδας να τα πιστέψουν.

Εκεί που η αντοχή γίνεται απάνθρωπη και η απαντοχή θαύμα. Εκεί που η δύναμη είναι ...συνήθεια. Εκεί που ο φόβος έχασε την αξία του γιατί η επιβίωση χάνει τη δική της. Εκεί που το μέτρο αλλάζει γιατί δεν είναι αυτό που εμένα με έμαθαν να είναι το δικό μου. Εκεί που το άκρο γίνεται μέση.

Εκεί που δεν δίνεις, εκεί που δεν παίρνεις, εκεί που όλα ...χαρίζονται ή όλα ...αρπάζονται. Εκεί που ...εκ-πτώσεις δεν υπάρχουν. Εκεί που οι πτώσεις βιώνονται.

Εκεί που ποσοστά δεν υπάρχουν, εκεί που τίποτα δεν ποσοτικοποιείται μέσα στα ψέματα στατιστικών, ορίων και σφαλμάτων. Εκεί που κάθε τι είναι μοναδικό. Εκεί στο...όλα ή στο...τίποτα.

Εκεί που η νίκη δεν είναι...κέρδος. Εκεί που η ήττα είναι ...θάνατος. Εκεί που οι Νόμοι είναι ισχυροί όπως σε όλα τα Άνομα. Εκεί που τα πάντα φτιάχνονται από την ...αρχή, εκει που όλα είναι γυμνά, ακόμα και από τη παραμικρή υποψία βεβαιότητας.

Εκεί που όλα δεν έχουν αύριο. Εκεί που το σήμερα βιώνεται. Εκεί που το φθαρτό δεν ψιμυθιώνεται ως αθάνατο. Η Πόλη Μου.

Και εμένα που τα κτητικά με τρομοκρατούσαν πάντα, και αυτά που μου «ανήκαν», και αυτά που τους «ανήκα», Αυτή να είναι ...ΜΟΥ. Καταδική Μου. Μήτρα Μου. Ένας ομφάλιος που πάντα θα αρνιέμαι να κόψω. Η σταθερά Μου.

Στις πολυπληθείς ...παραιτήσεις μου, στα άναρχα φευγιά μου, στους σοκαριστικούς φόβους μου, στους πανίσχυρους τρόμους και πανικούς μου, σε Αυτήν προστρέχω. Κι Αυτή που με έμαθε να λατρεύω το θύτη, το θύμα και την αφορμή, να με πιάνει από το χέρι και να με περιδιαβαίνει του ...κόσμου τη πιο νευρική διαδρομή. Το δικό μου...μέντιουμ της δικής Μου αλήθειας. Το δικό Μου...παραμύθι. Η δική Μου ....παραμύθα. Εκεί, στους δρόμους της που κανείς δεν με μετρήσει ...αλγεβρικά ή ...διανυσματικά. Εκεί που κανείς δεν ενδιαφέρεται να με χώσει σε μέσους όρους, να με λειώσει σε μια ...συνισταμένη. Εκεί που οι παράταιροι είναι οι άνθρωποι Μου. Αυτοί που δεν τους «ξέρω», αυτοί που δεν με «ξέρουν», αυτοί που δεν έχουν να μου αποδείξουν τίποτα, αυτοί που δεν μου ζητούν να τους αποδείξω τίποτα. Οι ...Άγνωστοι. Οι γνωστοί ...άγνωστοι. Αυτοί που γνωρίζουν γιατί αναγνωρίζουν τα σημαντικά Μου. Την προσφυγιά Μου.

Εκεί, που το ...όλον, κανείς δεν μου ζητάει να το εντάξω στο...μου. Εκεί που κανείς δεν μου ζητάει να ...μοιάσω. Εκεί που κανείς δεν μου ζητάει να ...μοιραστώ. Εκεί που κανείς δεν μου ζητάει να ...πλανίσω και να ...πλανήσω για να χωρέσω. Εκεί που μπορώ να ...πλανηθώ. Όχι με...πλάνη πριονιού αλλά με. πλάνη ...λάθους. Άλλωστε ...για παραισθήσεις καλές φημίζομαι. Εκεί, μια κουκίδα, μέσα σε ένα μωσαϊκό.

«Αν καταρρεύσει η πρωτεύουσα θα καταρρεύσει η χώρα». Η χώρα...κατέρρευσε. Η πρωτεύουσα ...αντιστέκεται. Η πόλη ...αντιστέκεται. Η Αθήνα ...γιατροπορεύει. Εμένα.

Μια Παναγία. Μια Μαγδαληνή. Μια Παρθένα. Μια Πουτάνα. Μια Μάννα. Μια Μήτρα.

Υ.Γ. Στις αρχές του 1977 δύο φοιτητές της αρχιτεκτονικής σχολής.....

Στο Άγιο Ανεστάκι

Με μάτια μισόκλειστα να παίζει το ταξίμι και ο λυγμός του «αμάν» να σκίζει σα μαχαίρι τα ντουμάνια του τεκέ

Όταν μπουκάρω στον τεκέ, τον αργιλέ τσακώνω
Και με τα φυλλοκάρδια μου τραβώ, τον ξελιγώνω

“Τότες ο Περαίας ήταν πολύ άγριος. Οι φόνοι στα Καρβουνιάρικα, Τρούμπα και Τσελέπη ήταν στην ημερησία διάταξη. Όσο για τεκέδες, ήταν γεμάτος, στην Πειραϊκή, Παναγίτσα, Άγιο Νείλο, Άγιο Νικόλα, Γύφτικα, Χατζηκυριάκειο και στην Τρούμπα. Κι όσο πιο πέρα πήγαινες, προς Άγιο Διονύση, εκεί φουμάρανε στο δρόμο, οι χωροφυλάκοι είχαν μοιρασιά κι αν μπάτσος έκανε τον ψευτοπαλληκαρά τραβιότανε εύκολα η δίκοπη»

Γύρω από τα λιμάνια, βασικά στον Πειραιά, στη Θεσσαλονίκη, στο Βόλο, στη Πάτρα, χιλιάδες άνεργοι επιβιώνουν σχεδόν λαθραία, ζουν από μικροεγκλήματα, από μικροκλοπές, από μυστήριες ...συναλλαγές, δημιουργώντας μια νέα λούμπεν κουλτούρα. Μια κουλτούρα με τους δικούς της κώδικες συμπεριφοράς, με δικούς της κανόνες, νόρμες ,τρόπους ζωής, τιμής ,ηθικής. Τη κουλτούρα του ...μάγκα.

Βρε μάγκα το μαχαίρι σου, για να το κουσουμάρεις

Πρέπει να έχεις την ψυχή φιγουρατζή, καρδιά για να το βγάλεις

Αλλού να πας φιγουρατζή να κάνεις τη φιγούρα

Γιατί κι εγώ φουμάρισα φιγουρατζή, κι έχω τρελή μαστούρα

Φτιάχνουν τραγούδια συλλογικά, όπου ο κάθε μαστούρης, λέει και από ένα στίχο, ρεφραίν δεν υπάρχει, κι η μουσική είναι απλή, συνήθως μόνο με μπαγλαμά αντί για μπουζούκι. Ο λόγος απλός. Ο μπαγλαμάς είναι εύκολος στην κατασκευή-συνήθως αυτοσχέδιος και φτιαγμένος στη φυλακή-, εύκολος στην μεταφορά, και εύκολος να κρυφτεί κάτω από το σακάκι στις εφόδους των μπάτσων των πληρωμένων από άλλους τεκετζήδες

Ρέμπενοκ*, ρεμπέτ ασκέρ*, ή ρεμπέτ***, πάνω κάτω παρόμοιες ερμηνείες, που δίνουν το όνομα στο ρεμπέτικο.

«Εκεί οι γυναίκες δε βγαίνανε έξω, απαγορευότανε αυστηρώς. Αλλά οι αγαπητικοί είχαν τον τρόπο τους και πηδάγανε τα μεσάνυχτα μέσα παρ’ όλο που φυλάγανε άγριοι εύζωνοι. Αλλά καμία δεν μαρτυρούσε. Φόνοι γινόντουσαν κάθε τόσο, αιτία βέβαια ήταν οι γυναίκες. Η ίδια η γυναίκα που για χάρη της είχε εγκληματήσει κάποιος ήταν υποχρεωμένη να τον συντηρεί μέχρι να βγει από τη φυλακή. Δε μπορούσε να κάνει αλλιώς γιατί θα την σκότωναν οι φίλοι του. Όταν όμως ο εγκληματίας αγαπητικός έβγαινε από την φυλακή, η πρώτη του δουλειά ήταν να την στεφανωθεί, απαραίτητος κανών. Και για τον σκυλόμαγκα ο άγραφος νόμος ήταν σκληρός!»

Άλλωστε -όσο κι αν κάποιοι αργότερα επιχειρούν να το εξευγενίσουν ευνουχίζοντας το από το λουμπεν, Ρεμπέτικο σημαίνει φυλακή. Ρεμπέτικο σημαίνει τεκέ. Ρεμπέτικο σημαίνει νταλκάς, ξεκαθαρισμα λογαριασμών και μαστούρα. Ρεμπέτικο σημαίνει ... αδέσποτο. Και πάνω από όλα Ρεμπέτικο σημαίνει ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ.

Από μέρη της Μικράς Ασίας, κύρια απο τη Σμυρνη αλλά και από τον Πόντο και τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας μετανάστες που κατακλύζουν μια ξένη ....Πατρίδα, που συνωθούνται σε μια ...μάννα μητριά.

Μεγάλες, εξαθλιωμένες κοινότητες, παραγκουπόλεις να μεγαλώνουν, φτώχεια, ανεργία, ξεριζωμός, έλλειψη στέγης, αστυνομική καταπίεση, κοινωνικός υποβιβασμός, ρατσισμός, πορνεία, εγκληματικότητα, ναρκωτικά.

Η ανατολίτικη μουσική που φέρνουν μαζί τους οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, έχει κλαρινέτα, βιολιά, σαντούρια, κανονάκι, κι αυτή ξεκινάει να ανακατεύεται με το μπουζούκι και τον μπαγλαμά. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ανακατεύονται μεταξύ τους και οι νέοι...περιθωριακοί, με τους παλιούς.

Η σχολή της Σμύρνης με μελωδίες τσιφτετελετζίδικες, με ούτια, σαντούρια και βιολιά, με τραγούδια θρηνητικά, παθιασμένα, σπαρακτικά αμανετζιδικα, με φωνές γυναικείες- γεια σου Ρόζα, γεια σου συγκλονιστική και ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΗ Ρίτα Αμπατζή

- ανακατεύεται με τη ρεμπέτικη σχολή του Πειραιά, αυτήν την άγρια αντρίκεια, με τα χασάπικα και τα ζειμπεκικα, που σπαρταράνε μέσα στα σπλάχνα της, τα μπουζούκια και οι μπαγλαμάδες.

Και εκεί γύρω στο ’30, το ρεμπέτικο, το ελληνικό μπλουζ, βρίσκει αυτόν, που θα το κάνει όσο μεγάλο του αξίζει να είναι. Αυτόν που πολύ αργότερα θα ονομάσουν ...Πατριάρχη. Αυτόν που στα 15 το σκάει από τη Σύρα για τον Πειραιά και ανάμεσα σε δουλειές του ποδαριού, μεροκάματα στα καρβουνιάρικα, στο λιμάνι και στα σφαγεία χώνεται στον υπόκοσμο της σκληρής πόλης κάνοντας τραγούδια τους τρεις μεγάλους και παντοτινούς του έρωτες, το μπουζούκι, τη μαστούρα και τη Ζιγκοάλα.

Ο μεγάλος Μάρκος, που έχει την ικανότητα και να κάνει το ρεμπέτικο χρυσωρυχείο από τις πρώτες ηχογραφήσεις της «Τετράδος ξακουστής του Πειραιώς».

Ο Μάρκος που θα ανακαλύψει το Ανεστάκι. Προσφυγάκι ο Ανέστης, το Αρτεμάκι, όπως ειναι το παρατσούκλι του, γιος του πιο ξακουστού σαντουρίστα της Σμυρνης , και ανεψιός του Μιχάλη του Δέλιου, που στο δοξάρι του βιολιού του «αγγέλοι μαχαιρωνόταν», είναι αυτοσχέδιος κιθαρίστας. Ο Μάρκος τον μαθαίνει μπαγλαμά και μπουζούκι, η Κούλα η Σκουλαρικού, πουτάνα απο τα Βουρλά, τον μαθαίνει την άσπρη και η Νταίζη τον έρωτα.

Από τους τρεις που τον διεκδικούν, τον κερδίζει η Κούλα-η γκόμενα του Νικου του Μάθεση του Τρελάκια, όπως λένε οι φήμες- που ήξερε τις πιάτσες της άσπρης. Το Ανεστάκι εξορίζεται από τη δικτακτορία Μεταξά, στη Νιο μαζί με τον Γεννίτσαρη. Το 40 επιστρέφει απο την εξορία και ντύνεται στο χακί. Στη κατοχή οι ...δρόμοι τους ξανασυναντιόνται με την Σκουλαρικού και το καλοκαίρι του 44 το κάρο του Δήμου, τον μαζεύει νεκρό έξω από τον τεκέ του Ντανάκουλη. Μέσα στο σακάκι του, είναι κρυμμένος ο μόνος έρωτας που δεν τον πρόδωσε ποτέ, ο μπαγλαμάς του.

Ο Άγιος του Ρεμπέτικου, σβήνει πριν δει το ρεμπέτικο να αλλάζει, να κατακτάει πίστες και δισκογραφικές, πριν γίνει ένα από τα ...αξεσουάρ της ανερχόμενης αστικής τάξης που το κατάπιε αμάσητο.

Ο Τσιτσάνης που γράφει ρεμπέτικο αλλά δεν είναι ρεμπέτης, ο Χατζιδάκης και ο Θοδωράκης που το απενοχοποιούν και το στρογγυλεύουν κάνοντας το εύπεπτο και comme il faut, βάζουν ταυτόχρονα και τα καρφιά στην κάσα του, το κάνουν τουριστάδικο, σαν τα ευζωνάκια στο Μοναστηράκι, σταυρώνουν την αλήθεια του... Σε όσους έμαθε το αυτί τους, σε αυτή την μπάσταρδη και εξευγενισμένη version του ρεμπέτικου Νταλαριάδων, σε όσους βιάστηκαν να το θάψουν σαν ...φολκλόρ ο Μάθεσης, ο Νίκος ο Τρελάκιας, λίγο πριν πεθάνει, προέβλεψε.

«Μη περιμένουμε να τους δούμε με τραγιάσκα και ζουνάρι και να λένε τα μάγκικα και κορακίστικά τους. Ζει λοιπόν ο ρεμπέτης δεν πεθαίνει ποτέ γιατί είναι εφτάψυχος. Γιατί περιβόλι δίχως τσουκνίδα και αγρός δίχως αγκάθι δεν υπάρχουν. Λείπει ο Μάρτης απ’ την Σαρακοστή; Έτσι δεν θα λείψει και το ρεμπέτ – ασκέρ.»

Κι αν λίγο περιπλανηθείτε στην πόλη... θα το ακούσετε... Αυτό το πονεμένο και συνάμα μάγκικο, αυτό το νταλκαδιασμένο και συνάμα μαστουρωμένο τραγούδι του περιθωρίου, του λαθραίου, του πρόσφυγα.. Ίσως όχι πια στα ...ελληνικά-και τι σημασία έχει- αλλά πάντα ...ρεμπέτικα...

Στο Άγιο Ανεστάκι λοιπόν, το προσφυγάκι, που έγραψε μόνος του, τον συγκλονιστικό επικήδειο του, λίγα μόλις χρόνια πριν πεθάνει.

Στους σημερινούς Άγιους αυτής της πόλης, στο ρεμπετ-ασκέρ της...

Αφιερωμένο και το αδέσποτο. Αδέσποτο...όπως αυτοι. Αδέσποτο όσο και Άγιο. Ρεμπέτικο...όσο και αυτοί...

*ρεμπενόκ, παλικάρι

**ρεμπέτ ασκέρ, αυτοί που δεν υπακούουν

***ρεμπέτ, παράνομος, κυνηγημένος

Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί

Προσωπικά και τον κ. Μιχελάκη και τον κ. Καμίνη τους έχω …γραμμένους.
Στα παλαιοτέρα των υποδημάτων μου…και όπου άλλου.
Δυο εξίσου φαιδροί πολιτικάντηδες της πυρκαγιάς που αναζητούν …κοινό και ψαρεύουν …ψήφους. Ο μεν, στο ελληνο-ορθοδοξο κοινό που τραβοπαλάει να πάρει από τον μεγαλοιδιοκτητη της πολυκατοικίας ο Καρατζαφέρης, και ο δε, σε gourmet φυλές της νεωτερικότητας, αυτούς που αρέσκονται να θεωρούν την ανεργία ένα ακόμα στατιστικό δεδομένο, το κοινωνικό κράτος ζήτημα φιλανθρωπίας και τον μετανάστη ένας είδος ενδιαφέροντος εξωτικού πτηνού.

Οι ανωτέρω …κύριοι, μετακινούνται με κρατικά αυτοκίνητα, με μπράβους και …χωροφυλάκους για να τους προστατέψουν από καμιά…στραβή. Και ασφαλώς διαθέτουν έναν στρατό δημοσιογράφων που ανάλογα με το σε ποιο μαγαζί σταβλίζεται ο κάθενας τους, ανάλογα από ποια κρεατομηχανή πληρώνεται, χειροκροτεί και αρθρογραφεί για την κάθε παπαριά, που θα υποδείξει ο στρατός των επικοινωνιολόγων του κάθε γιαλαντζί μάγκα.
Δυο κλασικοί γάιδαροι που μαλώνουν σε ξένον αχυρώνα.

Την ίδια ώρα ο Χασάν επιχειρεί να επιβιώσει σύμφωνα με το Επικούρειο «λάθε βιώσας», αόρατος μπροστά στο όπλο των κοινωνικών αυτοματισμών που προωθούν οι ανεγκέφαλοι, πυροδοτώντας την εύκολη λύση του φασισμού. Ο ένας φτωχός να κυνηγάει τον άλλον κολασμένο. Ο ένας περιθωριοποιημένος από την ανεργία να κυνηγάει τον άλλον ρακένδυτο εργαζόμενο. Οι φτωχοί ας τσακώνονται μεταξύ τους για το ψίχουλο, την ώρα που οι υπεύθυνοι ξεπουλάνε ακόμα και τα πόμολα.

Οποίος είχε σηκώσει τον πολιτικάντικο κώλο του, από το γραφείο του και είχε αποχωριστεί λίγο οδηγούς, σύμβουλους, γραμματείς και Φαρισαίους για να περπατήσει στους δρόμους της πόλης, θα ήξερε πολύ καλά, ότι τον Χασάν δεν τον στενοχωρεί το Χριστός Ανεστη, ή το Καλό Πασχα στον ανυπαρκτο 9.84, αλλά τον τσακίζει το μαύρο κουτσουρεμένο ανασφάλιστο μεροκάματο, τον εξοντώνει το να κρύβεται, και τον διαλύει το να του δημιουργούν ακόμα περισσότερους ψευτοεχθρούς από όσους έχει ήδη στο κεφάλι του.

Άλλωστε ο Χασάν, ακόμα κι αν δεν ξέρει το Ευαγγέλιο, από Πόντιους Πιλάτους, Άννες και Καϊάφες γνωρίζει. Τους ζει στο πετσί του. Ο κ. Καμίνης ελάχιστο χρόνο πριν, ένιψε τα αβρά χέρια του, από τον αγώνα αυτών των ανθρώπων για Ζωή, και το μόνο του πρόβλημα ήταν το πώς θα ανταποδώσει την ευεργεσία στον Υπουργό και μέντορα Ραγκούση, χάνοντας ακόμα και την εμπιστοσύνη των αντιπρόεδρων του.

Αν δυο πολιτικάντηδες του συρμού, βαράνε τα ντέφια μπας και μαζέψουν κανένα κουκί, από το target group στο οποίο απευθύνεται ο καθένας τους, ας γνωρίζουν αμφότεροι, ότι τις άθλιες πιρουέτες τους, τις διαπράττουν πάνω σε ώμους αδύναμων και ασθενών που παλεύουν με κάθε μέσο να επιβιώσουν.
Ντόρος να γίνεται… για τα κουκιά!!!!
Τόσο φελλοί. Τόσο αχρείοι. Τόσο υποκριτές.

Από το Δούρειο Ίππο στον ...Αστραχάν

Το concept της παράστασης τους είναι τόσο εμφανές, που ειλικρινά δεν ξέρω αν με διασκεδάζει η ηλιθιότητα τους ή με εξοργίζει το πόσο υποτιμούν την δική μας νοημοσύνη.

Η ιστορία δεν πιστεύω ότι θα ...συγκρατήσει το όνομα «Γιώργος Καμίνης».

Ελπίζω όμως ότι κάπου θα αναφέρεται στο πρόγραμμα σπουδών των φοιτητών των πολιτικών επιστήμων. Ως ένα κλασικό παράδειγμα πολιτικής κουτοπονηριάς που εξελιχθηκε σε Βατερλώ.

Δεν θα αναφερθώ σήμερα ούτε στην περίφημη ...Ανεξάρτητη Αρχή του Συνηγόρου του Πολίτη, ούτε στα ΜΗ έργα και στις ημέρες της, ούτε στο ...υπέρ ποιων συνηγόρησε κατ’ επανάληψη, και πολύ περισσότερο ποιους ΔΕΝ υπερασπίστηκε ποτέ. Αυτά βέβαια μικρή σημασία έχουν, μιας και όπως κάθε Ανεξάρτητη Αρχή στην Ελλάδα, είναι μια απόλυτα αποστεωμένη ΚΡΑΤΙΚΉ αρχή, χωρίς αρμοδιότητες, χωρίς ισχύ, με ένα και μόνο ρόλο, να παριστάνει τον παλιάτσο της κάθε εξουσίας.

Ο κ. Καμίνης λειτούργησε σαν ένα φυτό εσωτερικού χώρου, αγαπητό σε όλες τις εξουσίες, ακριβώς γιατί επετέλεσε με την «σύνεση» και το «τακτ», που αρμόζει σε όποιον θέλει να κάνει καριέρα στο ...δημόσιο βίο, τον διακοσμητικό του ρόλο.

Όλα αυτά δεν θα είχαν ιδιαίτερη σημασία, αν οι πονηροί πολιτευτές «διαβάζοντας» την σιχασιά, το θυμό, την οργή του κόσμου για το πολιτικό σύστημα, δεν αποφάσιζαν να παίξουν την παράσταση... «αποπολιτικοποίηση της πολιτικής» επιχειρώντας παπατζιδικα να ..ξεγελάσουν το πόπολο.

Οι βρικόλακες βρήκαν τον ...τρόπο. Ο κ. Στέφανος Μάνος...ότι πιο κλασικό σε πολιτικό βρικόλακα μετά τον Εφιάλτη, αφού ξεπούλησε ότι πρόλαβε σαν Υπουργός Οικονομικών του Μητσοτάκη, αφού η λαϊκή Δεξιά του Καραμανλή δεν άντεξε τον τόσο νεοφιλευθερισμό και τον ξωπεταξε, αφου τον περιμάζεψε ο ...σοσιαλιστής ΓΑΠ αλλά ήταν ...λανθασμένο το timing, γιατί τότε το ΠΑΣΟΚ έπρεπε να δείχνει το ...σοσιαλδημοκρατικό του προσωπείο, αφού πάτωσε με τους περίφημους νεοφιλευθερους ταύρους, ...το τελευταίο του γνωστό εγχείρημα, ήταν κάτι που φάνηκε απλά γραφικό... αλλά θα το βρίσκουμε σαν πολιτικάντικο concept πάντα μπροστά μας.
Η Δράση του Μάνου, αυτοδιαφημίστηκε σαν το Κόμμα της ...λογικής.

Το concept ...απλό και εξαιρετικά κουτοπόνηρο. Τι θα πει ρε παιδί μου...πολιτική; Τα λογικά να γίνονται, δεν υπάρχει...πολιτική. Προφανώς η πολιτική προσέγγιση του Στέφανου Μάνου περί της «λογικής», συμπίπτει απόλυτα με το ...τέλος της ιστορίας του Φουκουγιάμα.

Η Δράση Μάνου- Μπουτάρη- Τσουκα- Μαρκουλάκη καιλοιπών συγγενώνήταν ένας δούρειος ίππος της ΔΗΘΕΝ απολιτικοποιησης που τελικά αποδείχθηκε κουτσό μουλάρι. Αλλά ...όπως ο Καρατζαέρης μπορεί να είναι φαιδρός σαν φυσικό πρόσωπο, η Καρατζεροποίηση όμως της πολιτικής ζωής είναι εξαιρετικά σοβαρή και επικίνδυνη υπόθεση, έτσι και ο Μάνος μπορεί να είναι ένας γραφικός πολιτικός βρικόλακας αλλά η ...Μανοποίηση της πολιτικής ζωής, είναι ότι ακριβώς ζούμε σήμερα ...δια χειρός ΠΑΣΟΚ.

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ είναι μια ...Δράση Μάνου, πασπαλισμένη όμως με μπόλικη ηθικολογία.
Μια «ηθικολογία» που προσπαθεί με ταχυδακτυλουργικά τερτίπια να κρύψει πίσω από την κουρτίνα, ότι η πολιτική από τη φύση της εκφράζει κοινωνικές δυνάμεις, συγκροτείται στη βάση συμφερόντων και ερμηνεύεται με αναφορά σε συγκρουόμενα κοινωνικά συμφέροντα.

Όσο περνάει ο καιρός, όσο το έγκλημα αναδεικνύεται με ακόμα περισσότερες λεπτομέρειες, τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται ότι το τεράστιο έλλειμμα δεν ήταν ούτε οικονομικό, ούτε ηθικό. Ήταν και είναι ένα τεράστιο έλλειμμα πολιτικής.

Ο εκπροσωπος της συμμαχίας των προθύμων ο κ. Κουβέλης, έπαιξε τον ρόλο του νονού στην ...βάφτιση. Τα υπόλοιπα ήταν εύκολα. Το έργο γνωστό και χιλιοπαιγμένο.
Από τον Αυλωνίτη στον Καμίνη. Πνεύμα και ηθική.
Ο Καμίνης προτείνεται ως ...υποψήφιος δήμαρχος της Αθήνας από το ...ΔΗ.ΑΡΙ (κ. Κουβέλη μου και το ΔΗΑΝΑ γκαρσονιέρα ήταν, αλλά ο Στεφανόπουλος έγινε τελικά Πρόεδρος Δημοκρατίας, ο Κωνσταντόπουλος βέβαια έγινε... πρόεδρος του Παναθηναϊκού) και υποστηρίζεται από το ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Κουβέλης μάλιστα, για να δέσει την ...κουμπαριά και ....καταγγέλλοντας σφόδρα την οικογενειοκρατία στο τόπο μας, θυσιάζει ως άλλος Αβραάμ την κόρη του κ. Μαρία Κουβέλη, η οποία κατεβαίνει υποψήφια δημοτική σύμβουλος με τον συνδυασμό του κ. Καμίνη.

Ο Στεφανος Μάνος εκφράζει τον ενθουσιασμό του «Η ΔΡΑΣΗ στην Αθήνα θα υποστηρίξει τον συνδυασμό του Γιώργου Καμίνη και στη Θεσσαλονίκη τον συνδυασμό του Γιάννη Μπουτάρη. Και οι δύο είναι το είδος των δημοσίων ανδρών που αναζητεί η ΔΡΑΣΗ(sic!!!). Ο κ. Μπουτάρης υπήρξε εκ των ιδρυτών της ΔΡΑΣΗΣ και το ίδιο θα μπορούσε να είναι και ο κ. Καμίνης. Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό του κ. Καμίνη θα είναι ο αντιπρόεδρος της ΔΡΑΣΗΣ κ. Τάσος Αβραντίνης».

Ο κ. Μάνος φτάνει σε εντυπωσιακούς και ...ακατάσχετους οργασμούς με την υποψηφιότητα Καμίνη και μας επιπλήττει σκαιότατα “έρχονται δημοτικές εκλογές και αντί να ασχολούμαστε με τα προβλήματα της πόλης, ασχολούμαστε με το Μνημόνιο”. Τα ΜΜΕ γνωρίζουν βεβαια τι σημαίνει να σε υποστηρίζει ο Στέφανος Μάνος και προσπαθούν να το κάνουν γαργάρα. Αυτό δεν ειναι πια πολυκατοικία, κιμπούτζ είναι.

Αυτό λοιπόν είναι το νέο πείραμα, ο νέος Δούρειος ίππος. Μας σιχαθήκατε; Σιχαθήκατε την πολιτική μας; Ok πελάτες μας, εμείς θα σκηνοθετήσουμε μια απολιτικ παράσταση, θα αντικαταστήσουμε την πολιτική με life style, θα βάλουμε τους κομπάρσους μας σε ρόλους πρωταγωνιστών, θα σας φτιάξουμε ένα show. Χορηγους επικοινωνίας έχουμε, τα ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ.

Ο Φλωρεντινός θα μπορούσε και να θεωρήσει "ενδιαφέρον" το πείραμα. Αλλά πριν οι προβολείς της δημοσιοτητας φωτισουν την υποψηφιοτητα ....Καμίνη. Πως στο διάβολο καταφέρνει ένας υποψήφιος να κάνει ακόμα και την υποψηφιότητα Κακλαμάνη ...ανεκτή; Αυτό κι αν ειναι ...θαύμα.

Ένας ...υποψήφιος που μόλις ...σήμερα επιτέλους ανακάλυψε ποιο θα είναι το ...πρόγραμμα του συνδυασμού ...του,και περιφέρεται από κανάλι σε κανάλι, από ραδιόφωνο σε ραδιόφωνο, εξαντλώντας την πολιτική του επιχειρηματολογία στην ατάκα ...μα ο άλλος είναι κακός.

Ο κ. Καμίνης έχει αποκτησει και ένα εξαιρετικό άλμπουμ φωτογραφιών,μιας που το concept εξαντλειται σε λαιφσταλιστικο επιπεδο. Από φωτογραφία σε φωτογραφία...αλλά χωρίς λόγια- υποθέτω ότι η Νάομι Κάμπελ δεν έχει φωτογραφηθεί τόσο πολύ, καλλιτεχνικές, ασπρόμαυρες, να παίζει με τις σκιές, σε καθρέφτες, σε παράθυρα, σε πόρτες, με ένα κουλούρι στο χέρι, με ένα ποτήρι στο χέρι, με ...

Είναι ένας ακόμη κομπάρσος στην επικίνδυνη απολιτικοποιηση της πολιτικής, δηλαδή στο σκηνικό που παλεύει με νυχια και με δόντια να δωσει την παρασταση της η Κυβέρνηση.

Ο κ. Καμίνης κάνει ακόμη μια φορά το μόνο που ξέρει να κάνει καλά.

Να φοράει το προσωπείο του ...κλόουν, παίζοντας τον κομπάρσο στο θίασο της εξουσίας,.

Το ζητούμενο; Ασφαλώς τα κουκιά που χρειαζεται η Κυβερνηση τώρα περισσοτερο παρά ποτέ. Αλλωστε ο Γεώργιος ο Β' μας το είπε και δημόσια:«Το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών θα έχει αντίκτυπο στην γνώμη των πιστωτών μας»

Σήμερα στο Mega,ο Καμπουράκης και ο Οικονομέας, είχαν στο ...πανελ τους υποψηφίους δήμαρχους της Αθήνας. Ήταν τόσο ανεκδιήγητα γελοίος ο κομπάρσος Καμίνης, ήταν τόσο ανεκδιήγητα γελοία- όσο και μάταια επίσης- η προσπάθεια των ΚαμπουροΟικονομέων να τον αβαντάρουν, που τον έκαναν να φαίνεται ακόμα περισσότερο ανεπαρκής από όσο πραγματικά είναι.

Αυτή η ψεύτικη μάσκα, η μάσκα προσωπείο που αντί να κρύβει, αναδείκνυε ακόμα πιο έντονα και με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια, τους πολιτικούς βρικόλακες που κρύβονται πίσω από το δάχτυλο τους.

Ο Φλωρεντινός είχε ξεπεράσει την φρίκη του για το πόσο επιφανειακά ...μελετούν τα γραπτά του, για το πόσο ερασιτεχνικά διαβάζουν τον Ηγεμόνα του.

Μάλιστα ξεκίνησε να γελάει, να γελάει, να γελάει, «Μουλάρι ο Αστραχάν...» ψιθύρισε και συνέχισε να γελάει βροντερά και μέχρι δακρύων.

Ο Master chef της φυλής των δήθεν και τα ...παράταιρα

Έτσι να αναρωτιέσαι, τι λέξεις θα σκάρωνε, αν καθόταν ακόμα σε εκείνη τη γωνιά, απέναντι από την σκάλα που βγάζει στην Βαρβάκειο, εκεί δίπλα στον μαρμάρινο τον νεροχύτη, εκεί που ο Ανέστης πλένει ακόμα στο χέρι τα θαμπωμένα από την πολλή χρήση ποτήρια duralex. Μεσ’ την υπόγεια την ταβέρνα.... Στην δική ΤΟΥ την ταβερνα.

Πολλή κουβέντα για το λαϊκό. Τι είναι λαϊκό τελικά; Λαϊκό είναι το αυθεντικό. Και με αυτή την έννοια το Δίπορτο παραμένει ένα λαϊκό καπηλειό. Κι ας έχει άλλο κόσμο πια.
Η περιοχή λίγα χρόνια πριν ήταν ντυμένη σε χρώματα αφρικανικά, μύριζε μπαχαρικά, μύριζε παστό ψάρι και διαλαλούσε τα καλούδια της σε διάφορες γλώσσες. Στο τελευταίο «νοικοκύρεμα» το ...ραβδάκι σάρωσε και όλους τοςυ αλλοδαπούς –πραματευτάδες και αγοραστές- αφήνοντας πολλούς Έλληνες μαγαζάτορες χωρίς...πελατεία. Που πηγαν οι Αφρικανοι και τα σαρίκια των Ινδών; Οι Πακιστανοί; Ε, το ...Ολυμπιακό μας προφίλ δεν επέτρεπε μυρωδιές σαρδέλας και τσαντόρ...
Οι ...οραματιστές επιθυμούσαν διακαώς την μετατροπή του ....down town area, σε ...κέντρο προοδευτικών τάσεων της τέχνης.

Εκεί γύρω στο 2002-2003, που το αθηναϊκό σύμπαν «εκσυγχρονιζόταν» για να υποδεχτεί τις ορδές των τουριστών που θα κατέφθαναν μαθές για το Ολυμπιακό πανηγύρι, αυτούς που τελικά ΔΕΝ ήρθαν, η περιοχή άλλαξε.
«Εκσυγχρονίστηκε» και αυτή. Με αυτόν τον τρόπο που στην Ελλάδα εννοεί τον «εκσυγχρονισμό» η φυλή των δήθεν.

Κάποιος, κάπου, κάτι είδε... το αντιγράφουμε, το μεταφέρουμε , χωρίς καμία αίσθηση, χωρίς κανένα σεβασμό στο χώρο, στο χρόνο, στην ιστορία, στην ανθρωπογεωγραφία, στις ανάγκες, στο παρελθόν και στο μέλλον. Αυτός ο βλαχομπαρόκ μιμητισμός, αυτή η ανήθικη ηθικολογία της φυλής των «εκσυγχρονιστών». Σήμερα στην περιοχή, τα ...αποτελέσματα του ...οράματος των «εκσυγχρονιστών» ...γνωστά.

Το Δίπορτο, έχασε την αυθεντική πελατεία του, τους μαγαζάτορες της περιοχής, τους μικροπωλητές, τις παλιές βετεράνες πόρνες και τσατσάδες της περιοχής-με τις πιο σκαμπρόζικες αλλά και τις πιο ηδονιστικές ιστορίες που έχω ακούσει ποτέ-, που περνούσαν για ένα καρτούτσο απο την θεϊκή ρετσίνα του συνοδευμένη απο λίγο γαύρο μαριναρισμένο, πριν πιάσουν δουλειά.

Αλλά το Δίπορτο άντεξε. Και σε όλο αυτό το δήθεν που πάλεψαν κάποιοι να κάνουν το Ιστορικό κέντρο της Αθήνας, αυτό αντιστεκόμενο σε κάθε είδους νεωτερισμό και εκσυγχρονισμό, σε κάθε τόσο κοινότυπη ...καινοτομία, ξαναβρήκε τον δικό του κόσμο. Από τους Κινέζους μαγαζάτορες που ανακάλυψαν την καυτερή φάβα, μια φοιτητοπαρέα, ένας περαστικός, διανοούμενοι, «διανοούμενοι», «επώνυμοι», «φίρμες» και ...ανώνυμοι, πολλοί ανώνυμοι με ...ονοματεπώνυμο, που δεν το εγκατέλειψαν ποτέ, και τουρίστες, αυτοί που το μαθαίνουν στόμα με στόμα από όποιον ξένο φίλο είχε πραγματική διάθεση να ερωτευτεί την Αθήνα. .

Η ρετουσαρισμένη φωτογραφία «του παλιού μου αφεντικού, Θεός σχωρεστον» που λέει ο κυρ- Μήτσος, έχει να πει πολλά. Το παλιό ΙΖΟΛΑ, τα βαρέλια, τα ξύλινα τραπέζια, οι καρέκλες, όλα φθαρμένα από τους αιώνες που αλλάξανε. Η λαδοκολλα, το χαρτί αντί για χαρτοπετσέτα.Το πάτωμα φθαρμένο- μου την είπε ο Σ... ,αν μπει το υγειονομικό θα σου βάλουν πρόστιμο, αλλά του είπα αυτό είναι το μαγαζί, άμα εσύ δεν καταλαβαίνεις να μην ξαναρθείς. Άμα δεν καταλαβαίνεις....

Οι ξύλινοι οι πάγκοι που χωράνε παρέες και μοναχικούς, παράταιρους μεταξυ τους που γινονται ένα. Ο δωδεκάχρονος Αλβανός με το μπαγλαμαδάκι να τραγουδάει την παξιμαδοκλέφτρα. Καπνοί πια δεν υπάρχουν, καρφώθηκε πάνω στα ..βαρέλια το σήμα «απαγορεύεται το κάπνισμα» - αλλά ίσως ναναι και καλύτερα έτσι. Οι παρέες φτιάχνονται ΚΑΙ στο πεζοδρόμιο, το χάζι στην αγορά, η ατάκα, τα ...παράταιρα.

Το Δίπορτο, ένα κομμάτι της πόλης μας, που αντιστέκεται μαζί με όσους επιμένουμε να φωνάζουμε εδώ και χρόνια ότι αν την αγαπήσεις την Αθήνα, αν της αφεθείς, αν την καψουρευτείς, είναι η πιο κλασσική πόλη-γκομενα. Όχι, δεν είναι πόλη συζυγος η Αθήνα, πόλη γκόμενα είναι.

Σε αυτήν την ίδια πόλη, λίγο πιο πάνω, λίγο πιο κάτω, πιο βόρεια, πιο νότια, πιο ανατολικά, η ελληναραδική λαιφσταλιά, μετονόμασε το μπριάμ σε ...ratatouille.
Σιγά σιγά έπαψαν να είναι οι φυλές των φίλων, αυτές που χάνεσαι στην αγκαλιά της κατανόησης, της ανοχής, της αγάπης τους, αυτές που απαλύνουν, που στρογγυλεύουν την απογοήτευση, τον πόνο, την ανησυχία, αυτές που μεγεθύνουν την επιτυχία, την χαρά, τη ευτυχία. Σιγά σιγά έπαψε το φαγητό και το ποτό να είναι η αφορμή για να μαζευτούμε γύρω από ένα τραπέζι, πάνω απο μια μπάρα..

Σιγά σιγά απεκδυθήκαμε τους ρόλους του πρωταγωνιστή και γίναμε κομπάρσοι, σκηνικά του όποιου το lifestyle αναδεικνύεται σε ιλουστρατιόν περιοδικά.

Σιγά σιγά οι φυλές των δήθεν εξαπλώνονται και επιμολύνουν τα πάντα. Δεν μοιράζονται ζωή και απολαύσεις, απλά ανταλλάσσουν ατάκες... «αχ, χθες είμαστε εκεί, και μας εξομολογήθηκε ο chef Φούφουτος το πως χτυπάει τη στάκα, που προμηθεύεται το σταμναγκάθι και πως μαγειρεύει τα ....αμελέτητα».

Σιγά σιγά οι μάγειροι έγιναν ...chef. Σιγά σιγά η κατσαρόλα έγινε ...must.
Η καινούργια ελληναραδικη λαιφσταλιά δεν είναι πια ούτε ο τετράλιτρος γοτθικός ναός που ανεβοκατεβαίνει στην Κηφισίας- tout à fait banal mes amis- ούτε το εξοχικό στη Μύκονο, στην Αράχοβα,ουτε η σομόν μαιζονέτα. Το καλό το life style το καταλαβαίνεις από την κατσαρόλα.
Και σαν να μην μας έφτανε όλη αυτή η δηθενιά στα διάφορα ...in της φυλής των δήθεν, κατέκλυσε όλο αυτό το άθλιο και το γυαλί.

Εγώ συχωριανοί μου, τα πάθη των ανθρώπων τα προσκυνώ γονυπετής. Το μόνο που μπορεί να φιλοτεχνήσει, αυτήν την παύλα ανάμεσα σε δυο χρονολογίες πάνω στο μάρμαρο του καθενός, είναι το πάθος. Άντε και κανένα …λάθος, άντε και καμιά …μαγκιά άντε και καμιά …παραγγελιά. Δηλαδή όλα αυτά που πληρώνεις ακριβά, γιατί ΑΞΙΖΟΥΝ ακριβά. Όχι αυτά που τιμώνται ακριβά, αυτά που ΑΞΙΖΟΥΝ ακριβά

Αλλά το φτηνιάρικο το πάθος για τον ΔΗΜΟΣΙΟ εξευτελισμό δεν το χωράει ο νους μου.
Πως είναι δυνατόν να στήνεσαι, να παρακαλάς και να επιζητάς να σε εξευτελίσει ΔΗΜΟΣΙΑ ο κάθε …μάγειρας που με ύφος και στυλ 17 καρδιναλίων, σε επιπλήττει για το πώς καθαρίζεις τις πατάτες, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα;
Και καλά τον μάγειρα και τον ...ρεστοκριτικό-που το έχει δει και μεγάλος επιστήμων και μεγάλος καλλιτέχνης- άστον να χαριεντίζεται στο καλάμι του.
Και καλά αυτόν που το έχει το βίτσιο να παριστάνει τον υπάκουο μαθητή -κλόουν στην αρένα με τα κρεμμύδια, τα σκόρδα και τις πατάτες , αστον στη θάλασσα της ανοησίας του
Αλλά γαμώ το κέρατο μου, ποιοι είναι αυτοί οι …τηλεθεατές, που βρίσκουν χαριτωμένο, ενδιαφέρον, ψυχαγωγικό, το να χαζεύουν, τον εκατόνταρχο-μάγειρα- να ξεσκίζει εξευτελίζοντας τον κάθε βλαμμένο που θέλει να κάνει καριέρα στις αγκινάρες baby- μπορεί και αγκινάρες junior θα σας γελάσω; Ποιος γαμώτο; Ποιος;

Καληνύχτα, και ...στην υγειά μας