Η ηθικολογία, έσχατο καταφύγιο των Ανήθικων

Είμαι καπνίστρια και παρακαλώ θερμά να αποφύγετε τις συμβουλές για τα πάθη μου και τα λάθη μου. Ούτως ή άλλως έχω πολύ σοβαρότερα ...πάθη από το κάπνισμα. Και επίσης, αντιθέτως από τα ...θρυλούμενα, προσωπικά το κάθε λογής Πάθος μόνο λάθος δεν το θεωρώ. Το ΚΑΘΕ Πάθος έχει τιμή και ...αξία. Πληρώνω την τιμή, απολαμβάνω όμως μέχρις εσχάτως την ...αξία. Στην πράξη είναι η αξία της ΖΩΗΣ.

Ξεκινώ λοιπόν από τη λογική ότι στο Κράτος ...δίκιου που ζούμε, το κάπνισμα ΔΕΝ είναι ποινικό αδίκημα, αντιθέτως φορολογείται και μάλιστα αγρίως. .

Επίσης ξεκαθαρίζω ότι προσωπικά, με αφήνει απολύτως αδιάφορη και ο πιο σκληρός αντικαπνιστικός Νόμος, τον όποιον δεν έχω και καμία διάθεση να παραβώ.

Επίσης το κάπνισμα έχει απαγορευτεί και ΟΡΘΟΤΑΤΑ σε όλους του δημόσιους χώρους στους οποίους οι πολίτες επισκέπτονται «υποχρεωτικώς». Μέσα μαζικής μεταφοράς, δημόσιες υπηρεσίες, δικαστήρια, νοσοκομεία, τράπεζες, κλπ.

Η κουβέντα λοιπόν γίνεται για τους δημόσιους χώρους διασκέδασης. Και εδώ βλέπω τα κροκοδείλια δάκρυα των απανταχού νομολατρών, ηθικολόγων, Φαρισαίων και Υποκριτών που λοιδωρουν την Κυβέρνηση που ενδίδει και δεν εφαρμοζει τον όποιο «σκληρό», «ημισκληρο» ή «μαλακό» Νόμο για το κάπνισμα. Τον Νόμους που άλλωστε αυτή η Κυβερνηση τους εμφανίζει με την ίδια ακριβώς μαλακοσκληροτητα ...άλλων οργάνων του ανθρώπινου σώματος.

Όλοι αυτοί, οι περιέργως ηθικολογουντες βέβαια, αγνοούν ότι αυτή η ίδια η Κυβέρνηση, παραχώρησε στην ...Αγορά, τον εξευτελισμό της τιμής και της αξίας της εργασίας, και κάτω από τις επιταγές ...της Αγοράς, ξεπουλάει τον εθνικό πλούτο και τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα, ξεπουλάει ανθρώπινα δικαιώματα και δικαιώματα πολιτών στην υγεία, στην παιδεία, στην συγκοινωνία, στις μεταφορές, και γενικώς ότι πετάει και ότι κολυμπάει. Οι ίδιοι που θεωρησαν ...ορθολογικό το 5ευρω στα επιεγοντα, τους φαινεται ανορθολογικό το να καπνιζεις όπου γουστάρεις πληρώνοντας

Εγώ πάλι, η καπνίστρια πολιτης, αποφάσισα να υπερασπιστώ τον αντικαπνιστικό Νόμο τους, και επέλεξα ΠΟΛΥ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, να μην πάω σε πάσης φύσεως καταστήματα στα όποια ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ το κάπνισμα, ακόμα κι αν οι καταστηματάρχες το επέτρεπαν. Νόμος; Νόμος!

Σε φιλελεύθερες κοινωνίες ζούμε, φαντάζομαι ότι θα υπερασπιστείτε με νύχια και με δόντια την ελευθερία μου, να μην πληρώνω ΤΙΠΟΤΑ, σε ότι δεν ικανοποιεί τις δικές μου προδιαγραφές στην διασκέδαση.

Και επειδή ...πολλοί το αποφασίσαμε, τα μαγαζιά... γονάτισαν.
Και ο Νόμος ...αλλάζει.

Αν ελάχιστα αξιώματα έχω βαθιά στο κεφάλι μου, ένα από αυτά είναι ότι, η ηθικολογία ειναι το τελευταιο καταφυγιο της ανηθικοτητας. Το αξιωμα αυτό, δεν διαψευστηκε ΠΟΤΕ.

Αγαπημένοι μου ...ηθικολόγοι ανήθικοι, Υποκριτές και Φαρισαίοι, Νομολάτρες των ...Νόμων ΤΟΥΣ, όλοι εσείς που δεν θεωρήσατε χρέος και καθήκον σας να υπερασπιστείτε το δικαίωμα των συμπολιτών και των συνανθρώπων σας στην εργασία, στην υγεία, στην κοινωνική ασφάλιση, στην παιδεία, στην υγεία, στο ΔΗΜΟΣΙΟ αγαθό, όσοι δεν υπερασπιστήκατε το ιερό δικαίωμα της απεργία και κάνατε μόκο για τις επιστρατεύσεις εργαζομένων, όσοι ...φιλελεύθεροι στα κεραμίδια, ανακαλύψατε την ...χαρά του τείχους αν τον λένε φράχτη, τώρα θα υποστείτε τις συνέπειες της Κυβερνητικής Νομοθεσίας που θα εξυπηρετούν την δική μου(και μερικών εκατομμυρίων άλλων) Ελεύθερη και Ασύδοτη Αγορά.
Το να καπνίζουμε ...όπου γουστάρουμε, κάνοντας ...Νόμους, στα μέτρα μας.
Στην ...a la carte ηθικολογική κοινωνική σας αλληλεγγύη, θα αρκεστώ να βγάλω τη γλώσσα!

Και αγαπημένοι μου ανήθικοι ηθικολόγοι, αν αυτή η ...Ελεύθερη Αγορά, θελήσει να σας κάνει κι άλλη πλάκα, μπορούμε να αγοράζουμε καπνό και τσιγάρα, μέσω άλλων ευρωπαϊκών αγορών και να μην πληρώνουμε και τον φόρο στην Ελλάδα.
Και τότε ...σας πάω όποιο στοίχημα θέλετε, ότι θα μας φέρνει στο σπίτι ο οδηγός του Υπουργού τα τσιγάρα μας. Ούτως ή άλλως ...σε κάποιους με περισσότερο χρήμα, εξουσία μεσιτικών και κονέ, φαντάζομαι ότι τα πάει αυτοπροσώπως στο ...σπίτι τους.

Υ.Γ. Εν καπνώ αδελφοί μου, τους κάναμε την πλάκα μας, εμεις όμως ξέρουμε πολύ καλυτερα, ότι η κοινωνική αλληλεγγύη στους μη καπνιστές, όπως και σε ΟΛΟΥΣ τους άλλους, δικούς και ξένους, είναι πολύ μεγάλη ιστορία, πολυ μεγάλο ΠΑΘΟΣ. Και αυτή, είναι η πιο ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΗ ιστορία.

Εγώ, η καπνίστρια

Τις απολαύσεις μου σε αυτή τη ζωή δεν τις διαπραγματεύομαι με κανέναν και τις υπερασπίζομαι από τον οποιονδήποτε.
Άλλωστε ασπάζομαι με θρησκευτική ευλάβεια την ρήση του Κλέμεντ Φρόυντότι «Αν αποφασίσεις να κόψεις το κάπνισμα, το ποτό και τον έρωτα, δεν ζεις περισσότερο καιρό. Απλώς σου φαίνεται ότι δεν περνάει ο καιρός»

Δηλώνω ευθύς εξ αρχής ότι είμαι καπνίστρια και θα πάψω ή δεν θα πάψω να είμαι, όταν και αν εγώ θα το αποφασίσω.

Δηλώνω επίσης ευθύς εξ αρχής ότι σε μέρη που απαγορεύεται το κάπνισμα και που εκ των πραγμάτων είμαι υποχρεωμένη να παραβρεθώ, όπως δημόσιες συγκοινωνίες, τράπεζες, δημόσιες υπηρεσίες, ή ότι άλλο, σέβομαι, υπερθεματίζω και υπερασπίζομαι την απαγόρευση, μιας που και ένας στους 10.000 ανθρώπους να ενοχληθεί- δεν το βάζω καν σε επίπεδο υγείας- η ενόχληση του, είναι απόλυτα σεβαστή.
Επίσης, ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο ισχύει και για τους χώρους διασκέδασης ή ακόμα και στις όποιες ιδιωτικές συνάξεις σε σπίτια, είτε ο οικοδεσπότης είτε κάποιος εκ των συνδαιτυμόνων μπορεί να ενοχλείται από τον καπνό.

Τα παραπάνω είναι εκ των ουκ άνευ.
Αλλά... και ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να με υποχρεώσει να παραβρεθώ με το ζόρι, και μάλιστα για την όποιας μορφής διασκέδαση, σε χώρους που απαγορεύεται το κάπνισμα. ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ. Τελεία.

Σαν και εμένα σκέφτονται όλοι όσοι γνωρίζω προσωπικά και απ’ ότι αντιλαμβάνομαι και η μεγάλη πλειοψηφία αυτών που δεν γνωρίζω. Και ξαφνικά όλοι εμείς γίναμε η ...Αγορά. Αυτή η αμείλικτη ...Αγορά που ρυθμίζει τα πάντα, που θεωρήθηκε ως ...αυτονόητο το να της εκχωρήσουμε τα πάντα, που οφείλουμε να γονατίσουμε ευλαβικά μπροστά της, που μας υποχρεώνει να περικόβουμε συντάξεις και πόδια διαβητικών.

Διαβεβαιώνω τον οποιονδήποτε, εκ των ...εκ πεποιθήσεως νομοταγών, που έχουν βγει στα κεραμίδια και φωνάζουν για την εφαρμογή και το σεβασμό του Νόμου- του Νόμου γενικώς, από το fast track (fast democracy, fast fuck, fast prison ή όπως αλλιώς λέγεται) μέχρι το Νόμο του Μνημονίου, μέχρι τον Νόμο που καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μέχρι το Νόμο Ραγκούση που απαγορεύει στους νυν συμβασιούχους να συμμετάσχουν στον ΑΣΕΠ, ότι εγώ τον αντικαπνιστικό νόμο ΔΕΝ θα τον παραβώ. Αντάρτικο για ένα τσιγάρο ΔΕΝ προτίθεμαι να κάνω.

Μέχρις ότου ο αντικαπνιστικός νόμος καταργηθεί ή αντικατασταθεί, σε χώρους μη καπνιζόντων εγώ δεν θα καπνίσω, ακόμα κι αν οι μαγαζάτορες μέσα στην απελπισία της ένδειας τους με παρακαλούν ή με προκαλούν με τα τασάκια τους. ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ.

Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο, εν προκειμένω της...αγοράς το «δίκιο», ναι είναι όντως ανηθικότατα ευφυής όταν πρόκειται να παραβεί ...νομίμως τον ...Νόμο.
Υπάρχουν πια πολλά μαγαζιά, καφέ, restaurants ή μπαράκια που ήδη έκαναν επέκταση της άδειας τους και για μουσική. Αν δείτε ένα μπουζούκι αφημένο σε μια καρέκλα ενός jazz bar μην αναρωτηθείτε αν μετά το take five θα ακούσετε και την μαντουβάλα, για ξεκάρφωμα είναι, δηλαδή μετατροπή ενός café σε fake ...μπουζουξιδικο, δηλαδή σε χώρο που ο ...Νόμος επιτρέπει το κάπνισμα.

Και βέβαια ...υπάρχουν ήδη χώροι- restaurants και bar, που πια δεν λειτουργούν σαν δημόσιοι χώροι, αλλά σαν λέσχες με ετήσια συνδρομή. Λέσχες καπνίσματος στην οποία γίνεσαι μέλος έναντι ετήσιας αμοιβής ανερχόμενης στο ποσό των …10 cents. Από εκεί και πέρα ότι πάρεις, είναι ζήτημα καταλόγου. Αλλά εκεί...πας για να καπνίσεις, και ..βρε παιδί μου, πίνεις και το ποτό σου, τρως το φαγητό σου ή ακούς την μουσική σου.

Ειλικρινά με διασκεδάζουν όλα αυτά. Και με διασκεδάζουν για ένα και μόνο λόγο. Γιατί όλοι οι φιλελεύθεροι που ομνύουν στη αγορά και στο προσωπικό δικαίωμα του καθενός, βγήκαν στα κεραμίδια ...να υπερασπιστούν ΜΟΝΟ το κοινωνικό αγαθό της προστασίας των ανθρώπων από το κάπνισμα.
Αν έδειχναν τον ίδιο ενθουσιασμό και σθένος και για την προστασία άλλων κοινωνικών αγαθών, όπως αυτό της δημόσιας παιδείας, της δημόσιας υγείας, της εργασίας, της απεργίας, της αξιοπρεπούς διαβίωσης των συνταξιούχων, του κοινωνικού κράτους, σήμερα θα είμαστε διαφορετικά και θα μιλούσαμε διαφορετικά. Τέλος πάντων ο καθένας υπερασπίζεται...ότι φτάνει.

Μην ανησυχείτε προστάτες του ...Νόμου, αντάρτισσα γόπας δεν θα προτίθεμαι να γίνω.

Άλλωστε τα καλά κορίτσια πάνε στον Παράδεισο, αλλά ...βρε, τα κακά πάνε πάντα στα ...καλύτερα. .
Προσωπικά διασκεδάζω τόσο με τον νεοπουριτανισμό, την ηθικολογία και την επίφαση δημοκρατίας που υπερασπίζεστε, και δεν με ενοχλεί προσωπικά, το να περιορίσω ή να αναδιαρθρώσω λίγο της επιλογές της διασκέδασης μου, ακολουθώντας την ...λατρεμένη σας αγορά.

Με ενοχλεί μόνο σε επιπεδο λογικής η λατρεμένη σας Αγορά, αυτή που αυτόματα δημιουργεί αθέμιτους μεν, ...νόμιμους δε, εμπορικούς ανταγωνισμούς. Για να μην μιλήσω για ...την διαφθορά και τις σχέσεις λαδώματος, της δημοτικής αστυνομίας και των δημαρχέων με τους μαγαζάτορες...
Όπως ας μην μιλήσω για τον κυνισμό των Υπουργών που εκχωρούν ως ...κονδύλια στον Καλλικράτη- απο τον τάφο θα σηκωθεί βρεεεε- τα πρόστιμα αυτών που θα παραβαίνουν τον αντικαπνιστικό Νόμο. Γιατί... ο Νόμος που δεν θα τους φέρνει χρήμα, Νόμος για αυτή την Κυβέρνηση δεν λογίζεται.

Ενα τσιγάρο ακόμα

Η καταδικαστική απόφαση πια ...καθαρογραμμένη .
Το κάπνισμα δεν είναι συνήθεια, είναι αρρώστια.
Η ποινή βαριά.
Απαγόρευση.

Τα πρώτα βήματα της μέρας... από το κρεβάτι στην καφετιέρα. Φλιτζάνι, καφές, δυο σταγόνες γάλα, τσιγάρο. Το πρώτο πρωινό τσιγάρο. Ο καπνός του να θολώσει τη νύχτα που πέρασε, να καθαρίζει τη μέρα που ήρθε...

Το πρώτο μου τσιγάρο, το έκλεψα από το πακέτο του πατέρα μου, ένα εφηβικό καλοκαιριάτικο, καυτό μεσημέρι, στο Σούνιο.
Το σπίτι βυθισμένο στη σιωπή της μεσημεριανής siesta, τα τζιτζίκια να χαλάνε τον κόσμο, ο κήπος ποτισμένος από το πρωί... να φαίνεται φρέσκος αλλά να έχει στεγνώσει μέχρι το βράδυ.
Το βράδυ, που θα γινόταν το πάρτυ για την επέτειο του γάμου των γονιών μου.

Όχι, δεν πέρασα εκείνο το μεσημέρι, όπως όλα τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια της εφηβείας μου, στην παραλία με τους φίλους των παιδικών μου χρόνων. Είχα ...αγώνα εκείνο το βράδυ. Είχα την μοναδική ευκαιρία να πείσω τον κατά τρία χρόνια μεγαλύτερο μου Δημήτρη, τον αιώνιο έρωτα της εφηβείας μου, τον γιο των καλύτερων φίλων των γονιών μου- που ναι, το είχα επιβεβαιώσει, διπλο-τριπλο-τσεκάρει, ότι θα ερχόταν μαζί τους εκείνο το βράδυ- να τον πείσω ...ότι ήμουν πια μεγάλη. Ότι ήμουν πια γυναίκα.
Εκείνο το καλοκαίρι, ο Δημήτρης περίμενε τα αποτελέσματα των Πανελληνίων... ναι είχε πάει καλά έλεγε... θα γινόταν φοιτητής... θα έμπαινε πια σε έναν κόσμο που στα μάτια μου φαινόταν τόσο μαγικός και τόσο...μακρινός. Θα τον έχανα. Φοιτητής, δεν θα ξαναρχόταν πια στις γονικές εκδρομές ή εξόδους μετά τέκνων...

Ή απόψε ή ποτέ...

Κλειδαμπαρώθηκα στο μπάνιο φορώντας την καινούργια υπέροχη στράπλες μπλούζα της μαμάς μου, με το ασορτί σουτιέν- ναι είχα δει την Σκάρλετ πάρα πολλές φορές για να μπορώ να καλύψω με δυο χούφτες βαμβάκι, τις εμφανείς ...ανεπάρκειες, με τα καινούργια μου Rαyban (τι κρίμα το πάρτυ να γίνεται βράδυ...πως διάβολο μπορούσα να φοράω τα Rayban, που μου πήγαιναν υπέροχα, βραδιάτικα!!!), και από κάτω, ....το κάτω δεν είχε σημασία.... στον καθρέφτη του μπάνιου μπορούσα να με ...καμαρώσω ούτως ή άλλως μόνο μέχρι τη μέση....

Ο Δημήτρης κάπνιζε, το ήξερα, τον είχα πετύχει κρυμμένο να καπνίζει.
Το σχέδιο μου... οργανωμένο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια. Όπως άλλωστε οργανώνονται όλα τα εφηβικά σχέδια. Θα τον ξεμονάχιαζα πίσω από την μικρή αποθήκη του κήπου, θα του ζητούσα τσιγάρο... και από εκεί και πέρα... Ναι από εκεί και πέρα υπήρχε ένα κενό...μέχρι την ώρα που ... θα βρισκόμουν χωμένη στην αγκαλιά του. Πόνταρα ότι αυτό το κενό... θα το κάλυπτε εκείνος... Του κερατά, ήταν πια 18 χρονών, ήμουν μόνο 15, απόφοιτος πια του Γυμνάσιου παρακαλώ.

Δεν ήθελα να δοκιμάσω την γεύση ή την οσμή του τσιγάρου. Προκειμένου για τον Δημήτρη, ήμουν έτοιμη να καταπιώ και ένα μαγκάλι κάρβουνα. Την κίνηση, το στυλ, το στήσιμο, ήθελα να δοκιμάσω...

Άναψα τελετουργικά το τσιγάρο, με τον βουτηγμένο για την περίσταση αναπτήρα του πατέρα μου.
Όχι δεν άναψε με την πρώτη... αλλά όταν άναψε, η εικόνα μου, στον καθρέφτη, με συγκλόνισε. Το τσιγάρο καιγόταν και εγώ μέσα σε αυτό το σύννεφο καπνού να παίρνω ατελείωτες πόζες, μπαινοβγαζοντας τα γυαλιά, ανοιγοκλείνοντας αισθησιακά τα μάτια, τα χείλια πάντα ...μισόκλειστα, να μην φαίνονται τα σιδεράκια...
Και, όχι...δεν είχαμε i-pod, ούτε καν walkman τότε... και φοβόμουν μην τους ξυπνήσω με το κασετόφωνο που τότε έλειωνε μεταφορικά και κυριολεκτικά, κάθε βραδυ, διπλα στο μαξιλάρι μου, τις λατρεμένες κασέτες μου... Κρίμα... να ζεις την στιγμή που μεταμορφώνεσαι πια σε γυναίκα, χωρίς μουσική...

Ο Δημήτρης δεν ήρθε εκείνο το βράδυ με τους γονείς του... «είναι πια μεγάλος, έχει τις δικές του παρέες» είπε η μητέρα του στην δική μου...

Έχω πάρα πολλά τσιγάρα να θυμηθώ. Όσες και οι στιγμές της ζωής μου, που αξίζει να θυμάμαι...
Το πρώτο φιλί, ο πρώτος χορός, η πρώτη αγκαλιά, η πρώτη φορά...
Τελευταία φιλιά, τελευταίοι χοροί, τελευταίες αγκαλιές, τελευταίες φορές…
Ένα τσιγάρο και... φεύγεις, ένα τσιγάρο και... φεύγω, ένα τσιγάρο και ...φεύγουμε.
Τσιγάρα πάνω από τηλέφωνα που χτύπησαν, τσιγάρα πάνω από τηλέφωνα που δεν χτύπησαν.
Εξετάσεις που πέρασα, εξετάσεις που δεν πέρασα.
Επιτυχίες που πανηγύρισα, αποτυχίες που έκλαψα.
Χαρές ανέλπιστες, λύπες ανυπέρβλητες.
Ένα τσιγάρο ακόμα...

Τσιγάρα σε αεροδρόμια, τσιγάρα σε αίθουσες ιατρείων, τσιγάρα σε αίθουσες νοσοκομείων, τσιγάρα φυγής, τσιγάρα ερχομού, τσιγάρα φόβου, τσιγάρα πόνου, τσιγάρα απόφασης, τσιγάρα ανατροπής, τσιγάρα ελπίδας, τσιγάρα ανακούφισης, τσιγάρα χαράς, τσιγάρα ευτυχίας.
Τσιγάρα σε καφέδες, τσιγάρα σε ποτά, τσιγάρα σε διαδρομές.
Ένα τσιγάρο ακόμα...

Χρόνος, λεπτά, ώρες, μέρες, χρόνια, μετρημένα με ...ένα τσιγάρο ακόμα...

Η κίνηση πια ενστικτώδικη... χτυπάει το τηλέφωνο... αναγνώριση κλήσης, μπορώ πια να στρίψω τσιγάρο πολύ γρήγορα, ακόμα και με το ένα χέρι... Το ανάβω πριν ακούσω. Ότι και αν ειπωθεί, έχω τον καπνό του τσιγάρου, έχω το σύννεφο του καπνού να στρογγυλέψει την αιχμή ή να πολλαπλασιάσει το βελούδο.
Εγώ και αυτό. Εγώ και εγώ.

Αποφάσεις, τσίχλες, τσιρότα, βελονισμοί, συνεδρίες, φάρμακα, ....ένα τσιγάρο ακόμα...
Στο τσιγάρο που κρατώ ... ένα τσιγάρο ακόμα...