Ανάβοντας ένα κερί

Δεν ασχολήθηκα καθόλου με το Βατοπέδι, γιατί από την πρώτη στιγμή το ουσιώδες για μένα, δεν ήταν η διαπλοκή και το απίστευτα χυδαίο παιχνίδι της Εκκλησίας με τους πολιτικούς, αλλά κάτι βαθύτερο που το κατάλαβα, το σχηματοποίησα, σήμερα το πρωί.

Μιας λοιπόν και γνωριζόμαστε ένα χρόνο, σήμερα θέλω να σας εξομολογηθώ ...απαραβίαστα προσωπικά δεδομένα. Την σχέση μου με την θρησκεία.

Μεγάλωσα σε ένα μάλλον αδιάφορο θρησκευτικά οικογενειακό περιβάλλον, κι αν κάτι χαρακτήρισε το θρησκευτικό μου συναίσθημα ήταν η ...πραγματιστική αντίληψη της Σμυρνιάς γιαγιάς μου. Δηλαδή, δεν είμαστε και για τίποτα σίγουροι, ας κάνουμε και έναν σταυρό, ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται, άσε να έχουμε και μία καβάντζα στο όποιο ...μέλλον.

Περνώντας την εφηβεία μου σε ένα καθολικό σχολείο, συνειδητοποίησα ότι με ενοχλούσε όλη αυτή η υπερβολή του τελετουργικού της ορθόδοξης εκκλησίας. Χωρίς ποτέ να μπω στην ουσία των διαφορών, πολύ τυπικά, μου πήγαινε αισθητικά και μόνο, περισσότερο αυτός ο ...μινιμαλισμός, της λειτουργίας των Καθολικών. Αλλά και πάλι...μακριά και αγαπημένοι.

Στα φοιτητικά μου χρόνια, όσο κι αν θεωριτικολογούσα περί ...διαφόρων αριστερών, αριστερίστικων και άλλων...που ελαφρώς, ελαφρότατα κατανοούσα, αλλά που πολύ μου άρεσε, με γοητευε το σκηνικό ...οπότε γιατί να εμβαθύνω στην ουσία(;;;), έθαψα μέσα μου οποιοδήποτε θρησκευτικό συναίσθημα, και είναι πραγματικά αστείο, και αν και ντρέπομαι ...θα σας το πω. Ακόμα και αυτό που περισσότερο προληπτικά και όχι με κανενός είδους κατάνυξη έκανα, δηλαδή τον σταυρό μου περνώντας έξω από μια εκκλησία, τον έκανα με μια κίνηση σαν να παίζω μαντολίνο, βιαστικά και γρήγορα. Εγώ να το κάνω μεν, αλλά κανείς να μην το καταλάβει δε.

Κάποια στιγμή, χωρίς να το ψάξω και ιδιαίτερα, κατέληξα πάνω κάτω, σε αυτό που με συντροφεύει μέχρι σήμερα. Έχω την ανάγκη μου να πιστέψω, δεν το ξεδιαλύνω μέσα μου σε τι, μάλλον σε αυτό που μεταφυσικά μπορεί να με προστατέψει, από το ...Κακό.

Αλλά ίσως πάλι, επειδή το σεβόμουνα και του αναγνώριζα τον χώρο του μέσα μου, το θεωρούσα κάτι τόσο προσωπικό, που δεν ένοιωσα ποτέ την ανάγκη να ζητήσω την διαμεσολάβηση της όποιας εκκλησίας, του όποιου ιερέα, σαν μεσίτη για τον Θεό μου..

Όταν ...ήρθαν οι μέλισσες...όταν ένοιωσα ότι όλες οι επίγειες δυνάμεις αντί να με καθησυχάζουν με τρόμαζαν πάρα πολύ, όταν τίποτα εκ της επιστήμης που τόσο είχα θεοποιήσει δεν μπορούσε να μου προσφέρει μια στοιχειώδη ορθολογική ασφάλεια και παρηγοριά, κάτι να κρατηθώ, είπα αυτό το «Παναγιά μου, σε παρακαλώ...» με απόλυτο σεβασμό, σαν απόλυτη παρηγοριά, σαν τελευταία ελπίδα.

Και δεν πάει να έλεγε ότι ήθελε ο Χαξλευ, και δεν πάει να έλεγε ότι ήθελε ο Ράσελ. Καλές οι ταμπέλες, αλλά είναι πολύ μεγάλη πολυτέλεια οι θεωρίες όταν χάνεται η γη κάτω από τα πόδια σου. Τουλάχιστον για μένα.

Ο καιρός πέρασε, ο μεγάλος τρόμος αντικαταστάθηκε από άλλους μικρούς, κάπου με ανακούφισε και η παντοτινή μεγάλη μου παρηγοριά ο Δαρβίνος (η επιστολή του στον Εηβελινγκ) και πέρα απο Αγνωστικισμούς και άλλου είδους προφάσεις εν αμαρτία, στην ανάγκη μου έδωσα και τον χώρο της και το φως της.

Με την εκκλησία, εξακολούθησα να έχω την ίδια ανύπαρκτη σχέση, εκτιμώντας ότι είτε καλή, είτε κακή, είτε χυδαία είτε ηθική, είτε ...οτιδήποτε, εγώ μεσίτη δεν χρειάζομαι.
Όταν εγώ ήθελα, όταν εγώ χρειαζόμουνα, όποια ώρα μπορούσα να πετύχω ανοιχτή μία εκκλησία, άναβα ένα κερί και έλεγα πάντα αυτό το «Παναγιά μου, σε παρακαλώ...».

Σήμερα το πρωί, ξαναέκανα το ίδιο πριν να έρθω στο γραφείο μου.
Διπλοπάρκαρα με alarm, και πήγα.
Άδεια η εκκλησία, μόνο μια πολύ ηλικιωμένη κύρια, πολύ φτωχικά ντυμένη, καθόταν σε ένα στασίδι και μια άλλη γυναίκα, μάλλον ξένη, έκλαιγε με αναφιλητά μπροστά στην εικόνα. Δεν έφευγε μπροστά από την εικόνα, στεκόμουν πίσω της κάποια λεπτά.
Και εκεί που νόμιζα ότι δεν είναι κανείς άλλος μέσα, βλέπω τον παπά να βγαίνει από το ιερό, φουριόζος, και να της λέει, "πήγαινε πιο κει να προσκυνήσει και κανείς άλλος".

Και ....δεν θυμώνω εύκολα, και σίγουρα δεν ήταν ο τόπος για να θυμώσω.
Αλλά άρπαξα....

Και κατάλαβα τι με ενοχλούσε τόσο πολύ στην ιστορία με το Βατοπέδι. Σαν να μπήκαν όλα τα κομματάκια στην θέση τους.
Μάλλον όχι με ενοχλούσε, με έκανε έξαλλη!!!

Ούτε οι λίμνες και οι λιμνοθάλασσες που ανταλλάξανε, ούτε τα χρυσόβουλα και τα Νομικά Συμβούλια, ούτε τα Ολυμπιακά ακίνητα, ούτε οι παραπλανηθέντες Υπουργοί, ούτε τα παιχνίδια όλων με την νοημοσύνη μας.
Τα συνήθισα πια συχωριανοί. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά συνήθισα σε αυτήν την μιζέρια, την ανηθικότητα και την χυδαιότητα.

Αλλά ρε κερατάδες, ρε Θεομπαίχτες, πάρτε και τις λίμνες, πάρτε και το Σύνταγμα, πάρτε και την Βουλή, πάρτε μας και τα σώβρακα.
Όμως σε έναν κόσμο, σε εκατομμύρια κόσμου, που έμαθε να σας ταυτίζει ρασογέννηδες της συμφοράς, με αυτή την αρχέγονη ανάγκη του να πει «Παναγιά μου, σε παρακαλώ...», απέναντι σε αυτόν τον κόσμο, ΕΓΚΛΗΜΑΤΕΙΤΕ.

Αυτό το δικαίωμα δεν το έχετε. Αυτό το δικαίωμα κανένα Νομικό Συμβούλιο, καμία Εξεταστική, Προανακριτική, Εισαγγελέας, πουλημένη ή αμόλυντη Δικαιοσύνη δεν μπορεί να σας το εκχωρήσει. Αυτό είναι έγκλημα καθοσιώσεως.

Γυμνά ονόματα κρατάς ...με κουρασμένα χέρια

Μου αρέσουν πολύ τα παραμύθια, όχι βέβαια το ηθικό τους δίδαγμα, αυτό ούτε καν το θυμάμαι, μιας, που εγώ έχω παραιτηθεί από την ελπίδα .... να διδαχτώ, αλλά μου αρέσει το σενάριο, το story, ρε συχωριανοί.

Μου αρέσουν οι Πριγκίπισσες, τα Πριγκιποπούλα, τα αφελή κοριτσάκια που Κάποιος κάνει το θαύμα του και τα σώζει τα τελευταία στιγμή, οι πεντάμορφες και δεν σας κρύβω την αδυναμία μου …..στην ωραία κοιμωμένη.

Όταν κλείνω τα μάτια, αν και τον τελευταίο καιρό ονειρεύομαι και με ανοιχτά, αυτο το κόκκινο σκουφάκι της Κοκκινοσκουφίτσας βλέπω να το φοράει το ΚΚΕ.

Αθώα η μικρή μου, καλή, στην καρακοσμάρα της, με απόλυτα ευγενή σκοπό, πηγαίνει στην αδύναμη γιαγιά, ένα πιάτο φαΐ μέσα από μια επικίνδυνη πορεία στο δάσος. Μόνη της, τραγουδάει στο δρόμο, κουβαλάει στο καλαθάκι της ένα φαΐ που …η μαμά της που το έφαγε …το έφτυσε, και όταν μετά από την χαιρετούρα της με όλα τα ζώα του δάσους, αγνή και παρθένα αυτή, φτάνει στο σπίτι της αδύναμης, φτωχής και αβοήθητης ….. μπερδεύει τον Λύκο με την γιαγιά.
Εκεί θέλω να ανοίξω τα μάτια και να της πω καλή μου Κοκκινοσκουφίτσα, καλό το παραμύθι σου αλλά ……ο κυνηγός τα έχει βρει πια με τον Λύκο. Και έτσι γλυκιά μου, μείνε εκεί να τον κοιτάς και μην ανησυχείς, δεν θα σε φάει, κάπου σε γουστάρει κιόλας….την ώρα του περνάει μαζί σου….

Όσο για την γιαγιά….αυτή έξω από το πλάνο…..μάλλον κανείς, ποτέ, δεν θα μάθει τι θα απογίνει.


Η Σταχτοπούτα πάλι, αυτή η παραπεταμένη του ....βασιλείου, αυτή με τα αποφόρια, που χρόνια συσκέπτονταν ...οι ειδήμονες...θα ζήσει ...δεν θα ζήσει...θα το φτάσει το ρημάδι το 3%, αυτή που χρόνια κλαιγόταν, ότι της έκλεβε ο δικομματισμός αυτό που δικαιωματικά(;;;) της ανήκε, ανασκάλευε τις στάχτες δίπλα στο τζάκι.

Ο … Πρίγκιπας, βαριεστημένος, απηυδισμένος, από τις καλοζωισμένες, χοντροκώλες …αστές, είπε …άντε μέχρι τα μεσάνυχτα ας της δώσω και αυτής μια ευκαιρία, και την έστειλε στο χορό.

Όμως η Σταχτοπούτα, όπως πήγε …έτσι γύρισε από τον χορό. Ή μάλλον έμεινε εκεί .....να στροβιλλίζεται.

Της άρεσε πολύ κι ας κάνει την δύσκολη και να σας πω ρε συχωριανοί, κάπου …έχω διαβάσει, ότι τα κουρέλια, τα αποφόρια και η γύμνια της, φάνηκαν πολύ πριν καν …..σημάνει Δώδεκα. Φάνηκαν σε εκείνη την κρίσιμη φούρλα που όλοι περίμεναν κάτι να πει. Και εκείνη κλέβοντας λέξεις, ατάκες και στροβιλισμούς, ….έμεινε άλαλη.

Καμιά τους δεν κατάλαβε ότι και ο Κυνηγός και ο Πρίγκιπας τις βλέπουν στα μάτια και χρόνια τώρα και ζητάνε, και από τις Κοκινοσκουφίτσες και από τις Σταχτοπούτες, αυτό το .....«δώστε μας κάτι να κρατηθούμε».

Κι αυτές αμήχανες, τρώνε, κατασπαταλάνε το μόνο που τους απέμεινε πια …. τον Μύθο τους.

Κακόμοιρε Κυνηγέ, έρημε Πρίγκιπα…..αυτές «Γυμνά ονόματα κρατούν με κουρασμένα χέρια».

Και ο Λύκος;;; Μάλλον οι περισσότεροι τον μάθαμε και μάλιστα αποκτήσαμε και καλές κοινωνικές σχέσεις μαζί του....Και όταν τον ξανακοιτάμε …ε, βλέπουμε ότι δεν είναι και τόσο κακός….. και αφελείς και εμείς … κυνηγοί και πρίγκιπες, άξιοι των παραμυθιών μας, πιστεύουμε ότι εμάς…προσωπικώς …θα μας χαριστεί….

Χωρίς θέμα

Β: Τόσες μέρες στο λέω, έχει ήδη περάσει, και όλο μου λες ...αύριο...
Κ: Ναι, αλλά σήμερα δεν σου είπα ...αύριο....σου είπα ..απόψε
Β: ok, απόψε.... και να γυρίσεις νωρίς
Κ: Είπαμε απόψε, τώρα έχω αργήσει....

Πότε δεν έχει αργήσει; Η Κατερίνα χρησιμοποιεί το ρόλοι, όπως οι άλλοι ένα δαχτυλίδι. Κάτι να τους δεσμεύει ...κάπου, με κάτι, με κάποιον, αλλά ... χωρίς να έχει και ιδιαίτερη χρηστικότητα, έτσι για να θυμίζει ή να ξορκίζει την ...δέσμευση.

Β: Απόψε!!!!
Κ: Ναι, γαμώ το μπελά μου, το είπαμε, λίγα έχω στο κεφάλι μου, έχω και εσένα τώρα.... ένα τίποτα ήσουνα ....και σε κάναμε κάτι.....

Με πιάνει το παράπονο

Β: Παλιοψεύτρα, επαρμένη ψεύτρα!!!
Για όλα τα άλλα, τα ηρωικά, τα τρυφερά, τα σαρκαστικά, είχες και χρόνο και διάθεση, αλλά για να σταθείς μια φορά και να πεις «για ΑΥΤΌ το κάνω»….μούγκα…Πνίγεσαι!!! Πούλα μου τώρα μαγκιές, «Ένα τίποτα είσαι και σε έκανα κάτι». Όχι «καλή» μου, Εγώ ήμουνα Εσύ.. Και κλείσε τα μάτια, και γύρνα την πλάτη, και λέγε ότι γουστάρεις, αλλά πόσες φορές δεν με κουβάλησες μαζί σου;; Και πόσες φορές, δεν με παράτησες στο γραφείο σου, στο σπίτι σου, με χιλιάδες λέξεις, και μου είπες μείνε εδώ, θα ξανάρθω, και πόσες φορές δεν έμεινα να κρατάω την μυρωδιά αυτού που ένοιωθες, αυτού που σκεφτόσουνα, αυτού που διάβασες, αυτού που ήθελες να βγάλεις, και πόσες φορές δεν σου είπα, έλα να το τελειώσουμε, και μου είπες όχι κράτα το, .... τώρα πέρασε.... Πόσα σου κουβάλησα, πόσα σου κράτησα, πόσα σου μάζεψα..... Πόσες φορές μέσα από εμένα δεν συστήθηκες, δεν κρύφτηκες, δεν γδύθηκες, δεν φαντάστηκες, δεν αναπόλησες, δεν ντράπηκες, δεν μελαγχόλησες, δεν έσπασες, δεν ονειρεύτηκες, δεν αγχώθηκες, δεν αποπροσανατολίστηκες, δεν γέλασες, δεν ταξίδεψες, δεν έμαθες. Ενα χρόνο τώρα....ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ!!!
Κ: Εντάξει, εντάξει, αλλά τώρα έχω αργήσει ...Απόψε.....

Φεύγει.... Δεν θα με πάρει μαζί της σήμερα.

Το ... «απόψε» ήρθε..........ήρθε και αυτή, και .....άνοιξε και ένα κρασί....

Β: Τις μέτρησα, έχεις αναρτήσει 134 και έχεις και 87 που δεν.....
Κ: Άστες εκεί, θα τις βγάλουμε ......του χρόνου
Β: Γιατί θα συνεχίσουμε και του χρόνου;;;
Κ: Γιατί ρε μάτια μου, μου το κάνεις αυτό;;; δεν έχω χίλιες ερωτήσεις να απαντήσω, δεν έχω χίλια πράγματα να αποφασίσω;;;; πρέπει να ρωτάς και εσύ;;; ...θα τις βγάλουμε κάπου, κάποτε..... Άλλωστε εγώ τις έγραψα, ξεθύμανα, και πιθανότατα τις ξέρουν ήδη, τις ζωές τους κρυφοκοιτάξαμε, τις στιγμές τους, τους κλέψαμε, νομίζεις ότι αυτοί δεν έχουν κλέψει την δική μας;;;; Το ξανάπαμε, οι λέξεις που φεύγουν, που ξεφεύγουν, που διαφεύγουν.
Β: Άντε πάλι αρχίσαμε ….τα μεγάλα …τα ωραία…τα στρογγυλά, ….τα ποιητικά…..
Κ: Ωραία, τι θέλεις να πω;;;
Β: Γιατί το κάνεις. Αυτό θέλω να πεις. Γιατί είμαι εγώ εδώ. Αυτό θέλω να πεις.
Κ: Αφού εσύ το ξέρεις.
Β: Όχι δεν το ξέρω, αλλά και να το ξέρω εγώ …δεν το ξέρεις ΕΣΥ.
Κ: OK, ας πούμε ότι είμαι εδώ για τις χαζοκουβέντες του ξενυχτιού που τόσο αγαπάω, για αυτές που κρατάνε μέρες, νύχτες, που δεν λες τίποτα, αλλά πιστεύεις ότι τα είπες όλα.
Β: Και…….
Κ: Είμαι εδώ για όλα όσα έχω διαβάσει, διαμάντια, κοινοτυπίες, στιγμές, αναρτήσεις που…έπρεπε να βγουν, που έλεγαν περισσότερα ..από όσα προσπαθούσαν να κρύψουν. Είμαι εδώ, γιατί έφτασα να διαβάζω, μέσα από την όποια ανάρτηση, για το όποιο θέμα, τον...Α, την ..Β......τον Γ, και πια δεν ξεχωρίζω αναρτήσεις δεν ξεχωρίζω σχόλια, απλά «ξέρω» ή νομίζω ότι ξέρω τον...Α, την ..Β......τον Γ.
Και αυτοί ξέρουν εμένα. Ή νομίζω ότι με ξέρουν. Και την στιγμή της χαράς, και την στιγμή του ενθουσιασμού, και την στιγμή της πίκρας, και την στιγμή του θυμού, και την στιγμή του ρομαντισμού, και την στιγμή του κυνισμού, και την στιγμή του «βαριέμαι», και την στιγμή του «ευχαριστώ» του καθενός μας ....νομίζω ότι την εισέπραξα, νομίζω ότι την εισπράττουν όλοι, ανεξάρτητα από το θέμα της ανάρτησης, ανεξάρτητα από το θέμα του σχολίου. Κάποιος από όλους μας, την αφήνει, έτσι...εκει...μόνη της εκτεθειμένη και κάποιος την διαβάζει, με ενδιαφέρον, με ραθυμία, με περιέργεια, με έννοια, με θυμό.....
B: Και ήταν η αλήθεια;;;
Κ: Εννοείς η ....αιώνια διαχρονική Αλήθεια;;; Δεν την ξέρω ρε Β. Μα τω Θεώ δεν την ξέρω. Με ξέρεις γαμώτο, η Αλήθεια και η Απόφαση, είναι αυτά που μέσα μου μια ζωή παίζουν πινγκ πόνγκ. Όπου κάτσει…. Κι όσο μεγαλώνω, τόσο πιο στιγμιαίες γίνονται….. Ρε εσύ, όλα τα ζω γιαυτό το ρημάδι το αύριο, ε, άσε να έχω κάτι και για το τώρα…για την στιγμή…
Β: Ωραία και η γραφή, και μάλιστα η δημόσια γιατί;;; όλη μέρα, όλη νύχτα, στο μπιρι μπιρι με ανθρώπους είσαι….
Κ: Γιατί πάντα έγραφα, γιατί πάντα γράφω, και γιατί εδώ δεν έχει κόπο, γιατί εδώ δεν έχει σύνθεση, γιατί εδώ δεν χρειάζεσαι 200 σελίδες, γιατί εδώ δεν χτίζεις χαρακτήρες, γιατί εδώ μπορείς την μία στιγμή να αποθεώνεις και την άλλη να καννιβαλίζεις τον εαυτό σου. Γιατί εδώ τον αναγνώστη σου τον «βλέπεις», γιατί εδώ δεν παίρνεις να ρωτήσεις πόσα πούλησες, γιατί εδώ βάζεις ένα counter και βαυκαλίζεσαι, γιατί εδώ, θα πάρεις εύκολα, γρήγορα, άκοπα και την γνώμη του Άλλου, και την άποψη του Άλλου , και το κομπλιμέντο του Άλλου, και την έννοια και την τρυφεράδα του Άλλου, και την κριτική του Άλλου. Γιατί εδώ θα εκτεθείς όσο έχεις ανάγκη, αλλά και θα προστατευτείς όσο έχεις ανάγκη. Και το πιο σημαντικό....Γιατί εδώ δεν θα ρισκάρεις να αποτύχεις. Ας πούμε ότι τα blogs είναι θερμοκήπια ….συγγραφέων.
Β: Αυτή είναι λοιπόν όλη η αλήθεια;;;
Κ: ΌΧΙ, αλλά την άλλη αλήθεια….θα την πω σε αυτούς, έτσι, αντί για ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα, ενός χρόνου, σε αυτήν ή σε μια άλλη καρέκλα... ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα, ενός χρόνου σε αυτόν ή σε έναν άλλο υπολογιστή, ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα, ενός χρόνου, βλέποντας αυτήν ή μια άλλη οθόνη.
Και πίσω από το ....καθρέφτη αυτής της οθόνης .....εσείς, και πίσω από τον ....καθρέφτη αυτής της οθόνης ...εγώ.

Υπάρχει ένα λαϊκό τραγουδάκι που λέει.... «στο καθρέφτη μου κοιτιέμαι και από μόνη μου ...αγαπιέμαι......»
Ε, εγώ συχωριανοί μου, ...σε αυτόν τον καθρέφτη της οθόνης μου, κοιτάχτηκα έναν χρόνο.....και ναι, από μόνη μου αγαπήθηκα.....

Β: Στην υγειά μας
Κ: Στην υγειά μας

………………………………………………………………………………….

Κ: Καληνύχτα B, πάω για ύπνο, ανάρτησε την εσύ.
Β: Μουσική;;;
Κ: Τι με ρωτάς;;; Τον Καθρέφτη του Δεληβοριά, δεν θέλεις να βάλεις;;; βάλτο λοιπόν, το έχω στα favorites, το έχω ξαναβάλει, αν θες να ξέρεις.
Β: Το ξέρω....Καλά θα δω τι θα βάλω.....Σε στενοχώρησα;;;
Κ: Όχι ρε, .....ίσως λίγο, αλλά....άστο, ας πουμε ότι είμαι λίγο κουρασμένη....
Β: ok, θα δω τι θα βάλω, κάτι να σου ταιριάζει. Πήγαινε, αλλά μόνο αυτό, απάντησε μόνο σε αυτό, το πίστευες αυτό που είπες, ότι ήμουν ένα τίποτα και με έκανες κάτι.....
Κ: Όχι Blog, είσαι τίποτα...όσο ακριβώς είμαι και εγώ. Καληνύχτα, κλείσε τα φώτα και μην μπερδευτείς στα πράγματα, τα έχω παρατήσει μες ........στην μέση.
Β: Το ξέρω……. Καληνύχτα Κατερίνα.

Ο λαός είναι ο πληθυντικός της μειονότητας

Το γεγονός ότι το Γαλλικό Σοσιαλιστικό κόμμα (PS) βρίσκεται σε μία από τις χειρότερες στιγμές της ιστορίας του, είναι το μόνο, στο οποίο συμφωνούν όλοι, οι εν δυνάμει μνηστήρες της ηγεσίας του.

Ως γνωστόν απανταχού στον πλανήτη, πιθανότατα και στους εξωγήινους, η .....φτώχια φέρνει γκρίνια.

Ε, γκρινιάξανε, έβαλαν τα χεράκια τους και έβγαλαν τα ματάκια τους ξεσκίζοντας ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί την πολιτική υπόσταση του PS, μετά, παρά το γεγονός, ότι για την γαλλική κοινωνία, η προσωπική ζωή του καθενός είναι ιερή και απαραβίαστη, αυτοί ακολουθώντας το αμερικάνικο παράδειγμα του «πολιτευεσθαι» έβγαλαν τα προσωπικά της ζωής, ο ένας του άλλου στην φόρα (είχε προλάβει από το 98-99, ή κάπου εκεί, η .....γάτα ο Ντελανοέ και είχε δηλώσει ότι είναι ομοφυλόφιλος), ε, είδαν και αποείδαν ...ότι αντί να επιπλέει κάποιος, βούλιαζαν όλοι μαζί, αφού άρχισαν να έχουν διαρροές ακόμα και προς τον τροτσκο-σταρ Μπεζανσενό (κάτι σε Τσίπρα, αλλά στο πιο Γαλλικό), αποφάσισαν να το ρίξουν στην παραγωγή της πολιτικής.

Τώρα αυτά δεν είναι βέβαια εύκολα πράγματα, όταν η μόνη πολιτική που έχεις μάθει να ασκείς είναι η πολιτικής της συνωμοσιολογίας, ή αυτή η επικοινωνιακή .....του στυλ, καλέ εμείς έχουμε θέσεις αλλά δεν τις λέμε για να μην μας τις κλέψουν οι αντίπαλοι, καλέ εμείς έχουμε θέσεις αλλά τα media δεν μας παίζουν, καλέ που θα πάει δεν θα πέσουν οι κυβερνώντες, καλέ.....ξυνόμαστε, καλέ.....

Ε, είδαν και αποείδαν...και... Ναι, είναι κοινός τόπος σε όλους, ότι απλά την ανάγκη κάνουν φιλοτιμία, αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία της συζήτησης.

Και άρχισαν να μπαίνουν στο τραπέζι, και από τον Νελανοέ, αλλά και από την Σεγκολέν, ζητήματα ποιότητας αλλά και νομιμότητας της δημοκρατίας.
Ο γκουρού της «αποκέντρωσης των δημοκρατιών», ο Pierre Rosanvalon, αυτός πάνω στις θέσεις του οποίου, στηρίζεται όλη αυτή η συζήτηση, ξεκινάει από το αξίωμα ότι «η εκλογή δεν εγγυάται ότι μια εξουσία υπηρετεί το γενικό συμφέρον».

Mιλάει για την κρίση του δυτικού κράτους προνοιας, o Ροζανβαλόν, και επιμένει ότι η νεοφιλελεύθερη αντίληψη ότι η κρίση οφείλεται στην επέκταση των λειτουργιών του κράτους είναι απόλυτα ανεπαρκής. Προτείνει λοιπόν στους σοσιαλιστές μια νέα ιστορική ανάγνωση της πορείας ανάπτυξης του κράτους πρόνοιας και τους προκαλεί να μεταρρυθμίσουν τους Θεσμούς του, αν τους ενδιαφέρει να το σώσουν. Αν...λέει.

Ο Ροζανβαλόν επιμένει ότι ο κεντρικός στόχος των σοσιαλιστών πρέπει να είναι η κοινωνία της ένταξης και της συμμετοχής, που μόνο αυτή θα οδηγήσει σε καθεστώτα που επικεντρώνονται, στηριζονται και ανατροφοδοτούν την αλληλεγγύη, την ισότητα και τα κοινωνικά δικαιώματα.
Ο ίδιος φοβάται τη δημιουργία ενός νέου πατερναλιστικού κράτους που θα καθορίζει ηθικές συμπεριφορές και θα ελέγχει τους πολίτες

Ε, και ......τι να κάνουμε κ. Ροζανβαλόν μας, δεν τα αφήνουμε τα πράγματα ως έχουν, να κυνηγάνε οι πολιτικοί ηγέτες μας την πλειοψηφία, είναι εποχές και για πιο σύνθετα πράγματα;;;;
Σταματήστε ανόητοι λέει ο Ροζανβαλόν. Η δημοκρατία για να είναι ζωντανή πρέπει να περιπλεχθεί. Η καθαρά πολιτική διάσταση της δημοκρατίας συνίσταται στη σύνθεση ανάμεσα σε διαφορετικές απόψεις.
Που στηρίξαμε λέει την νομιμότητα του δημοκρατικού καθεστώτος;;; σε δύο παραμέτρους . Στην πλειοψηφία και στην διάρκεια της θητείας. Αλλά νομίσαμε, ότι η πλειοψηφία ισοδυναμεί με το σύνολο, ότι το μεγαλύτερο έστω μέρος, ακόμα και το 51%, ισοδυναμεί με το όλον. Επαναπαύονται οι κυβερνήσεις με το δεδομένο ότι η στιγμή των εκλογών ισοδυναμεί με το σύνολο του χρόνου της θητείας. Αλλά ο «Λαός» δεν νοείται σαν ένα μπλόκ, αλλά σαν ένα σύνολο ειδικών καταστάσεων. «Ο λαός είναι ο πληθυντικός της μειονότητας», αρα οι συνθήκες της καλής εκπροσώπησης έχουν διαταραχθεί.

Εμένα σε πρώτη φάση σαν διαπίστωση με πείθει. Αλλά από διαπιστώσεις..... ωραία και μετά;;;;

Αυτήν την διαπίστωση πήρε και η Σεγκολέν και έκανε παντιέρα την «συμμετοχική δημοκρατία».

Ναι συχωριανοί μου, μην αρχίσουμε τώρα τις αντεγκλήσεις (αν και μάλλον δεν θυμάται πια κανείς, εγώ τι στο διάολο το νερό της αιώνιας μνήμης έχω πιει;;;;), όλη η προεκλογική εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ το 2007, αντιγραφή της προεκλογικής εκστρατείας του γαλλικού PS ήταν. Ακόμα και το «Δίκαιη κοινωνία, Δυνατή Ελλάδα» μετάφραση του "plus juste la France sera plus forte" ήταν.

Σιγά που θα τους ξέφευγε η «συμμετοχική δημοκρατία», το βούτηξε και εδώ το ΠΑΣΟΚ......με τις γνωστές εικόνες..... που όλοι ζήσαμε και που αν ο Θεός αποφασίσει ότι θα με τιμωρήσει ποτέ με Αλτσχάιμερ, ε, ας μου κάνει την χάρη να ξεκινήσει την ....λήθη από την περίοδο των εσωκομματικών εκλογών στο ΠΑΣΟΚ. Τον θερμοπαρακαλώ βέβαια να ξεχάσω και αλλά πράγματα που έζησα στην ζωή μου, αλλά κάτι τόσο φρικιαστικά γελοίο, να πω την αλήθεια μου, δεν ...θυμάμαι....ότι πρέπει να ξεχάσω.....
Τέλος πάντων, γιατί να σας σκοτίζω με τον πόνο μου, πάμε πάλι στο Γαλλικό PS.

Κατά την προσφιλή πρακτική των πολιτικών, δηλαδή την πολιτική της ευκολίας, την πολιτική της αντιγραφής κατά πως μας βολεύει, την πολιτική του τσιτάτου, την πολιτική του «στρίβειν δια του .....Ροζανβαλόν», ή το πιο επίκαιρο σήμερα του ...«στρίβειν δια του ....Κευνς», εξήγγειλε και το PS, την συμμετοχική δημοκρατία, σαν την νέα καινοτομία της σοσιαλδημοκρατίας .

Ο έρημος ο Κευνς όμως πέθανε, αλλά έλα που ο Ροζανβαλόν, ζει και βασιλεύει, χοντρός και ανθηρός, αντέδρασε και τους είπε ότι ένοιωσε ... «βιασμένος».

Τους απάντησε λοιπόν, σ’ ένα άρθρο στο Nouvel Observateur, όπου κομψά και .....γαλλικά, τους λέει ότι απλά χρησιμοποιούν μια «αλλαγή λεξιλογίου» και αν τελικά θέλουν να δουν ...χαρά στο κόμμα τους θα πρέπει να έχουν τα κότσια να πάνε πολύ πιο μακριά, και να βάλουν το ζήτημα της ποιότητας της δημοκρατίας στην καρδιά των προγραμμάτων τους αντί να παραμένουν εξαιρετικά διστακτικοί και δέσμιοι της στενά εκλογικής-αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Τους καλεί λοιπόν, αντί να αντιγράφουν σαν κακοί μαθητές, μπας και περάσουν την βάση, να γίνουν οι πρωτοπόροι του δημοκρατικού πειραματισμού. Επιμένει ο Ροζανβαλόν, ότι στη εποχή της παγκοσμιοποίησης η ποιότητα της δημοκρατίας είναι αυτό που μπορεί να διακρίνει και να οριοθετήσει την Αριστερά από την Δεξιά.

Στο Legitimite Democratique ο Ροζανβαλόν μιλάει για την επανεφευρεση της δημοκρατίας, θεωρώντας ότι η "εκλογική-αντιπροσωπευτική" δημοκρατία δεν είναι πλέον επαρκής και πρέπει να βελτιωθεί με διάφορα σχέδια που αφορούν σε προκριματικές εκλογές, σε δημοψηφίσματα, στην εφαρμογή νέων μορφών έκφρασης ή διαβούλευσης, και βασικά στην ενεργοποίηση του κοινωνικού διάλογου, θεσμοθετημένου βέβαια εδώ και χρόνια σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΟΚΕ, Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, με την αντίστοιχη ΟΚΕ στα καθ’ ημάς, με Πρόεδρο παλιότερα τον Αναλυτή και τώρα τον Πολυζωγόπουλο....σας βλέπω γελάτε.....σους μπρέεεεεε, που θα έλεγε και η προγιαγιά μου, κακόμοιρε κ. Καθηγητά μου, καλέ ας του δείξει κάποιος μια φωτο του Πολυζωγόπουλου μπας και αναθεωρήσει).

Ο Ροζανβαλόν θεωρεί πολύ απλουστευτικό τον Τοκβιλ, και επιμένει ότι αντί η αριθμητική να λύνει το πρόβλημα, το περιπλέκει ακόμα περισσότερο, για έναν απλό λόγο, κανένα κόμμα δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ενσαρκώνει μόνο του, τον λαό. Εκπροσωπεί την πλειοψηφία του "εκλογικού σώματος", αλλά αυτό δεν ταυτίζεται με τον "λαό της κοινωνίας", ούτε με τον "λαό των αρχών". Συνεπώς δεν υπάρχει απόλυτη δημοκρατική νομιμοποίηση

Ο Ροζανβαλόν βέβαια δεν αμφισβητεί ότι οι εκλογές αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατίας και λέει ότι κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι το 51% πρέπει να επικρατήσει επί του 49%». Αλλά η νομιμότητα που προσδίδουν οι εκλογές «παραμένει ατελής». Εφόσον όμως δεν μπορούμε να επιτύχουμε την πλήρη λαϊκή κυριαρχία «μπορούμε να προσπαθήσουμε να πολλαπλασιάσουμε τις εκφράσεις της».
Ο Ροζανβαλόν επιμένει ότι οι Ανεξάρτητες Αρχές είναι αυτό που μπορεί να κάνει την διαφορα στην ποιότητα και στην νομιμοποιηση της δημοκρατίας.
Λέει ότι, οι όροι «συμμετοχή» και «αμεσότητα» εκφράζουν μια νέα απαίτηση των πολιτών από τους κυβερνώντες. «Επί καιρό αρκούμασταν να θεωρούμε τη δημοκρατία ως ένα καθεστώς και να κρίνουμε μια εξουσία υπό το φως των αποφάσεων που λαμβάνει. Όλα όμως δείχνουν ότι οι πολίτες είναι σήμερα όλο και πιο ευαίσθητοι ως προς τον τρόπο που τους σέβονται, τους ακούνε και τους λαμβάνουν υπόψη. Διαμορφώνεται η ιδέα ότι πρέπει να υιοθετηθούν "δημοκρατικές συμπεριφορές". Οι κυβερνώντες το έχουν συνειδητοποιήσει και προσπαθούν να χειραγωγήσουν αυτές τις προσδοκίες"

Ωραία λοιπόν λέει ο Ντελανοέ, η διαδραστική ηλεκτρονική δημοκρατία είναι αυτό που θα την κάνει ποιοτική..... (Παναγία μου, μην το δει αυτό ο ΓΑΠ, τι θα δούνε πάλι τα ματάκια μας!!!, ρώτα και κανέναν άνθρωπο ρε Πρόεδρε και η αντιγραφή ...θέλει την τέχνη της....αυτό δεν αναβαθμίζει την δημοκρατία, την αγορά υπολογιστών και software αναβαθμίζει)

Ανοησίες λέει ο Ροζανβαλόν, η «ηλεκτρονική δημοκρατία» είναι μια ηλίθια ουτοπία. Δεν υπάρχει τίποτα πιο αντιδημοκρατικό από το να ψηφίζουν όλη μέρα, όλοι οι πολίτες. (τα ακούς Πρόεδρε..., δεν τα λέω εγώ, μην σου μπαίνουν πάλι ιδέες), και η διαδραστική δημοκρατία δεν νοείται σαν εναλλακτική λύση προς την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αλλά σαν βελτιωση της επι το νομιμώτερον και το ποιοτικότερο.

Το μεγάλο ερωτημα κατα τον Ροζανβαλόν, που ελπίζουμε ότι θα το βάλουν στο τραπέζι οι Γάλλοι Σοσιαλιστές, είναι να επαναπροσδιορίσουμε την ποιότητα της σχέσης μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων και όλα αυτά που κρύβονται πίσω από τον όρο "συμμετοχή".

Ασχετη με το post ή μάλλον αποδυναμώνει την θέση του post αυτή η αφίσα του Μιτεράν, αλλά πειτε μου ρε συχωριανοί, εικοσι χρόνια μετά ....δεν παραμένει η επιτομή της πολιτικής αφίσας;;; Αν μιλάμε για αρχηγικό προφιλ γαμώτο!!!! Αν μιλάμε για επικοινωία γαμώτο!!! Μιτεράν - Σεγκελά.....τα καλύτερα

Give us a break

Δεν ξέρω αν η γενιά αυτών που πατανε στα σαράντα είναι τυχερή ή άτυχη.

Στην Ελλάδα, δεν έζησαν πολέμους, δεν έζησαν χούντες, δεν έζησαν Πολυτεχνεία. Κλήθηκαν απλά να διαχειριστούν τους Μύθους των προηγούμενων.

Μεγάλωσαν με γονείς που υπερεπένδυσαν σε αυτούς.

Μεγάλωσαν αποκτώντας όλα εκείνα τα τυπικά προσόντα που θα τους ανακήρυτταν ex officio σε Πρίγκιπες, και να λίγο η τύχη να βοηθούσε, να λίγο η συγκυρία να ήταν ευνοϊκή , και Βασιλιάδες θα μπορούσαν κάλλιστα να γίνουν.
Σπουδάσανε πολύ, δουλέψανε πολύ, απολαμβάνουν πολλά. Περισσότερα "πολλά" τουλάχιστον, από ότι oι «σαράντα» άλλων εποχών.

Μύθους δικούς τους δεν έφτιαξαν. Κλήθηκαν να διαχειριστούν τους Μύθους των Άλλων, των προηγούμενων, τους Μάηδες, τις Νομικές και τα Πολυτεχνεία.

Η γενιά των σαραντάρηδων πίστεψε στα παιδιάστικα της, ότι τον κόσμο τον κινεί η αγάπη και ο ηρωισμός. Εκεί στην ύστερη εφηβεία, έμαθε ότι τον κινεί το sex και η γνώση, και πάνω που το εμπέδωσε …….όχι της είπαν, τον κόσμο τον κινεί το χρήμα και η εξουσία.

Και τα έκανε όλα αυτή η γενιά, υπάκουα και δουλευταράδικα, και αγάπησε και sex έκανε και γνώση απέκτησε πολλή, τόση πολλή, που ίσως ο οργανισμός της να μην πρόλαβε να την αφομοιώσει και χρήματα απέκτησε. Ε, ηρωισμό δεν …πρόκανε….όσο για την εξουσία …μα μην βιάζεστε τώρα είναι το timing, …..το παλεύει. Δεν ξεγατζώνεις εύκολα τους προηγούμενους, και δεν αναχαιτίζεις εύκολα τους επόμενους. Εκεί στα μετερίζια….

Στην γενιά των σαραντάρηδων έμελλε, να διαχειριστεί το πολιτικά ορθό. Σεμνά και ευαίσθητα.
Χάζεψε τα χίπικα του ’70, γέλασε με τα απίστευτα του ’80, κορόιδεψε τα γιάπικα ταγιέρ και κοστουμάκια του ’90 και παλεύει να βρει την στολή των αρχών του 21ου. Ίσως ένα μαύρο φόρεμα. Άχρωμο, ουδέτερο, κομψό, …σαν και αυτή.

Κλήθηκε να πλειοδοτήσει σε ευαισθησία. Ευαισθησία για το περιβάλλον, ευαισθησία για τα παιδιά, ευαισθησία για τους ηλικιωμένους, ευαισθησία για τις γυναίκες, ευαισθησία για τους μετανάστες, ευαισθησία για τους φτωχούς, ευαισθησία για του αδύναμους.

Κληθηκε να προστατέψει. Τους πάντες. Τους ...Μυθους, τις ...Αρχές, τις ....Βεβαιότητες των παλιών αλλά τι φοβερό!!! είναι απο τις λίγες γενιές που πρέπει να προστατέψει όχι τα όνειρα αλλά τις Βεβαιότητες των νεοπουριτανών εφήβων.

Σε πλήρη ακμή οι «σαράντα», η μηχανή δουλεύει στο φουλ, αλλά το έδαφος τρίζει κάτω απ΄ τα πόδια τους,
Νοιώθουν να λατρεύουν την ζωή αλλά ο θάνατος παραμονεύει.
Νοιώθουν τις διανοητικές τους ικανότητες στο ζενιθ, αλλά πίσω τους καιροφυλακτούν οι πιο νέοι από αυτούς που περιμένουν να πάρουν την θέση τους.
Έμαθαν να υπακούουν και να περιμένουν υπομονετικά να μεγαλώσουν, αλλά τώρα είναι θύματα των παιδιών τους, ελέω πολιτικής ορθότητας.
Παλεύουν να κρατηθούν στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο, αλλά τις νύχτες ονειρευονται κρυφά να περπατήσουν στην Λεωφόρο …Μπους και να αγοράζουν την ευτυχία τους με ….ευρωδολάρια.
Ντύθηκαν τσολιάδες και καραγκούνες την 25η Μαρτίου, αλλά έζησαν την Πατρίδα γραφικά, και έμαθαν να αγαπάνε την πολυπολιτισμικότητα.
Έμαθαν ότι το sex, είναι διασκεδαστικό, ενίοτε και υγιεινό, αν δεν έχεις χρόνο για γυμναστήριο, αλλά δεν τολμάνε να αστειευτούν στους χώρους εργασίας που περνάνε την ζωή τους, για να μην παρερμηνευτεί ένα ..στραβό χαμόγελο σαν παρενόχληση ή σαν αδυναμία.
Έμαθαν ότι πληρώνεσαι για να προτείνεις και να αποφασίζεις αλλά την απόφαση σου την ανακοινώνεις, αφού ξοδέψεις άπειρο χρόνο σε συσκέψεις, meetings, ή συνεργασίες. Η διαβούλευση που έγινε πια, κοινωνική συναναστροφή.
Παλεύουν να πετύχουν από τον φόβο …..μήπως και δεν πετύχουν, πουλάνε την τεχνογνωσία τους τρομοκρατώντας, τους παλιότερους με την εξειδίκευση τους και τους νεότερους με την εμπειρία τους.
Καταδικασμένοι να διώξουν τον γκόμενο πριν προλάβει να τους διώξει αυτός, να χαμογελάσουν δείχνοντας τους κυνόδοντες τους για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία απέναντι στην ικανότητα τους να δαγκώσουν όταν τους χρειαστεί, να εδραιώσουν τον προσωπικό τους ναζισμό μέσα από την φιλοσοφικές παραφράσεις.

Στυλοβάτες μιας αφόρητα ηθικολογούσας κοινωνίας που παριστάνει την ακομπλεξάριστη και την εναλλακτική. Μιας κοινωνίας που χλευάζει τις αποκλίσεις και προσδιορίζει το στατιστικό μέσο όρο ευτυχίας στα δελτία ειδήσεων.


Μαγεύτηκαμε από τους βετεράνους του μύθου. Τώρα όμως πια, δεν είναι παρά οι απόμαχοι μιας γιορτής.
Γοητεύομαστε από τους "είκοσι", αλλά σας παρακαλούμε, σας παρακαλούμε πολύ, give us a break.

Υ.Γ. Το πόστ αυτό γράφτηκε μετά από
μια χθεσινοβραδινή εκδήλωση οπου ….ξαναβρέθηκα με τους παλιούς μου καθηγητές, τους παλιούς μου συμφοιτητές και τους νέους συναδέλφους,
μετά από μια νύχτα που κύλησε αγκαλιά με το «κοριτσάκι και το τσιγάρο» του Benoit Duteutre,
και μια αφόρητα πιεστική μέρα που ακόμα έχει ......πολύ δρόμο για να τελειωσει….

Αυριο ...."είναι μια άλλη μέρα"...Ανεξαρτήτως γενιάς ....η Σκάρλετ παραμενει ΠΑΝΤΑ διαχρονική

κατα τα 2/3

Δεν συμπαθούσα ιδιαίτερα την Σεγκολέν Ρουαγιάλ.

Ίσως γιατί, οι λογικές, ... μια γυναίκα, ....ένας μαύρος, ....ένας νέος, ....ένας ...διαφορετικός, αντί να με ενθουσιάζουν, με κάνουν εξαιρετικά επιφυλακτική.

Αν κάτι δεν συγχωρώ στους πολιτικούς, στους δημόσιους άνδρες, γυναίκες ή ...παιδιά, είναι το ότι με κατέστησαν ανάπηρη. Ναι, κατόρθωσαν να μου στερήσουν κάθε ενθουσιασμό, με προσγείωσαν, με μιζέριασαν, με έκαναν να μετράω, να επιφυλάσσομαι, να κουμπώνομαι, μου στέρησαν κάθε είδος ενθουσιασμού. Με λίγα λόγια με ευνούχισαν. Μου σακάτεψαν την χαρά της συμμετοχής. Γιατί η συμμετοχή είναι όμορφη, είναι γοητευτική, έχει συναίσθημα, έχει χαρά, έχει χαμόγελο, και πάνω από όλα έχει πάθος. Και όσους σακάτεψαν το πάθος μου, δεν θα τους συγχωρήσω.

Κάτι λοιπόν η νεοαποκτηθείσα επιφυλακτικότητα, κόντρα στην γονιδιακή ενθουσιώδη μου φύση, κάτι ο εντυπωσιακός Ντελανοέ, ο μελλοντικός της αντίπαλος, αποφάσισα ότι.......δεν συμπαθώ την Σεγκολέν.

Οι εφημερίδες προανήγγειλαν την performance που θα έδινε η Ρουαγιάλ, περισσότερο στα ...μικροπολιτικά παρά στα πολιτικά, και έτσι από περιέργεια, με προδιάθεση, να την απαξιώσω ακόμα περισσότερο, μιας που το Γαλλικό PS, είναι στην χειρότερη δυνατή κατάσταση από κάθε άλλο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα στην Ευρώπη, την έγραψα και την είδα.

Και η παράσταση της Σεγκολέν, ....μου άρεσε. Μου άρεσε το θέαμα, γιατί περί θεάματος επρόκειτο, μου άρεσε το στήσιμο, η ατάκα, το βλέμμα, η κίνηση, το ..χαμήλωμα της, ο λόγος της, η επαφή της. Και πάνω από όλα μου άρεσε η τόλμη της. Εκεί όρθια, πολύ Γαλλίδα, «αντρίκεια» αλλά με εκπληκτική γυναικεία αμεσότητα , γενναία και ταυτόχρονα γενναιόδωρα, έκανε τον απολογισμό της. Όχι την αυτοκριτική της, τον απολογισμό της. Είπε πολλά, συμπυκνωμένα, με μια λεπτή ειρωνεία, τόσο τυπικά γαλλική, με ένα πάθος τόσο συγκρατημένο, που εννοούσε περισσότερα από ότι έλεγε, και εν τέλει είπε ...είμαι εδώ, με ένα πολύ γοητευτικό, νέο τρόπο. Όταν ήρθε στο μυαλό μου, ο ΓΑΠ και ο Βενιζέλος, και το αντίστοιχο τους «είμαι εδώ»............................................................. Προσπάθησα πολύ συχωριανοί μου, να συμπληρώσω την φράση, δεν βγαίνει με τίποτα....βάλτε εσείς ότι θυμάστε ότι νοιώσατε.....τότε, και....σας βλέπω, όχι τόσο κακές λέξεις....

Καλοστημένη παράσταση θα μου πείτε... Σωστά, αλλά και τι δεν είναι πια παράσταση;;;;. Παράγει πια κανείς πολιτική;;; Μόνο επικοινωνία υπερπαραγεται. Πολύ περισσότερη από όση μπορούμε να καταναλώσουμε.

Με ιντριγκάρισε, πήγα να την δω στο Μέγαρο. Και επιτέλους άκουσα έναν λόγο ΠΟΛΙΤΙΚΟ. Πολύ διαφορετική απο το Zenith, πολύ πιο ...σκούρα, επέμεινε ιδιαίτερα στις λέξεις Αριστερά –Δεξιά αλλά απέφυγε τελείως τους αφορισμούς και τα τσιτάτα του «εμείς» και «εσείς». Χωρίς τους ιεραποστολικούς λίβελους για το ....τέρας της παγκοσμιοποίησης, αλλά μια προσέγγιση της πασκομοιοποιησης, έναν απολογισμό στην προσφορά της παγκοσμιοποίησης, μια κατάθεση απόψεων για τους κινδύνους της, και το πιο σημαντικό, έναν προβληματισμό για τον χαμένο ρόλο της Αριστεράς στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.

Είχα καιρό να ακούσω λόγο και όχι ξόρκια.
Είχα καιρό να ακούσω έναν πολιτικό να αναρωτιέται, να βάζει στο κοινό του, πολιτικούς προβληματισμούς, και όχι να πετάει πολιτικάντικες απαντήσεις.

Είχα καιρό να ακούσω έναν πολιτικό να ρωτάει και όχι να απαντάει.
Είχα καιρό να ακούσω κάποιον να λέει .......δεν ξέρω...πρέπει να βρούμε ξανά τις απαντήσεις και πριν από αυτό πρέπει να βρούμε ξανά τις ερωτήσεις.
Είχα καιρό να ακούσω απολογισμό και όχι αυτό που στην Ελλάδα οι πολιτικοί προσδιορίζουν σαν «αυτοκριτική».
Είχα καιρό να ακούσω να περιγράφονται τόσο προσδιορισμένα, τόσο ουσιαστικά, τα ρεύματα της αριστεράς και οι ζυμώσεις όχι σε επίπεδο ανθρώπων αλλά σε επίπεδο πολιτικών, για την νέα σύγκλιση τους.
Είχα καιρό να ακούσω ότι η πολιτική λύση, πρέπει να προηγηθεί της όποιας οικονομικής.
Και εκεί που ...κούρνιασα και άκουγα, η Σεγκολέν πάτησε το κουμπί.....και απευθύνθηκε ....στο Ελληνικό κοινό της. Άρχισε τις κοινοτυπίες και αναπαρήγαγε το στυλάκι «ο καλός, ο κακός και ο άσχημος».

Μόνο που έκανε λάθος, το Ελληνικό κοινό στο οποίο της είχαν πει σε τι είναι συνηθισμένο, σε τι είναι εθισμένο, με τι είναι εξοικειωμένο , το έμαθε πια το παραμύθι. Και αμέσως όλα χαλάρωσαν.. Νομίζω ότι το κατάλαβε η Σεγκολέν...αλλά πια ήταν αργά.

Όχι, συχωριανοί μου, η μόλυνση από την πανούκλα των πολιτικάντηδων, έχει προχωρήσει πάρα πολύ μέσα μου.. Η Σεγκολέν δεν ήταν αντιβιοτικό τρίτης γενιάς, δεν ήταν τόσο ισχυρή, ώστε να μου ανάψει όχι φωτιά, αλλά ούτε καν μια φλογίτσα. Εδώ και καιρό, μου πήραν το παραμύθι και μου το έκαναν εφιάλτη, και η Σεγκολέν ένα ντεπονάκι έτσι για μια ώρα ήταν, αλλά .... μου άρεσε. Έτσι απλά. Μου άρεσε.

Από τις ....τρεις Σεγκολέν που είδα, οι δύο ...ήταν κάτι. Η άλλη ...τα γνωστά.

Οι δύο από τις τρεις Σεγκολέν αντισταθήκανε ελαφρώς σε όλο αυτό το γιουρούσι της πολιτικής βεβαιότητας, σε αυτά τα χυδαία σκηνικά του πολιτικάντικου, σε αυτές τις αυθεντίες του κάθε τυχάρπαστου, του κάθε προφήτη, του κάθε «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω». Η άλλη το επιβεβαίωσε.

Μένοντας στα 2/3 , η Σεγκολέν μου είπε πολύ απλά, αυτό το ίσως....που εμένα προσωπικά με ανακουφίζει στην πολιτική. Και αυτό της το χρωστάω κατά τα 2/3. Συγνώμη Σεγκολέν...... κατά τα 2/3.

Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο άκουσα ειδήσεις και αποσπάσματα δηλώσεων ......διαφόρων.... Ούτε θυμάμαι πια, και τι σημασία έχει....μόνο από την χροιά της φωνής, τους ξεχωρίζεις πλέον......Είπα να κάνω στροφή και να ξαναγυρίσω στο Μέγαρο. Άλλο ένα ντεπόν, μωρέ και μισό, ευχαρίστως το έπαιρνα. Αλλά δυστυχώς δεν είχε ......βραδινή παράσταση να το ξαναδώ το έργο....
Κοινώς .....ότι είδατε ...είδατε....

Ο πιο αγαπημένος μου .....πίνακας

"Ξέρω ότι δεν είναι του στυλ της, αλλά με αυτή την σιγουριά πως δεν θα μου χαλάσει χατίρι, καλώ την Κατερίνα να αλλάξει κι άλλο αυτό το παιχνίδι."

Βρε Cindy, αχ….. και να ήξερε η Κατερίνα ποιο είναι …το στυλ της….
Ότι της κατέβει, ότι της κατσικωθεί, ότι της βγει….
Εμμονές, ανεμόμυλοι, και αυτός ο Σάντσο όσο και να την τραβάει από το μανίκι, όσο κι αν το ψωράλογο και να διαμαρτυρεται, η Κατερίνα γυαλιζει τις επωμίδες, ανεμίζει τα μεταξωτά, και …..

Το είδα το πρωί, στο σπίτι, το post σου, και αγχώθηκα.

Καλά το να μην ανταποκριθώ….δεν μου πέρασε ούτε μια στιγμή από το μυαλό, ούτε μια στα χίλια…αλλά ποιο είναι το πιο αγαπημένο μου ποίημα, ποιος είναι ο πιο αγαπημένος μου πίνακας, ποιο είναι το πιο αγαπημένο μου ρητό, ποιο είναι το πιο αγαπημένο μου τραγούδι;;; Τι με σημαδεψε;;;
Πώς να γράψω για αυτό και πώς να αποκλείσω το άλλο;;;;.

Και πάνω στην ….αναρώτηση, χτυπάει το κινητό…...

Είμαι σίγουρη ότι έχουν βάλει κάμερα στο αυτοκίνητο μου. Την ώρα που βάζω μάσκαρα αλλάζοντας ταυτόχρονα ταχύτητα, την ώρα που θέλω να εντρυφήσω στην 1453η συνέντευξη του Δαιλάκη, την ώρα που ο ταξιτζής φρενάρει για να κατεβάσει την γριά μέσα στην μέση της Κηφισίας, εμένα το κινητό μου χτυπάει πάντα.

Και αρχίζει το δράμα, …ψάχνω…ψάχνω σε μια τσάντα λίγους πόντους πιο μικρή από εμένα, που στα σπλάχνα της περιέχει, την λίστα απο τα ψώνια που έπρεπε να κάνω στο super market τα περασμένα Χριστούγεννα, 58 ζευγάρια κλειδιά που δεν ξέρω πια σε ποιες κλειδαριές μπαίνουν, ενημερωτικά που ….ποτέ δεν διάβασα, σημειώσεις που κράτησα …κάποτε, καλλυντικά που υποσχέθηκαν θαύματα και έχουν λήξει μαζί με τις υποσχέσεις τους, χάπια που υποσχέθηκαν νιρβάνα και επίσης έχουν λήξει χωρίς ποτέ αυτή να χτυπήσει την πόρτα μου, και …συχνά το πορτοφόλι μου. Αυτό το τελευταίο όχι πάντα…αλλά αρκετά συχνά.

Το κινητό σταματάει…..ε, δεν θα σε καλούν και για πάντα, κάποτε ……σταματούν να σε καλούν….αλλά το χέρι μου, έτσι ψαχτά μένει σε μια ζελατίνα. Μια ζελατίνα που μέσα σε αυτήν, έχω προνοήσει να προφυλάξω ……μια στιγμή. Μια στιγμή αποτυπωμένη σε ένα χαρτί από μπλοκ ζωγραφικής.

Δεν ξέρω ποιος ήταν στο κινητό, δεν ξέρω ποιο είναι το πιο αγαπημένο που ποίημα, δεν ξέρω ποιο είναι το πιο αγαπημένο μου τραγούδι, αλλά ξέρω ποιος είναι ο πιο αγαπημένος μου …..πίνακας.

Πάλι στον δρόμο, πάλι μέσα στο αυτοκίνητο- κανονικά θα έπρεπε να ασφαλίζομαι στο επαγγελματικό ταμείο των ταξιτζήδων, βραδάκι χειμωνιάτικο, η μικρή μου μόλις έχει απαιτήσει και κερδίσει την αυτονομία, την αυτοδιάθεση και το κατεβασμα της από το παιδικο καθισματάκι, και ένας τύπος με ένα θηριώδες αυτοκίνητο, έρχεται ανάποδα στο δρμάκι.

Και έτσι τσαμπουκαλιδικα, και έτσι … «γουστάρω», και έτσι «κάνε πίσω εσύ, εμένα είναι πολύ μεγάλο για τέτοιες μανούβρες», και έτσι «καλά μωρή χαμούρα, εδώ θα κάτσουμε όλη νύχτα» και άλλα που δεν περιγράφονται σε ένα σεμνό ή σεμνότυφο blog, ….αγριεύει….

Πεισμώνω ΠΑΝΤΑ αφόρητα, αλλά δεν θυμώνω ΠΟΤΕ. Είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι, και μόνο οι πολύ, μα οι πάρα πολύ δικοί μου άνθρωποι, που μπορούν να ισχυριστούν ότι με έχουν δει κάποτε θυμωμένη.

Ο τύπος αγριεύει. Σβήνει την μηχανή, και βγαίνει από τον τετραλιτρο γοτθικό ναό του.
-Μαμά…., μου λέει η μικρή μου
Ο τύπος έρχεται προς το αυτοκίνητο. Ελέγχω τις ασφάλειες.
-Μαμά……, μου ξαναλέει η μικρή
Ο τύπος μου χτυπάει το τζάμι με το χέρι του. Βάζω όπισθεν και κάνω πίσω.
- Αν ήταν ο μπαμπάς εδώ, θα τον έδερνε……
- ………………………………………………

Φτάνουμε στο γκαράζ, ξεφορτώνουμε τα απίστευτα που κουβαλάμε ….πάντα όταν φτάνουμε στο γκαράζ, μπαίνουμε στο σπίτι.

Κλασικές κινήσεις, κλασικές δουλειές, η μικρή μου, ψάχνει τις σακούλες για να δώσει το καινούργιο πλαστικό κόκαλο στον σκύλο και ποδοκυλιουνται σε ένα απροσδιόριστο σύμπλεγμα……

Αλλά αυτός ο λυγμός, θέλεις του χειμωνιάτικου βραδιού, θέλεις του φόβου, θέλεις του τσαμπουκά του μαλάκα, θέλεις που πια το είδος του αναπαράγεται ανεξέλεγκτα, θέλεις που……ο μπαμπάς δεν ήταν εκεί να τον δείρει….., έσκασε, βγήκε, και έγινε κλάμα. Ένα πολύ περιορισμένο κλάμα, ένα πολύ βουβό κλάμα, ένα κλάμα που να, έτσι, απλά, θόλωσε λίγο τα μάτια και απαγόρευε στην φωνή να είναι σταθερή.

Η μικρή μου, πήγε στο δωμάτιο της, οι κλασικές δουλειές συνεχίστηκαν……

-Σου έφτιαξα αυτό….

Το «αυτό», μια κόλα από το μπλοκ ζωγραφικής της και πάνω της δύο γυναικείες φιγούρες, η μία ήταν καθιστή και η άλλη όρθια.
Και αυτή, η άλλη, η όρθια, έγραφε πάνω το όνομα της. Άτεχνα, έτσι όσο άτεχνα είχε μάθει να το γράφει, μόλις πριν λίγες μέρες.
- Εγώ θα σε φυλάω, μου είπε.


Αυτός Σταχτοπούτα , είναι ο πιο αγαπημένος μου πίνακας.