Ένας όμορφος θάνατος

Η ...Βάλια να κοιμάται στην αγκαλιά του ...παππού της.
Πριν λίγους μήνες, στα ίδια σκαλιά, της ίδιας εκκλησίας, τα βαφτίσια της. Μια καλοκαιριάτικη φωτεινή Κυριακή.
Σήμερα βροχερή μουντή Κυριακή, αργοπορημένη, φτάνω στο μνημόσυνο της 90χρονης θειας μου.

Τα μνημόσυνα έχουν μια περίεργη μυρωδιά, μια περίεργη αύρα.. Έχει περάσει η αψιά μυρωδιά του θανάτου, ιδιαίτερα αν ο θάνατος είναι ...αναμενόμενος, ...ευπρόσδεκτος, αλλά στην ατμόσφαιρα υπάρχει κάτι ακόμα από το βάρος του. Οι συγγενείς κουβαλούν αυτή τη ζεστασιά του οικείου και αυτή τη θλίψη του τετελεσμένου.

Καθυστερημένη, σχεδόν λαχανιασμένη φτανω στην πλατεία, στα σκαλιά. Ήθελα να πάρω λίγες μυρτιές. Το ξέχασα.
Δεν μπαίνω στην εκκλησία, μένω με τον θείο μου, που κραταει στην αγαλια του την Βάλια. Εκεί έξω στα σκαλιά, να χαζεύω το μικρό τρυφερό πλασματάκι που δεν θα γνωρίσει ποτέ την προγιαγιά του.
Υπέροχο. Όμορφο. Νομίζω ότι μοιάζει με τη μητέρα του αλλά και πάλι...ποτέ δεν ήμουν καλή σε αυτά.
Χαμογελάω, τον κοιτάω, παλιότερα τον πείραζα, "μην τολμήσεις να πεις την λέξη παππούς" φώναζε, κι εγώ γελούσα...

Η μικρή Βάλια ανοίγει τα μάτια της, με χαζεύει, κουρνιάζει και πάλι στην αγκαλιά του ...παππού της, και ξανακοιμάται.
Κοιτώ τα χέρια του. Κοιτώ κι εκείνον. Το μικρό πλάσμα στην αγκαλιά του. Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια...μόνο τρόπο να κοιτούνε σιγοτραγουδάω. Μα είμαι καλά; Τραγουδάω; Δαγκώνομαι. Σε μνημόσυνο είμαι, για όνομα.

Το τσιγάρο μου καίγεται, ανάβω και άλλο.
Αποφασίζω να μην μπω στην εκκλησία. Άλλωστε δεν αντέχω τα μνημόσυνα, δεν αντέχω τις πομπώδεις και μελοδραματικές τελετές τους.
Θα μείνω εδώ έξω να χαζέψω τη ζωή. Ο θάνατος, πέθανε.

Δεν υπάρχει και σάλιο Υπουργέ μου...

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το Ασφαλιστικό...καταρρέει.
Κι αυτό το πούστικο, ούτε να πεθάνει, ούτε να ζήσει...

Εκεί να βολοδέρνει...
Άλλοτε με σωληνάκια, άλλοτε με όρους, άλλοτε με υπόθετα, εκεί να αγκομαχά, εκεί να μας ξεκουφαίνει, με τον επιθανάτιο ρόγχο του, αλλά να μην παραδίδει...Από μαθήτρια δυο πράγματα θυμάμαι, να προσεύχομαι για την Πατρίδα που ...κινδυνεύει (πάντα από κάτι κινδύνευε η Πατρίδα), και να βλέπω πίνακες με το πότε και όσο θα πάρω σύνταξη.
Να μην πάρω ρε μάγκες. Μην μου δώσετε. Ειλικρινά σας βαρέθηκα.

Πείτε μου, ακου ...πατριώτισσα, θα δίνεις τόσα το μήνα για την κοινωνική συνοχή, ναι έχω υποχρέωση να καλύψω και άλλους. Αλλά τα υπόλοιπα κάντα ότι σε φωτίσει ο Ύψιστος. Θες να τα δίνεις σε εμάς να σου δινουμε ...ότι τελικά ειναι να πάρεις (μα ουτε που να το συζητησω, ουτε το δαχτυλο μου δνε θέλω να σας δωσω όχι τα λεφτά μου!!!), θες να τα φας στα μπουζουκια, θες να τα κάνεις κομποδεμα, θες ...
Να χέσω και το αναδιανεμητικό σας, να χέσω και το κεφαλαιοποιητικό σας, άσε τα απιστευτα τα ...μιγματα που διαρρεετε (μετά θα φταινε πάλι οι Financial Times)... Αν το ερώτημα σας, είναι με πιο τρόπο θα μας τα φάτε... απάντηση δεν εχω.

Κάθε φορά που κοιτάω τις υπέρ σύνταξης κρατήσεις μου, με πιάνει ένας ίλιγγος, μια ζαλάδα, ένας ντουβρουτζάς.
Κάποτε το ...συνταξιούχος σήμαινε απόκληρος ηλικιακά. Και να σου οι καταθλίψεις, και να σου τα ψυχοφαρμακα, και να σου οι Ρωσίδες και οι Ουκρανές, και να σου οι καινούργιες ενασχολήσεις, ένα ΚΑΠΗ για τους πιο παραδοσιακούς, ένα sport για τους πιο trendy, άντε να ξορκίσει ο συνταξιούχος την ρημαδοστροφή που πάει προς το Τέλος. Σήμερα, μετά το next top model, κάνει θραύση o next top συνταξιούχος.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, σοφοί, ειδικοί και εμπειρογνώμονες, συσκέπτονται για την σωτηρία του. Δεν θέλω να το σώσετε. Δεν θέλω να μου πείτε που στο διάολο θα βρείτε τα λεφτά...Θέλω να μου πείτε που πήγαν τα λεφτά. Τα δικά μας τα λεφτά. Και επειδή ...το ξέρουμε, όλοι το ξέρουμε... απλά να μας το ομολογήσετε.

Αντί Πρωθυπουργέ μας, να βγαίνεις στις τηλεοράσεις στα δελτία των 8 και να μου λες τι θα κάνεις για μένα, βγες και πες μου, έτσι μπεσαλιδικα κοιτώντας με μια φορά στα μάτια, μαλάκα ...σε δουλεύουμε.
Και εγώ θα σου πω... χαλάλι σου. Αλλά όχι άλλα λόγια, όχι άλλες μαλακίες, όχι άλλες πουστιές.
Βαρέθηκα. Μέσα από την ψυχή μου σας το λέω, σας το υπογράφω, σας το ορκίζομαι... ΒΑΡΕΘΗΚΑ.

Θέλω ένα μάγκα, έναν Άντρα (κι ας είναι και γυναίκα) να μου πει...μανάρι μου, στα φάγαμε. Εμείς, οι προηγούμενοι, οι επόμενοι. Who cares; Who really cares;

Και εγώ...μην μου χολοσκάς, παιδί της «Δημοκρατίας» σου είμαι, αυτής της κάλπικης, άντε το πολύ να σου τραγουδήσω «κι ύστερα από τόσα δαχτυλίδια, με έχεις και κοιμάμαι, κοιμάμαι στα σανίδια»

Γιατί ξέρεις βρε Υπουργέ Εργασίας, Κοινωνικής Προστασίας, Κοινωνικής Αγανάκτησης και Κοινωνικής Ξεφτίλας, δεν υπάρχει και σάλιο... να σε φτύσω. Είναι δυνατόν να βγαίνεις στο τηλεοπτικό μεϊντάνι το ένα μεσημέρι να μας ορκίζεσαι...
Και 5 ώρες μετά, κάνοντας την πιο απιστευτη κυβίστηση να ξανασπρωχνεσαι να στηθείς στα μικρόφωνα, για να μας ξαναορκιστείς για το πόσο χαρούμενος είσαι που σε άδειασε ο Αρχηγός σου;

Εγώ σε εσένα θέλεις να εμπιστευτώ το ...έχει μου; Που και ... «έχει» δεν το λες...

Και εσύ Αρχηγέ με τα διαγγέλματα στους ιθαγενείς, αφού δεν σέβεσαι ή δεν εμπιστεύεσαι, ή ...με ότι σάλιο σου βρισκεται, του δινεις μια και τον φτυνεις, τον πολιτικό σου υφισταμενο, τον Υπουργό σου, αυτόν που εσυ έβαλες εκει, θέλεις να τον σεβαστώ εγώ;

Θέλεις να σεβαστώ, τα όσια και τα ιερά του κοινωνικού διαλόγου... που τον ξεφτυλίζεις, που τον υποκαθιστάς με διαγγέλματα στα δελτία των 8. Που κανείς σας δεν έχει την στοιχειώδη τσίπα, το στοιχειώδες αντριλικι να πει, εμείς παιδιά για άλλη δουλειά κάναμε αίτηση...άλλη μας προέκυψε.

Έλεος ρε μάγκες... Κάποιος να μας πηδήξει...με συναίσθημα και πάνω από όλα με αντριλίκι. Επικοινωνήσαμε...ήρθε η ώρα να κοινωνήσουμε πια.

Μεγάλε Παλαιοκώστα. Τα είπες όλα σε μια φράση. «Οι πιτσιρικάδες, όταν μεγαλώνουν ανακαλύπτουν ότι οι γονείς τους, είχαν μια γρια πεθαμένη στην ντουλάπα, την Δημοκρατία. Δεν την δήλωναν όμως για πεθαμένη, έτσι για να παίρνουν την σύνταξη της».

Η Άγια Καψούρα...

Λέξεις αμετάφραστες. Λέξεις χωρίς συνώνυμα. Λέξεις χωρίς ερμηνεία. Καψούρα, ντέρτι, λιώμα... Λέξεις που κάθε περιγραφή, θα τις αδικήσει.

Τι είναι η καψούρα;
Είναι έρωτας η καψούρα; Όχι... δεν είναι.
Στον έρωτα υπάρχουν δύο, η καψούρα είναι το πιο μοναχικό συναίσθημα στον κόσμο.

Μοναχικό όσο και το ζεϊμπέκικο.

Ο Έρωτας είναι ταγκό. Η Καψούρα ειναι ζεϊμπέκικο

Αυτό το ζεϊμπέκικο της στροφής, του χασίματος, εκεί που ανοίγεις τα χέρια να σταυρωθείς, εκεί που ανοίγεις τα χέρια να πετάξεις. Εκεί που σκύβεις να γίνεις ένα με το χώμα, εκεί που σηκώνεσαι να γίνεις ένα με τον ουρανό. Είναι το πιο γρήγορο κοίταγμα από το κάτω στο πάνω και πάλι από την αρχή. Είναι εκεί που το κορμί σου, τόξο, χορδή, σκοινί να ενώνει το χώμα με τον ουρανό. Χωρίς καθορισμένα βήματα, τα βήματα του καθενός, ο πιο άναρχος, ο πιο λυτρωτικός χορός. Ο χορός της Άγιας Καψούρας.

Καψούρα είναι η Αγια Ανάγκη σου να πονέσεις. Καψούρα είναι η Αγια Ανάγκη σου, να γίνεις λιώμα, χώμα, λιάδα... Καψούρα είναι να ζητάς απεγνωσμένα να πιάσεις πάτο, να βουτάς, να τον ακουμπάς τον πάτο, να γεύεσαι την στιφάδα του, και μετά να πετιέσαι ψηλά, με αυτόν τον αναστεναγμό κραυγή, που σε ξεσκίζει και σε γιατρεύει.

Καψούρα είναι το χάσιμο. Για ποιον; Γιατί; Και τι σημασία έχει;
Καψούρα είναι το έργο. Ο Άλλος, ο όποιος Άλλος, ίσα το σκηνικό για να ζήσεις το ...έργο σου. Για να ζήσεις αυτή την Αγια Δυστυχία, μια Αγια Δυστυχία που λάμπει.

Η καψούρα συμπυκνώνει το ανεκπλήρωτο της ζωής, της στιγμής, της ανάγκης. Ο έρωτας έχει πρόσωπο. Η καψούρα ...δανείζεται ένα πρόσωπο. Άλλο κάθε φορά.

Ο έρωτας τελειώνει. Η καψούρα ποτέ.
Ο έρωτας έχει αρχή, μέση, τέλος. Ο έρωτας είναι καραμέλα. Τον πιπιλάς, τον γλύφεις, τον εξαντλείς, τον φτάνεις στο τέλος κρατώντας την γλύκα της επίγευσης ή τον φτύνεις γιατί σε λίγωσε.
Η καψούρα είναι άναρχη...και άπειρη. Η καψούρα, δανείζεται πρόσωπα, τα χρησιμοποιεί, τα κάνει μαχαίρια με την λάμα προς τα μέσα, κατεύθυνση τα σωθικά σου. Να νοιώσεις την λιποθυμιά της αιμορραγίας, να νοιώσεις τον πόνο του λαβώματος, να νοιώσεις την γλυκιά στιφίλα του αίματος σου.

Άμαθη στο αλκοόλ, άμαθη στο τσιγάρο, κοιτάς πως πίνουν, κοιτάς πως καπνίζουν και τους μιμείσαι όσο καλύτερα μπορείς. Όσο καλύτερα σου επιτρέπει το άμαθο 18χρονο στομάχι σου, τα πεντακάθαρα γυαλιστερά 18χρονα πνεμονια σου. Σκηνικό... Μποζουκομάγαζο Παριζιάνα... Παραλία Τσαούση ...Πάτρα. Καλλιτέχνες... διεθνώς άγνωστοι. Ορχήστρα αλλού, φωνές αλλού για αλλού, Καψούρα ...παντού.

Το ξημέρωμα σε βρίσκει στο κρεβάτι της φοιτητικής σου γκαρσονιέρας, ενός δώματος στον 7ο όροφο μιας άθλιας πολυκατοικίας στο τέρμα της Γούναρη. Αλλα το δωμα έχει πιάτο την θάλασσα του Πατραϊκού, καράβι που αρμενίζει. Και αρμενίζεις...

Το λάδι που σε είχαν ορμηνέψει να πιεις για να αντέξεις το πιωμα και τις μπόμπες, έχει πια απορροφηθεί, οι αλκοολικές αναθυμιάσεις σε κατακλύζουν, από το πρώτο σου αγορασμένο πακέτο σου χαμογελάει ειρωνικά η ξανθιά του santé, αναρωτιέσαι αν θα σε πλακώσουν πρώτα οι τοίχοι ή το ταβάνι. Στοιχηματίζεις για το ταβάνι. Το κόβεις για πιο γρήγορο, πιο επιθετικό.

Σέρνεσαι μέχρι το μπάνιο, παρακαλώντας, ικετεύοντας το στομάχι σου να σε υπακούσει επιτέλους και να ξεράσει... πίνεις νερό παλεύοντας να ποτίσεις την Σαχάρα που εξαπλώνεται και ερημοποιεί το μέσα σου, στηρίζεσαι στον νιπτήρα....και κοιτιέσαι στον καθρεφτη. Δύο. Εσύ και το είδωλο σου. Και ...καψουρευεσαι.... Το καψουρευεσαι!

Ανάβεις το πρώτο τσιγάρο για σένα, και όχι για τους άλλους, για πάρτη σου και όχι για το ντεκόρ σου,...και αποφασίζεις...
Θα ερωτευτείς πολλές φορές ή ...ποτέ. Έρωτες θα έρθουν ή δεν θα έρθουν, έρωτες θα φύγουν ή θα μείνουν.
Αλλά... καψούρα Κατερίνα, θα είσαι συνέχεια. Άναρχα. Άπειρα.

Cynical… στον Άγιο Τερλέγκα, στον ιερέα που διακονεί την Αγια Καψουρα. Πάμε να τα πιούμε, πάμε να στροβιλιστούμε, πάμε να πέσουμε και να σηκωθούμε, πάμε να λειωσουμε. Πάμε να κοινωνήσουμε στην υγειά της Άγιας Καψούρας.

Κι άμα λάχει συχωριανοί, σας κάνουμε και ρεπορταζ ...μετά. Ότι θα ...θυμομαστε. Ότι... θα έχει μεινει....απο ένα καψουροτραγουδο.

Τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δεν μπορούν να λυθούν αν μείνουμε στο ίδιο επίπεδο σκέψης που είχαμε όταν τα δημιουργήσαμε.

Κανείς τελικά δεν έμαθε …που στο διάβολο πήγαν τα λεφτά.
Κι όσο κανείς δεν θα μαθαίνει …κανείς δεν θα πληρώνει.
Ο ένας δείχνει με το δάχτυλο τον άλλον, κάποιος παίρνει μεγαλύτερο μισθό, κάποιος παίρνει ένα επίδομα, κάποιος φορολογείται με χαμηλότερη κλίμακα,, κάποιος φοροδιαφεύγει, κάποιος …

Η γνώμη μου. Και πολύ καλά κάνει και τα κάνει όλα αυτα.

Επί τέσσερις μήνες, σχετικοί και άσχετοι, συζητούν, διαρρέουν, συμβουλεύονται και διαβουλεύονται…μέτρα. Το μαρτύριο της σταγόνας. Και να έρχονται μέτρα. Και να αύριο θα έρθουν τα μέτρα. Και να, όπου ναναι στρίβουν την γωνία τα μέτρα…Μέτρα να μαζέψουμε έσοδα, μέτρα να περιστείλουμε τις δαπάνες… Ε, και;;

Η ερώτηση είναι μια. Αυτά τα λεφτά, που ΘΑ…ΟΤΑΝ… ΑΝ …επιτέλους καταλήξουμε στον τρόπο που θα τα μαζέψουμε ή θα τα εξοικονομήσουμε, μας είπε ποτέ κάποιος πως στο διάβολο θα φέρουν νέο πλούτο. Και σε ποιον θα τον φέρουν….

Χασαμε και την πρασινη αναπτυξη Τίνα μου...

Πόσο ακόμα θα τσακωθούμε για το πώς ακριβώς θα περικοπεί το κομματάκι που αναλογεί στον διπλανό μας από την πίττα; Και είναι πολλά τα 2000 ευρω, κι αν είναι 3000 με παιδιά, να είναι 2500 με ένα σκυλί… ΕΛΕΟΣ!!!!
Πότε θα ευαρεστηθεί κάποιος να βάλει στο τραπέζι την μεγάλη κουβέντα για το μεγάλωμα της πίττας;

Αγαπητή κ. Μπιρμπιλη μου, τα πληρώσαμε τα τέλη μας, και τον πράσινο φόρο και τα κανελί με βούλες περιβαλλοντικά.
Μπας και ξέρει κανείς πόσο στο διάβολο ήταν αυτό το ποσό που συγκεντρώθηκε από τον …πράσινο φόρο; Πόσο ακριβώς. Νούμερο. Αριθμό. Αυτή ειναι η λογοδοσία. Λογοδοσία δεν ειναι πιος ειχε κουμπαρο ποιον.

Και που πήγε αυτό το ποσό, που θα πάει, τι θα φέρει πίσω. Αν είναι να φέρει ποδηλατοδρόμους…άστο να πάει στο διάβολο…

Εκτός και αν αντί για επίδομα ΟΑΕΔ δώσετε στους άνεργους από ένα ποδήλατο γιατί η κατάθλιψη από την φτώχεια, την ανέχεια και το άγχος της ανεργίας διαβουλευτήκαμε και αποφασίσαμε ότι θα την καταπολεμήσουμε με άσκηση.

Υπάρχει κανείς που αμφισβητεί ότι το περιβάλλον θα σωθεί ΜΟΝΟ και ΑΝ η προστασία του φέρνει ανάπτυξη, λεφτά και θέσεις εργασίας;
Ανακάλυψε λέει η ΡΑΕ στα σκονισμένα συρτάρια της ότι έχει αιτήσεις για δυο υπεράκτια αιολικά πάρκα…Ας το διάβολο!!! Κοίτα να δεις… Μιλάμε για 1050 ΜW(όσο δηλαδή όλα τα συστήματα ΑΠΕ που λειτουργούν στην χώρα μας), και 100 θέσεις ΜΟΝΙΜΗΣ και καλοαμειβόμενης εργασίας… Δεν βιαζομαστε καλέ... Αγαλι αγαλι γινεται η αγουρίδα μέλι.

Αφήστε όλη αυτήν την απέραντη παπαρολογία για το τι θα φορολογήσετε… ΟΤΑΝ το φορολογήσετε.
Αλήθεια εκείνοι οι ράμπο που θα έπιαναν τους 150 μεγαλογιατρούς στο Κολωνάκι, χάθηκαν στην πλατεία; Κάτι άλλοι «εξολοθρευτές» που θα τσάκωναν το λαθρεμπόριο καύσιμων, δοκιμάζουν ακόμα τις στολές; Και μέχρι να …νομοθετήσουμε δεν υπάρχει κανένας νόμος για τους φοροφυγάδες; Όχι βρε, θα τους πιάσουμε με τον καλό τον Νόμο.

Οι εισφοροεισπρακτορες γιατί δεν πάνε στα μπλόκα το βράδυ να δουν για τα ένσημα των αλβανών που φυλάνε τα τρακτέρ;

Επικεντρωθείτε επιτέλους στο μεγάλωμα της πίττας, στο πως θα προσφέρετε ένα σταθερό φορολογικό περιβάλλον σε καινοτόμες επενδύσεις, δώστε φορολογικά κίνητρα στις επιχειρηματικές δαπάνες για R&D, μειώστε το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ διοικητικό κόστος της γραφειοκρατίας- στην Ελλάδα για να κάνεις ένα έργο θέλεις περισσότερους δικηγόρους από μηχανικούς- επεξεργαστείτε φορολογικά κίνητρα, για συμπράξεις επιχειρήσεων, Πανεπιστημίων και Ερευνητικών Κέντρων.

Να μεγαλώσει η πίττα, να γεννηθούν δουλειές, δουλειές όχι της πλάκας, όχι επισφαλείς, όχι ψευτοεπιδοτουμενες, δουλειές με ορίζοντα, με εργασιακά δικαιώματα, καλοαμειβόμενες και όχι δουλειές …δουλείες…
Να παραχθεί χρήμα, χρήμα όχι αεριτζίδικο, όχι μαύρο, όχι κάλπικο…όχι στο ταμπλω.. Πραγματικός πλούτος.

Οι μαγκιές με του Ρουμπινι και τα γραμματάκια των εθνικά υπερήφανων ελλήνων, που δεν σηκώνουν …μύγα στο σπαθί τους, είναι επιεικώς γελοία. Είναι για εσωτερική κατανάλωση… και εσωτερικά δόξα να έχει ο Γιαραμπής, καταναλώσαμε τα μέγιστα. Όταν παλεύεις να δανειστείς το 20% του ΑΕΠ σου, με τοκογλυφικά επιτόκια… ε, ναι έχεις χρεοκοπήσει.

Αλλά το πιο σημαντικό δεν είναι αν θα χρεοκοπήσεις σήμερα ή αύριο. Το πιο σημαντικό είναι να μην χρεοκοπήσεις …γενικώς. Και αν απλώς …διαβουλεύεσαι και εστιαζεις μόνο σε μέτρα δημοσιονομικής ορθοδοξίας, απλά στην καλυτερη των περιπτωσεων αναβάλλεις την χρεοκοπία για λίγο καιρό.

Το σημαντικό δεν είναι να μαζέψεις λεφτά. Το σημαντικό είναι να μαζέψεις τα λεφτά και να τα επενδυσεις εκει που θα σου φέρουν …λεφτά, θα σου φέρουν πλουτο. Δηλαδή θα σου φέρουν ανάπτυξη, και ΔΟΥΛΕΙΕΣ.


Τελικά ο μόνος που έδινε λεφτά σε αυτή την χώρα, και μάλιστα αδιαμαρτύρητα, ήταν ο Χριστοφοράκος. Αυτόν τον χριστιανό γιατί πάλι λυσσάξαμε να τον διώξουμε; Άσε που στην βιασύνη του ξέχασε και το ημερολόγιο του… Μας το άφησε αμανάτι…

Faites vos jeux, rien ne va plus

Το τι διαβάσαμε, το τι συζητήσαμε όλοι μας για τους αγρότες και τους αγροτοπατέρες των μπλοκων, δεν θα τα επαναλάβω. Η δική μου προσέγγιση, η δική μου θέση, παραμένει, η ίδια και δεν ήταν ούτε συναισθηματική, ούτε ..περί δικαίου. Ξέρω πολύ καλά ότι τα δίκαια, χρησιμοποιήθηκαν ...αφειδώς ιστορικά για να καμουφλάρουν πάντα συμφέροντα.
Αλίμονο ή μάλλον ΤΙΜΗ σε όσους τα πήραν σοβαρά, σε όσους πραγματικά πίστεψαν, σε όσους πραγματικά θυσιάστηκαν γιατί ανέμιζε μπροστά τους η σημαία του Δικαίου. Και ήταν πολλοί αυτοί. Αλλά πάντα λιγότεροι από τους...άλλους...όλους αυτούς που το μαχαίρι του πολύ στενού, προσωπικού, κομματικού, συντεχνιακού ή ότι άλλο συμφέροντος το ονόμασαν δίκιο(όχι ΔΙΚΑΙΟ) και ... το έκαναν τρύπια παντιέρα.


Τι περιμένουν τώρα οι αγρότες στα μπλόκα; Έβαλα πολλές απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα, αλλά μόνο μια μου κάθεται. Περιμένουν τα ΜΑΤ.

Παρά τις απίστευτες ανοησίες που έκανε η Υπουργός της Αγροτιάς, παρά τις αδιανόητες αστοχίες, παρά τα διαίρει και βασίλευε, παρά τους εναγκαλισμούς με τους άθλιους Καραμιχες και τα πισωγυρίσματα όταν είδε ότι δεν την παίρνει, παρα τις απολυτα ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΕΣ συμμαχίες, παρά τους τσαμπουκάδες και τις ψευτομαγκιές, παρά τις ...κατά βούληση «επιχορηγήσεις» π.χ. στους ελαιοπαραγωγούς της δικής της εκλογικής περιφέρειας, όσο κι αν τα σκάτωσε, τώρα πίσω δεν μπορεί να κάνει. Τώρα λεφτά δεν μπορεί να δώσει. Θα την κράξουν και οι πέτρες.

Που ποντάρει η Υπουργός; Στην κούραση... των «μαχητών».

Που ποντάρουν οι αγροτόμαγκες; Στα ΜΑΤ. Στην ηρωική έξοδο.
Θα τους κάνει κάποιος το χατίρι;

Συχωριανοί μου, ζορικες εποχές, οι ξενοδοχοι του χειμερινού τουρισμού, λένε ότι πατωσανε, κάνανε και μηνυσεις και αγωγές στοςυ ....μαχητές. Ας στήσουμε εδώ πέρα ένα στοιχηματάκι, να βγάλουμε κανένα φράγκο, να πάμε και το τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας μια εκδρομούλα στην ελληνική επαρχία. Για τους χειμαζομενους ξενοδοχους ρε γαμωτο!!! Για την φουκαριαρα την ...μανουλα μου...

Λοιπόν...κούραση ή ΜΑΤ;

Εγώ ποντάρω στην κούραση... Εσεις;

Έλα τώρα που γυρίζει....

Ακριβή μου Πατρίδα...

Ψηλή και λεβεντόκορμη, με μαύρα μάτια πλάνα, ταϊσμένη από ήλιο και κρασί και μέλι, με την αρμύρα της θάλασσας ακόμα να νοτίζει τις άκρες των μαλλιών της, με αδερφούς, πατεράδες και γιους, που το κούτελο τους έχει μεγαλύτερη σημασία από την τσέπη τους, βγήκε στο μεϊντάνι για να βρει άντρα και προστάτη.

Οχτροί από όλα τα σημεία του ορίζοντα, επιβουλεύονταν πάντα την ομορφιά της. Εξ από ανέκαθεν...
Μην την ρωτήσεις να σου διηγηθεί - μωρέ και χωρίς να την ρωτήσεις, αυτή θα στα ιστορήσει- πόσοι αποπειράθηκαν να βατέψουν το μοσχομυριστό από λεμονανθούς και λιόδεντρα κορμάκι της.

Αειπάρθενος αυτή, αλλά ...λεβεντογέννα. Μαγικό; Όπως, όλα τα μαγικά, που συμβαίνουν στο τόπο της. Οι πατεράδες, τα αδέλφια και οι γιοι της, κορίτσια και αγόρια, με το μάτι περήφανα αγριεμένο, θα τα βάλουν με όποιον τολμήσει να ψελλίσει κάτι για την τιμή και την υπόληψη της. Αυτοί βέβαια, την προίκα της την φάγανε προ πολλού. Και φάγανε κι όλα τα προικιά που δώσαν στην ...αειπάρθενο, κατά καιρούς, μέσα στην ιστορία, οι διάφοροι ....γαμπροί.
Σήμερα πάλι στη γύρα να σωθεί η αειπάρθενος λεβεντογέννα. Άγγλοι, Γάλλοι Πορτογάλοι, κοτζαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες... η σημαία ρεεεεεε, η σημαία να κυματίζει στην Ακρόπολη...
Παρθενορραφές...

Αγαπάω πολύ, πάρα πολύ την Ελλάδα, αλλά για άλλους λόγους από τους ...πατριωτικούς. Αγαπάω την Ελλάδα, για αυτό που πραγματικά είναι, και όχι για αυτό που υστερικά σε όλες τις γλώσσες του κόσμου (προσφάτως και στα κινέζικα!!!)... φωνασκεί ότι ...είναι...

Σημαίες και πατρίδες εγώ απο τα μικρατα μου, δεν ξέρω, δεν γνωρίζω και δεν αναγνωρίζω. Πατρίδα του καθενός είναι το χώμα που επιλέγει να πατάει. Πατρίδα του καθενός είναι το χώμα που θα τον αφήσουν να πιάσει ρίζες. Ο ήλιος που θα τον αφήσουν να αντικρίζει.

Αγαπάω την Ελλάδα, για την πουτανιά και τις αιώνιες παρθενορραφές της, αγαπάω την Ελλάδα, για το μάτι της το τσακίρικο, αυτό το αγέρωχο που το κλείνει σεμνά και συγχρόνως πονηρά σε όποιον γουστάρει να την καβαλικέψει. Γουστάρω τρελά το σοι της, πατεράδες, αδέρφια και γιους, νταβάδες που η τιμή τους, χωράει να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλο τους.

Δεν θα χρεοκοπήσει ποτέ η Ελλάδα. Αυτή η Ελλάδα, που δεν υπήρξε ποτέ... Αυτή η Ελλάδα που υπήρξε μόνο στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, στα σχολικά εγχειρίδια και προσφάτως στα τηλεοπτικά παράθυρα. Δεν θα χρεοκοπήσει ποτέ γιατί... ΔΕΝ υπάρχει.
Η μόνη ιστορία που δεν μας είπαν ποτέ τα σχολεία μας, που δεν θα πουν ποτέ τα στα παιδιά μας, μια φωτογραφία στο πρωτοσέλιδο της Liberation. Μια φωτογραφία...χίλιες λέξεις. Η ...ιστορία του τόπου που δεν ετυχε να έχω πατριδα, αλλά του τόπου που ΕΠΙΛΕΓΩ για Πατρίδα.

Ελλάδα μου. Εκάβη μου. Λατρευτή μου Πατρίδα. Ακριβή μου Πατρίδα....

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα πες, με το πρώτο σου το γάλα,
και στις αρένες του κόσμου μάννα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς.

Respect...

Έσουρα πολλά στους αστραπόγιαννους… και όταν το έγραφα δεν είχα στο μυαλό μου κάποιον συγκεκριμένο. Αλλά έλα ντε που υπάρχει… Όνομα και πράγμα …Αστραπόγιαννος. Σε πιο εξελιγμένη version από τον Κουρκουλο, με ολίγον από Breaveheart …
Οφείλω λοιπόν να ομολογήσω ότι κάποιου το εξαιρετικό του χιούμορ, ανταγωνίζεται το εξαιρετικό του κρασί. Και όταν λέμε εξαιρετικά…το εννοούμε και για τα δύο. RESPECT!!!! και για τα δύο...

Τέλος πάντων συχωριανοί και εν blogoσφαιρα αδελφοί… κυνηγήστε και βρείτε και προπαντός ΠΙΕΙΤΕ και το Περιήλιον και το Αφήλιον, κόκκινο και λευκό κρασί αντίστοιχα και θα με θυμηθείτε. Για εκδρομες στις εθνικές δεν μας βλέπω συντομα, και όταν δνε μπορείς να το ...αποφυγεις, απολαυσε το τουλάχιστον. Με υπέροχο κρασί. Viva μας λοιπόν!!!

Υ.Γ. Το σωστό φίλε μου λέγεται…ακόμα και από τα …παιδιά της πόλης...