Φωτιά

«Όλα βαριά, εχτός να 'σαι των θεών αφέντης, κι έξω από το Δία κανείς ελεύθερος δεν είναι» λέει το Κράτος.

Εκεί στα ψηλά του Καυκάσου μαζί με τη αδελφή του τη Βία, υπηρετούν τις εντολές του Δια. Κι ανυπόμονα επιτηρούν τον Ήφαιστο, μπας και από συγγενική φιλευσπλαχνία αφήσει πιο λάσκα τα δεσμά του Προμηθέα. Το Κράτος προσωποποίηση της ωμής εξουσίας. Το Κράτος να μπορεί να διαχειριστεί μόνο ένα σύστημα Αξιών, μόνο μια Δικαιοσύνη, αυτή που επιβάλλει ο Δίας.

Στις μέρες μας πυκνοί καπνοί από τις σπονδές των Ιερατείων του ...Δία, σκοτίζουν τους ουρανούς. Βγάζουν δελτία τα ιερατεία, επικοινωνούν, τη ...νέα εποχή, τους νέους ...καιρούς, τις νέες ...ερωτήσεις, και μοιράζουν ...σκονάκια με τις ...πανάρχαιες απαντήσεις της ηθικής της υπακοής. Υπακοής στο ...Θεό.

Και Θεοί... Πολλοί Θεοί... Πάρα πολλοί Θεοί...

Ο Θεός της Δημοκρατίας. Ο Θεός των Αγορών. Ο Θεός του Σκοπού. Ο Θεός της Ανάπτυξης. Ο Θεός του Λαού. Ο Θεός της Πατρίδας. Ο Θεός του Νομίσματος. Ο Θεός του ...Αυτονόητου. Ο Θεός του Μονόδρομου.

Θεοί μίζεροι, Θεοί ανάπηροι, Θεοί πόρνοι, Θεοί νταβατζήδες.

Κι οι Υπηρέτες των ...ανίερων θεών, να αντιλαλούν με προστακτικές, λόγια τόσο γνωστά, τόσο παλιά, λόγια ...αιώνων: «Κάνε λοιπόν και πέρνα του τις αλυσίδες,

να μη σε δει και αργοπορείς ο Δίας ο πατέρας.»

Κι οι καιροί ίδιοι κι απαράλλαχτοι... Κι ο Δίας να μακιγιάρεται σιγοψιθυρίζοντας στα καμαρίνια των αιώνων ότι μαθές βαρέθηκε να ...αλλάζει πρόσωπα και προσωπεία...Θεών.

Οι Φωτιές των Ανθρώπων να καίνε τους Θεούς. Κι άλλοι Θεοί να φτιάχνονται, για να καούν και αυτοί, και μόλις οι Φωτιές καταλαγιάσουν, καινούργιοι Θεοί να ξεπροβάλλουν ...εις τους αιώνες των αιώνων. Μιας κι η Φωτιά, ένα ξέρει. Να την κρατούν οι Άνθρωποι πάντα αναμμένη. Κι αυτοί...να ξεχνιούνται. Να παραμυθιάζονται, να εφησυχάζουν, να την εκχωρούν ...σε Θεούς, να τους την κρατήσουν ...αναμμένη Κι άντε πάλι από την αρχή...

Κι οι ερωτήσεις να είναι πάντα οι ίδιες, χαμένες, σκονισμένες λες πια, στα βάθη των αιώνων. Όπως ...και οι απαντήσεις στην τιμωρία της ....ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ του κάθε Προμηθέα. Γιατί και η ΦΩΤΙΑ είναι πάντα επικίνδυνη.

Όπως επικίνδυνη είναι και η σταύρωση του Προμηθέα στο βράχο, αυτή που η βολική ανάγνωση μουνούχισε σε προσκυνήματα θεών, Τιτάνων και Χριστών, γιατί θα σκιάζονται πάντα τα Ιερατεία μπας και διαβαστεί στο πραγματικό της μέτρο. Τον Άνθρωπο.

Κι έτσι πορεύεται η Ιστορία, με τη μυρωδιά της τσίκνας από την Ανθρώπινη σάρκα, να μεθάει ακόμα κι αυτούς που οδηγούνται στους βωμούς σιδεροδέσμιοι. Κομπάρσοι ...του χορού. «Κι είναι να ελπίζεις πως ποτέ θα πέσει ο Δίας; ...Και δε φοβάσαι εσύ να πετάς τέτοια λόγια; ....Μα ίσως και σ' άλλους πιο σκληρούς σε ρίξει μόχτους, ....Είναι σοφοί, μπρος στην Αδράστεια όσοι σκύβουν.»

Ο ...Ερμής, του Δία ο ταχυδρόμος, πρόθυμος υπηρέτης θα φέρνει πάντα το μήνυμα της ...συνδιαλλαγής. Και να αντηχούν μεσ’ τους αιώνες της Γης, από στόματα Ανθρώπων οι απαντήσεις του Προμηθέα «Αλαζονεία και κομπασμός τα λόγια σου καθώς ταιριάζει στων θεών τον υπηρέτη. Καινούργιοι και νεόκοποι στην εξουσία θαρρείτε πως κρατάτε πύργους άπαρτους. Θ’ αξιωθώ να δω τον κυβερνήτη αισχρά να πέφτει, Βίαια. Μάθε το μια για πάντα. Δεν την αλλάζω την δυστυχία μου με την σκλαβιά σου.»

Κι η Αριστερά στην τραγωδία της εποχής... Ω, η Αριστερά, να παραιτείται από τον ρόλο του Προμηθέα και να ψελλίζει υποκριτικά τα λόγια του Ήφαιστου: «Κράτος και Βία, για σας η προσταγή του Δία τέλειωσε και πια τίποτα δε στέκει 'μπόδιο, μα εμέ, δε μου βαστά η ψυχή θεό συγγενή μου στ' άγριο τούτο ποροφάραγγο να δέσω. Όμως να σφίξω την καρδιά μου ανάγκη πάσα, γιατί βαρύ 'ναι ν' αψηφώ του Δία το λόγο.»

Του Δία το λόγο. Ευνουχισμένη από το κοφτερό σουγιά της επικοινωνιακής πολιτικής ορθότητας των νέων ευαγγελίων, με ορθάνοιχτα τα πόδια να την βιάζει ο τρόμος ...νούμερων και αριθμών, του ...λόγου του Δία, να βυθίζεται περιδινιζόμενη στον άξονα του αυτισμού της. Σε μια αέναη ερωτική καντρίλια γύρω από τον εαυτό της, λες και ο αυνανισμός γεννάει παιδιά και όχι τέρατα. Να ναρκισσεύεται φιλοτεχνώντας το είδωλο της, σε λίμνες που μοστράρει για υδάτινες, αλλά είναι λίμνες αίματος.

Και τα άλλα τα ..ιερατεία να καρφώνουν στους ...γυάλινους τους τοίχους του περίκλειστου σπιτιού τους, σε έναν ανίερο και σιχαμένο αχταρμά, τα βρωμερά μαζί με τα άγια .....πορτραίτα της ιστορίας, σε ...στάση Προμηθέα.

Χάλκευε εικονίσματα, φιλοτέχνησε εικόνες. Και πρόσεχε να τα κρεμάς μαζί, το ένα πάνω στο άλλο, να μην διακρίνονται, να μην ξεχωρίζουν, παρθένες και σατανάδες ανταμα. Αλλά να ξέρεις χαραμοφάισα των τόκων και του Κεφαλαίου της Ιστορίας των Ηρώων σου, ο ...Προμηθέας θα διαλαλεί πάντα για το ποιος τον σταύρωσε στα βράχια «Του Δία είναι η βουλή και του Ηφαίστου το χέρι.»

Κι οι φωνές του χορού να αντηχούν στα παρασκήνια ξεψυχισμένα: «Γιατί καινούργιοι κυβερνούν θεοί το δοιάκι τ' ουρανού, κι ο Δίας που εξουσιάζει τώρα δυνατά, με νέους νόμους τους παλιούς αντικατάστησε θεσμούς, κι όσες δυνάμεις ήταν πριν, τώρα ποδοπατά.»

Αυθαδιάζεις λέει ο Ερμής, αγγελιοφόρος του Δια, στον Προμηθέα «Βλάβη έχει ο νους σου όχι μικρή μ' αυτά π' ακούω»

Κι ίσως για το ...νου που έμαθε πια, να ασπάζεται και να ποδοφιλά τα προσωπεία των ...Θεών, ε, να είναι ...βλάβη, η ΦΩΤΙΑ.

Αλλά και ...κανείς Θεός, όσο ...Θεός κι αν φάνταζε στις μέρες του θρόνου του, δεν γλίτωσε ποτέ, από το να καεί στις φλόγες της... ΦΩΤΙΑΣ. Κι αυτό, είναι το μόνο που «η πόρνη η Ιστορία», γρικάει σαν ...μονόδρομο.

Madravelocracy

Περίμενα να δω το Debtocracy και περίμενα να το δω στην πραγματική του διάσταση. Δηλαδή σαν ένα πρώτο, μεγάλο αλλά και ρισκαδόρικο στην χρηματοδοτιση και στην λογική της συμμετοχής πολιτών, δημοσιογραφικό πείραμα που αφορά βασικά στην υποστήριξη της ΕΛΕ. Είδα το Debtocracy αλλά το σημαντικότερο όλων είναι ότι διάβασα πάρα πολλά δημοσιεύματα για το Debtocracy. Και αυτό σημαίνει μόνο κάτι. Ότι το Debtocracy, έκανε τρελό γκελ.

Και επιτρέψτε μου συχωριανοί να πω ότι και μόνο αυτό σημαίνει, ότι ο κεντρικός του στόχος επετεύχθη με πολύ μεγάλη επιτυχία. Φαντάζομαι ότι κανείς δεν θεωρεί επιτυχία την όποια πιο εξειδικευμένη παρουσίαση της όποιας θέσης, αν τελικά αυτό απευθύνεται σε συγκεκριμένα και αυστηρά εξειδικευμένα κοινά, περιορίζοντας το μέγεθος της δυναμικής του.

Ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει ότι το Debtocracy στόχευσε τόσο καλά ώστε να ξεσηκώσει την μήνη των υπάλληλων των εργολάβων της ενημέρωσης και της επικοινωνίας. Αυτών δηλαδή που υπερασπίζονται εμμίσθως ότι ο μόνος δρόμος για τη σωτηρία μας είναι να σκύψουμε ευλαβικά το γόνυ στους σύγχρονους κοτζαμπάσηδες, να θεωρήσουμε την σημερινή κατάσταση ως μια τιμωρία που μας επιφύλαξε ο Ύψιστος για τις αμαρτίες μας-κουτσοί στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα,- και να επιδείξουμε πίστη στα …θεία μαρτύρια που επεξεργάζονται οι «ειδήμονες» του …Ουρανού για εμάς. Ε, και …τότε μπορεί και να ανταμειφθούμε με μια αμφίβολη επιβίωση. Δηλαδή το κλασικό και διαχρονικό σενάριο του «Σφάξε μου αγά μ’ να αγιάσω»…

Οι φλύκταινες λοιπόν των ιεροεξεταστών είναι ένα ακόμα δείγμα του γκελ και της επικινδυνότητας του Debtocracy, πέρα από την πολύ μεγάλη θεαματικότητα που είχε αυτό καθ’ αυτό…

Η δική μου ένσταση όσον αφορά το Debtocracy, δεν εστιάζει σε όποιες λεπτομέρειες αυτου του project μιας που συμφωνώ και στη θέση και ...χοντρικά στην τεκμηριωση της. Η δική μου ένσταση εστιάζει σε ένα από τους στόχους του, κατα την γνωμη μου μου όμως μεγάλης σημασίας.

Εκτιμώ ότι μία πρώτη ομάδα στόχος του Debtocracy είναι η πιο δυναμική, η πιο διαδραστική και η πιο πολλαπλασιαστική ομάδα. Το ηλικιακό group των 13-25, η γενιά του διαδικτύου. Αυτή η γενιά έχει και άλλα χαρακτηριστικά. Δεν διαβάζει εύκολα πολιτική αρθρογραφία, έχει μια μικρή έως και μεγάλη …αλλεργία στην ανάγνωση πολιτικών βιβλίων και είναι εθισμένη στην γρήγορη και σπιντάτη άποψη, θέση, ενημέρωση. Ίσως θα ήταν ενδιαφέρον να υπάρχει και μια …περίληψη του Debtocracy, στον μισό χρόνο από όσο διαρκεί το κανονικό, όπου θα κρατάει την ουσία, αλλά θα είναι πιο …μπιτάτο για το συγκεκριμένο κοινό.

Προσωπικά το Debtocracy το προσέλαβα σαν θέση. Το Debtocracy δεν ήταν δελτίο ειδήσεων. Άσε που το να μιλούν οι σχολιαστές των δελτίων ειδήσεων, οι λογής λογής πανελίστες, και οι ιεροκήρυκες της Καθημερινής και του SKY για αντικειμενικότητα, είναι σαν να κατακρίνει η Γεωργία Βασιλειάδου τις γάμπες της Ατζελίνα Τζολί.

Αν κάποιος πιστεύει ότι εκτός από τους κυβερνητικούς πελάτες και εργολάβους του Αλαφούζου θα έδινε έστω και ένας πολίτης έστω και ένα ευρώ για να γυρίσει ο …«Πάσχω μαζί σου νεοφιλελευθερισμέ μου» το Madravelocracy, ε, τότε και εγώ δικαιούμαι να πιστεύω ότι οι ψυχίατροι θα πλήρωναν αντίστοιχα 100 ευρώ στο …ένα, προκειμένου να έχουν την μοναδική αυτή ευκαιρία να εξετάσουν αυτόν τον …ασθενή πολίτη.

Τέλος, η μόνη ευχή που θα ήθελα να δώσω στους δημιουργούς του Debtocracy, είναι …το φόβο σας να έχουν πάντα τα Μανδραβελοειδή του κόσμου τούτου. Αυτό και από μόνο του είναι ένας εξαιρετικός δείκτης της επιτυχίας σας

Η δημοκρατία σε σχήμα brioche

«Οι καιροί της πιο σκληρής καταπίεσης είναι τις πιο πολλές φορές καιροί όπου γίνεται πολύς λόγος για μεγάλα και υψηλά πράγματα. Χρειάζεται θάρρος για να μιλάς σε τέτοιους καιρούς για πράγματα τόσο χαμηλά και τόσο φτηνά, όπως το φαγητό και το σπίτι του εργαζόμενου, μέσα σε μια βοή από ξεφωνητά, ότι το βασικό είναι το πνεύμα της θυσίας.»

Αυτά έγραφε ο Μπρεχτ το 1935, στο Συνέδριο για την υπεράσπιση της Κουλτούρας, περιγράφοντας τις δυσκολίες να ειπωθεί η αλήθεια.

Για άλλη μια φορά, σε καιρούς σκληρής καταπίεσης, στους ...νεωτερικούς μας μεσαίωνες, οι ιεροεξεταστές επικαιροποιούν το Malleus Maleficarum και τσακίζουν το όλο, τεμαχίζοντας το σε μικρές επικοινωνιακά διαχειρίσιμες αλήθειες. Η προσπάθεια εμφανής, να ανάγουν τα αφελή ερωτήματα σε θεολογίες. Η πολιτική μετατρέπεται σε θρησκευτικά. Από το ποιος αμφισβητεί την ύπαρξη του Θεού, στο ποιος αμφισβητεί την ύπαρξη της «δημοκρατίας»; Η αναλογία δε ακριβώς η ίδια. Ο μεσαιωνικός ιεροεξεταστής ονομάτιζε Θεό, αυτό που οι σύγχρονοι ιεροεξεταστές ονοματίζουν «δημοκρατία».

Μόνο που οι μεσαιωνικοί ιεροεξεταστές ήταν απείρως ευφυέστεροι των σύγχρονων έμμισθων αρουραίων και άμισθων αφελών παπαγάλων. Οι ιεροεξεταστές είχαν να τάξουν την ...άλλη ζωή, είχαν να φοβίσουν με την Κόλαση και να χαϊδέψουν με τον Παράδεισο. Οι σύγχρονοι;

Η επίφαση της δημοκρατίας των σύγχρονων ιεροεξεταστών ανάγεται σε αυτοσκοπό. Το «πίστευε και μη ερεύνα», μετατρέπεται σε σενάρια ειδημόνων, τεχνοκρατών, ειδικών. Η Κόλαση είναι η φτώχεια, η πείνα, η βία. Ο Παράδεισος; Εδώ τα πράγματα ζορίζουν λίγο, το πιο κοντινό σε ...Παράδεισο σενάριο, που διαχειρίζονται τα επικοινωνιακά στρατηγεία είναι η θυσία,κι ίσως τότε να αποκτήσεις -με λοβοτομή- το ευφυές βλέμμα της αγελάδας του Κυβερνήτη. O κ. Τσανς ήταν εκεί...

Μόνο που παραβλέπουν οι ιεροεξεταστές, αυτοί οι μπάτσοι του νου, ότι για όλο και αυξανόμενο ποσοστό του πληθυσμού η Κόλαση είναι ήδη εδώ. Όταν η επίσημη ανεργία είναι 15% και η πραγματική γύρω στο 22%, όταν η ανεργία των νέων υπολογίζεται στο 35%, όταν οι εργαζόμενοι είναι πια λιγότεροι από τους ανέργους, όταν η ύφεση είναι στο 6%, όταν ο πληθωρισμός τρέχει με 5,5%, όταν το κοινωνικό κράτος εναποθέτει τις ελπίδες του στην φιλανθρωπία, αυτό σημαίνει ότι η δημοκρατία ΤΟΥΣ είναι ένα πουκάμισο αδειανό.

Ακόμα και η αυθεντική Δημοκρατία ουδέποτε ήταν αυτοσκοπός. Ο μόνος ουσιαστικός αυτοσκοπός της πολιτικής είναι η ευζωία των πολιτών. Η Δημοκρατία είναι το μέσον για αυτό τον σκοπό. Η Δημοκρατία δεν είναι κάποια θεολογική δύναμη ή μεταφυσική οντότητα. Αντίθετα, η Δημοκρατία είναι ένα αυστηρά διαδραστικό σύστημα. Αφορά όσους μπορεί να προστατεύσει. Όσοι ζουν στις παρυφές της, όσοι ζουν, ετοιμάζονται ή και φοβούνται ότι θα ζήσουν στο περιθώριο της, τους αφορά, όσο αφορά τον φάντη το ρετσινόλαδο.

Όταν ο γκουρού των Συνταγματολόγων αυτού του τόπου, καταγγέλλει ότι η Κυβέρνηση αλλά και ο νέος Βασιλεύς, ο ...«Πάρεδρος» της Δημοκρατίας, είναι υπόλογοι Συνταγματικού πραξικοπήματος, είναι επιεικώς ηλίθιο επί της ουσίας, και εξωφρενικά πονηρό επί της επικοινωνίας, το να συζητάς με αυτόν τον από άμβωνος στόμφο, αν είναι ...δημοκρατικό, να πετάξει ο Χ έναν κεσέ γιαούρτι στον όποιον Ψ.

Ακόμα και σε εκείνες τις λεπτεπίλεπτες και αειπάρθενες δεσποινίδες του προπερασμένου αιώνα, αυτές που στο ...υπονοούμενο κοκκίνιζαν κομψά, κάτω από τα πέπλα και τα κρινολίνα τους, αν έθετες αυτό το ερώτημα, θα σου απαντούσαν ευθέως, ανερυθρίαστα και χωρίς περιστροφές «δε μας γαμάς ρε μάγκα»

Διαφωνώ με τα γιαούρτια, με τα καδρόνια, και με τις ...γρήγορες ξανάστροφες , όχι για λόγους πολιτικής ορθότητας. Αλλά για λόγους αποτελεσματικότητας. Εκτονώνει το θυμικό του Χ και ασφαλώς το δικό μου-και δεν είναι καθόλου μικρό το κόστος της ψυχοθεραπείας-, αλλά δίνει τη δυνατότητα στους ιεροεξεταστές και το πολυπληθές επικοινωνιακό επιτελείο του Ψ, να στρέψει τον προβολέα της μεγάλης σκηνής στον 3458^ο κομπάρσο του μεγάλου έργου. Αυτό άλλωστε σημαινει και ... επικοινωνία, να αλλοιώνεις το σύμπτωμα κουκουλώνοντας την αρρώστια που το προκαλεί.

Άλλωστε ο πονηρός επικοινωνιολόγος, δεν απευθύνεται σε όλους, γνωρίζει πολύ καλά σε πιο target group απευθύνεται. Γιατί αν η Δημοκρατία οφείλει να προστατεύει το ΟΛΟΝ, ο διαφημιστής έχει βρει το target group του 20% του πληθυσμού, που θα δώσει την δυνατότητα στον πελάτη του να συνεχίσει να διαχειρίζεται το ...Όλον εις βάρος ...όλων, προς όφελος των πραγματικών αφεντικών.

Όσο για το σύνδρομο του πολιτικού αυτισμού, είναι το σπυρί, της όλο και πιο εμφανούς πανούκλας, του σημερινού πολιτικού συστήματος. Άλλωστε και η Μαρία Αντουανέτα δεν κατανόησε ποτέ γιατί οδηγήθηκε στην γκιλοτίνα. Πίστευε ότι στις αποθήκες υπήρχαν ...brioches για όλους. Πιθανότατα και ο εξάδελφος της Αντουανέτας, ο Γεώργιος Β’ Παπανδρέου Γ’, έχει πεισθεί από τους αυλικούς, ότι η ...αποθήκη του Ανακτόρου είναι γεμάτη δημοκρατία σε σχήμα brioche, επίσης για ...όλους.

Όσο για τα μαγαζιά του Αλαφούζου, του Μπόμπολα, του Ψυχάρη, καθώς και τις φυλλάδες των gourmet της νεωτερικότητας, αυτή τη ...μπριοσένια δημοκρατία, τη μοιράζουν απλόχερα. Το αναγκαίο 20% που τους ενδιαφέρει ...την αγοράζει

Και συνεχίζει ο Μπρεχτ...

«Θέλουν να φάνε το κρέας, να μη δουν όμως τα αίματα. Αυτοί θα ικανοποιηθούν αν ο χασάπης πλύνει τα χέρια του προτού φέρει το κρέας στο τραπέζι.»