Στο Άγιο Ανεστάκι

Με μάτια μισόκλειστα να παίζει το ταξίμι και ο λυγμός του «αμάν» να σκίζει σα μαχαίρι τα ντουμάνια του τεκέ

Όταν μπουκάρω στον τεκέ, τον αργιλέ τσακώνω
Και με τα φυλλοκάρδια μου τραβώ, τον ξελιγώνω

“Τότες ο Περαίας ήταν πολύ άγριος. Οι φόνοι στα Καρβουνιάρικα, Τρούμπα και Τσελέπη ήταν στην ημερησία διάταξη. Όσο για τεκέδες, ήταν γεμάτος, στην Πειραϊκή, Παναγίτσα, Άγιο Νείλο, Άγιο Νικόλα, Γύφτικα, Χατζηκυριάκειο και στην Τρούμπα. Κι όσο πιο πέρα πήγαινες, προς Άγιο Διονύση, εκεί φουμάρανε στο δρόμο, οι χωροφυλάκοι είχαν μοιρασιά κι αν μπάτσος έκανε τον ψευτοπαλληκαρά τραβιότανε εύκολα η δίκοπη»

Γύρω από τα λιμάνια, βασικά στον Πειραιά, στη Θεσσαλονίκη, στο Βόλο, στη Πάτρα, χιλιάδες άνεργοι επιβιώνουν σχεδόν λαθραία, ζουν από μικροεγκλήματα, από μικροκλοπές, από μυστήριες ...συναλλαγές, δημιουργώντας μια νέα λούμπεν κουλτούρα. Μια κουλτούρα με τους δικούς της κώδικες συμπεριφοράς, με δικούς της κανόνες, νόρμες ,τρόπους ζωής, τιμής ,ηθικής. Τη κουλτούρα του ...μάγκα.

Βρε μάγκα το μαχαίρι σου, για να το κουσουμάρεις

Πρέπει να έχεις την ψυχή φιγουρατζή, καρδιά για να το βγάλεις

Αλλού να πας φιγουρατζή να κάνεις τη φιγούρα

Γιατί κι εγώ φουμάρισα φιγουρατζή, κι έχω τρελή μαστούρα

Φτιάχνουν τραγούδια συλλογικά, όπου ο κάθε μαστούρης, λέει και από ένα στίχο, ρεφραίν δεν υπάρχει, κι η μουσική είναι απλή, συνήθως μόνο με μπαγλαμά αντί για μπουζούκι. Ο λόγος απλός. Ο μπαγλαμάς είναι εύκολος στην κατασκευή-συνήθως αυτοσχέδιος και φτιαγμένος στη φυλακή-, εύκολος στην μεταφορά, και εύκολος να κρυφτεί κάτω από το σακάκι στις εφόδους των μπάτσων των πληρωμένων από άλλους τεκετζήδες

Ρέμπενοκ*, ρεμπέτ ασκέρ*, ή ρεμπέτ***, πάνω κάτω παρόμοιες ερμηνείες, που δίνουν το όνομα στο ρεμπέτικο.

«Εκεί οι γυναίκες δε βγαίνανε έξω, απαγορευότανε αυστηρώς. Αλλά οι αγαπητικοί είχαν τον τρόπο τους και πηδάγανε τα μεσάνυχτα μέσα παρ’ όλο που φυλάγανε άγριοι εύζωνοι. Αλλά καμία δεν μαρτυρούσε. Φόνοι γινόντουσαν κάθε τόσο, αιτία βέβαια ήταν οι γυναίκες. Η ίδια η γυναίκα που για χάρη της είχε εγκληματήσει κάποιος ήταν υποχρεωμένη να τον συντηρεί μέχρι να βγει από τη φυλακή. Δε μπορούσε να κάνει αλλιώς γιατί θα την σκότωναν οι φίλοι του. Όταν όμως ο εγκληματίας αγαπητικός έβγαινε από την φυλακή, η πρώτη του δουλειά ήταν να την στεφανωθεί, απαραίτητος κανών. Και για τον σκυλόμαγκα ο άγραφος νόμος ήταν σκληρός!»

Άλλωστε -όσο κι αν κάποιοι αργότερα επιχειρούν να το εξευγενίσουν ευνουχίζοντας το από το λουμπεν, Ρεμπέτικο σημαίνει φυλακή. Ρεμπέτικο σημαίνει τεκέ. Ρεμπέτικο σημαίνει νταλκάς, ξεκαθαρισμα λογαριασμών και μαστούρα. Ρεμπέτικο σημαίνει ... αδέσποτο. Και πάνω από όλα Ρεμπέτικο σημαίνει ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ.

Από μέρη της Μικράς Ασίας, κύρια απο τη Σμυρνη αλλά και από τον Πόντο και τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας μετανάστες που κατακλύζουν μια ξένη ....Πατρίδα, που συνωθούνται σε μια ...μάννα μητριά.

Μεγάλες, εξαθλιωμένες κοινότητες, παραγκουπόλεις να μεγαλώνουν, φτώχεια, ανεργία, ξεριζωμός, έλλειψη στέγης, αστυνομική καταπίεση, κοινωνικός υποβιβασμός, ρατσισμός, πορνεία, εγκληματικότητα, ναρκωτικά.

Η ανατολίτικη μουσική που φέρνουν μαζί τους οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, έχει κλαρινέτα, βιολιά, σαντούρια, κανονάκι, κι αυτή ξεκινάει να ανακατεύεται με το μπουζούκι και τον μπαγλαμά. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ανακατεύονται μεταξύ τους και οι νέοι...περιθωριακοί, με τους παλιούς.

Η σχολή της Σμύρνης με μελωδίες τσιφτετελετζίδικες, με ούτια, σαντούρια και βιολιά, με τραγούδια θρηνητικά, παθιασμένα, σπαρακτικά αμανετζιδικα, με φωνές γυναικείες- γεια σου Ρόζα, γεια σου συγκλονιστική και ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΗ Ρίτα Αμπατζή

- ανακατεύεται με τη ρεμπέτικη σχολή του Πειραιά, αυτήν την άγρια αντρίκεια, με τα χασάπικα και τα ζειμπεκικα, που σπαρταράνε μέσα στα σπλάχνα της, τα μπουζούκια και οι μπαγλαμάδες.

Και εκεί γύρω στο ’30, το ρεμπέτικο, το ελληνικό μπλουζ, βρίσκει αυτόν, που θα το κάνει όσο μεγάλο του αξίζει να είναι. Αυτόν που πολύ αργότερα θα ονομάσουν ...Πατριάρχη. Αυτόν που στα 15 το σκάει από τη Σύρα για τον Πειραιά και ανάμεσα σε δουλειές του ποδαριού, μεροκάματα στα καρβουνιάρικα, στο λιμάνι και στα σφαγεία χώνεται στον υπόκοσμο της σκληρής πόλης κάνοντας τραγούδια τους τρεις μεγάλους και παντοτινούς του έρωτες, το μπουζούκι, τη μαστούρα και τη Ζιγκοάλα.

Ο μεγάλος Μάρκος, που έχει την ικανότητα και να κάνει το ρεμπέτικο χρυσωρυχείο από τις πρώτες ηχογραφήσεις της «Τετράδος ξακουστής του Πειραιώς».

Ο Μάρκος που θα ανακαλύψει το Ανεστάκι. Προσφυγάκι ο Ανέστης, το Αρτεμάκι, όπως ειναι το παρατσούκλι του, γιος του πιο ξακουστού σαντουρίστα της Σμυρνης , και ανεψιός του Μιχάλη του Δέλιου, που στο δοξάρι του βιολιού του «αγγέλοι μαχαιρωνόταν», είναι αυτοσχέδιος κιθαρίστας. Ο Μάρκος τον μαθαίνει μπαγλαμά και μπουζούκι, η Κούλα η Σκουλαρικού, πουτάνα απο τα Βουρλά, τον μαθαίνει την άσπρη και η Νταίζη τον έρωτα.

Από τους τρεις που τον διεκδικούν, τον κερδίζει η Κούλα-η γκόμενα του Νικου του Μάθεση του Τρελάκια, όπως λένε οι φήμες- που ήξερε τις πιάτσες της άσπρης. Το Ανεστάκι εξορίζεται από τη δικτακτορία Μεταξά, στη Νιο μαζί με τον Γεννίτσαρη. Το 40 επιστρέφει απο την εξορία και ντύνεται στο χακί. Στη κατοχή οι ...δρόμοι τους ξανασυναντιόνται με την Σκουλαρικού και το καλοκαίρι του 44 το κάρο του Δήμου, τον μαζεύει νεκρό έξω από τον τεκέ του Ντανάκουλη. Μέσα στο σακάκι του, είναι κρυμμένος ο μόνος έρωτας που δεν τον πρόδωσε ποτέ, ο μπαγλαμάς του.

Ο Άγιος του Ρεμπέτικου, σβήνει πριν δει το ρεμπέτικο να αλλάζει, να κατακτάει πίστες και δισκογραφικές, πριν γίνει ένα από τα ...αξεσουάρ της ανερχόμενης αστικής τάξης που το κατάπιε αμάσητο.

Ο Τσιτσάνης που γράφει ρεμπέτικο αλλά δεν είναι ρεμπέτης, ο Χατζιδάκης και ο Θοδωράκης που το απενοχοποιούν και το στρογγυλεύουν κάνοντας το εύπεπτο και comme il faut, βάζουν ταυτόχρονα και τα καρφιά στην κάσα του, το κάνουν τουριστάδικο, σαν τα ευζωνάκια στο Μοναστηράκι, σταυρώνουν την αλήθεια του... Σε όσους έμαθε το αυτί τους, σε αυτή την μπάσταρδη και εξευγενισμένη version του ρεμπέτικου Νταλαριάδων, σε όσους βιάστηκαν να το θάψουν σαν ...φολκλόρ ο Μάθεσης, ο Νίκος ο Τρελάκιας, λίγο πριν πεθάνει, προέβλεψε.

«Μη περιμένουμε να τους δούμε με τραγιάσκα και ζουνάρι και να λένε τα μάγκικα και κορακίστικά τους. Ζει λοιπόν ο ρεμπέτης δεν πεθαίνει ποτέ γιατί είναι εφτάψυχος. Γιατί περιβόλι δίχως τσουκνίδα και αγρός δίχως αγκάθι δεν υπάρχουν. Λείπει ο Μάρτης απ’ την Σαρακοστή; Έτσι δεν θα λείψει και το ρεμπέτ – ασκέρ.»

Κι αν λίγο περιπλανηθείτε στην πόλη... θα το ακούσετε... Αυτό το πονεμένο και συνάμα μάγκικο, αυτό το νταλκαδιασμένο και συνάμα μαστουρωμένο τραγούδι του περιθωρίου, του λαθραίου, του πρόσφυγα.. Ίσως όχι πια στα ...ελληνικά-και τι σημασία έχει- αλλά πάντα ...ρεμπέτικα...

Στο Άγιο Ανεστάκι λοιπόν, το προσφυγάκι, που έγραψε μόνος του, τον συγκλονιστικό επικήδειο του, λίγα μόλις χρόνια πριν πεθάνει.

Στους σημερινούς Άγιους αυτής της πόλης, στο ρεμπετ-ασκέρ της...

Αφιερωμένο και το αδέσποτο. Αδέσποτο...όπως αυτοι. Αδέσποτο όσο και Άγιο. Ρεμπέτικο...όσο και αυτοί...

*ρεμπενόκ, παλικάρι

**ρεμπέτ ασκέρ, αυτοί που δεν υπακούουν

***ρεμπέτ, παράνομος, κυνηγημένος

Οι προτηγανισμένες πατάτες και οι προπεθαμένοι πολίτες

Δεν υπάρχει πιο ισχυρό ναρκωτικό από την μιζέρια. Και όπως όλα τα ναρκωτικά είναι εφιαλτικά εθιστικό.

Πιθανότατα αν στον ακήρυκτο πόλεμο, στις ανύπαρκτες μάχες, προελάσουν τα καθεστωτικά Πάντσερ και περάσουν ανενόχλητα πάνω από την κοιμίσικη γραμμή Μαζινό μας, η Ιστορία δεν θα είναι προαιρετικό μάθημα σε λίγα χρόνια. Η Ιστορία θα είναι ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ μάθημα σε 5-10 χρόνια. Άλλωστε ο χρόνος τρέχει πια τόσο γρηγορα.

Και όλοι εμείς, που προφανώς αποφασίσαμε ότι η λοβοτομή είναι μια ακόμη πλαστική εγχείριση που ομορφαίνει την θωριά μας, αναδεικνύει το φρικιαστικό ειδωλο μας σε ξυλινους καθρεφτες, δεν θα ξέρουμε πια στο όποιο σπιτι θα βολευουμε την μιζερη ύπαρξη μας, ποιος είναι το pet και ποιος ο άνθρωπος.

Κι είναι Ζωή, ότι μετριέται με Θάνατο. Μια Ζωή. Ένας Θάνατος.

Κούρεψε χρέος, κούρεψε ομόλογα, κούρεψε δάνεια, κούρεψε δαπάνες, κούρεψε ότι μπορείς. Αλλά η Ζωή δεν κουρεύεται ρεεεεε! Ούτε ο Θάνατος.

Ζωές και Θάνατοι ΔΕΝ συμψηφίζονται.

Θα μου πεις – και δίκιο θα έχεις- όλα τα θεωρήματα είναι για να καταρρίπτονται. Μόνο που αυτό είναι ΤΟ αξίωμα, που μαζί του, αποφασίσαμε να πορευτούμε. Να έχουμε λόγο ύπαρξης, λόγο Ζωής. Να κάνουμε την επιβίωση, Ζωή. Να Ζήσουμε, γαμώ το φελέκι μου! Να ξέρουμε γιατί Πεθαίνουμε μωρέ!

Αλλά ποιος θα μας κάνει προπεθαμένους; Ποιος είναι τόσο φτηνιάρης ώστε να γανώνει το κεφάλι μας, το νου, την ύπαρξη μας με επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα για το κόστος της Ζωής; Σε ποιον το επιτρέψαμε αυτό;

Είδα αυτό!!!!!!! Προσέξτε την διατύπωση του ερωτήματος... Προσέξτε την διατύπωση της δημοσκόπησης μετά από την ....αρθρογραφία του εμποράκου της αθλιότητας.

Καθόμαστε βολικά στην πολυθρόνα μας, βλέπουμε το λοβοτομημένο είδωλο μας στην οθονη του laptop μας και ...ψηφιζουμε. Για ζωή και θάνατο....

Ναι ...ακριβώς με κουκούλα. Ασπόνδυλα. Ευνουχισμένα. Ανώνυμα. Αναίσχυντα. Και ...ειρηνικά. Προπαντός ...ειρηνικά.

Και μετά; Α και μετά.....

Μετά ...χαϊδεύουμε τα παιδιά μας. Με τα ίδια χέρια. Χωρίς καν ...ένα πλύσιμο, ένα νίψιμο, ένα ξέβγαλμα. Χωρίς καν κάτι, που να προσομοιάζει στον Πόντιο Πιλάτο. Η Ιστορία, έχει αποφανθεί για τον Πόντιο Πιλάτο... αλλά, ποιος θα το μάθει; Ποιος θα τους το πει; Τι πειράζει; Ιστορία δεν θα υπάρχει πια... Η Μνήμη και το άρωμα της Μνήμης δεν θα υπάρχει πια. Λοβοτομή.

Εμείς, συναινέσαμε. Τα παιδιά μας θα τα κάνουμε ανταγωνιστικά. Αγγλικά, γαλλικά, πιάνο, κιθάρα, αθλητισμό, χορό, να αγαπάνε και τα ζώα- βάλε και κάτι σε ιππασία, γαιδουροκαβαλαρία, σεξολογία., τεχνολογικές δεξιότητες, δεξιότητες ανάγνωσης, δεξιότητες μαθηματικών, δεξιότητες... αναρρίχησης. Δεξιότητες επιβίωσης.

Εμείς, συναινέσαμε. Να τα ...φροντίζουμε τα παιδιά μας. Και δεν ενδίδουμε ...α, πατάμε πόδι. Δεν τους δίνουμε junk food. Τα ...μαλώνουμε μάλιστα αν φάνε καμιά προτηγανισμένη πατάτα, μόλις πάρουμε τα μάτια μας από πάνω τους... Εμείς συναινέσαμε, τα παιδιά μας να τα ταΐζουμε ΜΟΝΟ προτηγανισμένους ανθρώπους.

Μόνο να προσέξουμε. Μπορεί να μην μας ...«σοκάρει», μόνο η υποβάθμιση της Moody’s σε ...σκουπίδια. Είναι πονηρές οι εποχές. Μπορεί ακόμα κάτι να αντιδρά στο λοβοτομημένο κρανίο μας. Μπορεί να δούμε μια φωτογραφία ΕΝΟΣ ανθρώπου, ΕΝΑ όνομα, ΜΙΑ ιστορία, ΕΝΑ βλέμμα, τον ΕΝΑΝ, τον ΚΑΘΕ ΕΝΑΝ και όχι αυτό το βολικό, μπουζουριαμένο τηλεοπτικό τσούρμο... Και που ξέρεις; Μπορεί κάτι να σαλέψει μέσα μας. Κάτι ακόμα να λειτουργεί ρε πούστη μου! Αλλά ας μην βάζουμε έναν ακόμα φόβο στο άθλιο, αρρωστημένο, σαπισμένο κεφάλι μας.

Ας φωνάξουμε όλοι μαζί:

Πέθανε ρε! Πέθανε ρε μαλάκα! Τι σου ζητάμε!!!!!

Καλή ...Σαρακοστή συχωριανοί. Achtung Achtung, Ανάσταση, ΔΕΝ προβλέπεται. Καταργήθηκε με ...νομοθετική ρύθμιση.

Υ.Γ. Αυτή η μάννα εμένα μου φαντάζει καρικατούρα μητριάς. Ναι, ξέρουμε το γραφει η άπιστη η γκόμενα η Ιστορία, όταν το καθεστώς δολοφονεί, αυτοαποκαλείται «πατρίδα». Αλλά αν αυτή η ...«πατρίδα» είναι η Πατρίδα, τότε αρνούμαι να είναι η δική μου. Για το παιδί μου, ρε γαμώτο!

Αγιος Παντελεήμονας: Το Πείραμα και η καρικατούρα μιας Θεάς

Η τεράστια πανελλαδική αποχή και το τρομακτικά …αξιοσέβαστο εκλογικό ποσοστό της Χρυσής Αυγής, είναι …ασύνδετα μεταξύ τους;

Όποιος συμμετείχε και σε μια έστω διαδήλωση από τις πολλές που έγιναν, από τον Απρίλη και μετά, πριν καν το μνημόνιο, θα παρατηρούσε εικόνες που προδιέγραφαν το προσεχές μέλλον.
Θίχτηκε πολλών μιντιακών αλλά και …διδικτυακών, η αισθητική και πολιτική ορθότητα με το σύνθημα «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή».

Μόνο που είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα, είτε ακόμα χειρότερα αυτιστικά, απέφυγαν να εμβαθύνουν και στο πάθος του συνθήματος, αλλά και στο είδος των… «στομάτων» που το εκφωνούσαν.

Είτε στο δρόμο, είτε μπροστά από τον καναπέ της τηλεόρασης,- ποτέ μην παραγνωρίζετε τον…καναπέ, το πάθος στην εκφορά του συνθήματος, κινήθηκε σε όλη τη γκάμα, από τον αναστεναγμό μέχρι την οργή. Και όχι των κλασικών «φυλών» που το φωνάζουν συνήθως, αλλά αυτών που οι κοινωνικοί ψυχολόγοι καταγράφουν στα κιτάπια τους ως «νοικοκυραίους». Η Αριστερά …το αρνήθηκε, δικαιολογήθηκε στους τηλεοπτικούς κοτζαμπάσηδες ότι φωνάχτηκε μαθές –δυνατά ή ψιθυριστά, τι σημασία έχει;- από …περιθωριακούς. Ήταν έτσι;

Η σιωπηρή πλειοψηφία του κόσμου δεν νοιώθει ότι αυτή η «δημοκρατία» μπορεί να τον προστατέψει σε τίποτα. Ούτε στα μεγάλα ούτε στα …μικρά. Στην καθημερινότητα του έστω. Στο εισόδημα του, στην δουλειά του, στην οικογένεια του, στο σπίτι του, στο μέλλον των παιδιών του, στο δικό του σήμερα και αύριο.

Εκπαιδευτήκαμε να την βλέπουμε θεολογικά την Δημοκρατία.

Να την σεβόμαστε, να κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ, να θεωρούμε μαθές ασεβή ακόμα και την λέξη που θα βλασφημούσε την καρικατούρα της. Μόνο που η Δημοκρατία μας, εξελίχθηκε σε μια Θεά ντίβα, που πια δεν ακούει και ακόμα περισσότερο δεν ανταποκρίνεται στα καλέσματα κανενός πληβείου πολίτη. Μόνο στα κελεύσματα των …Πατρικιών μοιάζει να ανταποκρίνεται...

Οι ιερείς του Ναού της Θεάς Δημοκρατίας, πολιτικοί και κάποια κόμματα (όχι μόνο τα …γνωστά δύο), περί άλλα τυρβάζουν, αυτιστικά «συνομιλούν», στολές μικρομέγαλες δοκιμάζουν και φορώντας τες κοιτιούνται αυτάρεσκα στους καθρέφτες.

Στους καθρέφτες που φτιάχνουν τα ημισκοτεινά γυαλιά των τηλεοράσεων, σε σπιτικά που το φως ανάβει με ρέγουλα, τα λαχανικά στο ψυγείο είναι από τα πεταμένα της λαϊκής, το νοίκι ή το στεγαστικό δεν βγαίνει, δουλειά δεν υπάρχει ή κι αν υπάρχει σήμερα, ο φόβος της αυριανής ανυπαρξίας της, την κάνει βρόγχο.

Αναστεναγμό; Οργή; Βρυχηθμό; Πόσο εύκολα ή πόσο δύσκολα γίνεται ο αναστεναγμός… βρυχηθμός;

Συμπαθάτε με, αλλά πότε μου δεν συμπάθησα τους προέδρους Δημοκρατίας σε αυτή τη χώρα. Όσους τουλάχιστον γνώρισα και θυμάμαι. Απόστρατοι πολιτικοί, με χιλιάδες ανεπάρκειες, με πολιτικά, με κοινωνικά και πάνω από όλα με πολιτικάντικα εγκλήματα, ντύνονται στα γεράματα την τρύπια πορφύρα του …μοναδικού ρόλου. Να υπογράφουν τα διατάγματα των κουμανταδόρων.
Σε κουφάρια θεσμών, χωράνε κουφάρια πολιτικών. Χθες ο κ. Παπούλιας, κούνησε το δάχτυλο, στους απέχοντες, τους λοιδόρησε για τον ...καναπέ. Μόνο που δεν κατάλαβε ότι άλλο ρήμα είναι το αποδοκιμάζω και άλλο ρήμα είναι το απεχθάνομαι.

Για το 6ο διαμέρισμα της Αθήνας, την ευρύτερη περιοχή του Άγιου Παντελεήμονα, άκουσα και διάβασα, αφορισμούς, θεολογίες, αερολογίες, βαρείς και ανοίκειους χαρακτηρισμούς. Από όλα είχε ο μπαξές.
Ας πω και εγώ τώρα, έτσι ...ανεπίκαιρα, τα δικά μου…

Η ιστορία περιγράφει σαφώς, ότι τα κινήματα και του φασισμού και του ναζισμού δεν ξεκίνησαν ποτέ σε εποχές …ευμάρειας και ανάπτυξης. Σε μεγάλες οικονομικές κρίσεις, σε περιόδους φτώχειας, και φόβου ξεκινούσαν πάντα, τότε μεγάλωναν, τότε ανδρώνονταν, τότε έβρισκαν ρίζες.

Εκεί, σε γειτονιές λαϊκές, έντονα και έντεχνα υποβαθμισμένες, εκεί που το αστικό πολιτικό σύστημα είναι γερασμένο και αφτιασιδωτο, εκεί που η ανεργία χτυπάει κόκκινο. Εκεί που μέλλον δεν υπάρχει. Εκεί που όλοι είναι ΘΥΜΑΤΑ.

Στη περιοχή, έχουν απομείνει λίγοι Αθηναίοι. Οι πιο ασθενείς κοινωνικά, οικονομικά αλλά και πολιτιστικά, ομάδες πολιτών. Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν χιλιάδες Αλβανοί και Ανατολικοευρωπαίοι.

Η πλειοψηφία αυτού του πρώτου μεταναστευτικού ρεύματος κατέφτασε μέσα σε μια πορεία 20 χρόνων στην περιοχή, δούλεψε, πρόκοψε αρκετά, οι περισσότεροι αγόρασαν και τα σπίτια στα οποία μένουν. Έγιναν Έλληνες. Ίσως μάλιστα μέσα στην μεγάλη ανασφάλεια του κάθε μετανάστη, του κάθε ξένου, και την ανάγκη ένταξης, αφομοίωσης αλλά και εύρεσης …νέας Πατρίδας, έγιναν πολύ πιο Έλληνες από όσο ήταν απαραίτητο. Και ακόμη περισσότερο έγιναν Έλληνες, όταν ήρθε το επόμενο μεταναστευτικό ρεύμα. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες από χώρες Αφρικανικές και Ασιατικές.

Σε όλα αυτά τα χρόνια, η περιοχή υποβαθμιζόταν συστηματικά από κάθε δυνατή και αδύνατη μαφιόζικη δραστηριότητα. Κωλόμπαρα, στριπτηζάδικα, μπουρδέλα. Προστασίες, κατάμαυρο χρήμα, μια αστυνομία ΑΠΟΛΥΤΩΣ συνένοχη σε κάθε ΠΟΙΝΙΚΉ δραστηριότητα, που βάζει ανθρώπου νους.

Πολύ μεγάλα χτυπήματα, πολύ χρήμα, πολύ αίμα να ρέει αλλά …φάκελοι να κλείνουν και να μπαίνουν στο αρχείο με την παρατήρηση «ξεκαθάρισμα μαφιόζικων λογαριασμών».

Και οι μαφίες να αλλάζουν χέρια από κοινότητα σε κοινότητα. Να αυξάνονται και να πληθύνονται. Ελληνικές μαφίες να κονταροχτυπιούνται με Αλβανικές, Γεωργιανές, με Ρώσικες, για να έρθουν οι Αφγανικές και οι Αφρικανικές. Έχει και η Μαφία …πατρίδες; Όχι, έχει συμφέροντα.

Ένα ατελείωτο κομβόι εξαθλίωσης. Με κανόνες που μόνο του έχτισε, με …Νομους που μόνο του έβαλε, τόσο …αγραφοι, αλλά και τόσο ισχυροί. Μαφίες που όρισαν στης γης τους κολασμένους, ταρίφες υπάκουης δουλείας. Ένα πιάτο φαΐ στην καλύτερη περίπτωση. Στα κουβαρνταλίκια του.

Διάβασα τόσα πολλά για κατοίκους φασίστες και πρόσφυγες αγρίμια. Έτσι λες και ο καθένας ήθελε να ρίξει λίγο ακόμα λάδι σε μια φωτιά που καίει τα πάντα στο περασμά της...

Μα τι κάνει ο φασισμός;

Από τα συνολικά ΘΥΜΑΤΑ , αναγορεύει την μια ομάδα σε θύτες και αναδεικνύει την άλλη σε θύματα. «Προστατεύει» ΔΡΩΝΤΑΣ τους «θύτες», ενάντια στα …θύματα. Και αμέσως μετά οι πρώην «θύτες» γίνονται τα νέα θύματα. Ένας κύκλος βίας, τυφλής υπακοής, υποταγής, αίματος. Ο φαύλος κύκλος του φασισμού. Το πείραμα του φασισμού.

Το καλύτερο υπόστρωμα για την ανάπτυξη του φασισμού και του ναζισμού δεν είναι οι …μετανάστες. Όπως δεν ήταν οι Εβραίοι στη Γερμανία, οι τσιγγάνοι στην Ουγγαρία. Το καλύτερο υπόστρωμα για το φασισμό, είναι η τεράστια ύφεση και η οικονομική κρίση. Η φτώχεια, η ανέχεια, η ανεργία, ο φόβος. Η διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Εκεί που η κοινωνική αλληλεγγύη μετατρέπεται σε σκληρό αγώνα επιβίωσης, ο θανατος σου η ζωή μου. Εκει που εφευρισκονται ανυπαρκτες διαφορές και γιγαντώνονται οι υφιστάμενες...

Αν ο φασισμός ήταν μικρόβιο, η περιοχή και οι συνθήκες, ήταν το καλύτερο θρεπτικό υλικό για να αναπτυχθεί.
Στον Άγιο Παντελεήμονα γίνεται ένα πείραμα.

Και δεν έγινε χθες, και δεν θα λήξει αύριο. Οι άνθρωποι, οι κάτοικοι, οι πολίτες ψηφίσαν εκεί σε ποσοστό 20% την Χρυσή Αυγή, όχι γιατί …ασπάστηκαν την ιδεολογία του Μιχαλολιάκου. Αλλά γιατί τα «παλληκάρια» με τις σιδερογροθιές και τα ξυρισμένα κεφάλια, ΕΔΡΑΣΑΝ. Οι φασίστες, προστάτεψαν τα θύματα, από τα θύματα. Με μια άλλοτε σιωπηλή και άλλοτε αφωναχτή συνενοχή.

Το Κράτος, η Πολιτεία σε όλες της τις μορφές, οργανωμένα και συνειδητά παρέδωσε την προστασία αυτών των ανθρώπων στην μαφιόζικη Χρυσή Αυγή.

Όποιος διαχωρίσει το ποινικό, απο το ...ακτιβιστικό, και αυτό, από το «πολιτικό» κομμάτι της Μαφίας της Χρυσής Αυγής, καθώς και πολλών άλλων διάφορων Μαφιών που κονταροχτυπιούνται, κάνει ένα τεράστιο λάθος.

Το ΛΑΟΣ, αυτοί οι Φασίστες με κοστούμια, είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο επικίνδυνοι με τους Χρυσαυγίτες. Είναι οι Χρυσαυγίτες οι comme il faut. Είναι οι Χρυσαυγίτες της τηλεόρασης. Είναι οι Χρυσαυγίτες του …μυαλού. Είναι οι Χρυσαυγίτες που φτιάχνουν οι Εξουσίες, για να προλειάνουν το έδαφος πολιτικά. Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η αυτοδικία, να φαινονται πια "πολιτικά ορθές", "συνηθισμένες", "δίκαιες", για να έρθουν μετά, εκεί που οι συνθήκες είναι κατάλληλες, οι μισθοφόροι τους.

Τα «παλικάρια» με τις σιδερογροθιές, τα ξυρισμένα κεφάλια, τα πέτσινα περιβραχιόνια και τον ναζιστικό χαιρετισμό. Όλο αυτό μαζί αντιμετωπίζεται. Ας μην ξεγελιόμαστε και ας μην επαναπαυόμαστε.

Αλίμονο μας, αν αποδεχθούμε αυτήν την πληγωμένη, αυτήν την τόσο βαθιά λαβωμένη περιοχή σαν άβατο. Σαν άβατο του ναζισμού.
Αλλά…

Η λογική και η πρακτική του, έρχομαι προστατευμένος απο τα ΜΑΤ, να σας βγάλω λόγο, κατονομάζοντας σας ρατσιστές και φασίστες, μπορεί να πουλάει τηλεοπτικά αλλά είναι βαθιά προσβλητική πολιτικά. Φέρνει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκει. Περιθωριοποιεί ακόμα περισσότερο αυτούς τους ανθρώπους. Τους κάνει ακόμα πιο θύματα. Χωρίς να προσφέρει τίποτα στα πιο μεγάλα θύματα τους, στους πρόσφυγες και στους μετανάστες. Απελπισμένα θύματα και οι κάτοικοι, που …θα γίνουν ακόμα ευκολότερα θύτες και …συνένοχοι. Θεωρώ την πρακτική Αλαβάνου ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ.

Η λογική και η πρακτική του, διεκδικώ την ψήφο σας σαν πολίτες, αλλά "δεν έρχομαι για να μην μου πετάξετε αυγά και με κάνετε ομελέτα", είναι εξίσου προσβλητική πολιτικά. Έχει ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα με την τακτική Αλαβάνου. Θεωρώ την πρακτική Καμίνη ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ.

Οι πολιτικοί και οι δημοτικοί άρχοντες, ο κόσμος, οι οργανώσεις, οι φορείς, τα κόμματα, μα πάνω από όλους η Αριστερά, οφείλουν με απέραντο σεβασμό, χωρίς τυμπανοκρουσίες και τηλεοπτικές φανφάρες στα κανάλια, να πάνε εκεί, να είναι εκεί, να συζητήσουν, να αφουγκραστούν, να "δουλέψουν" με τον κόσμο του 6ου διαμερίσματος. Με όλο τον κόσμο. Και με τους ψηφοφόρους του Μιχαλολιάκου, και με τις κοινότητες των προσφύγων και των μεταναστών. Αλλά και με όλον τον υπόλοιπο κόσμο που νοιώθει εγκλωβισμένος σε μια μαύρη τρύπα που τον καταπίνει.

Η Δημοκρατία δεν είναι κανένα ατσάλινο σκεύος, που αντέχει ατσαλάκωτο, στις κακουχίες.

Η Δημοκρατία δεν είναι κανένα αειθαλές και φυλλοβόλο δένδρο που αντέχει σε αυτή την κακοκαιρία.
Η Δημοκρατία είναι σπάνια πορσελάνη που η κάθε χαραγματιά, της δημιουργεί ρωγμές. Και οι ρωγμές εξελίσσονται σε ανήκεστες βλάβες. Σε κομμάτια και θρύψαλα.
Η Δημοκρατία είναι ένα φυτό εξαιρετικά ευαίσθητο, που θέλει απέραντη προστασία, στοργή και σεβασμό. Τρυφερότητα θαρρείς.

Υ.Γ. Στα υστερόγραφα λένε, γράφεις, ότι αποφεύγεις να γράψεις στο κυρίως γράμμα. Αλήθεια ξέρει κανείς να πει, πόσοι από τους …πατριώτες, …μαχητές Χρυσαυγίτες είναι ιθαγενείς …Έλληνες ; Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά δίνει απλά μια εικόνα, αυτού του εν εξελίξει πειράματος. Δείχνει και τα επόμενα θύματα.

Βγάζοντας την γλώσσα στον Ηρώδη...

Προσωπικά σιχαίνομαι τις σημαίες. Προσωπικά μισώ τις σημαίες. Πίσω από αυτά τα κομματάκια πανιού, που κυματίζουν ...αγέρωχα σε κτίρια, σε ιστούς, σε χέρια, σε μυαλά, εντάσσονται «κατηγορίες» ανθρώπων, λατρεύονται οι διαχωρισμοί ανθρώπων. Διαχωρισμοί, εθνικοί, θρησκευτικοί, πατριωτικοί. Μίζερες φοβίες με περιτύλιγμα ένα πανί.

Μαθήτρια, 16 χρονών, πορεία για την ...μυθική στα εφηβικά μάτια μου, επέτειο του Πολυτεχνείου, κάψιμο της Αμερικάνικης σημαίας. Οι απέξω από τα κάγκελα πολλοί, ψιλοβρόχι, η φωτιά δεν ανάβει εύκολα... Ενθουσιασμός, τραγούδια, κράτημα σφιχτό, χέρι με χέρι. Και ξαφνικά στο μυαλό μου, στα μάτια μου, ο Nelson Algren…Εγώ που δεν είχα πατήσει το πόδι μου μέχρι τότε στην Αμερική, εγώ αυτήν την Αμερική ήξερα απο τα γραφτά του, εγώ αυτό το Σικάγο του Algren γνώριζα, καλύτερα από κάθε άλλη πόλη, καλύτερα και από την δική μου πόλη, καλύτερα και από την Αθήνα μου. Έβλεπα ένα πανί να καίγεται, βούτηξα, χάθηκα, μέσα στην αγκαλιά του πλήθους, σκεφτηκα ότι και ο Algren αν ήταν εδώ, αν έχωνε τον αγκώνα του στα πλευρά μου, με το άλλο χέρι θα πεταγε το σπιρτο του τσιγάρου του, στα αποκαΐδια της ...σημαίας.

Με τρομάζουν οι ταξινομήσεις ανθρώπων.
Με τρομάζουν οι κατηγοριοποιήσεις ανθρώπων.
Με τρομάζουν οι αριθμοί όταν αναφέρονται σε «κατηγορίες» ανθρώπων.
Ακόμα και όταν οι εφημερίδες, οι τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα, τα blogs μιλούν για 10, 100, 1000, 250.000 ανθρώπους, για 1.000.000 ανθρώπους, για 10, 100, 900 εκατομμύρια ανθρώπους εγώ για να ...καταλάβω την «είδηση» πρέπει να φέρω στο μυαλό μου τον ΕΝΑΝ
Αυτός ο ΕΝΑΣ... Αυτός ο ένας και μοναδικός, αυτές οι θαυμαστές μονάδες, που συγκροτούν τις «κατηγορίες». Αυτός ο ΕΝΑΣ, με την τόσο διαφορετική ιστορία, με τόσο διαφορετικά βιώματα, με τις τόσο διαφορετικές παραστάσεις, χαρές, λύπες, θριάμβους, βάραθρα, ηρωισμούς και αυταπάτες, χτίζει την «κατηγορία».

Κατηγορία: Μετανάστες.
Χώρα: Μικρές πατρίδες, πολύχρωμες κουκίδες στον χάρτη, δυσκολοπροφερτα ονόματα.
Τόπος: Το χώμα που πατάμε, η Κυψέλη, ο Άγιος Λεύτερης, οι Αμπελόκηποι, η Ν. Ιωνία, ο Βοτανικός, η Ομόνοια, η πόλη μου.

Νοσοκομείο Αλεξάνδρα. Διάδρομος με πορτοκαλί πλαστικές καρέκλες, αλλά λίγοι, ίσως μόνο οι εξουθενωμένοι απο την αργοπορία, κάθονται. Έξω από τα χειρουργεία, πίσω απο τις πρασινες πόρτες, εκει που παλευει να έρθει στον κόσμο, ο Αχμέτ, η Ζιρά, η Φάσα, ο Μπάι, η Μαλου. Οι απεξω ξέρουν ότι περναει πιο γρηγορα ο χρόνος αν βηματιζεις στο διαδρομο. Μέλλοντες πατεράδες που το χαμογελο στο στομα παιζει ζάρια με την αγωνία στα μάτια, σκουροι φίλοι, που συμπαραστεκονται στην μεγάλη στιγμή, στον καινουργιο ερχομό, ευχές σε γλώσσες άγνωστες. Μειοψηφία...εμείς. Εμεις οι ξένοι, στον κόσμο τους, εμεις δικοι στην χαρά τους.
Και ο Αχμέτ, η Ζιρά, η Φάσα, η Μπάι, η Μαλού, που θα ανοιξουν σε λίγο για πρωτη φορά τα μαυρα σαν πυρωμένο κάρβουνο ματάκια τους, που θα βγάλουν την πρωτη κραυγή τους, που θα ρουφήξουν τα σκουροχρωμα φουσκωμένα, γεμάτα γάλα στηθη, μεχρι χθες...ανιθιγενείς. Απο αυριο...με ιθαγενεια.
Δεν τους χαριστηκε τίποτα. Δεν θα τους χαριστεί τίποτα. Αλλά τουλάχιστον, θα έχουν ένα κομματάκι γης, δικια τους γης, «πατρίδας» γης, για να πατήσουν και με μοχλό την δύναμη τους, να σηκώσουν πιο ψηλά αυτήν την νέα πατριδα.

Εγώ, την ψήφο μου στις εκλογές, την ...εξαργυρωσα. Την πηρα πισω ...διπλή και τρίδιπλη. Έμαθα σε αυτήν την μιζερη χώρα, να μην εμπιστευομαι υποσχέσεις. Αλλά για αυτήν που τηρήθηκε, είμαι πραγματικά υπερήφανη. Και δεν θα μεμψιμοιρησω- τουλάχιστον σήμερα- ουτε αν οι προυποθέσεις, ειναι πολλές ή λίγες, ουτε αν τα αποτελεσματα θα ειναι επαρκή ή ανεπαρκή, ουτε για αριθμούς, ούτε για «κατηγορίες» ανθρώπων. Η πόρτα άνοιξε... ακόμα κι αν προκειται για χαραμάδα, εμεις θα την ανοιξουμε διαπλατα..

Καλά μας Χριστουγεννα. Φέτος βγάλαμε την γλώσσα, στον Ηρώδη.

Υ.Γ. Αφιερωμένο από καρδιάς, στον ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΗΡΩΑ. Στον Αντώνη Καρρά. Ναι, Αντώνη μου, φέτος την βγάλαμε την γλώσσα στον Ηρώδη.

Εθνικά υπερήφανη

Χθες αν υπήρχε πατριωτισμομετρο, οι αιματολογικές μου, θα έδειχναν πολύ υψηλές τιμές.

Το κέντρο κράτησης «λαθρομεταναστών» της Παγανής στην Λέσβο, ένα κολαστήριο ψυχών, ένα «στρατόπεδο ψυχών», όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη, ζητωντας συγνωμη για τις απανθρωπες συνθηκες κρατησης, έκλεισε. Έστω κι αν η επίσημη εκδοχή, είναι ότι έκλεισε προσωρινά για επισκευές.

κ. Βούγια, προσωπικά ΧΘΕΣ ένοιωσα εθνικά υπερήφανη.

κ. Υπουργέ Προστασίας του Πολίτη

"Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει στην αναδιάταξη της επιχειρησιακής δράσης σε όλα τα σώματα αστυνόμευσης και φύλαξης, μετατροπή του Λιμενικού σε επιχειρησιακή δύναμη Ακτοφυλακής και στη δημιουργία εθνικού πλαισίου κινήτρων για τον επαναπατρισμό των λαθρομεταναστών για μια επιστροφή με αξιοπρέπεια. Προς αυτή την κατεύθυνση δήλωσε ότι έχουν ήδη καταγραφεί 1.200 κρατούμενοι λαθρομετανάστες με μη παραβατική δραστηριότητα, οι οποίοι θα απελευθερωθούν από τα κρατητήρια και ακολούθως θα απελαθούν με την οικονομική στήριξη της κυβέρνησης, σε συνεργασία με μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. "

Ένα ένα κ. Υπουργέ Προστασίας του Πολίτη. Ένα ένα.
Από ποιες χώρες είναι αυτοί οι «λαθρομετανάστες»;
Ποιοι από αυτούς δικαιούνται πολιτικό άσυλο;

Υπέβαλλαν αίτηση άσυλου και αυτή απορρίφθηκε;

Πότε;

Ποιες ΜΚΟ συνεργάζονται για την απέλαση τους;
Τι ακριβώς σημαίνει «Θα γίνουμε ισχυρά αποτρεπτικοί με πλήρη σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.».Θα τους αφήνετε στην θάλασσα; Τι θα γίνει με το ναρκοπέδιο του Έβρου;
Τι ΑΚΡΙΒΩΣ είναι το εθνικό πλαίσιο κινήτρων για το επαναπατρισμό των «λαθρομεταναστών»;

Μέσα στην ευφορία για την ανοιχτή διακυβέρνηση, για την κατάργηση της υπουργικής λιμουζίνας, ε, δεν θα διαπραγματευτούμε τον ...Διαφωτισμό.

κ. Υπουργέ Προστασίας του Πολίτη, πριν από οτιδήποτε άλλο μήπως και εσείς, αλλά και εμείς μπορούμε να μάθουμε πως πέθανε ο 27χρονος Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ στις 9 Οκτωβρίου;
Ποιοι τον συνέλαβαν στις 26 Σεπτεμβρίου ορμώντας στο σπίτι του ντυμένοι με πολιτικά;
Γιατί;
Ποιοι τον βασάνισαν;
Ποίοι τον υπέβαλαν σε ηλεκτροσόκ;
Ποιοι τον έδεσαν πισθάγκωνα και τον κρέμασαν;
Ποιο είναι αυτό το περίφημο πόρισμα της ιατροδικαστικής εξέτασης που αναφέρει σαν αιτία θανάτου το πνευμονικό οίδημα του ...27χρονου, μετά τον τραγικό βασανισμό του στο Α.Τ. Νίκαιας, και του οποίου ...πνευμονικού οιδηματος η αιτία διερευνάται;

Αριβάν Οσμάν Αμπντουλάχ
Μαζίρ
Χουσεΐν Ζαχιντούλ
Μοχάμεντ Ασράφ
Abdukarim Yahya Idris
Θα μάθουμε ποτέ για αυτούς; Θα είναι το πρώτο σας μέλημα...πριν τις απελάσεις, που με ενθουσιασμό εξαγγειλατε, να μάθετε και να μάθουμε ...πως πέθαναν όλοι αυτοι οι άνθρωποι στην χωρα μας μεσα στον τελευταιο χρόνο; Ή δεν μας αφορά...ξενικά ακουγονται τα ονοματα...; Ή περασμένα ξυνοσταφυλα; Ή «η Ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι»;
Γιατί σε αυτή την φράση προφανώς δίνουμε διαφορετικές ερμηνείες κ. Υπουργέ...

κ. Υπουργέ Προστασίας του Πολίτη, θέλω να πιστεύω ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΑ. Έτσι δεν είναι;

Ψηφίζοντας...

Την Κυριακή θα πάω να ψηφίσω.
Και έχω μόνο μια ψήφο.
Αλλά δεν έχω να ψηφίσω μόνο για μένα. Έχω να ψηφίσω για ...

«Με λένε Λορέντζο. Είμαι από την Τροπόγια της Αλβανίας, είμαι στην Ελλάδα 19 χρόνια, τον ένα γιο μου τον έφερα 6 μηνών και ο άλλος γεννήθηκε εδώ. Αγόρασα μισό ταξί, τα παιδιά μου δεν μιλάνε Αλβανικά, και βέβαια δεν έχουμε δικαίωμα να ψηφίσουμε»

«Με λένε Βάνια. Είμαι από ένα χωριό έξω απο το Γκόρι της Γεωργίας, είμαι στην Ελλάδα 12 χρόνια, δουλεύω σε συνεργείο καθαρισμού, ο άνδρας μου δουλεύει στην οικοδομή, η αδελφή μου σε μια ταβέρνα και βέβαια δεν έχουμε δικαίωμα να ψηφίσουμε»

«Με λένε Nαϊμ. Είμαι από το Ουμ Ελ Μπουάγι της Αλγερίας, είμαι στην Ελλάδα 9 χρόνια, πριν 6 χρόνια ήρθε και ο αδελφός μου, δουλεύουμε σε μια βιοτεχνία που φτιάχνει κόλλες, και βέβαια δεν έχουμε δικαίωμα να ψηφίσουμε»







«Με λένε Κέλα. Είμαι από την Γκαλαγκετάρα της Σρι Λάνκα, είμαι 11 χρόνια στην Ελλάδα και δουλεύω καθαρίστρια σε έναν οίκο ευγηρίας, και βέβαια δεν έχω δικαίωμα να ψηφίσω»

«Με λένε Μοντασέρ. Είμαι από το Φαϊζαλαμπάντ του Πακιστάν, είμαι στην Ελλάδα 8 χρόνια, μένω με άλλους 2 σε μια γκαρσονιέρα στον Άγιο Νικόλαο, δουλεύω σε ένα καθαριστήριο χαλιών και βέβαια δεν έχω δικαίωμα να ψηφίσω»

«Με λένε Μπάβι. Είμαι από το Τζος της Νιγηρίας είμαι στην Ελλάδα 13 χρόνια, δουλεύω στον κλίβανο του ΚΑΤ, και βέβαια δεν έχω δικαίωμα να ψηφίσω»

«Με λένε Μπεσίρ. Είμαι Κούρδος από το Σινζάρ, είμαι στην Ελλάδα 9 χρόνια, δουλεύω σε ένα βενζινάδικο, και βέβαια δεν έχω δικαίωμα να ψηφίσω»

«Με λένε Άννα, Λάκα, Μοχάμεντ, Μπέλσι, Σαφ, Τζόνυ, Εστερ και μαθαίνω Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά, ...ότι, ...όπως και ...όπου μπορώ να μάθω και βέβαια δεν έχουμε δικαιωμα να ψηφισουμε»

Με λένε Κατερίνα, και ψηφίζω για μένα ,για τον Λορεντζο, την Βάνια, τον Nαϊμ, την Κέλα, τον Μοντασέρ, τον Μπάβι, τον Μπεσίρ...
Ψηφίζω για μένα και για όλους αυτούς που ζουν, εργάζονται, πληρώνουν φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, παράγουν και αυξάνουν το ΑΕΠ της χώρας μου και ΔΕΝ έχουν δικαίωμα ψήφου.

Ψηφίζω για μένα και για όλους όσους είναι κυνηγημένοι, παράνομοι πολιτικοί και οικονομικοί πρόσφυγες, παλεύουν για την επιβίωση τους στην χώρα μου, που οφείλει να σεβαστεί τις διεθνείς συνθήκες που έχει υπογράψει....
Λαθραίοι άνθρωποι δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο λαθραίες πολιτικές.

Την Κυριακή θα ψηφίσω.
Και έχω μόνο μια ψήφο.
Αλλά δεν έχω να ψηφίσω μόνο για μένα.
Έχουμε να ψηφίσουμε για .... όλους όσους ζουν μαζί μας, μοιράζονται μαζί μας την Ελλάδα και δεν έχουν φωνή.

Παρθενώνες...

«Φανερά συγκινημένος στα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, τόνισε ότι η Ελλάδα αποδεικνύει το σεβασμό της προς την ιστορία. «Ο Παρθενώνας είναι ένα μεγαλοπρεπές μνημείο που οικοδομήθηκε για να τιμήσει τις σπουδαιότερες των αρετών, αυτές που αντιπροσώπευε η λατρεία προς τη θεά Αθηνά». Ο Κάρολος Παπούλιας δεν παρελειψε να στείλει το μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση για την ανάγκη επιστροφής των μαρμάρων που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο…

Στο γραφείο του Κάρολου Παπούλια, σε λίγες μερες, αμεσως μόλις περάσει από το ΣΤΕ, για το τυπικο έλεγχο, θα βρίσκεται ζητώντας την υπογραφή του, το νέο Π.Δ. που τροποποιεί το ΠΔ 90/2008, και καταργεί τον δεύτερο βαθμό εξέτασης των αιτημάτων των προσφύγων για την χορήγηση άσυλου. Το άσυλο της ντροπής. Το άσυλο που στην Ελλάδα χορηγείται στο χαμηλότερο ευρωπαϊκό ποσοστό. Στο 0.83% των αιτούντων προσφύγων.

Η Ελλάδα, ζητάει τα μάρμαρα της πίσω, τα εισιτήρια του Μουσείου, είναι προπωλημένα μέχρι το τέλος Αυγούστου, το γεγονός των εγκαινίων, καλύπτουν 48 κάμερες και αυτές με την σειρά τους αναμεταδίδουν στιγμιότυπα της λαμπρης γιορτής του πολιτισμού, σε όλα τα ενημερωτικά μέσα του πλανήτη.
Το μήνυμα μας σαφές προς …Άγγλους και όσους πάνε να μας κουνηθούν. Η Ελλάδα του 21ου αιώνα φορώντας τα καλά της, ..φωνάζει:"φέρτε πίσω τα κλεμμένα". Άλλωστε αυτό είναι ένα διαχρονικό ...σύνθημα στην Ελλάδα… Και η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει…Η Ελλάδα της Μανωλάδας, η Ελλάδα, της Πέτρου Ράλλη, που κάθε Σαββατοκυριακο μαζεύονται ουρές εξαθλιωμένων, καραβοτσακισμένων, και επιζησάντων του ναρκοπέδιου του Έβρου, προσφυγες, ζητώντας στον ήλιο μοίρα. Σε έναν ήλιο… μια μοίρα.

Σε ένα εξάμηνο, έξω από την Αστυνομική Διευθυνση της Πέτρου Ράλλη, είχαμε τρεις ανθρώπους νεκρούς… κανείς δεν ξέρει γιατί, κανείς δεν έψαξε πως… δεν πειράζει …ήταν λαθρομετανάστες. Ποιος νοιάζεται για τα λαθραία;

Η Ελλάδα υστερικά τηλεπαραθυριαζεται κουνώντας το δάχτυλο οι μεν στους δε, όχι δεν είναι του Καραμανλή το Μουσείο, είναι της Μελίνας.

Η Μελίνα, δεν ζει πια εδώ...

Κι ίσως αν ζούσε, θα την πονούσε πολύ, να ακούει την επίσημη θέση του ΠΑΣΟΚ, για «μηδενική λαθρομετανάστευση». Ίσως η Μελίνα της Αθήνας…να ειχε το κουραγιο να ονομασει τις επαναπροωθήσεις… όπως τους πρέπουν... ξενηλασίες

«Η Ελλαδα, διδάσκει πολιτισμό», η Ελλαδα του 21ου αιώνα που φτιάχνει στρατόπεδα, η Ελλάδα που δεν σέβεται κανέναν διεθνή κανόνα δικαίου στο θέμα των προσφυγων, η Ελλάδα που έχει κλειστές με λουκέτα παιδικές χαρές και απέξω κρεμάει την πινακίδα «απαγορεύονται οι ξένοι»

«Για όλους τους Έλληνες τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου Ακρόπολης ήταν μια στιγμή υπερηφάνειας για αυτό το σύγχρονο μνημείο Πολιτισμού».

Στην Ελλάδα που από το 2000 μέχρι και σήμερα, τώρα αυτην τη στιγμή που μιλάμε, ισχύει η κατάπτυστη εγκύκλιος (Υ4α/οικ.8992, 13-7-2000) του πρώην υπουργού Υγείας Αλ. Παπαδόπουλου. Ναι του Αλεκου Παπαδοπουλου, αυτου με τα «Βηματα του Εστερναχ» που στην εκδηλωση παρουσιασης του βιβλίου του, στην Παλαια Βουλή, συνέρευσε όλη η πολιτική «αφρόκρεμα» της Αθηνας. Η εγκύκλιος που ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στα δημόσια νοσοκομεία και τα Κέντρα Υγείας της χώρας, δηλαδή ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στους γιατρούς αυτής της χώρας, να αντιμετωπίζουν τακτικά, αλλά και έκτακτα περιστατικά μεταναστών, οι οποίοι στερούνται των νομιμοποιητικών εγγράφων παραμονής στην Ελλάδα. Η εγκυκλιος που εκφοβιζει τους γιατρους των δημοσιων νοσοκομέιων με πειθαρχικές κυρωσεις, αν περιθαλψουν τον...παρανομο, τον άρρωστο ή τραυματία ΛΑΘΡΑΙΟ άνθρωπο.

Αν ένας θεσμός κατόρθωσε να μείνει στο απυρόβλητο σε αυτήν την έρημη χώρα, που την κατοικούν …ως επί το πλείστον …Υπερήφανοι Έλληνες, είναι ο θεσμός της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Και άντεξε …και με τον Κώστα Στεφανόπουλο, αλλά και με τον Καρολο Παπουλια. Ας αντεξει τουλάχιστον αυτός ο ελαχιστος...

Ας κρατησει κάποια ψηγματα αξιοπρέπειας αυτή η χώρα. Μην την καταρρακώσετε και αυτή, κ Παπουλια. Μην βάλετε την υπογραφή σας στο σχεδιο Προεδρικού Διατάγματος που καταγγέλλεται και από την Διεθνή Αμνηστία, και από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, σαν κατ’ ευθείαν παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, σαν προσβολή κάθε έννοιας νομικού πολιτισμού.

Πιθανότατα τα μάρμαρα να ζητούν και την Πατρίδα τους, και προστασία και ήλιο. Αλλά στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, άνθρωποι, πρόσφυγες, ζητούν την προστασία μας. Ζητουν εδώ ή αλλου μια μοίρα στον ήλιο. Προσφυγες αλλά και γηγενείς, ζητούν να γίνουν στοιχειωδώς σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα...

Έλληνες ζητούν να κρατήσουν κάποια στοιχειώδη αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια.

Το Γουανταναμο, δεν είναι μόνο στην Κούβα.

Η Γάζα δεν είναι μόνο στην Παλαιστίνη.

Ο Παρθενώνας, είναι στην Ελλάδα. Ας τον κρατήσουμε εδώ. Όσο λαμπερό του αξίζει. Όσο περήφανους μας αξίζει.

Οδος Σαλαμινας, πισω αυλή της Πετρου Ράλλη, Γενάρης 2009, Σαβατο ξημερωματα

"Ο δρόμος είναι αθέατος από την Πέτρου Ράλλη, όπως αθέατοι είναι για το κράτος όσοι πλημμυρίζουν το δρόμο κάθε Παρασκευή βράδυ."

Δικηγοροι για τα δικαιωματα των μεταναστών

Ένας...

Όταν έγραφα ότι το μήνυμα των ευρωεκλογών ήταν... πέλαγος, εννοούσα ότι το μήνυμα... αυτή η πολύφερνη νύφη, ο λαός, ο κόσμος, οι ψηφοφόροι, το έβαλαν σε ένα μπουκάλι και το πέταξαν στο πέλαγος. Προφανώς, ακόμα δεν ξεβράστηκε το μπουκάλι στην ακτή, ή ο καθένας βρήκε από ένα άδειο μπουκάλι, πλαστογράφησε το ...μήνυμα, και μας το ...ανακοίνωσε.

Και μιας που το μήνυμα μάλλον θα παραμείνει μέσα στο μπουκάλι και θα ταξιδεύει στο πέλαγος, και επειδή αργία μήτηρ πάσης κακίας, τα Κόμματα μας αποφάσισαν να κάνουν επαναστατική γυμναστική και να ασχοληθούν με κάτι που είναι «εύκολο», πιασαρικο, και στα μέτρα των ελάχιστων και τραγικών δυνατοτήτων τους. Αποφάσισαν να ασχοληθούν με το αυξανόμενο ακροατήριο του ντεμέκ ακροδεξιού Καρατζαφέρη.
Αποφάσισαν να λύσουν το πρόβλημα της ...μετανάστευσης... Έτσι...τσακ μπαμ. Γιατί η ελληνική πολιτική σκηνή είναι να μην πάρει μπρος...έτσι και πάρει, τίποτα δεν την σταματά. Εδώ πάμε να ξαναγράψουμε την ιστορία της ανθρωπότητας. Έτσι, αλά Ελληνικά...

Ακούμε, βλέπουμε, και διαισθανόμαστε αδιανόητα και απίστευτα πράγματα. Λέξεις τραγικές, λέξεις φορτισμένες, λέξεις επικίνδυνες...γίνονται κλισεδάκια στα στόματα των πολιτικών, των τηλε-μαϊντανών, των τηλε-οικοδεσποτών, αλλά και πολιτών...
Λέξεις όπως «επιχείρηση σκούπα», μας ακούγονται πια οικείες, κοινές, καθημερινές, λέξεις όπως... «στρατόπεδα» τις βαφτίζουμε με διάφορες πολιτικά ορθές ονομασίες, ο καθένας πετάει και ένα νούμερο, έτσι ποιος θα πει το πιο εντυπωσιακό, αυτό που θα του επιτρέψει δυο επιπλέον λεπτά τηλεοπτικού χρόνου.

Δεν θα πω κανείς-θα ήταν πραγματικά αφοριστικό- αλλά λίγοι, ελάχιστοι σχετικά με τα τηλεσκουπίδια-, και πολιτικοί και πολίτες, λένε αυτό που όλοι ξέρουμε. Ότι η ιστορία της ανθρωπότητας, από τα βάθη των αιώνων, γράφεται με την μετανάστευση. Και όποιος δεν το δει έτσι, καλός είναι για το πεντάλεπτο τηλεοπτικού χρόνου που του αναλογεί, αλλά για το πεντάλεπτο...

Για να τελειώνει το παραμύθι των αποτελεσματικών πολιτικών των «πολιτικών» μας, ας έχει κάποιος τα κότσια να πει, ότι η μετανάστευση... ΔΕΝ έχει προφανείς λύσεις «αντιμετώπισης». Έχει απλά, κάποιες διαχειριστικές προσεγγίσεις.
Και αυτό γιατί καμιά μεταναστευτική πολιτική, σε κανέναν τόπο, δεν μπόρεσε να ελέγξει την απελπισία. Κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να την τιθασεύσει. Μόνο να την διαχειριστεί.

Και μιλάμε για απελπισμένους. Όταν μιλάμε για …λαθρομετανάστευση, ουσιαστικά αναφερόμαστε στους Ασιάτες και Αφρικανούς μετανάστες.

Αναφερόμαστε σε ανθρώπους που ότι και να γίνει, πίσω δεν γυρίζουν.

Γιατί.. πίσω υπάρχει η φυλακή και τα βασανιστήρια, γιατί πίσω υπάρχουν οι πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές μαφίες που έχουν δολοφονήσει, τον αδελφό, τον πατέρα ή τον φίλο τους, μη χαλαλίζοντας καν μια σφαίρα, έχουν δολοφονήσει με φρικτά βασανιστήρια, για παραδειγματισμό, τον γείτονα, και αυτό το ίδιο ακριβώς, περιμένει κι όποιον... επαναπροωθήσουμε(!!!!) πίσω.

Γιατί πίσω ξεπουλήθηκαν (ας σηκώσουμε μια φορά, το βλέμμα κι ας ρωτήσουμε όποιον βρεθεί στον δρόμο μας, τι ακριβώς σημαίνει «ξεπουλήθηκαν») αδελφές, παιδιά, μανάδες στον δουλέμπορο, για να βρεθούν τα 5000-6000 δολάρια, γιατί πίσω υπάρχουν 7-8-10-15 στόματα που περιμένουν το έμβασμα των 100 ευρώ του ...λαθρομετανάστη για να φάνε ένα μήνα.

Γιατί το πίσω... δεν υπάρχει. Γιατί για τον απελπισμένο, υπάρχει μόνο το μπροστά.

Τι είναι στην Ελλάδα του σήμερα, αυτό το ...μπροστά; Είναι η «αγκαλιά» του μαφιόζου, που για ένα ξεροκόμματο, για αυτά τα 100 ευρω τον μήνα, θα τον κάνει ναρκεμπορο, νταβατζή, εκδιδόμενο, δολοφόνο, στυγερό ληστή, πωλητή προϊόντων-μαϊμούδων, πωλητή λουλουδιών, καθαριστή τζαμιών ή το ακόμα χειρότερο εξολοθρευτή του σημερινού μετανάστη για να επιβιώσει ο ...χθεσινός.
Σε μια χώρα, με σύνορα όλο το Αιγαίο και τον Έβρο (και ναι υπάρχει ακόμα το ναρκοπέδιο του Έβρου), που έχει μόνο ένα κέντρο υποβολής αίτησης πολιτικού άσυλου, αυτό της Πέτρου Ράλλη δεν μιλάμε για μεταναστευτική πολιτική, μιλάμε για απύθμενη βλακεία(;;;;) ή.....

Οι κινήσεις εντυπωσιασμού…είναι έτοιμες…

Το ακροατήριο του, διψάει να δει τον Καραμανλή να σηκώνεται από την πολυθρόνα. Οι ψηφοφόροι- τηλεθεατές, ζητούν να ακούσουν από τον κάθε πολιτικό που ψηφίσαν ή που θα ψηφίσουν να τρίψει το λυχνάρι του Αλλαντίν και να εξαφανίσει... το πρόβλημα.
Οι κρεατομηχανές γυαλίζονται, οι φασίστες αναρχοκομμουνιστομαλάκες και οι φασίστες χρυσαυγίτες, θα παίξουν τα παιχνιδάκια τους στις πλάτες των κολασμένων και των κατοικων που ειδαν τις γειτονιές τους να γινονται γκετο, οι μαφιόζοι τρίβουν τα χέρια (κατακόρυφη αύξηση του τζίρου τους), οι κατασκευαστές ονειρεύονται το Soho του ιστορικού κέντρου, οι κάτοικοι έχουν φτάσει και ξεπεράσει τα όρια τους, η κοινωνία πείστηκε ότι η λαθρομετανάστευση …είναι φαινόμενο, που χρήζει αστυνομικής αντιμετώπισης.

Η Πολιτεία, αντί να προσανατολιστεί ...στο μόνο προφανές, δηλαδή με το που εντοπίζεται κάποιος παράνομος μετανάστης, αντί αυτού του εφιαλτικού... «ρουχ αλ Ομόνοια» που όλοι ξέρουμε τα αποτελεσματα του, αυτός να καταγράφεται και να παίρνει μία στοιχειώδη ροζ ή ότι άλλη κάρτα με ένα στοιχειώδες ονοματεπώνυμο και χώρα προέλευσης(αλλά τότε θα ειχαμε ποιοτικά και ποσοτικά στοιχέια, τότε θα ξεραμε για ποιο πραγμα μιλάμε...και κανείς δεν θέλει ...ακριβή στοιχεία), αντί να σπάσουν τα γκέτο και την περιθωριοποίηση και κατ’ επέκταση την εγκληματικότητα που αυτά αναπαράγουν, επιχειρούν να δημιουργήσουν και άλλη γκετοποιηση και άλλη περιθωριοποίηση.

Κανείς, μα κανείς...δεν έχει λύση. Τον απελπισμένο, δεν μπορείς να τον απελπίσεις περισσότερο.
Είναι το λιγότερο αστείο να προσπαθείς να βρεις αν οι κάτοικοι έχουν δίκιο, αν οι νόμιμοι έχουν δίκιο, αν οι παράνομοι έχουν δίκιο. Τα ...δίκια όλων, είναι κουβάρι αξεδιάλυτο.
Η παράνομη μετανάστευση, δεν είναι ζήτημα που μπορεί να λύσει η ...αστυνομία. Και πριν η Πολιτεία, συζητήσει λύσεις, πρέπει πρώτα η κοινωνία να το αντιμετωπίσει κατάματα.

Και η κοινωνία...δεν είναι κάτι γενικό και αόριστο.

Η κοινωνία είναι ο καθένας από εμάς. Πριν... ακούσουμε τον κάθε πολιτικό... πριν κλείσουμε τα μάτια, ας τα ανοίξουμε και ας αντικρίσουμε ο καθένας μας, ο ΚΑΘΕΝΑΣ μας, έναν ...ξένο. Έναν ξένο… που του λείπουν οι άνθρωποι του, οι λέξεις τους, οι λιακάδες του, οι βροχές του, οι μυρωδιές του, η Πατρίδα του. Ο καθένας μας, όταν ακούει την λέξη λαθρομετανάστης, ας φέρει στα μάτια του, έναν …μόνο έναν απελπισμένο, ανασφαλή, απίστευτα φοβισμένο, έρμαιο πληροφοριών και παραπληροφοριών, μαφιοζων, κοινοτήτων και εμπόρων.
Ας πούμε καθαρά και ξάστερα ότι ...σήμερα, ΣΗΜΕΡΑ που μιλάμε,

• μειώνω την εισροή, σημαίνει: τους αφήνω να πνίγουν στην θάλασσα,
  
• σταθμοί υποδοχής μεταναστών σημαίνει: γκετοποιημένες φυλακές για ένα χρόνο, και ...μετά βλέπουμε, θα έχουν περάσει και οι εθνικές εκλογές
  
• επαναπροώθηση σημαίνει: ξαναστέλνω τον κολασμένο, πίσω στην κόλαση του. Δεν θα πάει, ή θα ξαναέρθει. Οι μόνοι που τρελαίνονται από την χαρά τους, με αυτό το σενάριο, είναι οι δουλέμποροι.

Μπορούμε να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε, αλλά για μια φορά, για μια μοναδική φορά, αυτή η άθλια υποκριτική κοινωνία ας ξέρει για ποιο πράγμα μιλάει. Όχι με ωραιοποιήσεις, όχι με στρογγυλέματα, όχι κρύβοντας ακομα μια φορά, την βρωμιά της υποκρισίας μας που σημερα την λέμε πολιτική ορθοτητα, κάτω από το χαλί.
Ας βάλουμε καλά μέσα στο μυαλό μας ότι προφανείς λύσεις πέρα από τις γνωστές ναζιστικές, δεν υπάρχουν. Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης... απλά μπορεί κατά περιόδους να οξύνεται ή να αμβλύνεται, και απλά στα πλαίσια των ανθρωπιστικών κατακτήσεων τόσων αιώνων, μπορούμε στοιχειωδώς να το διαχειριστούμε. Αλλά ...όχι τσιτάτα... όχι λαθρομετανάστευση, όχι λαθρομετανάστες. Ένας. Ένας άνθρωπος. Ένας ξένος. Ένας....

Η Γυριστρουλα στον κήπο με ...το ελατάκι μου

Πρέπει να ήταν γύρω στα τρία μου χρόνια, που στον κήπο του σπιτιού μας φυτεύτηκε ένα ελατάκι. Με αυτό το μικρό δεντράκι μεγαλώναμε μαζί. Μάλιστα παραβγαιναμε στο ύψος. Θυμάμαι πολύ καλά, ότι το δέλεαρ, για να φαω ήταν ότι έτσι, θα το περάσω σε ύψος. Έτσι θα μεγαλώσω, θα ψηλώσω πιο πολύ από αυτό.

Χαμένος κόπος...

Εγώ έτρωγα, τα κατάπινα σαν χάπι, τα σιχαμερά ψάρια, τις άθλιες φακές, και τις αηδιαστικές μπανάνες, αλλά αυτό καταναλώνοντας ελάχιστο νεράκι, με περνούσε πάντα σε ύψος.
Κάποτε κατάλαβα ότι η «κόντρα» μου με το ελατάκι ήταν καταδικασμένη, χαμενη από χέρι, γιατί το έλατο δεν ήταν ο σύντροφος μου, ήταν ο εχθρός. Το έλατο ήταν ...κάτι σαν το «πρέπει» μου. Μεγάλωνε, θέριευε, ψήλωνε, πιο πολύ, πιο γρήγορα από εμένα. Κι όταν εγώ σταμάτησα να ψηλώνω... αυτό συνέχισε και ...συνεχίζει...
Κάθε φορά που πάω στο πατρικό μου, κάθε φορά που περνάω δίπλα του, κάθε φορά που με χαιρετάει μάλλον ειρωνικά, ξέρω ότι τα «πρέπει» μου, θα είναι πάντα εκεί και θα ειναι πιο ψηλά από το ...μπόι μου.

Ένα από τα πιο καταναγκαστικά «πρέπει» των παιδικών μου χρόνων ήταν η ...ευγένεια. Δεν έχει καμία σημασία τι σκέφτεσαι, τι νοιώθεις, σημασία έχει τι θα πεις, τι θα εκφράσεις.
Το δεύτερο «πρέπει» μου ήταν η ...καλοσύνη.

Και ωραία, ας πούμε ότι η ευγένεια, το καθώς πρέπει, το savoir faire, έχει σε κάθε εποχή, σε κάθε περιβάλλον, κανόνες, κώδικες συμπεριφοράς, εύκολο να τους μάθεις, εύκολο να τους αποστηθίσεις, και ...σχετικά εύκολο να τους τηρείς. Θέμα απόφασης, θέμα συνηθείας, θέμα ...ευκολίας.

Αλλά η καλοσύνη; Γιατί αν το savoir faire είναι ...το έξω, το savoir vivre, είναι το μέσα. Αν το συνειδητό σου μπορείς να το ελέγξεις, το ασυνείδητο...θα είναι εκεί, να σε διαφεντεύει. Καταπιεστικό, τυραννικό, αχαλίνωτο, πεδίο μάχης, μαρμαρένιο αλώνι, που θα κονταροχτυπιούνται, θα μονομαχούν, πάντα ο φόβος και η γενναιότητα. Ποιος κερδίζει; ..........................
Μα εγώ ήθελα, πίστευα τότε... ότι μπορώ να μεγαλώσω πιο πολύ από το ελατάκι μου. Μπορώ να ψηλώσω πιο πολύ από τα «πρέπει» μου. Τα «πρέπει» της ... «καλοσύνης» μου...

Δεν ξέρω πως, δεν ξέρω πότε, δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω αν ήταν σωστό ή λάθος, και όχι ...δεν έπιανε πάντα. Αλλά κάποια στιγμή, συνειδητοποίησα ή ...όχι μεγάλη λέξη το «συνειδητοποίησα», απλά... με βόλεψε να πιστέψω, με βόλεψε για να μπορέσω να κάνω το savoir faire μου και savoir vivre μου, να δώσω έναν ορισμό, έναν μποσουλα, για την καλοσύνη. Και «Καλό είναι ότι συμφέρει, ότι ειναι ωφελιμο»...
Ότι μπορεί να συμφέρει, να μου ειναι ωφελιμο, όχι άμεσα, όχι βραχυπρόθεσμα, όχι μόνη μου.

Τα κριτήρια, οι παράμετροι, της «καλοσύνης» μου, ...τι βαρύγδουπη λέξη η Ηθική, πόσους ορισμούς και πόσες ερμηνείες έχει... όχι, όχι της Ηθικής μου, απλά της «καλοσύνης» μου, ήταν το συμφέρον, ο χρόνος, και το ότι μου ήταν αδύνατον να ζήσω μόνη μου. Ήξερα ότι πρέπει να ζήσω, να συνυπάρξω, να μοιραστώ, να δημιουργήσω, να γκρεμίσω, μαζί με τον...Άλλον. Ναι με αυτόν τον ...Ξένο.

Γιατί ο ..Άλλος, θα είναι πάντα ...Ξένος. Απέναντι μου, αλλά πάντα μαζί μου. Ο Ξένος ...θα αλλάζει, ο Ξένος θα αλλάζει πάντα πρόσωπα και προσωπεία. Αλλά καταδικασμένοι εμείς, να πορευτούμε μαζί, με τον ...Ξένο και τους Ξένους μας. Οι γονεις, τα παιδια, οι φίλοι, οι εραστες, οι συνεργατες, οι ανταγωνιστές, οι όμοιοι, οι παραταιροι. Ο ...Ξενος.
Όσο ο Ξένος, μου έμοιαζε, τόσο παραμυθιαζομουνα ότι είχα λιγότερα βήματα να κάνω.. ήταν περισσότερο σύμμαχος, λιγότερο εχθρός. Για ψεύτικες στιγμές... φτιάχναμε ψεύτικα «εμείς», και βάζαμε άλλους Ξένους απέναντι μας. Αλλά δεν ήταν ποτέ έτσι. Ο Ξένος ήταν πάντα ...ο Άλλος...

Η «καλοσύνη» μου, αφάνταστα ωφελιμιστική... Όχι μάλλον, η "καλοσύνη" μου, χρησιμη. Η «καλοσύνη» μου αφάνταστα μετρήσιμη, η «καλοσύνη» μου, όπλο. Το όπλο μου για να συμβιβάσω τα ασυμβίβαστα. Την αρπακτικότητα μου, την ανάγκη μου να διαφέρω, την ανάγκη μου να μοιάζω, την ανάγκη μου να είμαι στον κύκλο αλλά και την αναγκη μου να ειμαι εξω απο αυτόν, το μεγάλο εγώ μου στον μικρό αυτό κόσμο, όλα αυτά που μια λέξη λέμε ΦΟΒΟ. Και αυτός ο φόβος να πολεμαει με την ανάγκη μου, ναι η γενναιότητα είναι η γλυκιά λέξη της ανάγκης, να συνυπάρχω.

Και τα κατάφερα;;;; Όχι. Υπήρξα «κακιά» πολύ περισσότερες φορές από όσες μπορώ, θέλω να μετρήσω και να θυμάμαι. Έχασα, νικήθηκα, πλήρωσα, και πληρώνω, πολλές φορές, όσες φορές, ο φόβος μου υπήρξε ισχυρότερος από την ανάγκη μου.

Το έλατο μου, πάντα πιο ψηλό από μένα. Ο φόβος πάντα πιο ισχυρός από την γενναιότητα. Το κοντινό σήμερα, πιο ισχυρό από άγνωστο αύριο. Εγώ πιο μεγάλη από το ...τείχος των Άλλων. Ο Άλλος ...πάντα Ξένος. Ο άλλος πάντα εξόριστος, στον κόσμο μου. Ο Άλλος πάντα φυγάς από τον μικρόκοσμο μου.
Στην μάχη για την ωφέλιμη «καλοσύνη» μου, ο μόνος σύμμαχος η εύκολη ευγένεια μου. Κώδικες...απλά για να μην δείξω τον φόβο μου. Κώδικες για να συνυπάρξω με τον Άλλον, που χρειάζομαι, αλλά θα φοβάμαι πάντα. Τον Ξένο...

Μη μπήγεις καρφί στον τοίχο,
Ρίξε το σακάκι σου στην καρέκλα
Γιατί να προβλέψεις για τέσσερις μέρες
Αύριο ξανάρχεσαι.

Μπερτολντ Μπρεχτ, «Διάλογοι εξορίστων»

Μεγάλη ή...πολύ μικρή λέξη ο Ρατσισμός Γυριστρούλα μου...
Ο Φόβος... η μοναξιά του εγώ... που ψάχνει σε ένα ψεύτικο εμείς ...να κάνει πόλεμο με ένα ψεύτικο εσείς... Και ο φόβος... αρχέγονος. Ποσο συχνά τυφλωνει ο φόβος, την αναγκη που την φωναζουμε χαιδευτικά ...γενναιότητα

Σχολιαστή, σε ευχαριστώ απο καρδιάς. Η τιμη που μου κάνεις ειναι πραγματικά πολύ μεγάλη.

Δικτατορίες... υπάρχουν παντού

Αυτό το τόσο λευκό στα κατάμαυρα μάτια σου. Με κοίταξες εξεταστικά από την πρώτη στιγμή. Άργησα να καταλάβω ότι μιλάς Ελληνικά. Ίσως είπα και κάτι περισσότερο ...προκλητικό από όσο έπρεπε. Αλλά μου είπες «ευχαριστώ»...

Να δεις θάλασσα, ήρεμη θάλασσα, μου είπες. Πάμε, σου είπα. Όχι, δεν θα σε πάω από την Αττική οδό, θα πάμε από την παραλιακή.
Χαμογελάω...Όχι, γιατί να σε φοβηθώ;
Δύσκολο να μιλήσουμε. Κάποια στιγμή, παραιτηθήκαμε και οι δυο, από την προσπάθεια. Και τι να πούμε; Δεν ξερεις τίποτα, ξέρω ελάχιστα, τα ξερουμε όλα.

Χαμογελάω... Γιατί με κοιτάς; Χαμογελάς...Ανασηκώνεις τους ώμους... Ναι, ας μην πούμε τίποτα...
Εγώ δεν μπορώ να μείνω εδώ απόψε. Μείνε εσύ, θα έρθω αύριο να σε πάρω... Καληνύχτα...

Ακόμα στη βεράντα; Δεν κοιμάσαι; Ναι ξαναγύρισα... Θα μείνω και εγώ απόψε εδω... Αύριο το πρωι θα φύγουμε μαζί... Αυριο, θα γυρίσουμε, και εσύ και εγώ, πάλι πίσω, στις ζωές μας... Απόψε όμως, η θάλασσα θα είναι ήρεμη, και για τις δυο μας... Ναι, έτσι λένε, η θάλασσα ειναι ...μία. Όχι, απόψε δεν φοβάμαι... Σε παρακαλώ, σε παρακαλώ πολύ, μη φοβάσαι και εσύ αποψε...
Απόψε, άσε ανοιχτή την μπαλκονοπορτα... κοίτα απέναντι ... Το λένε Μακρόνησο... Όχι, δεν μένει πια κανείς εκεί

Ιούνιος 2006

72,3%

Το πράγμα φαινόταν εδώ και καιρό...
Ξαφνικά τα κοράκια της δημοσιογραφίας ανακάλυψαν το ιστορικό κέντρο της ...διαμαντόπετρας...

Ξαφνικά μάθαμε για τον Αγιο Παντελεημονα...
Ξαφνικά η Πάτρα ανακάλυψε τους Αφγανούς...
Ξαφνικά ...οργανισμοί δημιουργούνται, ξέρετε τώρα από αυτούς τους ...αποτελεσματικούς Κρατικούς ή ακόμα χειρότερα τους έχοντες σχέση με αυτήν την βρωμερή, ανοιχτή πληγή της Ελληνικής τοπικής αυτοδιοίκησης...
Ξαφνικά νούμερα πετάγονται στον αέρα... για 1.000.000, για 2.000.000 για 800.000 "λαθρομετανάστες" για... ότι τρομοκρατεί περισσότερο...

Και έρχεται και το κερασάκι... 72,3% των «Ελλήνων», ζητάει να υπάρξει «λύση» στο πρόβλημα των μεταναστών... και μάλιστα ...των λαθρομεταναστών... Και ποια είναι η λύση που ζητούν τα ¾ των Ελληνων; Ταχείες απελάσεις....
Και σαν έτοιμος από καιρό...ο Μαρκογιαννάκης... φέρνει στο τραπέζι τις απελάσεις... γιατί ....ότι θέλει το ακροατήριο... ότι θέλει η αρένα....

Στην πράξη δεν υπάρχουν λαθρομετανάστες στην Ελλάδα ...μιας που αυτό το δικό μας Κράτος, η δική μας Πολιτεία, Εμείς... αποφασίσαμε να ΜΗΝ έχουμε νόμιμους μετανάστες.
Τους πετάξαμε το ξεροκόμματο μιας ημινομιμης άδειας παραμονής, μιας ημινομιμης άδειας εργασίας, που μπορεί πάντα να τους τρομοκρατεί, που μπορεί να τους έχει πάντα υποχείριο, χωρίς δικαιώματα, χωρίς προστασία, χωρίς τα ουσιώδη....

«Χειρουργείο κατόπιν προκαταβολής

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ του υπουργείου Υγείας ορίζει ότι κανένας ασθενής δεν θα μεταφέρεται στο χειρουργείο χωρίς να καλύπτεται από ασφαλιστικό φορέα ή χωρίς να έχει προκαταβάλει το 50% του πιθανολογούμενου κόστους υλικών και νοσηλείας του, εκτός κι αν ο υπεύθυνος γιατρός δικαιολογήσει εγγράφως τους λόγους του κατεπείγοντος περιστατικού και του κινδύνου που διατρέχει ο ασθενής (απώλεια της ζωής του) σε περίπτωση που δεν γίνει η επέμβαση.» Ελλάδα 2009.

Και ...ξαφνικά ...δική μας είναι η Πατρίδα ρε αδερφέ...δεν γουστάρουμε...δεν τους θέλουμε...έξω ρε!!!!!!!!!

Σιγά που θα αποδεχτούμε ότι από το 1990, ο δείκτης ευημερίας μας στηρίζεται ακριβώς σε αυτούς τους μετανάστες... Ναι, στους ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.

Αγοράσαμε με ψιχουλα, την θαλπωρή και την φροντίδα για τους ηλικιωμένους και τα παιδιά μας, από στρατιές γυναικών απο την Ανατολική Ευρώπη, που εγκατελειψαν τα ανημπορα μελη των δικών τους οικογενειών...
Ας σκεφτούμε όλα αυτούς τους γέροντες που θα κατεκλυζαν τα αθλια νοσοκομεία και άσυλα... παρκαρισμένοι απο τους Ελληναράδες για να πεθάνουν.

Έπρεπε η κ. Κούνεβα να μας πει ποιος καθαρίζει τα δημόσια και ιδιωτικά κτιρια; Τα υπουργεία, τα νοσοκομεία, τα τραίνα, τα γραφεια, τα σπίτια;

Κανείς μας δεν ξέρει ποιος συντηρεί αυτήν την υποτυπώδη ελληνική αγροτική παραγωγή;
Τα κηπευτικά του Μαραθώνα, τα ροδάκινα της Δυτικής Μακεδονία, τα πορτοκάλια στην Αργολίδα, αυτά τα φτηνά ανασφάλιστα εργατικά χέρια από το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές δεν τα καλλιεργούν;
Ας φανταστούμε τις τιμές των αγροτικών προϊόντων χωρίς τα φτηνά και συχνά ανασφάλιστα χέρια...

Ας φανταστούμε το ακόμα ελλειμματικότερο ισοζύγιο των ασφαλιστικών ταμείων ανάμεσα στην γερασμένη Ελλάδα που συνταξιοδοτείται και τα δάκρυα των 50χρονων εργαζομένων που κλαινε και αγανακτούν για το «κεκτημένο» δικαιωμα στην συνταξη τους στα 20 και 25 χρόνια ασφαλούς εργασίας γραφείου και τις "παρηγορεί"...αγωνιστικά, η ΑΔΕΔΥ με έναν άκρατο λαικισμό, που μου γυρίζει (επικινδυνα) το μάτι...

Δεν χρειάζεται ρε Ελληναράδες να είμαστε αναλυτές για να καταλάβουμε την επιδεινωση σε όλους τους δείκτες της ελληνικής οικονομίας, αν οι μετανάστες έφευγαν;
Τι θα γινόταν με την κατανάλωση, τι θα γινόταν με την απασχόληση ακριβώς επειδή θα χάνονταν δραστηριότητες που στηρίζουν τα φτηνά εργατικά τους χέρια. Τι θα συνέβαινε με τα σχολεία και τις θέσεις των εκπαιδευτικών, αν έφευγαν με τα παιδιά τους....

Οι μετανάστες είναι κομματι μας, κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, αυτής της θλιβερής κοινωνίας που το 72,3% της...χόρτασε ψωμί και θέλει να τους απελάσει...
Αυτής της κοινωνίας που κλαίει με τις ειδήσεις και τα ντοκιμαντέρ και έχει βρει τους κακούς, τους αποδιοπομπαίους.
Αυτής της βρωμερής και τρισάθλιας κοινωνίας που αγανακτεί με την εγκληματικότητα των ..ξένων. Λες και δεν είναι νομοτελειακό ότι η περιθωριοποίηση, η γκετοποιηση, θα έχει σαν αποτέλεσμα την παραβατικότητα και την εγκληματικότητα. Λες και η εγκληματικότητα είναι γονιδιακή....

Λες και όλες αυτές οι δραστηριότητες της εμπορίας ναρκωτικών και της εμπορίας γυναικών δεν είναι παγκοσμιοποιημένες και η διείσδυση τους στην Ελλάδα δεν θα γινόταν ανεξάρτητα από την ύπαρξη μεταναστών ή όχι.

Λες και τα δακρύβρεχτα περί παγκοσμιοποιησης θα την ακυρώσουν. Λες και θέλουμε να την ακυρώσουν....

Λες και αν τα εμβάσματα αυτών των ανθρώπων σταματήσουν, προς τις χώρες καταγωγής τους, δεν θα κατακλυσθούν οι ανεπτυγμένες χώρες από κύματα απελπισμένων μεταναστών;

Λες και δεν είναι ο απόλυτος φασισμός των αναρχοαυτόνομων κουκουλοφόρων, που είμαστε έτοιμοι να δικιολογήσουμε, αυτής της τιμημένης πλατείας Εξαρχείων, να ξωπετάξουν απο την καθαρόαιμη «αριστερή» πλατείας τους, τους άρρωστους τοξικοεξαρτημένους, αντί να τους προστατέψουν;
Λες και είναι λογικό να κλείνουν τα μάτια οι οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στο ιστορικό κέντρο για την προστασία των κοινοτήτων, ότι δήθεν ...είναι έξω απο την κουλτουρα των μαυρων να πουλάνε ναρκωτικά, αντί να έχουμε το θάρρος να πουμε, ότι ναι προφανώς πουλάνε και ναρκωτικά και γυναικες, οι δραστηριοτητες τους δεν σταματανε στην πωληση κλεμένων κινητών και ποδηλάτων...αλλά ότι η Δ' Μονάδα του ΟΚΑΝΑ βρέθηκε στην Πλατεία Θεάτρου, ανακατεύοντας το μπαρούτι με την φωτιά, γιατί βέβαια ...δεν την θέλαμε ο καθένας μας στην γειτονιά του....

Όσο μας βολεύει οι μετανάστες να κρατούνται σε κατάσταση ημιπαρανομίας ασφαλώς και θα στήνεται ένα δίχτυ παρανομίας, συναλλαγής και διαφθοράς γύρω από αυτούς.

Ας βάλουμε καλά μέσα στο κεφάλι μας ότι το Κράτος Δικαίου, το Κράτος Πρόνοιας, το Κοινωνικό Κράτος αφορά ΟΛΗ την Ελληνική κοινωνία. Και οι μετανάστες μας είναι ένα μεγάλο κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας, και η προσωπική μου γνώμη είναι ότι είναι και το πιο δυνατό, και το λιγότερο διεφθαρμένο.
Ας μπουν επιτέλους τα θεμέλια για έναν χάρτη δικαιωμάτων των μεταναστών, που θα σεβαστούμε όλοι. Και το Κράτος και η αστυνομία και οι επιχειρήσεις.

Προφανώς η ελληνική κοινωνία βολεύεται να αναμασά την ...γλυκανάλατη, τζάμπα έννοια της Ηθικής... αλλά η Ηθική πάνω από όλα είναι κοινωνικά χρήσιμη.

Ο ηρωισμός της σοβαρότητας

Τον Σεπτέμβρη του 2005 πέρασε στα ψιλά μια είδηση.

Είκοσι μετανάστες από βαλκανικές χώρες δούλευαν εσώκλειστοι σε ειδικά διαμορφωμένα υπόγεια σε βιομηχανία της Θεσσαλονίκης. Οι 20 αλλοδαποί ήταν κλειδωμένοι επί 20 μέρες στα μπουντρούμια της βιομηχανίας και εκεί δούλευαν, εκεί έτρωγαν, εκεί κοιμόντουσαν...

Πως θα περίμενε κανείς να τοποθετηθεί ο ΣΒΒΕ (Σύνδεσμος Βιομηχάνων Β. Ελλάδας) για το γεγονός;;;
Υποθέτουμε ...με αποτροπιασμό. Και όμως ...Όχι...
Λίγα 24ωρα, μετά από την είδηση που πέρασε...από το αστυνομικό ρεπορτάζ και όχι απο το πολιτικό, μετά τα τς, τς, τς, όλων μας, μετά από την μη αντίδραση της ΓΣΕΕ και του εργατικού Κέντρου, ο Πρόεδρος κ. Μυλωνάς, από την επίσημη έδρα του (ΣΒΒΕ) αυτή τη φορά, πρότεινε στην Κυβέρνηση την διαμόρφωση κατά μήκος των συνόρων «ζωνών ελεύθερων συναλλαγών» όπου θα εργάζονται πολίτες από τη Βουλγαρία, την Αλβανία και την FYROM, με το δικό τους μισθολογικό και ασφαλιστικό καθεστώς, οι οποίοι και θα μπαινοβγαίνουν κάθε μέρα στη χώρα....
Και αυτή ήταν η «έσχατη λύση» για να μην «υποχρεωθούν» να μεταφέρουν τα εργοστάσιά τους σε άλλες βαλκανικές χώρες....

Αυτό το μεγαλοπνοο σχεδιο του κ. Μυλωνά, με το βαρύγδουπο όνομα, αν το δούμε με στοιχεία, με νούμερα, με αριθμούς ...σήμαινε κάτι πολύ απλό.... όταν στην Ελλάδα η Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, έδινε 591 Ευρώ, η Eurostat έδινε για την Βουλγαρία 77 ευρώ, για το Fyrom 68, και γα την Αλβανία 59.

Με άλλα λόγια, αυτό που στην ουσία έκανε παράνομα το κύκλωμα των λαθρεμπόρων στα υπόγεια της Θεσσαλονίκης, οι ευυπόληπτοι κύριοι του ΣΒΒΕ ήθελαν να το μετατρέψουν σε επίσημο εργασιακό καθεστώς στις «ελεύθερες» ζώνες τους.

Αυτό που χρόνια τώρα γίνεται στα σκοτεινά αμπάρια της φρίκης που μεταφέρουν το πιο απάνθρωπο φορτίο για να το πετάξουν στις φάμπρικες, στις τουριστικές μονάδες, στα εργοτάξια των …πολιτισμένων χωρών για να δουλέψει χωρίς ασφάλιση, χωρίς συμβάσεις, χωρίς όρους και χωρίς όρια, οι Έλληνες βιομήχανοι της Β.Ελλαδας, αυτοί με τους ΜεγαΑλεξανδρους και τις Μακεδονίες, ήθελαν να το βγάλουν στο φως της μέρας, να «νομιμοποιήσουν» το σκλαβοπάζαρο....

Αλλά το καλύτερο ήταν άλλο....Αρνούνταν να αναλάβουν την σίτιση και την στέγαση των σύγχρονων «μπαρμπαθωμάδων». Τους ήθελαν να μπαινοβγαίνουν, να τους στέλνουν από εκεί που ήρθαν για να τρώνε και να κοιμούνται με 77, τα 68, και τα 59 ευρώ το μήνα στην τσέπη, αφού στη χώρα μας αυτά τα χρήματα φτάνουν δεν φτάνουν σε μια εργατική οικογένεια για τα ελάχιστα ψώνια μιας εβδομάδας στο σούπερ μάρκετ...
Ετσι για να θυμόμαστε και να μην πέφτουμε απο τα σύννεφα...

Αλλά επειδή σε αυτήν την χώρα κάποτε πρέπει να διακρίνουμε και όχι να τσουβαλιάζουμε, θα πρέπει επίσης να πούμε, ότι ο μονος που αντέδρασε δυναμικά, απο τους κοινωνικούς εταίρους ήταν ο ΣΕΒ. Όχι, η ΓΣΕΕ, όχι... Αυτή μέσα στην γνωστή μακαριότητα της....έβγαλε ένα δελτίο τύπου, ....καταδικάζοντας... Ο ΣΕΒ, αντέδρασε δυναμικά, και το σχέδιο....πήγε στις καλένδες... επισήμως βέβαια, νομοθετικά βέβαια, γιατί στην πράξη, το αστυνομικό δελτίο...συνέχιζε να καταγράφει.
Τότε ειπώθηκε ότι ο ΣΕΒ, αντέδρασε γιατί το θεώρησε αθέμιτο τον ανταγωνισμό στο εργατικό κόστος... Πιθανότατα.... Αλλά δεν έκανα ποτέ δίκη προθέσεων και δεν θα κάνω τώρα.
Θα θεωρήσω τον ΣΕΒ, απλά ευφυέστερο... και δεν θα παραλείψω να πω, ότι παρά τις κραυγές του τρομερού παιδιού του ΕΒΕΑ, του κ. Μιχαλου, για την καταστρατήγηση της διετούς συλλογικής σύμβασης (που δίνει 6% μέσα στην διετία), ο ΣΕΒ τιμάει ακόμα την υπογραφή του. Αυτήν τη στιγμή... Μέχρι αυτήν την στιγμή.

Η Cynical, απηύθυνε έκκληση στον Παλαιοκώστα, ζητώντας του να επιστρέψει τα χρήματα των λύτρων από την απαγωγή Μυλωνά, στους χειμαζόμενους εργαζόμενους του.

Δεν θα το κάνει Cynical. Και δεν θα το κάνει γιατί είναι απλά ...σοβαρός. Γιατί ο Παλαιοκώστας έχει το προτέρημα που λείπει τόσο πολύ από την ελληνική κοινωνία....την σοβαρότητα.
Και η σοβαρότητα σήμερα είναι μια μορφή ηρωισμού.

Όταν ο Παλαιοκώστας απέδρασε, ο ...αναρμόδιος Υπουργός Τουρισμού δήλωσε αυτάρεσκα στην τηλεόραση πως επιτέλους πρέπει να εφαρμόζεται η νομοθεσία. Λες και ευθύνη για την εφαρμογή της νομοθεσίας δεν την έχει η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει ο υπουργός....

Αλλά το καλύτερο ήταν όταν βγήκε άλλος ο Αναπληρωτής...της Δημόσια Ταξης να μας πει, με το βαρυσήμαντο, βαρύγδουπο και βλοσυρό του ύφος πως είναι βέβαιος ότι «η κοινωνία θα τους απομονώσει και θα τους καταδικάσει».

Να σας πω, ήθελα να τον ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη που μας δείχνει...γιατί σκεφτείτε συχωριανοί να χάσει η Κυβέρνηση την εμπιστοσύνη της στην κοινωνία...και η κοινωνία να πρέπει να παραιτηθεί ή η κυβέρνηση να αναγκαστεί να εκλέξει μια άλλη κοινωνία για να μπορεί να κυβερνήσει κατά το δοκούν;

Φοβερό δεν θα ήταν να βρεθούμε στον δρόμο από τη μια μέρα στην άλλη;;;;

Σε καιρούς λιγότερο δύσκολους, τότε που πιστεύαμε όλοι πως θα τη βγάλουμε διότι η πραγματικότητα δεν θα μας έπαιρνε είδηση, επιλέξαμε να μας κυβερνούν τα φαντασματα των δελτίων των 8.
Και ξέρετε.... δεν έχουμε δικτατορία... Δεν κατέβηκαν με τα τανκς οι κυβερνώντες, ΕΜΕΙΣ τους επιλέξαμε. Και ακόμα χειρότερα εμείς τους αφήσαμε να λειτουργούν σαν τοποτηρητές μιας τυπολατρικής γραφειοκρατίας.

Και πραγματικά αναρωτήθηκα τότε, γιατί αυτή η κοινωνία χειροκρότησε τον Παλαιοκώστα;

Και όσο περνάει ο καιρός, όσο μας ακούω να συζητάμε για την ...νομιμότητα ή όχι της κουκούλας, καταλαβαίνω ακόμα καλύτερα γιατί μας εντυπωσίασε ο Παλαιοκώστας, γιατί χειροκροτήσαμε τον ληστή Παλαιοκώστα.

Γιατί καλά κρυμμένο μέσα μας υπάρχει αυτό που ξεχωρίζει τον άνομο από τον παράνομο.
Μια άνομη κοινωνία.... χαζεύει τον παράνομο.

Χαζεύουμε ότι ο Παλαιοκώστας ποτέ δεν «έκανε την πάπια».

Δεν είπε ότι δεν ευθύνεται για τις πράξεις για τις οποίες ευθύνεται, δεν ζήτησε έλεος, ούτε ισχυρίστηκε πως έχει το δικαίωμα να κλέβει γιατί ζούμε σε δημοκρατικό καθεστώς, και κατά συνέπεια κανείς ....κατασταλτικός μηχανισμός δεν δικαιούται να τον εμποδίσει να κλέβει.

Ανέλαβε την ευθύνη των πράξεών του όπως και ήταν έτοιμος να υποστεί τις συνέπειες των πράξεών του.

Από κανέναν δεν ζήτησε να του συμπαρασταθεί για να ζητήσει την απελευθέρωσή του.

Έγκλειστος στον Κορυδαλλό άσκησε το ηθικό δικαίωμα κάθε φυλακισμένου. Επεδίωξε να αποδράσει και το πέτυχε, δύο φορές μάλιστα.

Ο Παλαιοκώστας ενσαρκώνει τη διαφορά ανάμεσα στην παρανομία και την ανομία. Ο παράνομος έχει συνείδηση ότι παραβαίνει τον νόμο και είναι έτοιμος να αναλάβει την ευθύνη των συνεπειών του.

Τελικά...είναι ίσως ο μόνος που αναγνωρίζει τους Κανόνες και τον Νόμο.... σε αυτήν την χώρα.

Αυτός όμως που ζει σε καθεστώς ανομίας, απλώς δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη κανενός νόμου. Τα μόνα όρια που αναγνωρίζει είναι τα όρια της δικής του ύπαρξης, και αναζητάει απλά δικαιολογίες..... Και ...το χειρότερο η άνομη κοινωνία, τις παραχωρεί...

Ο παράνομος αναγνωρίζει την ύπαρξη της κοινωνικής αξίας. Και γι΄ αυτό έχει κι ο ίδιος τη δική του ιδιαίτερη κοινωνική αξία. Αυτός που ζει όμως σε καθεστώς ανομίας δεν έχει άλλη αξία από τον εαυτό του.

Ζήτησε ποτέ άσυλο ο Παλαιοκώστας, όπως οι τρακαδόροι της βίας που οχυρώνονται στα πανεπιστήμια; Ποτέ.

Ο Παλαιοκώστας, συχωριανοί, μας θύμισε ότι η πραγματικότητα υπάρχει.
Ο Παλαιοκώστας μας θύμισε πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που σέβονται την ανθρώπινη ζωή και αναγνωρίζουν πως η κλοπή της ιδιοκτησίας είναι πράξη παράνομη της οποίας την ευθύνη αναλαμβάνουν.
Ο Παλαιοκώστας μας θύμισε πως υπάρχουν όρια στη συμπεριφορά τα οποία τα αναγνωρίζουν ακόμη και όσοι τα παραβιάζουν.
Ο Παλαιοκώστας δεν κρύφτηκε πίσω από καμία κουκούλα.

Ψάχνουμε να ψαρέψουμε εύκολους ήρωες;;;
Πιθανά να χρωστάμε ευγνωμοσύνη στον Παλαιοκώστα γιατί μας ξαναθύμισε σε αυτούς τους τόσο άνυδρους καιρούς, πως υπάρχουν ακόμη ανάμεσά μας άνθρωποι που ξέρουν να υπερασπίζονται τη σοβαρότητά τους.

Και τελικά η σοβαρότητα...είναι μια μορφή ηρωισμού...