Μην πυροβολείτε την Κατερίνα. Μπορεί να το κάνει και μόνη της...

Τι να φοβήθηκα περισσότερο στη ζωή μου; Το θάνατο, είναι η εύκολη απάντηση. Αλλά όχι, δεν είναι η σωστή.
Ο θάνατος είναι βεβαιότητα, τον κουβαλάς από την ώρα που κάποιος σου κόβει τον ομφάλιο λώρο και σε πετάει έξω απο την γαλήνη της μήτρας, συμφιλιώνεσαι μαζί του, τον βάζεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου και κάνεις αμέτρητες πρόβες φορώντας το προστατευτικό κουκούλι του, .....στον ύπνο σου.

Πίνοντας χθες το βράδυ το κρασί μου και κοιτάζοντας τον κόσμο μέσα από την οθόνη του υπολογιστή μου, ξαφνικά με περιέλουσε ένας απροσμέτρητος φόβος, ξαφνικά θυμήθηκα τι με φόβιζε πάντα ανεξέλεγκτα, τι με έκανε να σπαρταράω από τον πανικό. Ε, λοιπόν αυτό ήταν, με τρέλαινε από τον φόβο, το να είμαι ο Γιόζεφ Κ.

Ποιος πατέρας, έναν καυτό νωχελικό εφηβικό Αύγουστο, δίνει στη κόρη του την Δίκη και της λέει «διάβασε την στον ήλιο, τέλειωσε το μέσα στο καλοκαίρι, αλλά ...τελείωσε το». Ο δικός ΜΟΥ.

Με στοίχειωσε ο Γιοζεφ Κ. Πολλές φορές εκείνον τον λαμπερό καυτό Αύγουστο θέλησα να του γυρίσω την πλάτη, να τον εγκαταλείψω, στο σκοτεινό δικαστήριο του, στους ανακριτές και στους δικαστές του, στους ...φίλους και στους ψεύτικους «υπερασπιστές» του, κι αν δεν ήμουν τόσο ερωτευμένη με τον υπέροχο πατέρα μου, κι αν τότε δεν πίστευα ΑΚΡΑΔΑΝΤΑ ότι οι υπέροχοι άνδρες δεν κάνουν ποτέ λάθος,- αναθεώρησα πολλές φορές αυτό μου το ...δόγμα αλλά αργότερα και ΠΟΤΕ για τον πατέρα μου-δεν θα είχα φτάσει ποτέ στην ανακουφιστική μαχαιριά στο στήθος του.

Χθες το βράδυ να με κατακλύζουν εικόνες μαθητών που προσπαθούσαν να μιμηθούν στρατιωτικούς σχηματισμούς, σημαίες πάνινες, πλαστικές, νάιλον να κυματίζουν στα χέρια των ...αρίστων μαθητών, παιδιών και εφήβων ομοιόμορφα ντυμένων, να χαιρετούν τις ...αρχές του τόπου, τους δημαρχαίους και τους παπάδες, ταμπούρλα και εμβατήρια να κόβουν τους ήχους της πόλης.

Χθες το βράδυ να με κατακλύζουν εικόνες από ανθρωποειδή φασιστόμουτρα που γαζώνουν με 100 σφαίρες ανθρώπους. Ανθρώπους που κάποιοι απο αυτούς, μόλις τέλειωσαν την βάρδια τους και πάνε σπίτι τους... Πάνε να φάνε, να αγκαλιάσουν τον εραστή ή τα παιδιά τους, και κάποιοι άλλοι μόλις άφησαν τους φίλους και την οικογένεια τους και πάνε να πιάσουν την ...βάρδια.

Χθες το βράδυ να με κατακλύζουν εικόνες από υστεριαζομένους ναπολέοντες που βάζουν στοιχήματα με τρομοκράτες από τηλεοράσεως

Χθες το βράδυ να με κατακλύζουν εικόνες από μια αμήχανη κοινωνία που γλύφει, πιπιλάει την καραμέλα του τρόμου, της φρίκης της, αλλά και της αποστασιοποίησης της.

Χθες το βράδυ να με κατακλύζουν εικόνες από κελεύσματα για συγκεντρώσεις, για διαδηλώσεις, για πορείες, για περιφρουρήσεις, για ...τον δρόμο. Η αριστερά να φωναζει πάμε να καταγγειλουμε την προβοκάτσια στον μονο τοπο που ξερουμε ...στον δρόμο και οι αστυνομικοί μαζί με τον Καμένο και τον Βορίδη να φωνάζουν «πότε αυτή η κοινωνία θα φωνάξει και για τα δικά μας θύματα;»

Χθες το βράδυ να με κατακλύζουν εικόνες από τις «ήρεμες»(;;;) φωνές που λένε, δεν αναδεικνύεις τους τρομοκράτες σε συνομιλητές σου.

Χθες το βραδυ να με κατακλύζουν εικόνες απο το ξυλινο σκαφος που τσακιζεται, 60 μετρα απο την στεριά της Μυτιλήνης, εκει που 8 πτωματα ανθρωπων, θα μεινουν να ξεπλενουν με αλμυρα τις προσδοκίες τους για επιβιωση, ίσωςίσως και για ...ζωή. Αχ, να δεις πως τους λένε αυτους...έχουν όνομα ...αυτοι, α, λαθρομεταναστες...

Χτες το βράδυ να με κατακλύζουν εικόνες από τον Μωχαμεντ που ...έφυγε, εικόνες απο τις πληγές που μπορεί να χωρέσει το κορμί ενός ξένου. Εικόνες από τα μάτια του...
Ήταν άραγε ανοιχτά ή κλειστά τα ματια του όταν η φρίκη των πόνων του κορμιού του στο Α.Τ. Νίκαιας, ξεθώριαζε το Όνειρο του για έναν άλλο τόπο ελπίδας, για αυτήν την ξένη χώρα που ήρθε. Έπλυνε άραγε κάποιος το σκουρόχρωμο κορμί του από το αίμα που έσταζε, ακούμπησε άραγε κάποιος ετσι απαλά, αναλαφρα, τρυφερά, γυναικεία, το κάψιμο από τις πληγές του ηλεκτροσόκ;

Χθες το βράδυ να με κατακλύζουν, εικόνες από τους αστυνομικούς ράμπο στα Εξάρχεια, που σε κάθε 10 βήματα, μου ζητούν μαγκιορικα την ταυτότητα μου. Να αποδείξω ότι περπατάω στη πόλη ΜΟΥ, χωρίς σκοπό μεν, χωρίς δόλο δε... Να προσπαθώ να του πω με τα μάτια ... ότι μπορεί να έχουμε και τον ίδιο εχθρό, εσύ μην πας μαζί του. Τα μάτια του να με μισούν, γιατί απλά είμαι εκεί...

-Μπαμπά, σήκωσε το τηλέφωνο. Είμαι ο Γιόζεφ Κ. Είμαι χαμένη σε σκοτεινούς λαβυρίνθους δικαστηρίων, ανακριτές μου απαγγέλλουν κατηγορίες που δεν καταλαβαίνω, ζωγράφοι, ποιητές και ιερείς δεν με κρατάνε στα χέρια τους, δεν μπορούν να με υπερασπιστούν, στο βλέμμα του περαστικού βλέπω την κατηγόρια... για μια ενοχή που δεν κατανοώ και κανείς δεν έρχεται να με μαχαιρώσει.
-..............
- Μπαμπά μ’ ακούς;
- Ναι, σ’ ακούω. Θα τους πω, μην πυροβολείτε την Κατερίνα, μπορεί να το κάνει και μόνη της.

Υ.Γ.το έβδομο ανακοινωθέν

Αποχαιρετισμός σημαίνει αποχωρισμός και αποχωρισμός σημαίνει ένα τέλος

Κι αν μόνο αυτή την φωτογραφία μας άφηνες, και πάλι πάρα πολύ θα ήταν.

Μίζερες οι λέξεις, τεράστιο το μέτρο σου. Και πώς να αναμετρηθούν οι λέξεις μαζί σου; Ποιος και τι να γράψει για σένα;
Να γράψουν όσοι αναμετρήθηκαν με τον έρωτα και την οδύνη του αποχαιρετισμού;

"Αναρωτιέμαι αν, πενήντα τόσα χρόνια μετά, τον σκέφτεστε στην καθημερινότητά σας;
«Είναι πάντα κοντά μου. Τον αισθάνομαι. Τον ρωτάω για ό,τι κάνω. Και εκείνος βρίσκει τον τρόπο να μου απαντήσει»."

Να γράψουν όσες μάνες είχαν το κουράγιο να αποδείξουν στα παιδιά τους ότι η ανθρώπινη ζωή είναι μόνο ο αγώνας ανάμεσα στον πολιτισμό και τη βαρβαρότητα...

"Όταν έγραφα από τη φυλακή αυτά τα γράμματα στο γιο μου, δεν περίμενα ποτέ πως θα τα έβλεπα δημοσιευμένα, και μάλιστα με τη δική μου συγκατάνευση.

Πρέπει να ομολογήσω πως στο θέμα δημόσιο και ιδιωτικό διαφωνούσα με τον Νίκο (Μπελογιάννη). Για μένα το ιδιωτικό ήταν τόσο ιερό που κάθε παραβίασή του ισοδυναμούσε με ένα είδος ιεροσυλίας. Κι όταν εκείνος μου έγραψε πως λυπόταν για τα γράμματά μας που καταστρέφαμε, γιατί -αν ζούσαμε- "θα μπορούσαμε να τα εκδώσουμε", παραξενεύτηκα. Για μένα, εκείνα τα γράμματα τα γραμμένα σε κουρελόχαρτα που τα μαζεύαμε απ' τα σκουπίδια, κι αντί για πένα γράφαμε με σπίρτα καρβουνιασμένα σε αναμμένο τσιγάρο, ήταν ο κρυφός θησαυρός μας, απρόσιτος σε κάθε άλλον. Η κατάθεση της ψυχής μας και της σκέψης μας σ' εκείνους τους ατέλειωτους μήνες που ζήσαμε στα μπουντρούμια της Απομόνωσης στη Γενική Ασφάλεια της Αθήνας. Ο κίνδυνος να πάρουνε σε μια έρευνα τα χαρτιά μας υπήρχε πάντα, και τότε θα μπορούσανε να εκμεταλλευτούνε άγρια απόψεις μας για να ζημιώσουνε το Κόμμα. Αυτό το Κόμμα που του είχαμε δώσει τη ζωή μας και το φυλάγαμε σαν πολύτιμο αγαθό...

Εκεί, σ' αυτή τη φυλακή, έπεσε η αυλαία της ματωμένης Κυριακής. Με κρατήσανε στο ίδιο κελί από όπου αποχαιρέτησα τον Νίκο από την Κυριακή ως την Τετάρτη. Απόγευμα έγινε η μεταγωγή μου στη μόνιμη πια κατοικία μου, τις Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ. Εκεί βρήκα το γιο μου, που ήταν επτά μηνών. Αυτά του τα γενέθλια ήταν και τα μόνα που προλάβαμε να "γιορτάσουμε" με τον Νίκο.

Τώρα κρατούσα στα χέρια μου τον μικρούλη Νίκο, κι έπρεπε να βρω τρόπο να γνωρίσει, μεγαλώνοντας τον πατέρα του. Τον ερωτευμένο άντρα που μπορούσε ακόμα και να κλάψει αν νόμιζε πως σε κάτι έφταιξε ή πως κάτι βασάνιζε την αγαπημένη του και τον πολιτικό με την τολμηρή σκέψη και πράξη. Για τον πολιτικό δεν υπήρχε αμφιβολία πως πολλά θα άκουγε στο μέλλον. Ύμνους και ερμηνείες -με αμφίβολη πάντα γνησιότητα. Κι ωστόσο οι πολιτικές υποθήκες του, καθαγιασμένες με το θάνατο, μικρή θέση έχουνε στα γράμματα που άφησα στο γιο μου. Ήταν πάντα ο κίνδυνος να πέσουν στα χέρια του αντιπάλου που με κρατούσε δέσμια. Μα ήταν και κάτι περισσότερο: έγραφα έχοντας μπροστά μου όχι το μωράκι που κοιμόταν πλάι μου ανίδεο για όσα είχαν γίνει, αλλά τον έφηβο των δεκάξι χρόνων για τον οποίο τα προόριζα. Εκείνος, ο άγνωστός μου έφηβος που θα διάβαζε τα γράμματά μου."

Και…

"Ο χωρισμός ήταν πολύ σκληρός και για τους δυο μας· εμένα με έκανε κομμάτια. Ηταν φρίκη να βλέπεις το παιδί σου μία φορά τον μήνα, για πολλά χρόνια. Ετσι έφτιαξα αυτά τα βιβλιαράκια και μετά μια άλλη σειρά, με έργα του Αριστοφάνη... "


Να γράψουν όσοι στην εποχή του «ναι», κράτησαν με χέρια καθαρά το ΟΧΙ, σημαία τρανή;
"…Γιατί είχαμε και τη χούντα το '67, και πάλι χωρίσαμε με τον γιο μου... Πήγα εξορία. Στα Γιούρα. Οπου αρρώστησα πολύ άσχημα και τότε οι Σοβιετικοί κατάφεραν να με πάρουν από κει, να με φέρουν στην Αθήνα και τελικά να με ελευθερώσουν, χωρίς η ίδια να γνωρίζω τίποτα. Με σκοπό να με πάρουν μαζί τους στη Σοβετική Ενωση, για να ενισχύσουν τον αντιδικτατορικό αγώνα, στην ουσία για να με αξιοποιήσουν υπέρ του καθεστώτος, προβάλλοντας την εικόνα του κομμουνιστή που μένει πιστός στις ιδέες του. Είχαν κάνει μεγάλη προετοιμασία, άρχισαν να στρώνουν το κόκκινο χαλί για να με δεχτούν, αλλά δεν πήγα. Αρνήθηκα.
- Γιατί;
«Γιατί είχε γίνει εν τω μεταξύ η εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, προς την οποία ήμουν αντίθετη. Όμως, ήταν πολύ βαρύ για κείνους αυτό που τους έκανα. Και από τότε οι σχέσεις μας διαρρήχθηκαν. Δηλαδή με αγνόησαν, και δικαίως. Πήγε στη θέση μου ο Ρίτσος για τον ίδιο σκοπό... Εγώ έμεινα εδώ, προσπάθησα να σταθώ στα πόδια μου»"

Να γράψουν όσοι προσπάθησαν να ψηλαφίσουν την ελευθερία;
"Ποιος μιλάει σήμερα για ελευθερία; Ίσως δεν το 'χουμε προσέξει, μα τούτη η λέξη που άλλοτε βρόνταγε και βογκούσε, που φλόγιζε τις καρδιές και μάτωνε τα κορμιά, αυτή η λέξη-σύνθημα στις πιο μεγάλες ώρες της Ιστορίας, χάνεται από το λεξιλόγιο. Μοιάζει να φθίνει, να πεθαίνει ήσυχα ήσυχα από εξάντληση και μαρασμό χωρίς κανείς να παραστέκεται στις τελευταίες της ώρες. Η ελευθερία -σύνθημα των μεγάλων ξεσηκωμών που τραντάζανε και ρίχνανε καθεστώτα, μοναρχίες, κατακτητές- έχει αποσυρθεί από τους δρόμους. Όπως έχουν αποσυρθεί από τους δρόμους και τα μεγάλα πλήθη των επαναστατικών ξεσηκωμών. Τα τελευταία χρόνια η Ιστορία φαίνεται ότι περνάει από τη συσσωρευτική της φάση, πριν προχωρήσει σε νέα ποιοτικά άλματα."

Να γράψουν όσοι αναρωτήθηκαν για την επαναστατική ηθική ή την …απουσία της;
«Για τους απανταχού κομμουνιστές, η Κομμούνα του 1871 παίζει ανάλογο ρόλο κι εγείρει ανάλογες έριδες με τον Ιωάννη τον Πρόδρομο.

Ήρθε τη σωστή ώρα ο Ιωάννης (να βαπτίσει τον Χριστό και να εξαφανιστεί από το προσκήνιο) ή μήπως πολύ νωρίς; Θα μπορούσε να μετεξελιχθεί ο ίδιος σε Χριστό ή ήταν εξ αρχής καταδικασμένος; Με τον ίδιο τρόπο, η Κομμούνα του 1871, που έλκει απευθείας την καταγωγή της από μιαν άλλη Κομμούνα, σχεδόν εκατό χρόνια νωρίτερα, την Κομμούνα του Παρισιού της Γαλλικής Επανάστασης, μοιάζει να αναδιατυπώνει το αίνιγμα που έθεσε η Σφίγγα στον Οιδίποδα- μονάχα που το ζητούμενο, εν προκειμένω, δεν είναι η ανθρώπινη φύση, αλλά η επαναστατική φύση: «Ποια εξουσία ταιριάζει στη σοσιαλιστική επανάσταση;». Η Κομμούνα του 1871 αποφαίνεται: «Η εξουσία που αρνείται τον εαυτό της». Μπορεί μια εξουσία να αρνηθεί τον εαυτό της και μολαταύτα να εκπληρώσει τον προορισμό της;»


Είστε ένας Μύθος για την Αριστερά την ρώτησαν;
«Δεν έχω καθίσει να το σκεφτώ ποτέ. Δεν είχα φανταστεί ότι θα είχα ν' αντιμετωπίσω, κάποια στιγμή, τέτοια ερώτηση. Φοβάμαι και που την ακούω».

Προσωπικά δεν μπορώ να γράψω τίποτα… Μόνο να βάλω το χέρι αντήλιο και να προσπαθήσω να ατενίσω το ύψος και το μέγεθος που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος, εκει που μπορεί να σκαρφαλώσει μια γυναικα.

Κι ίσως ίσως φυλαχτό, αυτήν η μικρή φωτογραφία, που έκανε τον γύρο του κόσμου, που ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα φευγαλέο άγγιγμα, ένα ενσταντανέ…όρισε, έβαλε το μέτρο του τι σημαίνει «αγαπάω». Κληρονομιά για κάθε γυναίκα τόσο βαριά και τόσο μαγικά ανάλαφρη… «αφήστε με να πεθάνω μαζί του».

Ειλικρινά όσο κι αν έστυψα το μυαλό μου, όσο κι αν εκβίασα τις λέξεις μου, όσο κι αν τα δαχτυλα μου έμειναν μετεωρα στο πληκτρολογιο… δεν μπόρεσα να γράψω τίποτα.

«Το πολιτικό; Γιατί δεν ξεκολλάω απ΄ το πολιτικό; Είμαι ζώο πολιτικό. Δεν μπορώ να σκεφτώ διαφορετικά. Έπειτα, ήταν μαζί με τον έρωτα. Αν δεν είναι μαζί, τότε είναι χυδαίο πράγμα. Τότε δεν μπορείς να είσαι ζώο πολιτικό. Έτσι, χωρίς αίσθημα. Τότε είσαι τέρας. Το σωστό πολιτικό ζώο, νομίζω, πρέπει να έχει περάσει πολύ καλά και τον έρωτα. Αλλιώς δεν μπορεί να κάνει τίποτα, θα στεγνώσει, αργά ή γρήγορα θα ξεραθεί, δεν μπορεί να δώσει στον άνθρωπο τίποτ΄ άλλο…»

«Αποχαιρετισμός σημαίνει αποχωρισμός και αποχωρισμός σημαίνει ένα τέλος" έγραφες εσύ…

Αντίο Έλλη Παππά…

Κράτος ασυστόλων και πεσμένων κώλων

Σειλινοί του κράτους /που ξερνάει και να`τους, /τσιφτετέλληνες/ με γονείς ληστές των συντρόφων τους θύτες/για αμνηστία οι αλήτες/τώρα διοικητές.

Το έχω ξαναπεί, μπορώ να γράψω ΜΟΝΟ όταν μια εικόνα με μαστιγώσει. Και σήμερα μια τέτοια τηλεοπτική εικόνα με ΜΑΣΤΙΓΩΣΕ.
Συνεργείο τηλεόρασης ορμάει σαν ταύρος σε υαλοπωλείο σε δημόσια υπηρεσία, και ρωτάει εργαζόμενες κοπέλες «είστε stagers;»

Πρόσωπα που απαντούν μονολεκτικά «ναι», πρόσωπα που κατεβάζουν τα μάτια με ντροπή αλλά και με προσμονή. Από την μια λούζονται την δημόσια καταδίκη του θύτη, του γαλάζιου παιδιού, αυτού που ο βουλευτής το έχωσε στην θεσούλα, πηδώντας (κυριολεκτικά και μεταφορικά) οποιαδήποτε έννοια αξιοκρατίας και αξιοπρέπειας, πηδώντας τον διπλανό, τον φίλο, τον παλιό συμμαθητή, τον συμφοιτητή, και από την άλλη προσμονή. Είμαστε πολλοί. Το κοινωνικό κόστος, αλλά και το πολιτικό κόστος μεγάλο, θα βρεθεί…λύση. Για μια δουλειά… Για ένα μεροκάματο… Για μια ανασφάλιστη εργασία των 500 ευρώ…

Αν κάτι με σοκάρει είναι ότι χιλιάδες(στην μπανανία που ζούμε βέβαια κανείς δεν ξέρει βέβαια πόσοι!!!!) νέοι άνθρωποι, 20, 25, χρονών, υποτιμούν τόσο, μα τόσο πολύ τον εαυτό τους, ώστε να φυλάνε τα παπούτσια του κάθε λιγδιάρη που θα τους πετάξει το χυδαίο, μεροκάματο των 500 ευρώ χωρίς ένσημα, και που θα τους τάζει τον παράδεισο της μόνιμης ασφαλούς εργασίας.

Το πρώτο που με κάνει έξαλλη, που μου γυρίζει το μάτι, είναι ότι αυτή η κωλοχώρα ευνούχισε τα παιδιά της, τα έκανε ζήτουλες και πουτάνες. Τα κατάντησε θύτες του διπλανού του και θύματα του νταβατζή.
Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές, ποιος διαφθείρει ποιον; Οι πολίτες τους πολιτικούς ή οι πολιτικοί τους πολίτες. Το ερώτημα βέβαια έχει την ίδια ακριβώς απάντηση που έχει και το ερώτημα αν το αυγό έκανε την κότα ή αντιστρόφως.
Οι ελληνική πολιτική και κοινωνική παθογένεια, έγινε μια βαριά μπετονενια πλάκα και μας καταπλάκωσε όλους. Κανείς δεν έχει δίκιο και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ κανείς δεν έχει άδικο.
Θα ήθελα πάρα πολύ το μαγαζί που λέγεται Ελλάδα, να μπορούσε εκτός από …μεταφορικά, να είναι και πραγματικά ένα μπουρδέλο. Να πεις το κλείνω για ένα διάστημα, και το φτιάχνω από την αρχή. Κανείς όμως δεν έχει την πολυτέλεια να κλείσει μια …χώρα, να την γκρεμίσει, να την ανακαινίσει και να κάνει εγκαίνια σε ένα χρόνο…

Και άριστη λύση στο πρόβλημα των Stagers δεν υπάρχει. Και αφού δεν μπορούμε να το κλείσουμε αυτό το μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα, ας αναζητήσουμε την βέλτιστη λύση αυτήν την στιγμή. Και όχι η βέλτιστη αυτής της στιγμής, δεν θα είναι καλή και για αύριο.

Ναι, είναι κοινωνικά ανάλγητο να πετάξεις στο δρόμο …χιλιάδες ανθρώπους με μισθό 500 ευρω. Η Πολιτεία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι εκδικητική. Μας αρέσει ή όχι, αυτοί οι θύτες-θύματα, έπαιξαν με τους «κανόνες» του παιχνιδιού που η Πολιτεία-Νταβατζής έβαλε.
Ναι, δεν μπορείς να νομιμοποιήσεις μια κατάφωρη αδικία, ο νόμος για την μοριοδότηση της μονιμοποίησης τους, είναι μαφιόζικος.

Αν μια λύση θα μπορούσα να δω, είναι η άμεση (ΑΛΛΆ άμεση!!!) προκήρυξη των αναγκαίων και πάγιων θέσεων της Δημόσιας Διοικησης μεσω ΑΣΕΠ (προφανώς χωρίς έξτρα μοριοδοτηση των stagers), η επιδότηση των θέσεων των ήδη υπαρχόντων stagers για να δουλέψουν στον ιδιωτικό τομέα, και ταυτόχρονα ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΤΕΡΟ, επιδότηση για επιχειρηματικότητα ευκαιρίας.

Πως στο διάβολο μια χώρα που είχε παράδοση στην επιχειρηματικότητα, που επιχείρησε σε όλο τον πλανήτη, εμείς την κάναμε μια χώρα άθλιων υπαλλήλων.
Πως στο διάβολο καταφέραμε το μοναδικό προϊόν που παράγουμε, να είναι ευνουχισμένους, κακομοιριασμένους, και διεφθαρμένους υπαλλήλους;
Περισσότερο από τα 500 ανασφάλιστα ευρώ τον μήνα, αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται όνειρα και αξιοπρέπεια. Και αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα. Όχι η κάθε είδους εκδίκηση.

Υ.Γ. Αυτή η χώρα, που επιτρέπει στον Παυλοπουλο, σε αυτό το άθλιο ανθρωπάκι, να είναι ακόμα στη Βουλή, εκλεγμένος βουλευτής παρακαλώ… και να κάνει ακόμα διαγγέλματα για τους stagers υπερασπιζόμενος και υπεραμυνόμενος της χυδαίας πολιτικής του, ε, είναι άξια της μοίρας της.

Ρημαδιό ζωή και σπίτι, απ' τα χούγια σου αλήτη...

Επιτήρησε με . Με έχουν επιτηρήσει μπαμπάδες, σύζυγοι, παιδιά και σκυλιά, σε σένα θα κολλήσω Χοακίν μου. Άμα δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις, επιτήρησε με και εσύ. Να δω τι θα καταλάβεις.
Σου λέει το μάτι του Χοακίν χειρότερο από του Σιούφα. Το έβλεπες λέει το εγκεφαλικό να έρχεται. Αφήστε τα ΜΜΕ να λένε, ότι ο Παπακωσταντίνου έστελνε sms στον ΓΑΠ για την πορεία των ...συνομιλιών. Με τα evian στο χέρι ήταν ο Οικονομικών, και ψέκαζε τους αποδέκτες των μαντάτων, μην νταμπλαδιασουμε και κανέναν και μας πουν οι κουτόφραγκοι και τρομοκράτες. Game is over, του φώναζαν του χριστιανού μέσα στο αυτί. Μην μου συγχύζεσαι Χοακίν μου, Τρισέ πιάσε τα lexotanil, Γιουγκερ, εσένα σε κόβω σε καλή φυσική κατάσταση, με ένα ποτήρι κρασί θα το αντιμετωπίσεις.

Τι έγινε βρε παιδιά, νέοι είμαστε, θα δουλέψουμε, θα ξεχρεώσουμε. Λες και δεν είμαστε εμείς παλιοί γνώριμοι. Λες και το οι ωραίοι έχουν χρέη δεν είναι ο εθνικός μας ύμνος.
Αφού βρε και υβριδικά θα πάρουμε, και τις επιτροπές θα κόψουμε, και θα διαβουλευτούμε μέχρις εσχάτων.

Έβαλε σου λέει και ο Εσωτερικών- ώσπου να μάθεις τα ονόματα των νέων Υπουργείων, αλλάζουν και αυτά, τέλος πάντων, ο Ραγκουσης- μια σελίδα να ακούσει τις απόψεις των πολιτών για τα κρατικά αυτοκίνητα. Δωστου καφενείο του Έλληνα, και παρτου την ψυχή.
Μπλοκάρανε την σελίδα σου λέει του Υπουργείου, ο καθένας και η ...διαβούλευση του. Άλλος να τους πάρουμε υβριδικά, άλλος να του πάρουμε του Πρωθυπουργού μια κάρτα απεριορίστων διαδρομών, έχει δρομολόγιο στις 7.35 το 550, Καστρι-Συνταγμα, άλλος να μισθώνουμε ταξί (θα τον νταμπλαδιασετε βρε τον blazer-δεν κλεψαμε-Αβραμόπουλο), άλλος να τους πάρουμε ποδήλατα, άλλος να του το πάρουμε του Μητροπολίτη, άλλος να πηγαίνει η χήρα του πρωθυπουργού με τα πόδια (Λιάνη, μην ρουφιέσαι, τα εχεις πατημένα τα 85 κιλά, αστα τα pilates δεν ειδα να σε οφελούν, πεζοπορία).

Και ποιος σας είπε βρε, ότι εγώ θέλω να συνταξιδεύω στο μετρό με την Κανέλη και τον Πάγκαλο. Να τους πληρώσω βρε, δεν θα μου τα φάνε εμένα οι ψυχίατροι. Χίλιες φορές να τους πληρώσω, αν είναι να μου βγάλουν από την μύτη με τις γκαριδες τους την διαδρομή το Μεγαρο- Συνταγμα, για το αν ο Παγκαλος ήταν 12η Ολομέλεια του ΚΚΕ ή όχι. Χίλιες φορές στη λιμουζίνα, και ανθυγιεινό στους οδηγούς τους.

Αν και σου λέει βρήκαμε τα πρώτα 7,6 εκατομμύρια ευρώ για να καλύψουμε το έλλειμμα. Έχασε η Σαρρή, το δικαστήριο και ...σιγά που θα μείνει στα διεφθαρμένα local δικαστήρια που δεν μπορούν να κατανοήσουν το κοινωνικό της μήνυμα. Στα ευρωπαϊκά θα τον σύρει τον Λαζόπουλο. Έχουν σου λέει πέσει οι μεταφραστές στα πατώματα και μεταφράζουν τον Αφρικανό. Let’s make a kone. Ότι της επιδικάσουν τα Λουξεμβούργα θα το δώσει στον Παπακωσταντίνου, μη σου πω και κατ’ ευθείαν στον Χοακίν να ξεχρεώνουμε σιγά σιγά.

Εγώ από τον Λοβέρδο δεν περιμένω πολλά. Σιγά που θα μειώσει την ανεργία. Το λαϊκό κίνημα πήρε στα χέρια της το στοίχημα της μείωσης της ανεργίας. Σήμερα στην Πρυτανεία είχε ορκωμοσία. Κάτι φιλόλογοι, κάτι ψυχολόγοι, κάτι δάσκαλοι. Με τα καλά τους, με τις μαμάδες, τους μπαμπάδες, την θεια Ερμιόνη με την τσάντα την λουστρίνι, και την συμμαθήτρια από το νηπιαγωγείο συγκινημένη. Και ορμάνε οι ...αναρχοαυτόνομοι και γίνεται η μάχη του Δράμαλη. Να φεύγουν λέει οι γόβες από την Καλογήρου, να φεύγει η τσάντα της θειας Ερμιόνης, να ξεφωνίζουν οι μαμάδες, η συμμαθήτρια από το νηπιαγωγείο να κρατάει τα εξτενσιονς και τα παλικάρια μας, τα καμάρια μας, να φωνάζουν αέρα. Ναι βρε, οι επαναστάτες... που πηγαν να διαλυσουν την ορκωμοσία.
Τρομάξανε σου λέει να βγάλουν τον Πρύτανη κάτω από το τραπέζι. Είχε πάρει την κάψουλα υδροκυανίου και ετοιμαζόταν να την μασήσει. Δεν θα με ξαναχτίσετε φώναζε.
Η ορκωμοσία αναβλήθηκε. Ορίστε, γλιτώσαμε σήμερα κιόλας, από άλλους 100 άνεργους. Αυτές είναι λύσεις κ. Λοβέρδε μου. Άμα έχεις το λαϊκό κίνημα μαζί σου στα αρνητικά θα την πας την ανεργία. Εισαγωγή φιλόλογους από το Πακιστάν θα κάνουμε.

Τέλος οι πάντα αξιόπιστες πηγές μου, μου λένε ότι ο Υφυπουργός Συντάξεων, ή όπως αλλιώς τον λένε τον κ. Κουτρουμάνη, έχει πάνω στο γραφείο του μια φωτογραφία. Μια και μόνη. Ναι γυναίκα. Όχι δεν είναι η σύζυγος, όχι δεν είναι η κόρη, ..αχ πονηροί...ούτε αυτό που σκεφτήκατε. Υπέκλεψα την φωτο από το γραφείο του κ. Κουτρουμάνη και νάτη.

Αυτή λέει θα είναι το διαπραγματευτικό ατού της Κυβέρνησης για να παίρνουμε σύνταξη στα 70. Και 75 παίζει, γιατί η Ζωζώ, όταν οι άλλοι άλλαζαν θρησκευμα, αυτή άλλαζε ημερομηνία γεννησης. Χοακίν ακούς; Εμείς και στα 75 θα ...τραγουδάμε να σε ξεχρεώσουμε.

Το τραγουδι αφιερωμένο εξαιρετικά στον Κωστα... Ποιον Κωστα; ...Ρημαδιό ζωή και σπίτι, απ' τα χούγια σου αλήτη.... εγώ έναν Κωστα ξέρω, τωρα εσεις αν εχετε και κάτι σε πιο προσωπικό...δικό σας.

Μου ανήκεις...

Μου ανήκεις. Σου ανήκω.
Ο έρωτας, που φεύγει. Το πάθος που μετουσιώνεται σε αγάπη, σε συντροφικότητα, σε τρυφερότητα, σε φιλία... Σε πολλά... σε μεγάλα... αλλά δεν ειναι πια έρωτας...
Ο έρωτας που γίνεται καθήκον.
Η πίστη που γίνεται... ηρωικό καθήκον.

Η πίστη δεν είναι μια θέληση που πηγάζει από το σώμα σου, είναι μια θέληση που επιβάλει το μυαλό σου. Διαπραγματεύεται η επιθυμια σου, ανάγκη σου, με τα κεκτημένα σου. Αλήθεια τι είναι η πίστη αν όχι το εμπορικό σήμα αυτής της διαπραγμάτευσης;

Η απιστία ένοχη. Η ενοχή του πάθους.

Πόσο κρατάει ο έρωτας; 3 μήνες, 6, 12, 24... όχι, όχι ούτε καν 25....
Μετά... πίστη...
Μου ανήκεις. Σου ανήκω.

Τα κορμιά που εξατμίζονται. Καπνός, ψυχρός καπνός, γκρίζος καπνός... Το σχήμα του καπνού ζωγραφίζει αλυσίδες.
Για μια Ελένη. Μόνο στο μυαλό, και εκεί φευγαλέα.

Κλείσε την τηλεόραση. Το ψυγείο. Κατέβασε τους διακόπτες. Κλείδωσε.
Η Ελένη, ένα άδειο πουκάμισο, που όμως είναι πιο ζεστό από το ...παλτό.

Οι αισθήσεις να αναζητούν αντικείμενο να υπηρετήσουν, εσύ να ζητάς ανήλιαγη γωνιά να τις καταχωνιάσεις. Όχι, κανείς δεν θα δει, κανείς δεν θα μάθει, κανείς δεν θα σε πει προδότη. Μυστικά και ψέματα.
Η συμφωνία απλή, ομολογημένη ή ανομολόγητη. Μου ανήκεις. Σου ανήκω.
Ποιος ενέγραψε στο μεγάλο βιβλίο την απιστία σαν προδοσία;;;; Μα όποιος βρέθηκε από την λάθος μεριά.

Κυριακή μεσημέρι, η φίλη μου μαγειρεύει και το φαΐ δεν χρειάζεται αλάτι, είναι αλμυρό από τα δάκρυα της, ειναι αψυ απο το θυμό της, ειναι στιφό απο το μίσος της. Μαγειρεύει και κλαίει, και μισεί και θυμωνει. Μαγείρευε κάθε Κυριακή για Αυτόν, τώρα δεν μπορεί να κόψει την συνήθεια του Κυριακάτικου μαγειρέματος, αλλά ...Αυτός δεν είναι πια εκεί...
Καθισμένη εγώ, στο πάσο της κουζίνας της, που κάθε πλακάκι, κάθε κουτάλα, κάθε κατσαρόλα κάτι της θυμίζει από τις στιγμές τους. Να υπάρχει κάποιος να φάει το φαγητό της. Να υπάρχει κάποιος να ακούσει την οργή, την θλίψη, το σπάσιμο, την μανία, την απορία, την καταδίκη, τον πόνο. Τρίτη Κυριακή... που αυτός λείπει. Και μαζί με αυτόν...λείπει και ο αντικαταστάτης του. Ο τρίχρονος γιος τους. Κυριακή με τον πατέρα του, να τρώνε σε κάποιο goody’s. Την ώρα που αναρωτιέται φωναχτά έντρομη αν θα είναι και ...Αυτή μαζί τους, είναι η ώρα που ο Μαμαλάκης θα διέταζε ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι. Με λύσσα ψιλοκόβει την ...Άλλη.

Η ιδιοκτησία ανθρώπων είναι ποινικά κολάσιμη. Αλλά οι κοινωνίες έχουν πάντα τον τρόπο τους, να καταδικάζουν ότι μπορεί να φαίνεται ύποπτο να ταρακουνήσει τα στέρεα θεμέλια τους. Και έτσι εφευρέθηκε το ασήκωτο βάρος της λέξης ΑΠΙΣΤΙΑ.
Άπιστος είναι όποιος, …αφήστε με να χρησιμοποιήσω την λέξη ΤΟΛΜΗΣΕΙ, να ομολογήσει (ΜΟΝΟ στον εαυτό του ο βαριόμοιρος), ότι το πάθος έκανε τον κύκλο του. Η ομολογία σπάνια είναι φανερή, σπανιότατα συζητιέται με τον/την άμεσα ενδιαφερομενο/η και ακόμα πιο σπάνια είναι αμφίδρομη.

Στις ερωτικές σχέσεις υπάρχει μια ΑΠΛΗ συμφωνία. Ομολογημένη ή ανομολόγητη. Και όσο πιο απλές οι συμφωνίες, όσο δεν έχουν παράθυρα και ψιλά γράμματα, για να ξεφύγεις, τόσο πιο δυσβάστακτες και τόσο πιο τραγικές.

Μου ανήκεις, σου ανήκω.
Αλήθεια πόσοι τρόποι υπάρχουν για να ερωτευτούν ένας άντρας και μια γυναίκα. Χοντρικά… ένας.

Πόσοι τρόποι υπάρχουν για να αγαπηθούν ένας άντρας και μια γυναίκα… ομολογημένα… ένας, ανομολόγητα άπειροι.
Τον αγαπάς όσο δεν σε «προδίδει», όσο σου ανήκει... Βολική αγάπη.
Κι όταν αυτή βολική αγάπη μετουσιωθεί σε ζήλια, απόρριψη, οργή, εκδικητικότητα;
Η άλλη μορφή του έρωτα. Βολικός έρωτας.

Αν δεν κρατούσε το μαχαίρι στο χέρι, αν ο πόνος δεν μεταμόρφωνε τα χαρακτηριστικά της, θα της θύμιζα ότι δεν μπορούμε να είμαστε «οικολόγοι» κατά περίπτωση. Το ότι η φύση έδωσε στην γυναίκα λίγα ωαρια, σημαίνει ότι το θηλυκό επιλέγει με αυστηρά κριτήρια αυτόν που θα την γονιμοποιήσει. Το ότι η φύση έδωσε στον άνδρα εκατομμύρια σπερματοζωάρια, σημαίνει ότι το αρσενικό θέλει να αφήσει το στίγμα και τα ίχνη του παντού.

Αν δεν κρατούσε το μαχαίρι στο χέρι, αν ο πόνος δεν μεταμόρφωνε τα χαρακτηριστικά της, θα της θύμιζα πόσο είχαμε συγκινηθεί όταν η Φρίντα Κάλο, λέει στον Ντιέγκο. “Δεν σου ζήτησα να μου είσαι πιστός, σου ζήτησα να μου είσαι αφοσιωμένος»

Αν δεν κρατούσε το μαχαίρι στο χέρι, θα της θύμιζα ότι κάποτε όταν μοιραζόμαστε ένα φοιτητικό σπίτι, ορκιζόμαστε ότι δεν θα είμαστε σαν τις μαμάδες μας, ορκιζόμαστε ότι θα ζούσαμε τα πάντα, θα ρουφούσαμε τα πάντα, ακριβώς μέχρι να ξεφτίσουν.

Αν δεν κρατούσε το μαχαίρι στο χέρι, θα της θύμιζα ότι η μονογαμία είναι βιώσιμο είδος μόνο για όσο καιρό απλά αδυνατούμε να είμαστε άπιστοι, μόνο για όσο καιρό το πάθος κάνει τον κύκλο του, μόνο για όσο η πίστη δεν είναι ο γνωστός ψυχαναγκασμός, απόρροια «ηθικής» και προκαταλήψεων που ψοφάει για επιβράβευση.

Το μαχαίρι που «ψιλοκόβει κρεμμυδάκια» και μαχαιρώνει την ...Άλλη, ο πόνος της «προδοσίας» που κάνει το φαΐ λύσσα από τα δάκρυα, με κάνουν να μένω στον πάγκο της κουζίνας με ένα κρασί στο χέρι και τις κουβέντες μου παγωμένες στο στόμα.

Κάποια στιγμή ο θυμός θα γίνει κατάρρευση.

Κάποια στιγμή η κατάρρευση θα γίνει ανασήκωμα.

Κάποια στιγμή ο σκανταλιάρης Όσκαρ θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους. «Οι πιστοί γνωρίζουν μόνο την κοινότοπη πλευρά του έρωτα, οι άπιστοι γνωρίζουν και τις τραγωδίες του»
Κάποια στιγμή η δική της ανάγκη να ξαναερωτευτεί, η ανάγκη της για το επόμενο πρώτο φιλί, η ανάγκη του καινούργιου έρωτα, η ανάγκη του «θέλω τα στολίδια του καινούριου», θα καλύψει όλα τα άλλα.

Κάποια στιγμή η Μήδεια θα αναλογιστεί “Πρέπει να έχει πολύ σκοτάδι ο έρωτας για να μην βλέπεις ότι ο άλλος απουσιάζει” .

Αν και το μαχαίρι είναι ακόμα στο χέρι της, αν και ο πόνος και η οργή χαρακώνουν ακόμα τα χαρακτηριστικά της... όταν φωνάζει "τον μισώ", αφήνω το κρασί στον πάγκο, και το τολμάω, έτσι όπως τολμάς στους παλιούς φίλους...
Παίρνω το μαχαίρι, πετάω τα κρεμμύδια στα σκουπίδια, σβήνω το μάτι της κουζίνας.

Γαμώ τις συνήθειες γαμώ... Με αυτές είσαι ερωτευμένη φωνάζω, ΜΟΝΟ με αυτές. Δεν είσαι ερωτευμένη πια με Αυτόν. Και το ακόμα χειρότερο, δεν τον αγαπάς. Αν τον αγαπούσες θα ήσουν εσύ ο δικηγόρος του. Αν τον αγαπουσες, θα τον έσφιγγες στην αγκαλια σου να τον παρηγορήσεις γιατί ερωτευτηκε. Αν τον αγαπουσες ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΣ...
Πάμε να φύγουμε από εδώ.... Την παίρνω αγκαλιά. Τα υπόλοιπα ο Χριστιανόπουλος. Τα υπόλοιπα το υπέροχο τέλος του...

Τώρα που βρήκα πια μια αγκαλιά,

καλύτερη κι από ότι λαχταρούσα,

τώρα που μου ήρθαν όλα όπως τα ήθελα

κι αρχίζω να βολεύομαι μες΄ την κρυφή χαρά μου
νιώθω πως κάτι μέσα μου σαπίζει.

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, βρέχει, φοράει μαύρα γυαλιά, μάτια που πρέπει να κρυφτούν. Όλος εκείνος ο θυμός που κράταγε τις άμυνες καταρρέει. Το κλάμα είναι πια βουβό, στερεμένο. Η κουβέντα ανώδυνη, κουτσομπολιστικη. Στο φανάρι, βγάζει τα γυαλιά. Πες μου, τους τσαλακωμένους μου ζητάει. Κάνω δεξιά, ανάβω τα alarm, σβήνω την μηχανή.

Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι
ο νους μου πάει στους τσαλακωμένους
Σε αυτούς που ώρες στέκονται σε μια ουρά
έξω από μια πόρτα ή μπροστά σ’ έναν υπάλληλο
κι εκλιπαρούν με μια αίτηση στο χέρι
για μια υπογραφή, για μια ψευτοσυνταξη
όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι
γίνομαι ένα με τους τσαλακωμένους.

Ξαναβάζει τα γυαλιά, κλαίει, κλαίει πια με λυγμούς.
Ψάχνω μανιωδώς τα cd. Μου κορνάρουν, ψάχνω... Με μουντζώνουν, ψάχνω...Με βρίζουν, ψάχνω. Το βρήκα...

Γάμησε τον Χριστιανόπουλο, τώρα παίζουμε Μαζωνάκη.
Γελάει, βγάζει τα γυαλιά, πάμε να γίνουμε λιάδα μου λέει. Πάμε, φύγαμε....

Μας κοιτάζουν περίεργα από το διπλανό αυτοκίνητο να ξελαρυγγιαζόμαστε και να μερακλώνουμε γελώντας στην βρεγμένη Κηφισίας που πια φωτιζεται απο τον ήλιο. Ένα ζευγάρι με το παιδάκι στο πίσω κάθισμα. Μην κλάψεις... όχι, όχι τώρα... Γιατί ...

Γιατί ματάκια μου, όταν θέλεις να χαθείς, ποτέ μην ρωτάς να σου πουν τον δρόμο.

κ. Υπουργέ Προστασίας του Πολίτη

"Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει στην αναδιάταξη της επιχειρησιακής δράσης σε όλα τα σώματα αστυνόμευσης και φύλαξης, μετατροπή του Λιμενικού σε επιχειρησιακή δύναμη Ακτοφυλακής και στη δημιουργία εθνικού πλαισίου κινήτρων για τον επαναπατρισμό των λαθρομεταναστών για μια επιστροφή με αξιοπρέπεια. Προς αυτή την κατεύθυνση δήλωσε ότι έχουν ήδη καταγραφεί 1.200 κρατούμενοι λαθρομετανάστες με μη παραβατική δραστηριότητα, οι οποίοι θα απελευθερωθούν από τα κρατητήρια και ακολούθως θα απελαθούν με την οικονομική στήριξη της κυβέρνησης, σε συνεργασία με μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. "

Ένα ένα κ. Υπουργέ Προστασίας του Πολίτη. Ένα ένα.
Από ποιες χώρες είναι αυτοί οι «λαθρομετανάστες»;
Ποιοι από αυτούς δικαιούνται πολιτικό άσυλο;

Υπέβαλλαν αίτηση άσυλου και αυτή απορρίφθηκε;

Πότε;

Ποιες ΜΚΟ συνεργάζονται για την απέλαση τους;
Τι ακριβώς σημαίνει «Θα γίνουμε ισχυρά αποτρεπτικοί με πλήρη σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.».Θα τους αφήνετε στην θάλασσα; Τι θα γίνει με το ναρκοπέδιο του Έβρου;
Τι ΑΚΡΙΒΩΣ είναι το εθνικό πλαίσιο κινήτρων για το επαναπατρισμό των «λαθρομεταναστών»;

Μέσα στην ευφορία για την ανοιχτή διακυβέρνηση, για την κατάργηση της υπουργικής λιμουζίνας, ε, δεν θα διαπραγματευτούμε τον ...Διαφωτισμό.

κ. Υπουργέ Προστασίας του Πολίτη, πριν από οτιδήποτε άλλο μήπως και εσείς, αλλά και εμείς μπορούμε να μάθουμε πως πέθανε ο 27χρονος Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ στις 9 Οκτωβρίου;
Ποιοι τον συνέλαβαν στις 26 Σεπτεμβρίου ορμώντας στο σπίτι του ντυμένοι με πολιτικά;
Γιατί;
Ποιοι τον βασάνισαν;
Ποίοι τον υπέβαλαν σε ηλεκτροσόκ;
Ποιοι τον έδεσαν πισθάγκωνα και τον κρέμασαν;
Ποιο είναι αυτό το περίφημο πόρισμα της ιατροδικαστικής εξέτασης που αναφέρει σαν αιτία θανάτου το πνευμονικό οίδημα του ...27χρονου, μετά τον τραγικό βασανισμό του στο Α.Τ. Νίκαιας, και του οποίου ...πνευμονικού οιδηματος η αιτία διερευνάται;

Αριβάν Οσμάν Αμπντουλάχ
Μαζίρ
Χουσεΐν Ζαχιντούλ
Μοχάμεντ Ασράφ
Abdukarim Yahya Idris
Θα μάθουμε ποτέ για αυτούς; Θα είναι το πρώτο σας μέλημα...πριν τις απελάσεις, που με ενθουσιασμό εξαγγειλατε, να μάθετε και να μάθουμε ...πως πέθαναν όλοι αυτοι οι άνθρωποι στην χωρα μας μεσα στον τελευταιο χρόνο; Ή δεν μας αφορά...ξενικά ακουγονται τα ονοματα...; Ή περασμένα ξυνοσταφυλα; Ή «η Ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι»;
Γιατί σε αυτή την φράση προφανώς δίνουμε διαφορετικές ερμηνείες κ. Υπουργέ...

κ. Υπουργέ Προστασίας του Πολίτη, θέλω να πιστεύω ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΑ. Έτσι δεν είναι;

Δύο...

Πως στο διάβολο πέρασαν δυο χρόνια...

Πότε διάβαζα εκείνο το «εγχειρίδιο» πως να φτιάξετε ένα blog με τρεις απλές κινήσεις, ποτέ έλεγα στον κολλητό μου, επαγγελματία γραφιά του λόγου του, «θα φτιάξω blog» και μου απαντούσε... «κόψε τις μαλακίες Κατερίνα, σε ξέρω, θα βαρεθείς στη πρώτη βδομάδα», και πότε σας λέω ...περάστε να πιούμε ένα ποτήρι, σήμερα γιορτάζω τα δεύτερα γενέθλια του τσαντιριού μου.

Λοιπόν έχω πολλά και ...ανυπέρβλητα χαρίσματα (σας βλέπω βρε, μην μουντζώνετε!!!) αλλά η τελειομανία δεν συγκαταλέγεται σε αυτά. Μάλλον, τελειομανής είμαι μόνο με ότι δεν γουστάρω, με ότι βαριέμαι από την αρχή ή με ότι βαρεθώ στην πορεία.
Από παιδί, ...«τέλεια» κάνω μόνο ότι θέλω να τελειώνει, να φεύγει από τα χέρια μου, να χωρίζουμε τα τσανάκια μας, να μένει πίσω. Εκεί, είμαι άψογη.
Τέλος, τελεία, τέλεια.

Το blog μου όμως φαίνεται ότι το γουστάρω και έτσι εξακολουθώ πατροπαράδοτα να το χρησιμοποιώ ...χαοτικά . Κοινώς ότι του φανεί του Λολοστεφανή... Και ενώ τωρα θα έπρεπε να γραφω για τα πολλά και πολιτικά που τρέχουν, εγώ κάνω επετειακές αναρτησεις για τα γενεθλια.

Γιατί αλήθεια το γουστάρω το blog μου;
Κάποιος μου είπε ότι είμαι ωραιοπαθής, και γουστάρω ...λέει, πέφτω στα πατώματα, για το ...χειροκρότημα.
Κάποιος μου είπε ότι δένομαι με πράγματα και δεν μπορώ να ξεκόψω εύκολα.
Κάποιος μου είπε ότι έχω ανάγκη να εξωτερικεύσω κάποιο μήνυμα, με τον δική μου χαοτική προσέγγιση.
Κάποιος μου είπε ότι...
Τελικά, το σωστό βεβαίως μου το είπε ο ειδικός. Και εγώ το έχω ξαναπεί συχωριανοί μου, σέβομαι απόλυτα την γνώμη των ειδικών.

Ο τέως ψυχίατρος μου λοιπόν, που συναντηθήκαμε, τυχαία σε μια παρέα -το έχω τσεκάρει επανειλημμένως, αυτή η πόλη είναι ΑΔΙΑΝΟΗΤΑ μικρή, μονίμως κουτσουλιόμαστε... -μου λέει:
«Κατερίνα, χαθήκαμε...»

Τι να του πω τώρα και αυτού; Η κρίση, η ύφεση, η ακρίβεια, άσε που κάθε φορά που είναι να έρθω στο ιατρείο σου, πρέπει να κάνω τάμα στον Άγιο Φανούριο για να παρκάρω. Να του πω πως μόλις με δουν οι παρκαδόροι στο Κολωνάκι αλαφιασμένη να εκλιπαρώ, «χώστο κάπου», με κοιτάνε και γνέφουν ο ένας στον άλλο... Πριν προλάβω να βρω μια από τις ...τέλειες δικαιολογίες μου, μου δίνει αυτός την εξήγηση.
«Εντάξει ξέρω, διαβάζω το blog σου. Αλλά και εμείς μωρέ Κατερίνα, κλέφτες θα γίνουμε;»

Συχωριανοί μου σας χρωστάω πάρα πολλά.
Να μην σας εξιστορήσω από τι παρακάλια σε παρκαδόρους με έχετε γλιτώσει, μη σας πω από τι έξοδα με έχετε γλιτώσει, δυο συνεδρίες εβδομαδιαίως, άσε το shopping... Διότι στο Κολωνάκι μετά την συνεδρία, μετά το ξαλάφρωμα, μετά το κλάμα και το λυγμό, μετά την ανάσα, ε...δεν θα πάρεις και ένα ζευγαράκι παπουτσάκια;

Ενώ με το blogging, με μια συνδεσούλα, αραχτή στο καναπέ μου, το κρασάκι μου, το τσιγαράκι μου, σας πετάω τα σώψυχα μου στη μούρη. Το θυμό μου, την στριμάρα μου, την ελπίδα μου, την έννοια μου, τη χαρά μου, το γέλιο μου, τη πίκα μου. Το θυμικό μου.
Ναι, μόνο ο ξένος αποδέκτης είναι το φάρμακο, η δραστική ουσία και της εξομολόγησης και της προέκτασης της, της ψυχανάλυσης.
Όχι. Όχι, ο φίλος, ο εραστής, ο συνεργάτης, η παρέα ΔΕΝ μπορούν να παίξουν αυτό το ρόλο. Εκεί μόνο ο ξένος. Ή μάλλον ο συναισθηματικά αφόρτιστος από και προς εσένα.

Γιατί γνώρισα αρκετούς από τους συχωριανούς bloggers. Και σας ορκίζομαι στα ευαγγέλια, είμαι ΑΠΟΛΥΤΑ πεπεισμένη ότι, κάθε blog κρύβει πίσω του, ότι ΑΚΡΙΒΩΣ βγάζει. Κανένα ψέμα δεν πέθανε από βαθιά γεράματα. Το ψέμα πεθαίνει πάντα ... νέο. Σας ξέρω όλους!!!! Ακόμα κι όσους δεν γνωρίζω.

Συχωριανοι μου, ναι βρε εσείς οι δικοι μου ξένοι, να είστε καλά να με γιατροπορεύετε
Κι όταν κλείσω το blog να το ξέρετε...θα έχω βρει ψυχίατρο με καλές τιμές και θέση parking.

Υ.Γ. Εγώ τον γιατρό μου τον αγαπώ πολύ α, και το σωστό να λέγεται, του χρωστάω πολλά. Με όρκισε να μην πω το μυστικό, επαγγελματίας είναι ο άνθρωπος, και έχει πάρει και χοντρό δάνειο για αγορά καινούργιου ιατρείου με θέσεις parking. Αλλά σε σας που το λέω, δεν πιάνει ο όρκος!!!! Αφού βρε και εσείς blogs έχετε; Τι να τον κάνετε τον ψυχίατρο;


Υ.Γ.2. Είπα να κάνω μια καθαριότητα, μια τακτοποίηση εδώ μέσα, ένεκα ...η επέτειος. Κολοκύθια δεν είναι για μένα αυτά, ποτέ και τίποτα δεν «τακτοποίησα». Εξακολουθώ να μισώ τις ...«τακτοποιήσεις».
Μια ανακαίνιση μήπως; ... Όχι. Γιατί θα παλεύω ΠΑΝΤΑ να μην συνηθίσω το ...τέρας. Ίσως μόνο μια κουβέντα κάποιου από αυτούς που πολύ «αγάπησα», ενός ...«παράλογου» Ιρλανδού, που έγραψε την πιο ηρωική φράση, από όσες ποτέ έπεσαν στα μάτια μου. Κι έτσι σαν προσθήκη στην επικεφαλίδα, εκεί δίπλα στο... ΚΑΤΕΡΙΝΑ ...No matter. Try again. Fail again. Fail better.


Υ.Γ.3. Αν φτάσατε μέχρι εδώ, πράγμα για το οποίο πολύ αμφιβάλλω... σας ευχαριστώ από καρδιάς που με ακούτε.... Τι; Κι αν δεν με ακούτε; Και τι έγινε βρε... Μήπως και ο ψυχίατρος μου, με άκουγε;