Δημοσθένης ζω

Τον προσπέρασα πολλές φορές μέσα στη Πόλη μας.Γύρισα το βλέμμα από την άλλη. Εκβίασα το βήμα μου υστερικά, να μην προλάβουν τα μάτια μου να στείλουν την εικόνα στην αποθήκη της μνήμης. Να μην προλάβει η τωρινή εικόνα να αντιδράσει, να ομογενοποιηθεί, να καβαλήσει, να ...γονιμοποιήσει, εκείνη την Μία, εκείνη που φυλαχτό μυθικής παρθενιάς σφίγγω χρόνια τώρα, στις χούφτες του νου μου.

Κι άλλωστε πολλές «πολυτέλειες» ήρθαν, παρήλθαν, προσπεράστηκαν και αντικαταστάθηκαν... Καμιά δεν αποδείχτηκε αναντικατάστατη παρεκτός εκτός από Μιά. Αυτό το παντεσπάνι που όρισα αξιωματικά σαν το ψωμί της Ζωής. Το Μύθο.

Νικόλα μου... Μου...

Έχουν δίκιο οι Κοεμτζήδες να γράφει μέσα στη ...παρένθεση η Γώγου.

Σφαχτάρι το Δίκαιο. Να σφαδάζει στα χέρια των ισχυρών, πάνω σε χειρουργικά τραπέζια, με λάμπες από αυτό το μπλε φως, που ξορκίζει μαθές το κόκκινο αποκρυπτοντας το.

Μαχαιροβγάλτης το δίκιο. Κόκκινο. Αίμα.

Σε πρωταντίκρισα πάνω στο...άσπρο. Στο άσπρο μιας οθόνης. Χωμένη, βουτηγμένη θαρρείς, μέσα στο βελούδο κινηματογραφικής πολυθρόνας. Άκαπνη, άβγαλτη στη Βία του Βίου ήμουν τότε, κι ακόμα πίστευα ότι οι λέξεις και οι έννοιες τους είναι το ίδιο πράγμα. Μετά, πολύ ...μετά, δυο ώρες ...μετά, ψυχανεμίστηκα ότι οι λέξεις είναι οι σφαίρες αλλά οι έννοιες είναι το όπλο. Φανταράκι ήμουν τότε που «συναντηθήκαμε» οι δυο μας Νικόλα μου, ένα φανταράκι ...τακτικού στρατού, που κρατάει στην τσέπη ένα απόκομμα από ιλλουστατιόν περιοδικό και παραμυθιάζεται ότι η γκομενάρα που ...εικονίζεται στη φωτογραφία ...υπάρχει. Ο Μύθος μου τότε ήταν Δίκαιος. Δυο ώρες ...μετά, μου τον είχες κάνει ...παραμυθάκι.

Βούτηξες τις ...Βεργούλες σου, όρμησες με τη φαλτσέτα σου και ματοκύλισες το νου μου. Βούτηξα το όπλο της έννοιας, γέμισα σφαίρες τις λέξεις, και εκεί έξω στο πεζοδρόμιο του κινηματογράφου πυροβολήθηκα.

Υπήρχες; Ήσουν εσύ; Ήταν έτσι; Ήταν αλλιώς; Ήταν η Αλήθεια ...πραγματικότητα; Αρνήθηκα να εκτελέσω την Αλήθεια ...αναζητώντας την όποια πραγματικότητα. Αυτά είναι για τους ...κριτικούς της ζωής. Αυτοί ας ...εκτελέσουν ότι προαιρούνται.

Εγώ, Δημοσθένης ζω. Κι αυτό το χαμένο βλέμμα του -ζωσμένου από κάθε ...λογής μπάτσους, ασφαλίτες, θεούς και δαίμονες- Δημοσθένη, πάνω στη φωτισμένη πίστα που σε αναζητά στη σκοτεινή πλατεία, χαραγμένο ανεξίτηλα στην οθόνη του νου μου. Κι να ονειρεύομαι πάντα, ότι στη πίστα της Ζωής μου, θα ορμήσεις με τη φαλτσέτα σου να φωνάξεις....Παραγγελιά ρε!!!!!

Κι έτσι Νικόλα μου, αρνήθηκα να δω εσένα, Άνθρωπο με σάρκα και οστά.Πέτρος εγώ ...σ’ αρνήθηκα. Κιότεψα Νικόλα μου, μπας κι η πραγματικότητα σου θολώσει το Μύθο σου της Αλήθειας μου. Σφάλισα τα μάτια και σε προσπέρασα. Η συγνώμη, λένε οι ...γνωρίζοντες, είναι το πλυντήριο της κάθε απάτης. Δεν θα στην πω. Κρατώ την...όποια «οφθαλμαπάτη» μου στα Ιερά μου. Από εμένα, μόνο ...Ευχαριστώ.

Τώρα που στα λέω Νικόλα μου, μόλις μου ‘παν, ότι να, τώρα δα λέει, περνάς την Αχερουσία. Οβολό λένε ότι δεν κράτησες κι ίσως ο φοβερός Κέρβερος να ζυγιάζει στα τεφτέρια του αυτή τη στιγμή, πόσο ο πόνος αγιάζει. Στο δικαστήριο του Άδη, δεν ξέρω αν θα είναι στοιχείο κατηγόριας ή υπεράσπισης, ότι ο δικός σου Μύθος ματοκύλισε τους πιο αυταρχικούς μπάτσους, τους πιο τυραννικούς ασφαλίτες. Τους μπάτσους, τους ασφαλίτες του νου μας.

Γεια σου Νικόλα. Άφησε ήσυχα στα μούτρα μας, τις μπογιές, τις μύξες και τα κλάματα να τρέξουνε....

Το savoir faire των νεοπίστων

Κοστούμι off black, πουκάμισο off white, αυθεντικό ή imitation Brooks Brothers. Άφυλος. Στολή. "Λειτουργεί" …δημόσια με στεντόρεια φωνή, για τα …ασφάλιστρα κίνδυνου. Hands free. Ελεύθερα Χέρια. Το χρυσοπλήρωσε το παραμύθι του λευκού κολάρου που του έταξε ότι …τα χέρια θα είναι ελεύθερα αν είναι μανικιουρισμένα. Βλέμμα βιαστικό, αυτό που προσπερνάει τους ανθρώπους και διεκδικεί την γοητεία αντικειμένων. Αυτή τη μέση γοητεία των πραγμάτων που αναδεικνύει η …ζήτηση τους, από τους …Άλλους.

Παπάς, ρασοφόρος, άφυλος, με το παγκάρι λιανισμένο και το βλέμμα λαίμαργο, με ταρίφα στην ανθρώπινη χαρά ή πόνο, ενός γάμου ή μιας κηδείας.

Ιερατεία.

Ο πρώτος ιερέας του νέου Θεού.

Ο δεύτερος ιερέας του παλιού Θεού.

Μια ηλικιωμένη κυρία παραχωρεί ευλαβικά τη θέση της στον ρασοφόρο …ιερέα, ηλικιακά, σαφώς νεότερο από αυτήν.

Κοιτάζω στο βαγόνι να δω μήπως κάποιος διαβάζει καμία Καθημερινή, κανενα Lifo, κανενα Βημα. Το βλέμμα μου πιανει ένα από τους …πιστους του νέου Θεου. Τον πλησιάζω. Του δείχνω τον κουστουμαρισμένο …ιερέα.

-Δεν θα του προσφέρετε την θέση σας; τον ρωτάω

Πόσο εύκολα οι άνθρωποι «υπακούουν» χωρίς δεύτερη σκέψη σε όποιον έχει το θράσος να επιτιμήσει την …πολιτική τους ορθότητα; Χωρίς καν ένα «γιατί», χωρίς δεύτερη σκέψη, ημιανασηκώνεται από το κάθισμα του, και κοιτάει μια εμένα και μια τον νεόκοπο …Ιερέα της νέας Θρησκείας με το ρασο Brooks Brothers.

-Δεν αρκεί να διαβάζουμε μόνο τα… ιερά κείμενα, του λέω χαμογελώντας και δείχνοντας του με τα μάτια την Καθημερινή, πρέπει να επιδεικνύουμε και τον προσήκοντα σεβασμό στους Ιερείς της Θρησκείας μας. Κοιτάξτε την κυρία…

Αποστρέφει το βλέμμα του από την …τρελή. Αλλά ο διάβολος ..μέσα της. Ετοιμάζομαι να πλησιάσω, να σκύψω να φιλήσω το χέρι του νέου Ιερέα, να ακουμπήσω το επιχρυσο μανικετόκουμπο του με τα χείλη μου, να υποκλιθώ στο smartphone του και να ζητήσω την …ευχή του. Να δώσω το σωστό παράδειγμα ευλάβειας στον αγενή νεόπιστο. Την ώρα που μαζεύω τα κουράγια μου για το …show, ο …ιερέας με το Brooks Brothers και την αυτιστική έπαρση να τρέχει από τα μπατζάκια του, διακρίνει στο μάτι μου, την τρελή λάμψη που γαργαλάει το νου μου και …με προσπερνάει βιαστικά πηγαίνοντας στην πόρτα του συρμού, προκειμένου να αποφυγει το δειγμα της ...ευσεβείας μου στη ...Θρησκεια που εκπροσωπει.

Ο ρασοφόρος παπάς κουβεντιάζει καθιστός με την ηλικιωμένη όρθια …παλαιόπιστη… Τον παρατηρώ χαμογελώντας. Ο παλιός είναι αλλιώς. Αυτός …ξέρει. Άλλωστε, αυτός έχει πολύ καλύτερο εμπόρευμα να πουλήσει. Πιο μεγάλο φόβο από την … «πτώχευση». Αυτός εχει να …διαχειριστεί το χαρτοφυλάκιο του υπαρξιακού άγους των ανθρώπων. Το …μετά. Κι ο παπάς έχει κορυφαίο και …αιωνιως σταθερό επιτοκιο, την ελπίδα απεναντι στο θάνατο. Κι αν οι θυσίες δεν …δικαιώνονται τώρα, ε, αυτός σου πουλάει τα CDS, τα ασφάλιστρα κίνδυνου για την …επόμενη ζωή.

Τελικά οι ιερείς της νέας θρησκείας με τα ράσα Brooks Brothers, μια νοητική χαψιά ανθρωπάκια είναι. «Είσαι θύμα του Νόμου και της Τάξης, δεν ξέρεις καν το λόγο για να με υποτάξεις», θα τους γιουχάιζε ο μακαρίτης ο Νικόλας. Ούτε στους νεόπιστους δεν μπορούν να επιβάλλουν τον σεβασμό που δημιουργεί η ευλάβεια στη νέα Θρησκεία.

Ενώ το παλιό, καλό, ευφυές Ιερατείο. Μεγάλο μαγαζί. Μαγαζί γωνία. Και προσωπικό με πραγματική εκπαίδευση στο savoir faire και εμπειρία αιώνων. Δεν μπορεί, θα είδαν ότι το trend «πολιτική θεολογία» έχει …κοινό. Οι νεόπιστοι του νεοφιλελευθερισμού και του laissez faire χωρις να γνωριζουν τις γραφές τις προσκυνούν. Η μικρονοική επικοινωνιακή «λογική», σαν ναπάλμ διαλύει το κοινωνικό ένστικτο επιβίωσης τους. Κι αυτοί είναι …αγορά. Πελάτες. Αυριο θα είναι τα πρωτα θυματα. Ανακυκλωσιμες ζωές. Ζωές κομματια. Αλλά ακομα ένα κεράκι …έχουν να το αναψουν.

Και στο κάτω κάτω της γραφής, αφου οι Εκκλησίες διαθετουν όλα τα …comfort και την ...τεχνογνωσία, γιατι να μην αναδείξουν μια νέα Αγία, την Αγία Αγορά, και να λιτανεύουν για πάρτη της; Νεόπιστοι …στη χάρη της, σωρός… Ας πάρουν και τους τυπους, αυτους τους νέους ιερεις, σαν νεοκωρους. Ας τους ...καταρτισουν στο savoir faireτης ευσεβειας στη νέα Θρησκεια του κανιβαλισμου, με κανένα ευρωπαικο κονδυλι...

Πάμε να κοιμηθούμε Μπερανζέ

Παλιός μου ...φίλος ο Μπερανζέ. Γνωριστήκαμε εκεί γύρω στα 15 μου, σε εκείνη τη θεία ηλικία που επείγεσαι να ....μοιάσεις, ή να ...αρνηθείς. Εκεί που ζητάς να ....ενταχθείς ή να ...διαφοροποιηθείς. Κι αν είσαι τόσο μα τόσο τυχερός και συνάμα τόσο μα τόσο Άτυχος, να ...αφομοιωθείς.

Έτσι όπως αυτό το ... «συνάμα», προσδιορίζει την ευκολία της χαράς που γίνεται το ακριβώς αντίθετο της δυσκολίας της ευτυχίας. Έτσι όπως η μοναχικότητα είναι το ακριβώς αντώνυμο της μοναξιάς. Έτσι όπως σου λένε ...κοίτα το πυροτέχνημα στον ουρανό και εσύ γυρνάς το βλέμμα να αναζητήσεις της φωτεινή πολύχρωμη τροχιά του όταν αυτή πια έχει χαθεί. Πόσα πυροτεχνήματα ψάξαμε εμείς οι δυο Μπερανζέ...μετά το τέλος της γιορτής... Θυμάσαι;

*ΜΠΕΡΑΝΖΕ: Όπου και να γυρίσεις να κοιτάξεις ξεπηδάνε μπροστά σου σαν Φάντης μπαστούνι! Τώρα πήρανε με το μέρος τους και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης! Κανένας! Βλέπεις, δεν απόμεινε ούτε ένας... ούτε ένας! (Νέα μουγγανητά, ποδοβολητά, τρεχαλητά και σύννεφα σκόνης)Δεν αντέχω να τους ακούω. Θα βουλώσω τ' αφτιά μου με μπαμπάκι. (Βάζει μπαμπάκι στ' αφτιά του και μιλάει στον εαυτό του στον καθρέφτη) Δεν υπάρχει άλλη δυνατή λύση, θα πρέπει να τους πείσω.

Να τους πείσω, για ποιο πράγμα; Κι ύστερα, μπορούν άραγε να ξαναμεταμορφωθούν, να ξαναγίνουν άνθρωποι; Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο;

Αυτό θα ήταν ηράκλειος άθλος, ξεπερνάει κατά πολύ τις δικές μου δυνάμεις. Και πριν απ' όλα, για να τους πείσω, θα πρέπει να τους μιλήσω. Και για να τους μιλήσω, θα πρέπει να μάθω τη γλώσσα τους. Ή μήπως, θα 'πρεπε να μάθουν αυτοί τη δική μου γλώσσα; Αλλά, ποια γλώσσα μιλάω εγώ; Ποια είναι η γλώσσα μου; Η γλώσσα των μαύρων, των κιτρίνων, των λευκών; Μιλάω μια από τις γλώσσες των λευκών; Έτσι φαίνεται, αυτή τη γλώσσα μιλάω. Αλλά, τι
θα πει μια από τις γλώσσες των λευκών; Μπορώ, μια χαρά, να πω ότι μιλάω μια γλώσσα λευκών, αφού δεν υπάρχει κανένας να με αντικρούσει! Απόμεινα ο μόνος που μιλάει αυτή τη γλώσσα. Αλλά, τι κάθομαι και λέω, τώρα.
Καταλαβαίνω αυτά που λέω, καταλαβαίνω τον εαυτό μου; (Προχωρεί προς το κέντρο του δωματίου) Κι αν, όπως μου είπε η Νταίζη, αυτοί έχουνε δίκιο; (Ξαναγυρίζει στον καθρέφτη) Κι όμως, ο άνθρωπος δεν είναι κάτι άσχημο, δεν είναι κάτι αποκρουστικό! (Κοιτάζεται ψηλαφίζοντας το πρόσωπό του) Είναι πολύ αστείο! Αναρωτιέμαι, με τι πλάσμα να μοιάζω... με ποιον; (Τρέχει σ' ένα ντουλάπι, βγάζει από μέσα φωτογραφίες που τις κοιτάζει) Φωτογραφίες, μάλιστα φωτογραφίες! Άραγε ποιοι να είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Ο κύριος Παπιγιόν ή τάχατες η Νταίζη; Μάλλον η Νταίζη. Κι αυτός εδώ είναι ο Βοδάρ, ο Ντιντάρ ή ο Ζαν; Αλλά μπορεί να είμαι κι εγώ. (ανατρέχει στο ντουλάπι από όπου βγάζει δύο τρεις πίνακες)Ναι, τώρα αναγνωρίζω τον εαυτό μου, είμαι εγώ, αυτός είμαι εγώ. (Κρεμάει τους πίνακες στον τοίχο του βάθους, δίπλα στα κεφάλια των ρινόκερων) Αυτός είμαι εγώ, εγώ, εγώ! (Μόλις κρεμάσει τους πίνακες, ξεχωρίζουμε ότι απεικονίζουν ένα γέρο, μια χοντρή γυναίκα κι έναν άλλο άντρα. Τα πορτρέτα είναι τόσο άσχημα, που έρχονται σε αντίθεση με τα κεφάλια των ρινόκερων που τώρα έχουν γίνει πάρα πολύ όμορφα. Ο Μπερανζέ κάνει λίγο πίσω για να τα δει καλύτερα). Δεν είμαι όμορφος.

Πάντα το 'ξερα, δεν είμαι, δα, και κανένας κούκλος (Ξεκρεμάει τους πίνακες, τους πετάει με λύσσα στο πάτωμα και ξαναγυρίζει στον καθρέφτη) Αυτοί είναι πιο όμορφοι από μένα. Οι ρινόκεροι είναι πιο όμορφοι! Είχα άδικο λοιπόν! Ω, πόσο θα 'θελα να ήμουν σαν κι αυτούς! Κοίτα χάλια! Κέρατα, ούτε για δείγμα! Τι άσχημο που είναι ένα γυμνό αστόλιστο μέτωπο! Χωρίς κέρατα. Ένα δύο κερατάκια θα μου πήγαιναν πάρα πολύ! Θα τόνιζαν τα χαρακτηριστικά μου, που έχουν μια τάση να ...κρεμάνε προς τα κάτω. Αλλά, ποιος ξέρει, δεν αποκλείεται μια μέρα να μου φυτρώσουνε κέρατα. Τότε θα σταματήσω να ντρέπομαι. Θα μπορέσω να πάω κοντά τους με στολισμένο μέτωπο. Έλα όμως που δεν λένε να φυτρώσουν (κοιτάζει τις παλάμες του) Για κοίτα χέρια... σαν ζυμάρι! Άραγε, θα 'χω τηντύχη να βγάλουνε αργότερα ρόζους, έστω λέπια, το ίδιο κάνει! (Βγάζει το σακάκι του, ξεχουμπώνει το πουκάμισο και κοιτάζει το στήθος του στον καθρέφτη)Αηδία... σκέτη αηδία, έχω τόσο πλαδαρό δέρμα, άσε, αυτή την αποκρουστική ασπρίλα με τις αραιές τριχούλες. Δεν ήταν να είχα κι εγώ ένα δέρμα σκληρό σαν πετσί, μ' αυτό το υπέροχο βαθύ κιτρινοπράσινο χρώμα! Να είχα την αμόλυντη κι άσπιλη γυμνότητά τους και όχι αυτές τις απαίσιες τρίχες! (Ακούει τους βρυχηθμούς) Πάντως, τα τραγούδια τους σε γοητεύουν...βέβαια είναι λίγο πρωτόγονα, αλλά δεν πειράζει, είναι τόσο σαγηνευτικά! Μακάρι να μπορούσα κι εγώ να τραγουδήσω σαν κι αυτούς. (Προσπαθεί να τους μιμηθεί) Α... α.... α... α... Μουουουου... Όχι, όχι! Είμαι τόσο φάλτσος! Τραγουδάω τόσο υποτονικά. Μου λείπει το ταμπεραμέντο, η ζωντάνια τους! Δεν καταφέρνω να μουγγανίσω σαν κι αυτούς, τσιρίζω! Α... α... α.... μουου! Τσιρίζω σαν μυξιάρικο... Άλλο να τσιρίζεις κι άλλο να μουγγανίζέις... Το μουγγανητό έχει άλλη χάρη! Ω! Τώρα ξανάρχισε να με τυραννάει η συνείδησή μου. Τι βάρος! Έπρεπε να τους ακολουθήσω την κατάλληλη στιγμή. Αλλά, πόύ μυαλό! Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα. Αλίμονο... είμαι ένα τέρας. Τι λέω, τερατούργημα! Αλίμονο, ποτέ μου δεν θα καταφέρω να γίνω ρινόκερος... ποτέ! ΙΙοτέ! Θα το 'θελα τόσο... Θά το 'θελα ψυχή τε και σώματι, αλλά δεν μπορώ πια ν' αλλάξω, δεν γίνεται. Τι ντροπή! Δεν μπορώ, πια, ούτε στον καθρέφτη να κοιταχτώ. (Γυρίζει την πλάτη του στον καθρέφτη) Τόση ασχήμια δεν υποφέρεται. Αλίμονο σε κείνον που θέλει με το στανιό να διατηρήσει την ιδιομορφία του. (Τινάζεται απότομα) Ε, λοιπόν, τόσο το χειρότερο! Θα πολεμήσω ενάντια σ' όλο τον κόσμο. Η καραμπίνα μου, πού είναι η καραμπίνα μου; (Γυρίζει προς το μέρος του τοίχου, που φαίνονται πάντα τα κεφάλια των ρινόκερων και ουρλιάζει με όλη του τη δύναμη) Ενάντια σ' όλον τον κόσμο! Θα υπερασπίσω τον εαυτό μου ενάντια σ' όλο τον κόσμο... δεν θα καθίσω με σταυρωμένα χέρια, θα πολεμήσω... Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος... και μέχρι να 'ρθει το τέλος θα παραμείνω άνθρωπος! Όχι, δεν θα συνθηκολογήσω!... ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΚΑΙ ΣΑΣ!

Πάμε να κοιμηθούμε Μπερανζέ. Κατέβασε λίγο το όπλο Μπερανζέ... Μην με αγκαλιάζεις με την καραμπίνα. Απόψε θα κρυφτούμε κάτω από τα σκεπάσματα και θα ψιθυρίζουμε ψέματα στα αυτιά μας. Θα λέμε ότι τα βαριά συρτά βήματα που ακούμε είναι μια παλιά χορογραφία που δοκιμάζουν εκείνες οι σπασμένες πορσελάνινες μπαλαρίνες που τόσο αγαπούσαμε...

Να με χαϊδεύεις όλη νύχτα Μπερανζέ. Να προσέχεις μήπως αρχινίσει να γίνεται κιτρινοπράσινο γυαλιστερό το δέρμα μου. Κι τότε μην με ξυπνήσεις. Μόνο πυροβόλησε με.

*Ρινόκερος/ Ιονέσκο

Η …Τιμή της Καταρίνα

Τα ...Μεσα "εκτιμησαν" ότι η Καταρίνα έχασε την …τιμή της χορεύοντας ένα βράδυ με τον Λούντιγκ. Η Καταρίνα αποκατέστησε την τιμή της όπως μόνο οι ταπεινωμένοι μπορούν. Με τον φόνο του …δημοσιογράφου.

Η Καταρίνα πιθανότατα …αγανάκτησε, προσπάθησε να δικαιολογηθεί, να μιλήσει, να εξηγήσει, να αμυνθεί. Το σύστημα απέναντι της αμείλικτο προσπάθησε να την καταπιεί. Αντέδρασε. Σκότωσε.

Η χαμένη τιμή της Καταρίνας Μπλουμ …αποκαταστάθηκε. Η αξία της Τιμής της ζυγίστηκε από την ίδια και μετρήθηκε ακριβή. Με αίμα.

Αγανακτισμένοι… συμπαθητικά καλόκαρδοι κατά τον …δημοσιογράφο. Ταπεινωμένοι …Τιμωροί κατά τον Μπελ.

Κι εδώ να βρισκεται αυτό το μικρό, συχνά μετέωρο, συχνά φοβισμένο, συχνά αποτυχημένο αλλά ΠΑΝΤΑ τόσο κρίσιμο βήμα. Οι Αγανακτισμένοι όταν μετατρέπονται σε Ταπεινωμένους προσδιορίζουν διαφορετικά την αξία της Τιμής και της …τιμής τους. Ίσως γιατί παρά την …Εφημερίδα, η Τιμή…εξακολουθεί να μην αποτιμάται σε χρηματιστηριακές τιμές...

Κλείνω τα μάτια κόντρα στον Σεπτεμβριάτικο ήλιο, και πίσω από τα βλέφαρα, η Καταρίνα Μπλουμ εμφανιζεται ξαφνικά, συνοψίζοντας τις μέρες που βιώνουμε σε μια εικόνα. Η φωνή των Αγανακτισμένων. Η ακριβή Τιμή των … Ταπεινωμένων…

31 Αυγούστου

Το βήμα από τον Αύγουστο στο Σεπτέμβρη μοιάζει μετέωρο. Μόνο ο ήλιος …αυτιστικός να ορίζει τα μερόνυχτα, μόνο η κίνηση της γης ..αμέτοχη να ορίζει τον χρόνο, που λες και ελόγου του πάγωσε στα μάτια των ανθρώπων. Αυτών που σφυροκοπούν ή προσμένουν το … «μετά».

Από όποια πλευρά του …ορθού λόγου(!!!!), από όποια πλευρά της μικρής ή της μεγάλης εικόνας, κι αν βρίσκεται ο καθένας, οι προφητείες λες και σώθηκαν. Τα νοήματα, οι έννοιες των λέξεων, περιφέρονται άδεια πουκάμισα, γερασμένες και αζήτητες Ελένες, που έχασαν την μαγεία του συνειρμού. Παράφωνα τα συνθήματα, ίσα για να σκεπάζουν την υπόκωφη βοή της αμήχανης σιωπής.

Το «μετά» να προσεγγίζεται με …εκφωνήσεις στίχων, από …πεζά ή …ποιήματα, άλλοτε με παλαιοκαθηγητικής έδρας παραφερνάλια κι άλλοτε με τον σκηνικό στόμφο της παλιάς αρτίστας. Η τάξη και η αταξία να μονομαχούν σε εικονικά και εικονιζόμενα πλαστικοποιημένα σαλόνια. Τόσο αφόρητα όμοιες, τόσο αφόρητα κλισαρισμένες. Κι όμως ...να έχει μεγάλη πείρα ο χαμός…

Λέξεις ούτε έκκεντρες, ούτε και κεντρικές. Έννοιες ακίνητες, φερόμενες εδώ κι εκεί, έννοιες που ξεσπιτώθηκαν, νοήματα δίχως τοπολογίες, ατοπικά… Ταυτόχρονα υπολείμματα και συμπληρώματα, σημαίνοντα που καταλαμβάνουν τη θέση κάθε σημαινόμενου.

Ένα μέλλον πασπαλισμένο με το φόβο της οδύνης, ένα αύριο απροσπέλαστο και απροσδιόριστο που εκλιπαρεί θαρρείς την γενναιοδωρία του παρόντος μας.

Αμήχανη. Χαμένη. Μετέωρη.

Φοβισμένη; Όχι. Ίσα περίεργη. Ίσως κι ανυπόμονη.Αλλά πάντα πιστή. Ποτέ πιστή στα δόγματα. Πάντα πιστή στους …χρησμούς.

Καθρεφτίζομαι στα μάτια των ανθρώπων της Πόλης μου. Και στον καθρέφτη των αμήχανων βλεμμάτων τους, άκαιρα, παράταιρα, παράφωνα, φάλτσα λες ….γαληνεύω. Οδυνηρά αλληλέγγυα να γδέρνω τη πλαστικοποιημένη προστατευτική επιδερμίδα του νου. Πιάνει τόσο εύκολα πέτσα η ...προστασία. Το επόμενο. Ίσως κόκκινο. Ίσως ματωμένο. Ξόρκια. Ελπίδα που κολακεύεται σε βαρύτιμες και άκαμπτες τουαλέτες ανούσιας πίστης στο...ορθό. Άλλωστε ....φαίνεται ότι απ’ τη ζωή μου πέρασε πίστη κάποτε

Καλό χειμώνα συχωριανοί!

Η ...μπάνκα του Τιτανικού

Να βλέπεις λένε οι παλιοί τα …σημάδια.

Αυτό το σημάδι δείχνει ότι η μπάνκα πλέον ξετινάχτηκε, το …διάφορο εισπράχτηκε κ μοιράστηκε, οι δουλειές …τελειώσανε ή …ναυαγήσανε. Όσο για την ευθιξία και την …αξιοπρέπεια, ούτως ή άλλως, αυτές έχουν τελειώσει εδώ και πάρα πολύ καιρό. Σ’ αυτές άλλωστε, οι …επενδύσεις, ουδέποτε ήταν «κερδοφόρες».

Υ.Γ. Λιμενικό …δεν υπάρχει πια, αλλά ακόμα και το φάντασμα του, μπορεί να εξυπηρετήσει το fast track κατέβασμα μιας σωστικής λέμβου του Τιτανικού. Ο Πρίγκηψ θα περιμένει το ελικόπτερο…

Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι...

Τον Abraracourcix τον γνωρίσαμε -σε μια ατυχή μετάφραση- σαν Μαζεστίξ. Οι ... «à bras raccourcis», οι «με σταυρωμένα τα χέρια», εξακολουθούν να περιφέρονται πομπωδώς πάνω στην ασπίδα τους, αλλά οι βαστάζοι κουράστηκαν και τους έχουν πετάξει ήδη κάτω. Πάντα άχρηστοι οι Μαζεστίξ, να τρέμουν μην τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι...

Τούτο τον Αύγουστο οι τριγμοί των θεμελίων της....Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είναι πολύ φασαριόζικοι. Οι λογιώ λογιώ Abraracourcix, αμήχανοι και πανικόβλητοι τελάληδες των μονόδρομων περιφέρουν την αμηχανία τους. Γυροφέρνουν από «σύσκεψη» σε «σύσκεψη», απο «τηλεδιάσκεψη» και «τηλεδιάσκεψη» και φαλτσάρουν άγαρμπα στα ψελλίσματα τους .

Από την άλλη, όλοι όσοι πιστέψαν ότι η πολιτική ΔΕΝ τελειώνει ποτέ, όπως άλλωστε ΔΕΝ τελειώνει ποτέ και η ...Ιστορία, χλευαζόνταν από λεγεωνάριους και πληρωμένους γενίτσαρους του Καίσαρα, ως ...λαϊκιστές, ως ατίθασοι και ως πείσμονες Γαλάτες της Αρμορικής. Αυτοί που αιθεροβάμονες... με πιόμα μαγικούς ζωμούς λαξευαν μενίρ σε Δρόμους και Πλατείες βροντοφωνάζοντας «είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι....»

Κι σήμερα χαζεύουμε τους ντόπιους ...πειρατές που αναρωτιούνται...συσκεπτομενοι, με τα ίδια λόγια του Goscinny: να το βουλιάξουμε μόνοι μας, ίδιο το αποτελεσμα, και θα γλυτωσουμε τις φάπες...

Idée Fixe...κι αυτός κακότυχε μεταφραστικά σαν Ιντεφιξ. Idée Fixe. «Έμμονη Ιδέα». Ε, ναι λοιπόν...η πολιτική, η ιστορία, η λαϊκή κυριαρχία, η δημοκρατία, η ελευθερία, το δημόσιο αγαθό, η κοινωνική συνοχή, η κοινωνική ασφάλιση, η δημόσια παιδεία, η δημόσια υγεία, το κοινωνικό κράτος, η μοιρασιά, η αλληλεγγύη, η αντίδραση στην φτωχοποιηση και στον εξευτελισμό, είναι ...Έμμονη Ιδέα.

Αυτόν τον περίεργο Αύγουστο που ο πλανήτης ανακαλύπτει τα όρια της ασυδοσίας τους, συχωριανοί μου, εμείς ας ζήσουμε την ανάπαυλα... του ταξιδιού.

Ούτως ή άλλως οι Δρόμοι και οι Πλατείες μας περιμένουν σύντομα με μαγικούς ζωμούς, μενίρ και κλωτσοπατινάδα με τους ...λεγεωνάριους. Εκεί στα σκαλάκια θα ξαναβρεθούμε... Το ξέραμε... «Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι»,με το σκοινί τους θα κρεμαστούν... Ετοιμάστε τα αγριογούρουνα...

Ευχές πολλές λοιπόν συχώριανοι της Αρμορικής μας, ευχές για ταξίδια, για όμορφους ουρανούς κι για ανοιχτές θάλασσες. Με μπουνάτσες ή μποφόρια, ότι ποθεί η ψυχή του και ο νους του καθένος σας...