Σημαίες!

Η Ακρόπολη δεν είναι η Disneyland.
Η Ακρόπολη δεν είναι ένα τουριστικό αξιοθέατο.
Στην Ακρόπολη κυματίζει σημαία της Πατρίδας.
Στην Ακρόπολη όχι μόνο επιτρέπεται αλλά ΚΑΙ επιβάλλεται να κυματίζει η φωνή, η κραυγή των πολιτών, οι Σημαίες του λαου αυτης της Πατρίδας.
Στην Ακροπολη όχι μόνο επιτρεπεται αλλά ΚΑΙ επιβάλλεται να κυματιζει η κραυγή «ΛΑΟΙ ΤΗς ΕΥΡΩΠΗΣ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ».

Το ΚΚΕ, δεν κρέμασε μια διαφημιστική πινακίδα στην Ακρόπολη.
Το ΚΚΕ δεν κρέμασε ένα πανώ με ένα κλαδικό αιτημα.
Το ΚΚΕ «κρέμασε» στην Ακροπολη την κραυγή μας.
Την κραυγή, των πολιτών αυτής της χώρας, αυτής της Πατρίδας. Την Σημαία μας.

Σε όλους αυτούς τους πολιτικούς νάνους, που ξεπουλάνε μπιρ παρά, ακόμα και τα τελευταία ίχνη της αξιοπρέπειας τους,

σε όλους αυτους τους θεσμολάγνους που εξευτελίζουν και τσαλαπατάνε κάθε ιερό και όσιο,

σε όλους αυτους που τραβοπαλάνε στα μετρα τους, βιαζοντας και πετσοκόβοντας κάθε Θεσμό στην αηθη προσπαθεια τους να τον μετατρέψουν σε ένα ...κουστουμακι στα μετρα τους,

σε όλους αυτους τους πατριδοκάπηλους που παιζουν μπαρμπούτι με σκαρτα ζάρια επικαλουμενοι τον λαικό πατριωτισμό,

σε όλους αυτους που έμαθαν να πορευονται με σημαίες ευκαιρίας,

ας απαντήσουμε ότι δεν έχουμε να σωσουμε την ιδια Πατρίδα. Την δική μας την Πατρίδα, ΕΜΕΙΣ θα την σωσουμε. Θα την σώσουμε από όλους αυτους.

Διαφωνώ σε πάρα πολλά με το ΚΚΕ, σε πολύ περισσότερα από ότι θα συμφωνήσω ποτέ. Αυτό όμως δεν θα μου στερησει ποτέ το δικαιωμα, να υποκλινομαι σε ότι αξίζει να υποκλιθώ.


Υ.Γ. Σε όσους αντιτείνουν ότι η Ακροπολη πουλάει σαν τουριστικό αξιοθέατο, κόβει …εισητηρια, και εμεις ε, "φτωχοί άνθρωποι είμαστε", δεν έχουμε δυνατότητες για τέτοιες …πολυτέλειες, απαντάω εκ των προτέρων ότι τόσο ξεφτυλισμένοι όσο είναι οι …αρχοντες μας, και όσο νόμιζουν ότι είμαστε, δεν θα γίνουμε ΠΟΤΕ. Και όσο νωρίτερα και καλυτερα αποδεχτουν το γεγονός, τόσο πιο ευκολα και ανωδυνα ξεμπερδεματα θα έχουν με τους πολίτες και τις Σημαίες τους.

Ατιμωτική φυλάκιση

Ο καθένας το είδε από την δική του σκοπιά...
Άλλοι θεώρησαν ανάρμοστη την πράξη των διαδηλωτών να γιουχάρουν έναν βουλευτή.
Άλλοι, εστίασαν στον σεβασμό που θα έπρεπε να εμπνέει η ηλικία του.
Άλλοι, ότι το γιουχάισμα σε ένα τ. Πρόεδρο της Βουλής, ...γιουχάρει τον θεσμό του Κοινοβουλίου.
Άλλοι πάλι, στεναχωρήθηκαν που δεν ήταν και εκείνοι εκεί, για να ενώσουν και το δικό τους «γιούχα» με τους υπόλοιπους.
Άλλοι προφήτεψαν ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή....

Η δική μου προσέγγιση, είναι αρκετά διαφορετική.
Δεδομένου ότι ουδείς διανοήθηκε να πειράξει έστω και μια τρίχα, ούτε ασκήθηκε κανενός είδους σωματική βία, σε οποιονδήποτε, ανεξαρτήτως ηλικίας, θέσης, και προσώπου, οι πολίτες τελικά κατόρθωσαν το ...ακατόρθωτο. Το συνταγματικά ...ακατόρθωτο.
Να ..κλείσουν στη φυλακή, έστω για μισή ώρα, έναν εκπρόσωπο του πολιτικού συστήματος, έναν εκπρόσωπο του πολιτικού προσωπικού.

Αυτού του προσωπικού που -Λαού θέλοντος και ΔΝΤ επιτρέποντος-ελπίζουμε να τερματίσει σύντομα την ...ευδόκιμη υπηρεσία του και την ...προσφορά του στη χώρα. Αυτού του πολιτικού προσωπικού που έχει εξασφαλίσει και κατοχυρώσει συνταγματικά, την απόλυτη ασυλία του για τα φρικιαστικά εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου, που έχει διαπράξει.

Ο κ. Κακλαμάνης, ... φυλακίστηκε για 30’. Και μάλιστα στην πιο ατιμωτική φυλακή που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Στην ...τουαλέτα.
Η σκηνή στην οποία απεικονίζονται οι ...δυνάμεις ασφαλείας της χώρας, να φυλάνε την πόρτα του WC, με τον κλειδαμπαρωμένο τ. Πρόεδρο της Βουλής, μέχρι να έρθουν οι ορδές των ... «ειδικών δυνάμεων» να τον... αποφυλακίσουν, είναι πραγματικά σουρεαλιστική. Αλλά μήπως δεν είναι σουρεαλιστική η Ελληνική Δημοκρατία; Αν δεν ήταν τόσο εξωφρενικά γελοίο, θα ήταν τραγικό.

Υ.Γ. κ Πρόεδρε, η προκλητική, έως και ...τζαμπα μαγκίτικη, υπο το παρόν πολιτικό σκηνικό, συμμετοχή σας στην εργατική πρωτομαγιά, σας έδωσε μια εξαιρετική ευκαιρία να σηκωσετε το κεφάλι, να κοιταξετε τον κόσμο που σας γιουχαρε στα μάτια, να ζητησετε συγνώμη και να αποχωρησετε διατηρώντας την όποια προσωπική σας αξιοπρέπεια. Προτιμήσατε ...την τουαλέτα!!!!!
Ελπίζω, σκεπτομενος ψυχραιμότερα πια, να επιλέξετε την παραίτηση.

Ή η αξιοπρέπεια είναι πια άγνωστη λέξη, είδος σε απόλυτη ανεπάρκεια, προσδιορίζεται σαν την αξιοπρέπεια της ...τουαλέτας, στη σουρεαλιστική μας Δημοκρατία;

Όταν προτιμάς την ατίμωση από τον πόλεμο, θα έχεις και την ατίμωση και τον πόλεμο

Ας ακολουθήσουμε λοιπόν την προτροπή του …Πρωθυπουργού της χώρας. Του ...Πρωθυπουργού, που με περισσή ….αίσθηση ευθύνης και απύθμενο θράσος απάντησε στους κοινωνικούς εταίρους «τι τα λέτε σε εμένα, πείτε τα, στο ΔΝΤ».

Σήμερα, αυτή τη στιγμή, πριν καν καταλογίσουμε τις τεράστιες ευθύνες του πολιτικού συστήματος και του πολιτικου προσωπικού της χώρας για αυτήν την καταντια, πριν ανατριχιάσουμε απο το γεγονός ότι η Κυβέρνηση έστω και την ύστατη στιγμή,δεν είχε καν την ικανότητα να διαπραγματευτεί ένα έστω δικαιότερο σενάριο, ένα λιγότερο τρομοκρατικό τρόπο από την απόλυτη ευκολία των οριζόντιων μειώσεων των συντάξεων των ...700 ευρω, ας αποδεχτούμε το αυτονόητο.

Τις διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ θα τις κάνουμε ΕΜΕΙΣ.

Και είναι πια ΣΑΦΕΣΤΑΤΟ ότι δεν υπάρχει κανείς άλλος για να τις κάνει. Μόνο ΕΜΕΙΣ. Και βέβαια ο τόπος των διαπραγματεύσεων είναι …γνωστός. Ο δρόμος.

Τέτοιες μέρες ήταν, έτσι ανοιξιάτικες όταν ο Έλληνας υπηρεσιακός Πρωθυπουργός της Κατοχής συναίνεσε στο να αποσταλούν Έλληνες στα γερμανικά εργοστάσια. Το επιχειρημα του Χιτλερ κραταιό, "αφού οι Γερμανοί έδιναν το αίμα τους στο ανατολικό μέτωπο, οι κατακτημένοι έπρεπε να δίνουν την εργασία τους". Οι λίστες για τα σφαγεία φτιάχτηκαν στο πι και φι και ο …Πρωθυπουργός μοιρολογούσε ότι δεν είχε άλλη δυνατότητα, παρά να τις υπογράψει. Χιλιάδες λαού άοπλοι, ρακενδυτοι και εξοντωμένοι ανάτρεψαν τη σφαγή, μπουκαροντας στην Κομαντατουρ και αρπάζοντας τις λιστες θανάτου. Οι παπουδες μας.

Όταν ο …Κυβερνήτης ΔΗΛΩΝΕΙ ανίκανος να διαπραγματευτεί, τότε οι εντολείς του αναλαμβάνουν την κατάσταση και την …διαπραγμάτευση στα χέρια τους. Άλλωστε η ιστορία έχει αποδείξει με κάθε τρόπο ότι αν προτιμάς την ατίμωση από τον πόλεμο, τότε θα έχεις ΚΑΙ τον πόλεμο ΚΑΙ την ατίμωση.

Υ.Γ. Όσο για αυτές τις φαιδρότητες των πολιτικών νάνων και των πληρωμένων κονδυλοφόρων τους, περί …κατάλυσης της Δημοκρατίας, την Δημοκρατία την καταλύει αυτός που παραμένει μεν στο κουκουλι της ...θέσης του, αλλά παραιτείται από το θεσμικό, και συνταγματικό του καθήκον του να προστατεψει την Πατρίδα και τοςυ πολιτες της. Και η Ιστορία έχει καταθέσει την άποψη της για τον κάθε Τσολάκογλου αυτου του τόπου, αυτής της χώρας, αυτής της πατρίδας.

Αύριο λοιπόν, Πρωτομαγιά, τα λέμε… Έχουμε να ...διαπραγματευτούμε.

Zωγραφιές στην άκρη της κόλας

Οι βιβλιοθήκες μου, τα συρτάρια μου, ο υπολογιστής μου, είναι πάντα ένα σκηνικό που παραπέμπει σε πίνακες του Μπος. Χιλιάδες αφημένα γραπτά και σκέψεις, μισοαρχισμένα, μισοτελειωμένα, μισοφτιαγμένα, χωμένα, ασύνδετα φαινομενικά μεταξύ τους, που ..απλά υπάρχουν. Κάπως έτσι ειναι και το μυαλό μου...
Και σε χρόνο που δεν γνωρίζω, σε χρόνο που ποτέ δεν μπορώ να προβλέψω, όλα αυτά τα μικρά τα ασύνδετα, τα άσχετα, τα μισοτελειωμένα, γραπτά, σκέψεις, πηγές, βιβλιογραφία, αρχίζουν να μπαίνουν στην σειρά, λες μόνα τους. Πολλά αποδεικνύονται άχρηστα, άλλα εξαιρετικά υπερεκτιμημένα, άλλα πολύ πιο χρήσιμα από αυτό που αρχικά φαινόταν και κάποια ανεκτίμητα για εκεινη τη στιγμή που τα ...χρειαζομαι.

Μια μέρα που έπρεπε να ψάξω, για να βρω κάτι μέσα στο χάος μου, ήταν και η σημερινή. Και τι ταξίδι!!! Έπρεπε να ψάξω, που στο διάβολο μπορεί να είχα παραχωμένα κάποια άρθρα, κάποια βιβλιογραφία που θυμόμουν ότι τελικά δεν είχα χρησιμοποιήσει πριν από 8-9 χρόνια. Όπως οι τυφλοί εξασκούν πολύ καλά την ακοή, την αφή και την όσφρηση, αυτοί που την «τάξη» την θεωρούν άγνωστη λέξη, οι χαοτικοί τύποι σαν ελόγου μου εξασκούν πολύ έντονα την δεξιότητα της μνήμης. Ποντάροντας λοιπόν στην ...μνήμη μου καταδύθηκα στο ..χάος.

Και αφού ξεπέρασα τον αρχικό πανικό, αυτή την ισχυρή παρόρμηση να ξανακλείσω την βιβλιοθήκη, τα συρτάρια, τα ντοσιέ, τις σημειώσεις, αφού επεξεργάστηκα όλες τις πιθανότητες για να βρω τίποτα άλλο, πιο ευκολα, πιο γρήγορα, κολημένη στην ...βεβαιοτητα ότι εκεινα ειναι ότι ακριβώς χρειαζομαι, απελπίστηκα και μπήκα στο ...ταξίδι.
Ξαναβρήκα τους μικρούς μου θησαυρούς, τις δεκάδες χύμα στο κύμα, πηγές και βιβλιογραφίες, και το πιο σημαντικό μαζί με αυτά ξαναβρήκα την μυρωδιά αυτού που σκεφτόμουν, αυτού που νόμιζα, αυτού που ήθελα, αυτού που «ήξερα». Και βέβαια, όλα εκείνα, κάτω από το σημερινό πρίσμα πιθανότατα να ...είναι πια λάθος.

Ταξιδεύοντας στα ...χαρτιά, γύρισα και άλλο πίσω.. Πολύ πιο πίσω από αυτά που έψαχνα. Εκεί λοιπόν, γύρω στα 25+, με την βιασύνη, την ορμητικότητα και την αυτοπεποίθηση που διαθέτεις στα 25, δουλεύοντας πάνω σε κάτι, έφτασα σε τοίχο. Το να τα παρατήσω ήταν μια ελκυστικότατη προοπτική, αλλά και το να πετάξω 2-2,5 χρόνια σκληρής δουλειάς με χάλαγε πολύ. Ο ...δάσκαλος μου, αφού του ζάλισα τα ....αυτιά, μου έδωσε μια «συμβουλή», ζόρικη, σκληρή, απόλυτη, κάτι σαν χαστούκι. Μου είπε, μην κλωθογυρνάς. «Στοιχεία» υπάρχουν. Βρέστα, ξεψαχνισε τα και αξιολόγησε τα. Και ή παράτα τα ή πιάστα πάλι ΌΛΑ από την αρχή. Κι αν έχεις το κουράγιο να ξαναπιάσεις την ΑΡΧΗ, αμφισβητησε τα πάντα. Γκρέμισε όλες σου τις βεβαιότητες. Μόνο έτσι θα βρεις-αν βρεις- τους λάθος κρίκους. Αν και πάλι δεν τους βρεις σημαίνει ότι κρατησες πολλες απο τις βεβαιοτητες. Οπότε ξανακάντο. Αν και πάλι δεν τους βρεις, τότε θα υποχρεωθείς να ομολογήσεις στον εαυτό σου, ότι οι βεβαιότητες και οι ευκολίες είναι το πετσί σου. Μπορείς να γδάρεις το πετσί σου; Μπορείς. Θα το κάνεις; Πολύ αμφιβάλλω...

Εκείνο το τόσο περιπαικτικό του ύφος, εκείνο το «αν έχεις αρχίδια, τότε προχώρα, αν δεν έχεις ξεφορτωνε με», εκείνο το «σαν και εσένα, χίλιοι στον παρά οι αναλώσιμοι», εκείνο το «με κούρασες και εσύ και τα κλαψουρίσματα σου» με πείσμωσε. Ξέρετε εκείνο το πείσμα, ο θυμός που αναπτύσσεται σαν άμυνα, έτσι για να σκεπάσει το αίσθημα της ντροπής, της ανεπάρκειας, του φτυσίματος με μια κουβέντα. Το «μάλιστα» μου φάνηκε πολύ υποταγμένο, ψέλλισα ένα «εντάξει», και όπως το αίμα ανέβαινε στο κεφάλι και στα μάγουλα μου, ταυτόχρονα άφηνε άπλετο χώρο για να αναδειχθεί το μεγάλο ερωτηματικό. Τι λέει; Τι εννοεί; Και το πιο σημαντικό, τι σκατά θα κάνω τώρα;

Η γιαγιά μου έλεγε «το αγώι πάει τον αγωγιάτη». Άλλοι πιο ...ψαγμένοι, έλεγαν «δρόμος δεν υπάρχει, τον δρόμο ο καθένας τον ανοίγει μόνος του», έτσι και εγώ είπα, πάμε και ...θα δούμε.

Το μυαλό κρατάει πάντα τα σημαντικά. Όχι τα σημαντικά ...γενικώς. Τα σημαντικά του καθενός. Θυμάμαι λοιπόν πολύ έντονα την βιάση μου να γυρίσω και να τα βάλω όλα πάλι κάτω. Να ψάξω, να ψηλαφίσω το νήμα και να αρχίσω το ξήλωμα. Και απο που, από την αρχή ή από το τέλος; Θυμάμαι την απελπισία μου για το αν θα καταλάβω, θα αναγνωρίσω τον ..κόμπο που πέρασα για ξέφτι, θυμάμαι πάρα πολύ έντονα το περπάτημα, τον καφέ που παρήγγειλα αλλά δεν ήπια, θυμάμαι την αποβάθρα του μετρό, θυμάμαι τι φορούσα, τι σκεφτόμουν, τι μύριζα, τι είδα εκείνο το απόγευμα. Και τα θυμάμαι πολύ πιο έντονα, πολύ πιο ξεκάθαρα από το πως τα κατάφερα να βρω το ...ξέφτι.

Σήμερα μέσα στον χαμό των χιλιάδων άσχετων μεταξύ τους, που κρύβουν τα ντοσιέ, τα συρτάρια, οι βιβλιοθήκες και ο υπολογιστής, απλωμένα πάνω στο γραφείο και στο πάτωμα, απλωμένα στα δεκάδες παράθυρα του υπολογιστή, ξαναβρήκα κάποιες απο εκεινες τις σημειωσεις και τις ζωγραφιές που έκανα όταν ...προσπαθουσα να γκρεμίσω τις σιγουριές μου. Ξέρετε, αυτά τα αμήχανα σχέδια στην άκρη της κόλας. Κόλες που πετάχτηκαν, κόλες που κρατήθηκαν, κόλες που παραχώθηκαν. Γιατί; Γιατί...έτσι. Ίσως παραχωθηκαν σε άσχετα μέρη, σε άσχετα σημεία, απλά για να σου θυμιζουν κάτι. Ή ίσως, γιατί αυτές καθ’ αυτές δεν έχουν καμία άξια ή χρησιμότητα πια, αλλά κάτι μεσα σου, σε βάζει να τις κρατήσεις για να σου θυμίζουν το «πιάστο πάλι από την αρχή».

Χαζεύω τις κυριακάτικες εφημερίδες, ενώ ταυτόχρονα ψάχνω δικαιολογίες να ...καθυστερήσω. Όταν δεν θέλω να δουλέψω πάντα βρίσκω εξαιρετικό ενδιαφέρον σε πράγματα παντελώς άσχετα μεταξύ τους. Αυτή η επιφανειακή απασχόληση, που επιτρέπει στην σκέψη να χαθεί στα δικά της μονοπάτια, στους δικούς της δρόμους. Σχεδόν όλες οι εφημερίδες σήμερα αναφέρονται στην ...προφητική δήλωση Σημίτη, πριν δυο χρόνια για το ότι η Ελλάδα καλό θα ήταν να απευθυνθεί στο ΔΝΤ.

Εξηγήσεις οι «αρθρογράφοι» των εφημερίδων έχουν ...πολλές που βέβαια είναι η γνωστή ...μία, αυτή η χιλιοειπωμένη, το φταις εσύ, φταίω εγώ, φταίει ο Φούφουτος, φταίει ο Χατζηπετρής. Κυριακάτικες αρθρογραφίες από αυτές που κινούνται στο δρόμο «αφελές»-«πληρωμένο».

Όπως έχω δίπλα μου εκείνα τα αμήχανα σχέδια στην άκρη των τόσο παλιών σημειώσεων, εκείνο το ...ότι σου έρχεται, όπως σου έρχεται, σημείωσε το και θα δούμε παρακάτω τι και πως, σε εκεινο το αν δεν σου έρχεται ...τιποτα, ζωγραφισε κάτι στην άκρη, να παραμυθιάζεσαι ότι το έχεις ακόμα ...ανοιχτό, μπαίνω στον μαγικό, εύκολο πια , διαδικτυακό κόσμο της παλιάς πληροφορίας, της παλιάς ενημέρωσης, της παλιάς αρθρογραφίας. Ελληνικής και όχι μόνο. Αυτής που είναι πια ντεμοντέ, ξεπερασμένη από τα γεγονότα, πτωχευμένη κι αυτή, μέσα στα ...καινούργια που ανατροφοδοτούν την σκέψη και τον προβληματισμό μας. Θυμάμαι πως τότε, πριν 10, 5, 3, 2, 1, χρόνο, πριν από 12, 6, 3, 1 μήνα εισέπραττα την ...πληροφορία. Πως σήμερα την επαναξιολογώ. Σωστά; Λάθος; Δεν ξέρω.

Μπορώ να γκρεμίσω όλες μου τις βεβαιότητες; Μπορώ αν φτάνω σε αδιέξοδο να το ξανακάνω; Μπορώ να γκρεμίσω τα πάντα μέσα στο μυαλό μου; Μπορώ να γδάρω το πετσί μου; Μπορώ να ξεχωρίζω τους κόμπους από τα ξέφτια;
Πιθανότατα όχι.

Αλλά ...δρόμος δεν υπάρχει, τον δρόμο ο καθένας τον φτιάχνει μόνος του. Είναι ...Ο Δρόμος; Όχι. Είναι όμως ο δρόμος του δικού του μυαλού, του δικού του γκρεμίσματος της όποιας βεβαιότητας, του δικού του γδαρσίματος του δέρματος του. Τι εύκολο για το Θωμά να πει, θέλω να δω τον τύπο των ήλων; Πόσο δύσκολη είναι η ...δουλειά του σημερινού Θωμά. Πόσο να γδάρει το πετσί του μυαλού του;

Ποια είναι τωρα η δική μου "βεβαιοτητα"; Ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα της χώρας, έφτασε στα όρια του. Κρασάρισε. Έχει τις εφεδρείες για να διασωθεί; Θα τα καταφέρει να ...επικοινωνήσει ότι ο άχρηστος, ο ανίκανος, ο διαχρονικά διεφθαρμένος manager, λογιστής, διαφημιστής είναι αυτός που πρέπει να του εμπιστευθείς ΚΑΙ το νέο ...δάνειο; Η λύση είναι οικονομική ή είναι ΕΞΟΧΩΣ πολιτική;

Έχτισαν όλοι μαζί, ο καθενας διαφυλάσσοντας το μικρό ή το μεγάλο πλεονεκτημα του, το τείχος του πολιτικου συστηματος. Όλοι. Κυβερνητες και αντιπολιτευομένοι. Συνδικαλιστές πιόνια της εξουσίας και προπαγανδιστές, ενημερωτές υπάλληλοι των μεγάλων αφεντικών και των μικρών οπαδών. Δικαστές και δικαζόμενοι. Ηλίθιοι και πληρωμένοι. ΟΛΟΙ. Όσοι εδωσαν τις 'λύσεις" που έδωσαν αλλά και όσοι δεν έδωσαν ποτέ λυση, διέξοδο και εναλλακτική. όσοι αρκεστηκαν να ειναι οι κομπαρσοι του σκηνικού, μερος όμως του πολιτικου συστηματος.

Και οι όποιοι "νέοι" θα είναι απλά αυτοί που θα ρίξει το ίδιο το σύστημα σαν χρυσές εφεδρείες, για να διατηρήσει την βιωσιμότητα του; Απλά θα πετάξει στα σκουπιδια όσους κάηκαν εξυπηρετώντας το; Απλά θα αξιοποιησει τους "παλιους" αλλά "καινουργιους" αφθαρτους απο τα ημερολογια του Χριστοφορακου και του Βγενοπουλου; Ή θα είναι πραγματικά νέες δυνάμεις, που θα απελευθερωθούν μέσα από το γκρέμισμα του τειχους της ντροπής, του τειχους του πολιτικου συστηματος, για να το αντιπαλέψουν πραγματικά;

Δεν ξέρω. Δεν έχω, όχι απάντηση, αλλά ούτε την παραμικρή ιδέα. Το 1909, θα το ξαναζησουμε σαν φάρσα; Η προηγούμενη πτώχευση έφερε τον Βενιζέλο στο προσκήνιο. Αυτή θα ανακυκλώσει τα υπάρχοντα άχρηστα οικοδομικά υλικά, θα φέρει το ακόμα χειρότερο, θα φέρει το καινούργιο; Όποιος ξέρει, όποιος ψυχανεμιζεται, ας μου το πει.

Έχει όριο η επικοινωνία; Έχει πλαφόν η προπαγάνδα; Είναι τόσο ευφυές το πολιτικό σύστημα ώστε να κατορθώσει να διασωθεί; Δεν ξέρω. Πείτε μου.

Γδέρνω το πετσί μου, και απλά συνεχίζω να ζωγραφίζω αμήχανες γραμμές και σχήματα στο περιθώριο της κόλας, χαζευόντας και αυτό. Το συστημα καίει την GS προκειμένουνα εξευμενισει τους αδιακριτους. Ελεγχόμενη έκρηξη, ελεγχόμενη χρεοκοπία, προσυμφωνημένη έξοδος απο την ευρωζώνη που θα ...επικοινωνηθεί σαν "πράξη αντιστασης και άσκηση εθνικής κυριαρχίας"; Και δωστου ηχηρές ...σιωπές, εκωφαντικά ηχηρές. Και δωστου ευκολες, απλοικές εκδοχές και ...αποψεις για τις σιωπές.

Και καλά οι δικοι μας κάηκαν όλοι, αλλά η Μερκελ δεν τα καταφερε να γινει η Θατσερ της Γερμανίας, ο Σαρκοζυ βυθιζεται και ο Γάλλος DSK (κατα το αμερικανικό JFK)απο την Ουασιγκτον ποντάρει να είναι ο μεγάλος αντικαταστατης του, σε ένα τοπίο όμως που το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κομμα παλεύει (μεγάλο το στοιχημα!!!)να μετατοπίσει αριστερα.

Και μετα ξεκαρδιστηκα στα γέλια με αυτό. Γιατί κακά τα ψέμματα, οι εραστες της εξουσίας εξαντλουν μονο εκει το ενδιαφερον τους. Τόσο άρρωστοι. Τόσο ηλίθιοι. Τόσο αλλού!!!

Κουραστικό το ...γδάρσιμο, όμορφες οι ζωγραφιές, τα περίεργα σχήματα, στην άκρη της ...κόλας.
Άδειασε και το ποτήρι. Άλλο ένα, ίσα να το ποστάρω, ίσα να το βγάλω από μέσα μου, και μετά, άντε να μαζέψω το ...γδαρμένο μυαλό μου μπας και αφήσει κατά μέρος τις αμπελοφιλοσοφίες και δουλέψει και για τον επιούσιο. Όσο ακόμα υπάρχει η δυνατότητα του ...επιούσιου.

Η ...μικρασιατική καταστροφή

Ναι, η Ιστορία είναι τόσο περίεργη, τόσο ενδιαφέρουσα, τόσο ιντριγκαδόρικη.
Ο ιστορικός Τάσος Βουρνάς ισχυρίζεται ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου (ο …παππούς) ήταν ο συντάκτης του κατηγορητηρίου της «δίκης των 6».

Το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας , δεν χρειάζεται πια να …εκτελεσθεί. Άλλωστε, σαν έτοιμοι από καιρό, σαν από…πάντα, το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα, έχει ήδη εξασφαλίσει, με τον Νόμο περί Ανευθυνότητας Υπουργού ..ότι κανείς ποτέ, δεν θα δικαστεί, δεν θα καταδικαστεί και δεν θα τιμωρηθεί για τα εγκλήματα του.

Το υπάρχον πολιτικό προσωπικό, πρέπει να εκδιωχθεί, πρέπει απλά να παροπλιστεί, ακόμα και αν ποτέ δεν …διωχθεί από την Δικαιοσύνη. Την δική τους Δικαιοσύνη. Τους δικούς τους Νόμους. Τους δικούς τους σύμμαχους, φίλους, υπάλληλους, νταβάδες.

Αυτό είναι το δικό μας χρέος, καθήκον, υποχρέωση, ανάγκη, επιβίωση. Αυτός είναι ο δικός μας ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ. Όλοι αυτοι, τελειωσαν και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο πιο γρήγορα θα το αντιμετωπισουμε. Αρκετή σαπίλα ζήσαμε. Αρκετή τρομοκρατία ζήσαμε. Ως εδώ…

Αυτοί είναι μόνο το πρόβλημα. Η λύση είναι δική μας. Άλλωστε η ουσία εκείνου του κατηγορητηρίου, εκείνης της εποχής αντέχει ακόμα. «Η Ελλάδα δεν ηττήθηκε. Η Ελλάδα προδόθηκε».

Υ.Γ.Και ναι, η Δημοκρατία δεν εχει αδιεξοδα. Τα "αδιεξοδα" τα έχτισε σαν τειχη γερά, μπετονένια, η δική τους "δημοκρατία", για ένα και μόνο λόγο, για την αυτοσυντήρηση τους.

Υ.Γ.2. Ανατριχιαστική η «λεπτομέρεια». Ακόμα και την ύστατη στιγμή, το κύριο μέλημαείναι η …επικοινωνία. Φόντο η θάλασσα του …Καστελόριζου, η εσχατιά της Ελλάδας απέναντι από την Τουρκία. Τα λόγια του έργου, τα γνωστά …επιθεωρησιακά. Η δήλωση ...μαγνητοφωνημένη. Λυπάμαι αγαπητοί μου, αλλά και το …επικοινωνιακό προσωπικό είναι εξίσου ανίκανο.

Ο ήχος απο τις ερπύστριες....

Ο Ήχος

απο τις ...ερπύστριες.

Υ.Γ. Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε πως είσαι εσύ.

Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.

Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.

Στο μυαλό είναι ο Στόχος το νου σου ε;

Ο σώζων εαυτόν σωθήτω... by far

Δεν νομίζω να υπάρχει σε κανέναν η παραμικρή αμφιβολία για το ότι το MONO που ενδιαφερεται να "σώσει" το ΔΝΤ, είναι το χρήμα των δανειστών.

Αυτός ήταν και είναι ο ρόλος του, αυτός ήταν και είναι ο σκοπός του, και ο τρόπος του …γνωστός, ακόμα και στην τελευταία βουνοπλαγιά, ακόμα και στην Γιαννούλα και στην Παναγούλα, καθώς επίσης και στην κατσίκα Νίνα.

Ο Πρωθυπουργός κάλεσε τον κ. Χαιφετζ να μεταλαμπαδεύσει στους Υπουργούς της «Κυβέρνησης» τις γνώσεις του για την διαχείριση της κρίσης που δημιούργησε το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, και το πιο σημαντικό πως ο θύτης θα μπορεί επικοινωνιακά να εμφανίζεται σαν θύμα.

Παρά τα βαρύγδουπα του κ. Χαιφετζ, τελικά ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, σαν την Παναγούλα αλλά στο πιο ...φαρδύ της, αποφάσισε να διαχειριστεί την κρίση ακολουθώντας την διαφήμιση της Cosmote, και μας κατατρόπωσε με το εκπληκτικό επιχείρημα ότι η… Νίνα δίνει περισσότερα και ζητάει λιγότερα. Άλαλα τα στόματα των ασεβών...

Ταυτόχρονα, ανάλογα με την πορεία των «συζητήσεων», των «επιστολών» και της «αλληλογραφίας» με το ΔΝΤ, ο Μαζιώτης έγινε αρχηγός της νέας τρομοκρατίας, η Ρούπα εγκυμονεί κινδύνους για την ...δημοκρατία, διάλογοι που εκφωνούνται και αποσύρονται από τα δελτία ειδήσεων, και ταυτόχρονα ένας λαός που ξέρει πριν και από την αντιτρομοκρατική πότε ΑΚΡΙΒΩΣ θα βρεθούν τα όπλα και οι γιάφκες. Την ίδια στιγμή που θα προσγειώνονται οι υπάλληλοι του ΔΝΤ, με τις λύσεις ...σωτηρίας.

Ταυτόχρονα με την ...Νίνα που απευθύνεται στους πιο ...ορθολογιστές, ταυτόχρονα με την τρομοκρατία που απευθύνεται στους πιο φοβικούς αλλά και στους πιο ...οπαδικούς-που χρειάζονται και μια Κυβερνητική επιτυχία, υπάρχουν και οι ευαίσθητοι ή/και πατριώτες. Διότι συχωριανοί μου, εμείς μπορεί να αυτοπυροβοληθήκαμε, αλλά θα ...σώσουμε τους άλλους. Διότι η μικρή μας χώρα, χάρη στην φωτισμένη ηγεσία της και στο Φιλεα Φογκ προσωπικώς , έγινε η αφορμή να συνειδητοποιήσει η Ευρώπη το έλλειμμα αλληλεγγύης της.

Όπως γραφει και ο Πανταζόπουλος σήμερα
«Τελικά, οι ευρωπαίοι εταίροι υπέκυψαν στον προσωποκεντρικό βολονταρισμό του έλληνα πρωθυπουργού. Με το ΔΝΤ εντός των πυλών, για πρώτη φορά. Το αγωνιώδες τρίμηνο που προηγήθηκε φαίνεται να λήγει με έναν λυτρωτικό στεναγμό ανακούφισης. Η διάσωση της χώρας ήταν υπόθεση ενός «πακέτου» στήριξης, κάτι σαν πακέτο Ντελόρ, όπως θα θυμούνται οι λίγο παλαιότεροι. Ενα ζήτημα αριθμητικής, ποσοστών, αυξομειούμενης κλίμακας επιτοκίων, οικονομετρικής λογικής. Μια υπόθεση επιτελικού σχεδιασμού, δημοσίων σχέσεων, πλανητικής επικοινωνίας, μάνατζμεντ αλληλεγγύης, υπερμοντέρνας ηγετοκεντρικής ευελιξίας. Και βέβαια ψυχολογίας των «αγορών». Ούτε λίγο ούτε πολύ, οι μισές ανθρωπιστικές επιστήμες κινητοποιήθηκαν προκειμένου να εντοπιστεί το πρόβλημα και να επέλθει η κάθαρση.»

Αν δε το ηφαίστειο στην Ισλανδία είχε εκραγεί κάποιους μήνες νωρίτερα μπορεί να είχαμε γλυτώσει τουλάχιστον όλο αυτό το πρωθυπουργικό συρε και έλα, καθώς και τους διθυράμβους των επαγγελματιών του χειροκροτήματος. Μπα, ακόμα κι αν η Ισλανδία μας έδειχνε την ...αλληλεγγύη της, το επικοινωνιακό κομμάτι της διαχείρισης της κρίσης, δεν το γλιτώναμε με τίποτα.

Τώρα δηλαδή την Κυβέρνηση, την ενδιαφέρει να σωθεί το χρήμα των πιστωτών μας; Ασφαλώς όχι. Ασφαλώς και θα την αδικούσαμε αν ο σκοπός της ήταν τόσο ...ταπεινός. Την Κυβέρνηση την ενδιαφέρει να διασωθεί το πολιτικό σύστημα και βέβαια μέσα από αυτό, και η ίδια. Και το μόνο που φαίνεται να αντέχει ακόμα, είναι ακριβώς ο πραγματικός θύτης του εγκλήματος. Το ίδιο το πολιτικό σύστημα.

Παιδί του πολιτικού συστήματος και ο συνδικαλισμός που προσπαθεί να ισορροπήσει στο τεντωμένο σκοινί, με τον ...ξανα-μανα- Προεδρο της ΓΣΕΕ να διαμαρτύρεται και να παραπονιέται....λέγοντας «ρε παιδιά πάλι εγώ θα φάω το ξύλο;». Και έχει και το δίκιο του ο άνθρωπος, γιατί δηλαδή να ειναι ο Παναγόπουλος και ο κάθε Παναγόπουλος στο ρόλο του καρπαζοεισπρακτορα Τζανετάκου της Κυβέρνησης;

Το άλλο παιδί του πολιτικου συστηματος, οι «δημοσιογράφοι» τηλε-ευαγγελιστές, μας κουνούν το δάχτυλο από το γυαλί και μας απαριθμούν τα κρίματα μας.

Τόσα να κόψουμε από κει, τόσα από αυτούς, τόσα από εκείνους, τόσα από τους άλλους. Το μόνο που δεν παίζει σαν ...σενάριο τρόμου είναι, να βάλουμε στον τρύπιο κρατικό κορβανά τα λεφτά από τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες και την κρατική διαφήμιση. Α, όλα κι όλα, η ενημέρωση είναι δημόσιο αγαθό.

Μα και οι συχνότητες είναι δημόσιο αγαθό, τόλμησε να ψελλίσει κάποιος πολίτης... Αυτές οι συχνότητες, που επι 20 χρόνια, αυτά τα 20 χρόνια που γιορταζει η ...ιδιωτική τηλεόραση, ρυθμίζονται ανά εξάμηνο ...προσωρινώς.

Δισεκατομμύρια αλλάζουν χέρια πουλώντας και αγοράζοντας συχνότητες, η συντριπτική πλειοψηφία των Μ.Μ.Ε. βρίσκεται ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗ στα χέρια ελάχιστων μεγαλοεπιχειρηματιών, που ζουν από τα δημόσια έργα, από την κρατική διαφήμιση και από τα πληρωμένα συμβόλαια.

Και βέβαια... το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο το πρόσωπο. Η πρώτη και η τέταρτη εξουσία, χορεύουν σφιχταγγαλιασμένες ένα υπέροχο θεαματικό ταγκό, και κάνοντας φουρλες, μας περιγελούν πετωντας χυδαία στα μουτρα μας το κόκκινο λερωμένο βρακί τους. Όλοι αυτοί που οδύρονται για το ότι ο δημόσιος τομέας είναι μεγάλος στην Ελλάδα, είναι όλοι τους ΚΡΑΤΙΚΟΙ υπάλληλοι. Πληρωνονται απο τις μπιζνες τις δικές τους και του αφεντικού τους με το ...μεγάλο Κράτος.

Η δικαιοσύνη...χα! Μα δεν πρέπει να παυτεί ο Ζαγοριανός από τα καθήκοντα του; Όχι τώρα πέστε μου κ. Καστανίδη μου...

Ο Χριστοφοράκος κατονόμασε 3 ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ για το χρήμα που τους έδωσε στο χέρι για να το μεταφέρουν στα κομματικά τους ταμεία. Ο Βαρθολομαίος σκοτώθηκε ...από το χέρι του συζύγου της ερωμένης του, αυτής που διαφέντευε τις προμήθειες και τους διαγωνισμούς του αμαρτωλού ΙΚΑ. Ο κ. Γείτονας είναι βουλευτής του Κυβερνώντος Κόμματος (άντε βρε και Υπουργός!!) και ο κ. Τσουκάτος που ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ ότι τα πήρε, είναι έξω. Ο Μάριος που είχε μαλλιά ράστα, είναι μέσα. Ζαρντινιέρες αυτονομούνται και χτυπάνε πολίτες και οι πολίτες (αυτή την στιγμή που μιλάμε) δικάζονται για αντισταση κατά της αρχής. Μακάρι ο κ. Ζαγοριανός να ήταν το πρόβλημα της ελληνικής δικαιοσύνης.

Το ΔΝΤ, θα διασώσει το χρήμα των δανειστών μας.

Και μαζί με αυτό θα δασωθεί και το πολιτικό σύστημα.

Και μαζί με αυτό θα διασωθούν και όλοι του οι στυλοβάτες και οι επιβιωνοντες μεσα απο αυτό και μαζί με αυτό.

Και βέβαια, και όλοι αυτοί μαζί, θα πετούν τα ψίχουλα ή τα φιλέτα σε επιλεγμένους της δημόσιας διοίκησης που θα λειτουργούν σαν ταμίες και χειροκροτητές τους. Κατά τον ίδιο τρόπο, δεν θα βρίσκονται ποτέ οι επίορκοι, δεν θα τιμωρούνται ποτέ, θα φταίνε όλοι έτσι ώστε να μην φταίει ποτέ κανείς. Και όλοι αυτοί ΜΑΖΙ θα μας κουνάνε το δάχτυλο.

Σε λίγο έχουμε δημοτικές εκλογές. Εύκολο σύνθημα το «κανένας στην κάλπη». Δεν θα τους απασχολήσει ΟΛΟΥΣ αυτούς παρά μόνο το βράδυ των εκλογών, όπου στα τηελοπτικά πανελ με γλάστρες τις διαφορες Τζουλιες, θα ερμηνεύσουν με γελοιωδέστατες αναλύσεις την αποχή, σαν την ιδιώτευση του πολίτη.

Όλοι λοιπόν στην κάλπη. Αλλά ....κανείς να μην ψηφίσει τον ...έχοντα το κομματικό χρίσμα.
Αν υπάρχει αυτή η ρημαδοκοινωνία των πολιτών, ας δείξει την δύναμη, την αντοχή και τα δόντια της. Από πάνω δεν έχουμε να περιμένουμε ΤΙΠΟΤΑ. Μόνο από κάτω.

Στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές η συμμετοχή είναι πιο εύκολη απο τις εθνικές. Ας δημιουργηθούν σχήματα, ας μιλήσουν στο διαδικτυο, ας στηριχτούν από πολίτες που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στις τοπικές κοινωνίες, ας δοκιμαστεί η δημιουργία συμμαχιών, όχι από αυτές τις γνωστές, που θα μοιράζουν οφιτσια, καρέκλες και πίτες αλλά από αυτές που θα μοιράζουν ελπίδα.
Κάποια σχήματα θα δουλέψουν, κάποια πάλι όχι. Κάτι μπορεί να αναδειχθεί, κάτι να κινηθεί, κάτι να εμφανιστεί.
Στις δημοσκοπήσεις καταγράφεται η ανάγκη για το νέο. Αλλά το ...ΝΕΟ, αυτό που θα είναι απέναντι στο σύστημα, όχι παιδί του και στυλοβάτης του.

Αν είμαι αισιόδοξη; ΌΧΙ. Καθόλου. Αλλά η δική μας επιβίωση, η δική μας ζωή προϋποθέτει την δική τους πτώση. Είναι απλά μια προσέγγιση, μια προταση στο τραπέζι μπας και μπορουμε και εμεις να χρησιμοποιήσουμε μια φορά το ...όπλο μας. Μια ρημαδα φορά. Μια αρχή. Ότι... Αλλιώς ο σώζων εαυτόν σωθήτω... by far.