Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2008

Ο πιο αγαπημένος μου .....πίνακας

"Ξέρω ότι δεν είναι του στυλ της, αλλά με αυτή την σιγουριά πως δεν θα μου χαλάσει χατίρι, καλώ την Κατερίνα να αλλάξει κι άλλο αυτό το παιχνίδι."

Βρε Cindy, αχ….. και να ήξερε η Κατερίνα ποιο είναι …το στυλ της….
Ότι της κατέβει, ότι της κατσικωθεί, ότι της βγει….
Εμμονές, ανεμόμυλοι, και αυτός ο Σάντσο όσο και να την τραβάει από το μανίκι, όσο κι αν το ψωράλογο και να διαμαρτυρεται, η Κατερίνα γυαλιζει τις επωμίδες, ανεμίζει τα μεταξωτά, και …..

Το είδα το πρωί, στο σπίτι, το post σου, και αγχώθηκα.

Καλά το να μην ανταποκριθώ….δεν μου πέρασε ούτε μια στιγμή από το μυαλό, ούτε μια στα χίλια…αλλά ποιο είναι το πιο αγαπημένο μου ποίημα, ποιος είναι ο πιο αγαπημένος μου πίνακας, ποιο είναι το πιο αγαπημένο μου ρητό, ποιο είναι το πιο αγαπημένο μου τραγούδι;;; Τι με σημαδεψε;;;
Πώς να γράψω για αυτό και πώς να αποκλείσω το άλλο;;;;.

Και πάνω στην ….αναρώτηση, χτυπάει το κινητό…...


Είμαι σίγουρη ότι έχουν βάλει κάμερα στο αυτοκίνητο μου. Την ώρα που βάζω μάσκαρα αλλάζοντας ταυτόχρονα ταχύτητα, την ώρα που θέλω να εντρυφήσω στην 1453η συνέντευξη του Δαιλάκη, την ώρα που ο ταξιτζής φρενάρει για να κατεβάσει την γριά μέσα στην μέση της Κηφισίας, εμένα το κινητό μου χτυπάει πάντα.

Και αρχίζει το δράμα, …ψάχνω…ψάχνω σε μια τσάντα λίγους πόντους πιο μικρή από εμένα, που στα σπλάχνα της περιέχει, την λίστα απο τα ψώνια που έπρεπε να κάνω στο super market τα περασμένα Χριστούγεννα, 58 ζευγάρια κλειδιά που δεν ξέρω πια σε ποιες κλειδαριές μπαίνουν, ενημερωτικά που ….ποτέ δεν διάβασα, σημειώσεις που κράτησα …κάποτε, καλλυντικά που υποσχέθηκαν θαύματα και έχουν λήξει μαζί με τις υποσχέσεις τους, χάπια που υποσχέθηκαν νιρβάνα και επίσης έχουν λήξει χωρίς ποτέ αυτή να χτυπήσει την πόρτα μου, και …συχνά το πορτοφόλι μου. Αυτό το τελευταίο όχι πάντα…αλλά αρκετά συχνά.

Το κινητό σταματάει…..ε, δεν θα σε καλούν και για πάντα, κάποτε ……σταματούν να σε καλούν….αλλά το χέρι μου, έτσι ψαχτά μένει σε μια ζελατίνα. Μια ζελατίνα που μέσα σε αυτήν, έχω προνοήσει να προφυλάξω ……μια στιγμή. Μια στιγμή αποτυπωμένη σε ένα χαρτί από μπλοκ ζωγραφικής.

Δεν ξέρω ποιος ήταν στο κινητό, δεν ξέρω ποιο είναι το πιο αγαπημένο που ποίημα, δεν ξέρω ποιο είναι το πιο αγαπημένο μου τραγούδι, αλλά ξέρω ποιος είναι ο πιο αγαπημένος μου …..πίνακας.


Πάλι στον δρόμο, πάλι μέσα στο αυτοκίνητο- κανονικά θα έπρεπε να ασφαλίζομαι στο επαγγελματικό ταμείο των ταξιτζήδων, βραδάκι χειμωνιάτικο, η μικρή μου μόλις έχει απαιτήσει και κερδίσει την αυτονομία, την αυτοδιάθεση και το κατεβασμα της από το παιδικο καθισματάκι, και ένας τύπος με ένα θηριώδες αυτοκίνητο, έρχεται ανάποδα στο δρμάκι.


Και έτσι τσαμπουκαλιδικα, και έτσι … «γουστάρω», και έτσι «κάνε πίσω εσύ, εμένα είναι πολύ μεγάλο για τέτοιες μανούβρες», και έτσι «καλά μωρή χαμούρα, εδώ θα κάτσουμε όλη νύχτα» και άλλα που δεν περιγράφονται σε ένα σεμνό ή σεμνότυφο blog, ….αγριεύει….

Πεισμώνω ΠΑΝΤΑ αφόρητα, αλλά δεν θυμώνω ΠΟΤΕ. Είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι, και μόνο οι πολύ, μα οι πάρα πολύ δικοί μου άνθρωποι, που μπορούν να ισχυριστούν ότι με έχουν δει κάποτε θυμωμένη.

Ο τύπος αγριεύει. Σβήνει την μηχανή, και βγαίνει από τον τετραλιτρο γοτθικό ναό του.
-Μαμά…., μου λέει η μικρή μου
Ο τύπος έρχεται προς το αυτοκίνητο. Ελέγχω τις ασφάλειες.
-Μαμά……, μου ξαναλέει η μικρή
Ο τύπος μου χτυπάει το τζάμι με το χέρι του. Βάζω όπισθεν και κάνω πίσω.
- Αν ήταν ο μπαμπάς εδώ, θα τον έδερνε……
- ………………………………………………

Φτάνουμε στο γκαράζ, ξεφορτώνουμε τα απίστευτα που κουβαλάμε ….πάντα όταν φτάνουμε στο γκαράζ, μπαίνουμε στο σπίτι.

Κλασικές κινήσεις, κλασικές δουλειές, η μικρή μου, ψάχνει τις σακούλες για να δώσει το καινούργιο πλαστικό κόκαλο στον σκύλο και ποδοκυλιουνται σε ένα απροσδιόριστο σύμπλεγμα……

Αλλά αυτός ο λυγμός, θέλεις του χειμωνιάτικου βραδιού, θέλεις του φόβου, θέλεις του τσαμπουκά του μαλάκα, θέλεις που πια το είδος του αναπαράγεται ανεξέλεγκτα, θέλεις που……ο μπαμπάς δεν ήταν εκεί να τον δείρει….., έσκασε, βγήκε, και έγινε κλάμα. Ένα πολύ περιορισμένο κλάμα, ένα πολύ βουβό κλάμα, ένα κλάμα που να, έτσι, απλά, θόλωσε λίγο τα μάτια και απαγόρευε στην φωνή να είναι σταθερή.

Η μικρή μου, πήγε στο δωμάτιο της, οι κλασικές δουλειές συνεχίστηκαν……

-Σου έφτιαξα αυτό….

Το «αυτό», μια κόλα από το μπλοκ ζωγραφικής της και πάνω της δύο γυναικείες φιγούρες, η μία ήταν καθιστή και η άλλη όρθια.
Και αυτή, η άλλη, η όρθια, έγραφε πάνω το όνομα της. Άτεχνα, έτσι όσο άτεχνα είχε μάθει να το γράφει, μόλις πριν λίγες μέρες.
- Εγώ θα σε φυλάω, μου είπε.


Αυτός Σταχτοπούτα , είναι ο πιο αγαπημένος μου πίνακας.

12 σχόλια:

irlandos είπε...

Κι εγώ, αφού διάβασα το post σου, δεν θα μπορούσα άμεσα να πω ποιο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι, το αγαπημένο μου ποίημα κλπ. (άσε που δεν τα συμπαθώ τα μπλογκοπαιχνίδια).

Μπορώ όμως με σιγουριά να πω ότι ΑΥΤΟ είναι το σημερινό αγαπημένο μου κείμενο στη μπλογκόσφαιρα !

Να' σαι καλά Κατερίνα που μου θύμισες την αξία, την ομορφιά και την ιστορία, που έχει μια παιδική ζωγραφιά φυλαγμένη μέσα σε κάποια τσάντα ή μέσα σε κάποια κορνίζα, αλλά κυρίως μέσα στην ψυχή μου.

Φιλικά,
Ιρλανδός

κάκος είπε...

Αν δεν ήταν κάτι τόσο προσωπικό , θα σου ζήταγα να την μοιραστείς μαζί μας . Αλλά καλλίτερα όχι , μην την εκθέσεις , είναι η ζωγραφιά σου , το δικό σου "εικόνισμα" !
Εύχομαι , το κινητό σου , να χτυπάει και στην Κηφισίας και στην Συγγρού κι αλλού κι αλλού και να το ψάχνεις και να μην το βρίσκεις (είπαμε αν είναι ανάγκη θα σε βρούν) και να ψηλαφίζεις την ζελατίνά σου . Την Αγία ζελατίνα !!!

Δήμητρα είπε...

Πωπω...με συγκίνησες...
Καλησπέρα Κατερίνα!

βιολιστης στη στεγη είπε...

Το μόνο που μπορώ να σου πώ είναι: - Τί όμορφα που το άλλαξες το παιχνίδι!

agrampelli είπε...

Κατερίνα μας,
μπορεί να γράφεις ότι σου κατέβει και ότι σου κατσικωθεί,μα το γράφεις τόσο όμορφα γλυκειά μου,που με συγκινεί πάντα...Να είσαι καλά και να απολαμβάνεις τον "πιο αγαπημένο σου πίνακα"...την καληνύχτα μου

busy bee είπε...

ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ...γενικά!!

de profundis είπε...

Αυτό Κατερίνα δεν είναι πίνακας είναι ΕΙΚΟΝΑ .
ΕΙΚΟΝΑ θαυματουργή.

cynical είπε...

Γεια σου βρε Κατερίνα! Και αν δεν εβαζες τις ασφαλειες θα τον χτύπαγες τον μαλάκα πιο πολύ απ' τον μπαμπά. Αυτο να πεις της μικρης.

katerina είπε...

Σας ευχαριστώ πολυ πολυ, που καλοδεχτηκατε την ....στιγμη μου.

VK in Athens είπε...

Και εμένα αυτός θα ήταν ο αγαπημένος μου πίνακας. Είσαι τυχερό Κατερινιώ μου, και ευλογημένη επίσης.

Να 'σαστε καλά και οι δυο σας και να προστατεύετε η μια την άλλη.

Απλά σε ευχαριστώ για τα ωραία σου κείμενα και τις εικόνες που μου δημιουργείς.

ATHENA είπε...

ΠΟΣΟ ΣΕ ΝΟΙΩΘΩ...
ΑΝΗΚΩ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΗ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΠΑΙΔΙ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΟΔΗΓΩ ΚΑΙ ΥΦΙΣΤΑΜΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΣ ΤΑΞΙΤΖΗΔΕΣ. ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΝΑΝ ΠΑΡΑΝΟΙΚΟ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΟΤΙ Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΕΥΘΑΣΡΩΣ ΘΑ ΣΑΣ ΑΦΗΣΩ ΕΚΕΙ (ΜΙΣΟ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΟ ΑΠΟ ΤΟΠΝ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΜΑΣ), ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΙΠΑ

"ΜΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕ ΜΟΥ ΣΟΥ ΕΙΠΑΜΕ ΠΑΜΕ ΑΛΛΟΥ, ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΕΣΥ, ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΠΑΜΕ!"

ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΤΕΒΑΣΕΙ ΒΓΗΚΑ ΕΞΩ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ ΝΑ ΤΗΕΛΦΩΝΗΣΩ ΣΤΟ 100 ΕΝΩ ΤΡΑΒΟΥΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΒΓΕΙ (4ΧΡΟΝΟ ΤΟΤΕ) ΑΥΤΟ ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ ΚΟΥΒΑΔΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ Ο ΑΛΗΤΗΣ ΤΟ ΠΕΤΑΞΕ ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΒΓΗΚΕ ΝΑ ΜΕ ΚΥΝΗΓΗΣΕΙ ΠΟΥ ΤΗΕΛΦΩΝΟΥΣΑ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ΕΓΩ ΦΩΝΑΖΑ ΒΟΗΘΕΙΑ, ΕΥΤΥΧΩΣ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΛΕΩΦΟΡΟ ΠΟΣΕΙΔΩΝΟΣ ΚΑΙ ΟΝΤΩΣ ΒΓΗΚΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥ ΚΙ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΤΟ ΕΒΑΛΕ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ. ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΑΡΑΧΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΚΡΑΤΗΣΑ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΟΥ...


ΤΕΣΠΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΟΥ ΕΧΩ ΚΙ ΕΓΩ ΑΠΟ ΜΕΡΕΣ ΑΛΛΑ ΞΕΧΑΣΑ ΤΟ ΟΥΦΟ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΝΑ ΣΟΥ ΤΟ ΠΩ!

ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΤΑ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙΑ ΜΑΣ ΜΑΣ ΦΥΛΑΝΕ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥΣ.

katerina είπε...

athena κάποτε όλα αυτά θα είναι η προικα του παιδιού, η δυναμη του, και η δική σου μαζί.

Και μας φυλάνε καλη μου, πίστεψε με.
ΠΟλλά πολλά φιλιά στο αγγελουδι σου και σε σένα.