Τα μπιζέλια του Σταλινισμού

«Οι σπόροι δεν θα συμπεριφέρονται ανταγωνιστικά στην απορρόφηση των πόρων αλλά θα συνεργάζονται σαν τους εργάτες που ανήκουν στην ίδια τάξη».

Ο Πατερούλης σηκώνεται και χειροκροτεί τον «ξυπόλητο επιστήμονα» Λυσένκο. Άλλωστε "το γονίδιο είναι ένα μεταφυσικό εφεύρημα και η κληρονομικότητα η θεολογία ενός καλόγερου". Του Μέντελ…

Τα ρεβιζιονιστικά μπιζέλια  βέβαια δεν έγιναν ποτέ φακές  και η πρόστυχη η βρώμη, πιστή στην «καπιταλιστική επιστήμη» δεν υπάκουσε ποτέ ώστε να γίνει το σιτάρι του Λυσενκοϊσμού.

Ο Νικολάι Βάβιλοφ-ο αναγνωρισμένος σήμερα ως  πατέρας της βελτίωσης- ήδη από το 1910, ασχολείται  με την ζωτική ανάγκη της διεύρυνσης των καλλιεργούμενων φυτών. Έχοντας εργαστεί στα μεγαλύτερα βρετανικά, γαλλικά και γερμανικά εργαστήρια, το 1918 επιστρέφει στη Ρωσία και γίνεται καθηγητής στο Saratov. Το «mission for all humanity” , ο πόλεμος απέναντι στην πείνα και τους λιμούς, αγκαλιάζεται από τον Λένιν και ο Βαβιλοφ ιδρύει την περίφημη ΠΑΓΕΛ (Λενινιστική Πανενωσιακή Ακαδημία Γεωπονικών Επιστημών. 

 Ο Βαβιλοφ, Δ/ντης του Ινστιτούτου Γενετικής της Ακαδημίας Επιστημών, με διεθνή αναγνώριση και κάτοχος του Βραβείου Λένιν, επιτυγχάνει να προγραμματιστεί το 7^ο Διεθνές Συνέδριο Γενετικής  του 1937 στη Μόσχα.   

Την εποχή που η Βιολογία και η ιδιαίτερα Γενετική καταγράφουν θριάμβους, η Μόσχα ακυρώνει τη συμμετοχή της στο προγραμματισμένο Διεθνές Συνέδριο για άγνωστους –επισήμως- λόγους.  

Ο Τροφίμ Λυσένκο, ακραιφνής πολέμιος του Βαβιλοφ και της …ρεβιζιονιστικής γενετικής –bourgeois pseudoscience- διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά του σταλινικού λαϊκού επιστήμονα.  Η χρωμοσωμική θεωρία  είναι ιδεαλιστική και στο νέο κόσμο οι κοσμογονικές ανακαλύψεις θα γίνονταν από ταπεινούς προλετάριους χωρίς διαπρεπείς σπουδές. 

Με ένα κακοχωνεμένο και ήδη προ πολλού ξεπερασμένο λαμαρκισμό, υπόσχεται  μέσα από τις σελίδες της Pravda “χειμερινά καταπράσινα χωράφια τον Καύκασο"  καταγγέλλοντας την "καπιταλιστική επιστήμη" του Μέντελ αλλά και του Δαρβίνου. Οι αντίπαλοι του καταγράφονται ως πολέμιοι της κολεκτιβοποίησης και οι παραδοσιακοί γενετιστές ως αντιμαρξιστές και εχθροί του λαού. 

Όταν δημοσιεύονται στην Pravda τα αποτελέσματα των απιθάνως  χονδροειδών «πειραμάτων» του Λυσένκο, ο Βαβιλοφ τον χαρακτηρίζει τσαρλατάνο και ο Στάλιν…απαντά. 

Ο Βαβιλοφ συλλαμβάνεται τον Αύγουστο του 1940 σε μια αποστολή συλλογής σπόρων στην Ουκρανία. Καταδικάζεται σε θάνατο, η ποινή του μετατρέπεται σε εικοσαετή φυλάκιση.  Κι ο άνθρωπος που ονειρευόταν να σταματήσει  τους λιμούς, πεθαίνει το 1943 στην εξορία από την πείνα. 

Όσο ο  Λυσένκο ανεβάζει  τις κομματικές μετοχές του, τόσο αποθρασύνεται, φτάνοντας να διατυπώσει θεωρίες  μετατροπής των ειδών…

Ο Λυσενκο χάνει τελικά την ισχύ και την αίγλη του στην Ρωσία της  Χρουστσεφικής αποσταλινοποίησης αλλά η …δόξα του μεταφέρεται στην Μαοϊκή Κινα.  

Κι ίσως όλα αυτά θα ήταν κάποια από τα πολλά κεφάλαια στην μακραίωνη ιστορία του επιστημονικού τσαρλατανισμού ή υποσημειώσεις καθεστωτικών αυταρχισμών,  αν δεν σήμαιναν ταυτόχρονα λιμούς και αφανισμούς εκατομμυρίων ανθρώπων .

Το ενδιαφέρον της υπόθεσης στα καθ’ημας είναι ότι ο Λυσενκοϊσμός σε όλες τις κοινωνικοπολιτικές παραμέτρους του, σε αυτό τον τόπο παραμένει ακμαίος…. Τα μπιζέλια αδέρφια κάποτε θα γίνουν …σιτάρι. Όταν θα ωριμάσουν οι συνθήκες… 

Υ.Γ. Το 1977 ο Βάβιλοφ έγινε ...γραμματόσημο  

 Υ.Γ. 2. Σταλινισμός: Η τέταρτη μονοθεϊστική θρησκεία. Νίκος Μπελογιάννης, Αγγελική Κώττη 

ο Jeune premier της Ιστορίας

Εκτιμώ απεριόριστα τον Μανώλη Γλέζο για την ιστορία του. Αλλά τον αγαπώ για άλλα πράγματα. Τον αγαπώ γιατί ποτέ δεν ξοδεύτηκε  μέσα στα δαιδαλώδη ψευτοδιλήμματα   αλλά με θαυμαστή- για τον Χαξλεϊκό μας μικρόκοσμο- ενάργεια τολμά και φωτίζει την μεγάλη εικόνα μπροστά στα τσιμπλιάρικα, πασαλειμμένα με μιντιακές μάσκαρες  πολιτικής ορθότητας, ματάκια μας.

Αγαπώ τον Μανώλη Γλέζο γιατί ήταν, είναι και θα παραμείνει στον αιώνα των αιώνων Ο Λαϊκός Ήρωας ακριβώς γιατί δεν έπραξε ποτέ τίποτα ΓΙΑ ΝΑ γίνει ήρωας, ακριβώς γιατί δεν προστατεύτηκε ποτέ  από τις βολικές πορφύρες που θάθελαν οι εχθροί να τον ντύσουν. Τον αγαπώ γιατί αρνήθηκε να γίνει ο Βισκοντικός  γέρος στο «Θάνατος στη Βενετία» που οι που οι παλιοί εχθροί τον ντύνουν μασκαρά, τον ανεβάζουν στη σκηνή ως …τιμώμενο και γελάνε μεταξύ τους. Για τον εξευτελισμό. Άλλωστε  ο εξευτελισμός του αντιπάλου είναι η επιβεβαίωση της δικής τους νίκης.

Αγαπώ τον  Μανώλη Γλέζο γιατί  εκτέθηκε, εκτίθεται και θα εκτίθεται. Στη Σκηνή. Δεν αποσύρθηκε για  να τον γράψει η Ιστορία, γραφεί την Ιστορία. Με παντιέρα τη μανιασμένη λαχτάρα να σώσει τον Άνθρωπο από τις πληγές του και όχι σαν ευαγγελιστής  καλογερίστικης ηθικολογίας- τόσο διαδεδομένης άλλωστε και στην αριστερά-  της «σωτηρίας της ψυχής».

Αγαπώ τον  Μανώλη Γλέζο γιατί  έγινε σύμβολο αβίαστα,  μιας και ο ίδιος διαθέτει από τα μικράτα του, ενστικτώδικα θαρρείς, αυτή την τόσο βαθιά, την καταλυτική γνώση  της λειτουργίας των συμβόλων.

Αγαπώ τον Μανώλη Γλέζο γιατί δεν έγινε ποτέ …εικόνα. Έμεινε χώμα και νερό, ήλιος και λάσπη, ανάσα και φως. Οικούμενη και Τόπος. Ταυτόχρονα.

Κι η Ιστορία είναι Γυναίκα. Μια Γυναίκα δύστροπη, δύσπιστη, τζαναμπέτισσα, πολεμόχαρη συχνά και  εκδικητική. Σαν Γυναίκα όμως διαθέτει το μεγαλείο του να υποκλίνεται  και να υποτάσσεται σε αυτόν που την βουτάει  από τα μαλλιά και την καθηλώνει με το φιλί στο στόμα. Κι σε αυτό ο Μανώλης Γλέζος ήταν, είναι και παραμένει … Jeune premier .

Υ.Γ. Μόλις πριν 6 χρόνια η Μόσχα έδωσε στην δημοσιότητα τα απόρρητα αρχεία, όλα τα ντοκουμέντα, από συνομιλίες και διπλωματικές προσεγγίσεις μέχρι τις διαπραγματεύσεις, μιας …λησμονημένης συμφωνίας. Της «Συμφωνίας του Μονάχου» του 1938.  

Η Συμφωνία των Αγγλογάλλων με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι, που  χωρίς τη συμμετοχή της Τσεχοσλοβακίας, αποφάσισαν, μέσα σε λίγη ώρα, τον διαμελισμό της . Το 25% του εδάφους και του πληθυσμού της, μαζί βέβαια με τα εργοστάσια μεταλλουργίας και τις στρατιωτικές βάσεις, περασαν στην χιτλερική Γερμανία.  Ότι πιο επαίσχυντο στο όνομα του Διεθνούς Δικαίου...  Η Συμφωνία που έλυσε τα χέρια του Χίτλερ να ματοκυλήσει την Ευρώπη κι όχι μονο. Το τότε αίτημα της ΕΣΣΔ για σύγκληση της Συνέλευσης της Κοινωνίας των Εθνών απορρίφτηκε από το Λονδίνο και το Παρίσι. Η απλοϊκή λογική του να «σπρώξουν» τον Χίτλερ προς Ανατολάς, δίνοντας του και κοινά σύνορα με τα Βαλκάνια, για να γλιτώσουν, όπως αφελώς πίστευαν,  οι ίδιοι.  Πριν το 1939, πριν το Σύμφωνο Μολότωφ – Ρίμπεντροπ…

Υ.Γ.1. το 1946, στην Διάσκεψη για την Ειρήνη στο Παρίσι- 8 χρόνια μετά, το …1938, και 1 χρόνο μετά την διάσκεψη του Πότσνταμ- η αλεπού Βιατσεσλάβ Μολότωφ , ΥπΕξ της Σοβιετικής Ένωσης έλεγε «Αν εφαρμοστεί η αρχή των «ίσων ευκαιριών» στα μικρά κράτη με τον απεριόριστο ανταγωνισμό ανάμεσα στα προϊόντα τους και σ΄αυτά που παράγονται στα εργοστάσια των Η.Π.Α ή της Μεγάλης Βρετανίας  δεν θα μείνει τίποτα από την κυριαρχία και την ανεξαρτησία αυτών των κρατών. Η εφαρμογή της αρχής των «ίσων ευκαιριών» στις συγκεκριμένες συνθήκες θα σημαίνει  στην πράξη την πραγματική οικονομική υποδούλωση των μικρών κρατών και την υπαγωγή τους στη διακυβέρνηση και την ανεμπόδιστη θέληση των δυνατών και πλούσιων ξένων εταιρειών, τραπεζών και βιομηχανιών;

Η εφαρμογή τέτοιων «αρχών ισότητας» στη διεθνή οικονομία σημαίνει ότι οι μικρότερες χώρες θα κυβερνώνται από τις εντολές, τις απαγορεύσεις και τις οδηγίες των ξένων τραστ και των μονοπωλίων. Γι’ αυτό αγωνιζόμασταν όταν πολεμούσαμε τους φασίστες εισβολείς, τους χιτλερικούς και τους Γιαπωνέζους ιμπεριαλιστές;»    

Υ.Γ.2. Αυτό

ELSA

Αγαπώ να σκαλίζω τα συρτάρια της μνήμης μου, όχι για να βρω κάτι. Ποτέ δεν ψάχνω να βρω …κάτι. Αγαπώ να πιάνω τα λεία βελούδα, την τραχιά ύφη του λινού, τα νάιλον, τα λαμπερά χρώματα που αρνούνται να ξεθωριάσουν, τις μυρωδιές  που εξατμίστηκε το αλκοόλ τους κάνοντας πιο αψιά την οσμή από τα αιθέρια έλαια τους . Ποτέ δεν τα ζύγισα. Μισώ τα ξένα ζύγια.  Ποτέ δεν τακτοποίησα. Μισώ την τάξη. Αγαπώ να παραχώνω. Ξέρω ότι αυτό που θα βρω την ώρα που το χρειάζομαι,  θα είναι αυτό που χρειάζομαι.  Χαϊδεύω  το φύλλο νεραντζιάς. Με αυτό το φύλλο νεραντζιάς σκεπάζω τα πάντα.  Να ευωδιάζει όπως το βράδυ του Ιουνίου που το έκοψα  με  το ελεύθερο μου χέρι όπως ανεβαίναμε  την Κολοκοτρώνη. Το σημαδάκι  από τα αγκάθια της νεραντζιάς  στο δείκτη του αριστερού μου χεριού έχει το σχήμα του  καινούργιου φεγγαριού. Και άλλωστε εγώ ποτέ δεν αγάπησα το μπούγιο της πανσέληνου. Μισώ τους πολυέλαιους. Το μικρούλι  καινούργιο φεγγάρι είναι  αυτό που λατρεύω…    Αυτό που φωτίζει σαν προβολέας μόνο αυτό που ξέρω  εγώ ότι υπάρχει. Αυτό που μεταμορφώνει  όλα τα βελούδα, τα λινά και τα νάιλον σε φύλλα νεραντζιάς… Αυτό που τα κάνει όλα Έλσα…  

Ο Πέτερ, ο Χάραλντ, ο Μάικ, κι ο …Γιενς ήταν όλοι τους Βερολινεζοι

Ο Μάικ και ο Πέτερ θα ήταν πάνω κάτω συνομήλικοι. Θα μπορούσαν  να ήταν και φιλοι. Αν ζούσε ο Πέτερ.

Ο Πέτερ Φέχτερ, πυροβολήθηκε στις 17 Αυγούστου 1962 από δυο φρουρούς την ώρα που είχε ήδη διαβεί εκείνο το πρώτης γενιάς πλινθόκτιστο με αγκαθωτό συρματόπλεγμα Τείχος.  Έμεινε εκεί πεσμένος  εκλιπαρώντας για βοήθεια, περίπου μια ώρα.  Παγωμενοι κι από την μια κι από την άλλη μεριά, τον παρακολουθούσαν στον επιθανάτιο ρόγχο του. Κανείς, ούτε από τον Ανατολικό, ούτε από τον Δυτικό τομέα διανοήθηκε να κινηθεί προς το μέρος του.  Άλλωστε, εκείνη την εποχή, και οι Αμερικανοί και οι Σοβιετικοί συνιστούσαν … «Ψυχραιμία».  Ψυχραιμία, στο μοίρασμα των λάφυρων και των Ζωών.

Ο Μάικ είναι επιχειρηματίας. Ο Μαικ Χίνκελ είναι …επενδυτής.  Η Εταιρία του επένδυσε προσφάτως  στην κατασκευή πολυτελών διαμερισμάτων με …θέα το East Side Gallery. Πολύ …κοντινή θέα. Τόσο,  που χρειαζόταν να γκρεμίσει ένα κομμάτι περίπου 20 μέτρων της.  Στο σάλο που δημιούργησαν οι διαδηλωτές κόντρα στους γερανούς που γκρέμιζαν, το πρόσωπο του Μαικ Ούβε Χίνκελ έγινε μιντιακα γνωστό.

Ο Χάραλντ Σμούτσλερ, ο γείτονας του και κολλητός του, συνήθιζε να αφήνει περιοδικά από την Δύση που έφταναν στα χέρια του, στην σκάλα της πολυκατοικίας τους. Να τα διαβάζουν οι ένοικοι. Ο Χάραλντ συνελήφθη  το 1988 με την καταγγελία της …κατασκοπίας. Το Τείχος έπεσε πριν προλάβει να δικαστεί. Στο φάκελο του, στα αρχεία της Σταζι, βρήκε ότι ο… «Γιενς Πέτερ» ήταν ο καταδότης του, και στο πρόσωπο του αναγνώρισε τον παλιό του φίλο και γείτονα Μάικ Ούβε Χίνκελ. Κι όχι μόνο αυτός…

Το 1987 η μεγάλη συζήτηση επικεντρώνεται  στο μεγαλόπνοο  έργο «Συνοριακό Τείχος 2000».

Στις  18.57, στις 9 Νοεμβρίου 1989, σε μια συνέντευξη τύπου ο Γκύντερ Σαμπόφσκι, μέλος του ΠΓ του Κομματος, κάνει μια  συγκεχυμένη αναφορά για νέο ταξιδιωτικό …σχέδιο. Κι αμήχανη στιγμή ενός σαστισμένοι  Σαμπόφσκι γίνεται το τηλεοπτικό γεγονός του 20ου αιώνα. 

Στις 23.00 οι σαστισμενοι από την ύπαρξη του τεράστιου πλήθους  και την έλλειψη οποιασδήποτε οδηγίας οι συνοριοφυλακες της  Μπορνχολμερ Στράσε ανοίγουν την πύλη. Μέχρι το πρωί όλα τα φυλάκια είναι ανοιχτά.

Οι ερευνητές των αρχειων της Σταζι  λένε ότι οι … συνοριοφύλακες  του Τείχους ήταν υπάλληλοι της, σε ποσοστό 20%. 1 στους 5. Αρκούσε. Ήξεραν όλοι το …ποσοστό. Περιπολούσαν πάντα σε ζευγάρια. Επί ώρες. Απέφευγαν να συνομιλούν μεταξύ τους. Ακόμη κι η πιο χαλαρή κουβέντα μπορούσε να …παρεξηγηθεί. Ποτέ κανείς δεν ήξερε ΠΟΙΟΣ είναι πραγματικά ο συνάδελφος του.

Η τελευταία δουλειά που ανατέθηκε στους Τειχοφύλακες ήταν το γκρέμισμά του.

Σε ένα σημείο της East Side Gallery γράφει «Many small people, in many small places, can do many small things, that can alter the face of the world”

Ελπίζω ότι ο «Γιενς Πέτερ», κατά κόσμο Μαικ Ουβε Χίνκελ, επάγγελμα …Επενδυτής, δεν θα γκρεμίσει αυτό το συγκεκριμένο σημείο για να κτίσει τα πολυτελή του διαμερίσματα. Αν και ποιος ξέρει… μπορεί να ονομάσει την επένδυση του «Πέτερ Φέχτερ». Οι …επενδύσεις αποδίδουν υψηλοτέρα  όταν έχουν και συναισθηματικό φορτίο.   

Θα σε λέω …Θανάση

  Απρίλης, Μάης, δεν θυμάμαι… Αλλά απόγευμα, από εκείνα τα ανοιξιάτικα που γίνονται επιδέξιοι μακιγιέρ της Αθήνας. Λεωφορείο από εκείνα με την …πίστα στην μέση να χορεύει ένα τρελό ροκ εντ ρολ- ή κάτι άλλο εξισου παλαιικό- κατηφορίζοντας την Β. Σοφίας

Υποθέτω Μπαγκλαντεσιανός. Αυτο το υπέροχο χαμόγελο, τόσο αθώο, τόσο παιδιάστικο στα μάτια των Μπαγκλαντεσιανών.  

  Ένας ελεγκτής από την μπροστινή και ένας από την μεσαία πόρτα. Του ζητάει εισιτήριο και …ψάχνεται.  Του ζητάει χαρτιά και...ψάχνεται. Του λέει να πάνε μπροστά στον οδηγό, κατεβάζει το βλέμμα. Του μιλάει έντονα, το βλέμμα του κατεβασμένο στο δάπεδο της τρελής πίστας... Τον πιάνει από το μανίκι, τον τραβάει. Δεν αντιδρά απλά κολλάει τα πόδια πάνω σε εκείνη την λεωφορειακή…πίστα χορού.

  Δεν μπαίνω συχνά σε λεωφορεία, ίσως είναι ένα συνηθισμένο happening για τους τακτικούς επιβάτες μιας που κανείς δεν μιλάει, οι περισσότεροι δεν γυρίζουν καν το κεφάλι να κοιτάξουν τη…σκηνή.

-Αφήστε τον, δεν έχετε κανένα δικαίωμα να τον τραβολογάτε και να τον κακομεταχειρίζεστε

-Κάνε τη δουλειά σου…

-Αφήστε τον αμέσως. Ορίστε εισιτήριο-λέω- θα του το χτυπήσω εγώ

-Τώρα εισιτήριο; Τώρα  που τον τσακώσαμε;

Ο άλλος ελεγκτής επισπεύδει το κόψιμο προστίμου σε μια σιωπηλή ηλικιωμένη κυρία στο μπροστινό μέρος του λεωφορείου και έρχεται προς το μέρος μας. Παλιότερος? Προϊστάμενος του άλλου? Δεν γνωρίζω την…ιεραρχία

-   -Τι θέλεις; Τι ανακατεύεσαι; με ρωτάει

    

ε    Ανασύροντας εκείνο το εξαιρετικά χρήσιμο ύφος για επαγγελματίες μαλάκες και ψευτόμαγκες, εκείνο το εντελώς αποστασιοποιημένο του «πφφ, σου κάνω χάρη που σου απευθύνω τον λόγο» του απαντώ  ότι του απαγορεύω τον…ενικό.

-Θα σε μαζέψει η αστυνομία, του λέει φτύνοντας τις λέξεις ο πρώτος ελεγκτής χαιρέκακα, αλλά του αφήνει το μανίκι.

Απευθύνομαι στον…κρατούμενο και του λέω «Κατεβαίνουμε». Χτυπάω το κουδούνι και ο προϊστάμενος φωνάζει στον οδηγό «μην ανοίξεις». Ο άλλος καλεί την αστυνομία.

Ξαναχτυπάω το ήδη αναμμένο φωτάκι και τους λέω με υπαινικτικό αλλά…εμφατικό το στυλάκι «ξέρεις ποια είμαι εγώ»…

-Αν θέλετε να διατηρήσετε την θέση και το μεροκάματο σας, μην τολμήσετε να μην ΜΟΥ ανοίξετε την πόρτα στην στάση.

Ο…κρατούμενος κοιτάζει μια έμενα, μια αυτούς και συνειδητοποιώ ότι ίσως και να μην καταλαβαίνει τι γίνεται ή τι θα γίνει αν έρθει η Αστυνομία. Ίσως δεν έμαθε ακόμη ότι στην Ελλάδα του 2013 η λέξη «λαθρομετανάστης» είναι αντίστοιχη της λέξη «Εβραίος» στη Γερμανία του '39. Ο οδηγός σταματάει, ανοίγει την μπροστινή πόρτα αλλά όχι την πίσω.

-Ανοίξτε μου ΤΩΡΑ την πόρτα να κατέβω

Η πόρτα ανοίγει.

Πιάνω το χέρι του …κρατούμενου που λες έχει ριζώσει στο ίδιο σημείο και …κατεβαίνουμε. Κατεβαίνουν μαζί μας και οι ελεγκτές. 

-Τι νομίζεις ότι κανείς μωρή βρωμοκαριόλα μου λέει ο…υφιστάμενος, θα σε μπαγλαρώσουν και εσένα μαζι με τον μαύρο…

Κρίμα το υφάκι μου…

Πατώντας πια πεζοδρόμιο, το χέρι του…τέως κρατούμενου είναι ακόμη στην παλάμη μου. Πόσο χρονών να είναι? 18-20?

Ξεσφίγγω δύσκολα το χέρι του από το χέρι μου και τον σπρώχνω «Φύγε». Με κοιτάζει. «ΦΥΓΕ!».Δεν ξέρω αν κατανοεί την λέξη ή την προστακτική. Ποντάρω στη μπυροκοιλιά και το μεσόκοπο των ελεγκτών και στα 18χρονα πόδια του …ομήρου. Ορθώς… Τρέχει.  

Ο ψευτόμαγκας «υφιστάμενος» με…λούζει με ότι βρισιά έχω και δεν έχω ακούσει. Μερικές ομολογουμένως…πρωτότυπες. Ο… «προϊστάμενος» του λέει να σωπάσει. Μου είναι πολύ δύσκολο να αποφύγω τον πειρασμό να τους καγχάσω. Αρκούμαι στο να…χαμογελάσω –υφάκι Νο 3-και φεύγω…

Στο 2-3λεπτο της τυχαίας…συνάντησης μας εκείνου του ανοιξιάτικου αθηναϊκού απογεύματος,  ο φοβισμένος 18χρονος…όμηρος λεωφορειατζήδων, ο γενναίος ταξιδιώτης του πλανήτη, δεν μου συστήθηκε. Όσο θα μπορώ να αντικρίζω τα μάτια του παιδιού μου, δεν θα αποδεχτώ Ανθρώπους Σκιές, Ανθρώπους Λαθραίους. Κι έτσι τον ανακαλούσα στην μνήμη μου ως Σπουργίτη. Αλλά ας τον λέω πια…Θανάση.

Νασαι καλά…Σπουργίτη. Νασαι καλά…Θανάση. Ταξίδευε… 

The dog returns to his vomit

Στην …αγωνιώδη μιντιακή ερώτηση «σε ποιον ανήκει το Δημόσιο Νοσοκομείο», η απάντηση είναι προφανής. Το Δημόσιο Νοσοκομείο ανήκει στον Πολίτη. Το Νοσοκομείο …ανήκει σε αυτήν την Κυρία.  

Και στις Δημοκρατίες κανένας τηλε-Καίσαρας δεν δικαιούται να διαταράξει την λειτουργία του. Στον Ναό του Ανθρώπινου Πόνου, ουδείς δικαιούται να δίνει χυδαίες παραστάσεις και να πουλάει εξουσιολαγνικούς τσαμπουκάδες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που κάνει telemarketing στο «όλη η αλήθεια για τους Εβραίους» του Κ. Πλεύρη . Ο Υπουργός έχει και τους τρόπους  και τα μέσα και τα θεσμικά Όργανα να …διαβουλευτεί με Εργαζομένους και Διοικήσεις  ή να ανακοινώσει στους Υπηκόους τις Εντολές που εφαρμόζει ή τις Αποφάσεις που παίρνει.  

Το γελοίο της υπόθεσης είναι ότι αυτοί που ρητορεύουν περί Αστικής Δημοκρατίας στερούνται παντελώς μια στοιχειώδους  αστικής κουλτούρας. Και η …αισθητική της δημοκρατίας τους παραπέμπει στο Δεσποινάκι με το καθίκι στο κεφάλι και τον ευτυχή σύζυγο με tuxedo . 

Το ζήτημα όμως είναι άλλο. Εκεί που ένας …Υπουργός Άδωνις βάζει τα λιλιά του, κοτσάρει το λειρί του και με 5 διμοιρίες ΜΑΤ πάει να εξασφαλίσει 5 ώρες …καυτού τηλεοπτικού προγράμματος, ο εμφανιζόμενος από τα μιντια αντίπαλος του είναι ο …όχλος.

Έδειραν τον Υπουργό… Ποιος έδειρε τον Υπουργό? Πιθανότατα  Κανείς. Ο …Υπουργός Άδωνις επικοινωνεί στα …πλήθη, φωτογραφίες κάθε δευτερόλεπτου της ύπαρξης του, κατά τον ίδιο τρόπο που τριτοκλασατες σταρλετιτσες DownTown  επικοινωνούσαν τα …μυστικά τους . Είναι προφανές ότι αν υπήρχε το ενσταντανέ της …χειροδικίας, σήμερα ως  αφίσα δωματίου, θα μοιραζόταν με την Καθημερινή και θα κοσμούσε το υπνοδωμάτιο του Πορτοσάλτε –όπως υποθέτω ότι θα κοσμούσε το παλαι ποτέ εφηβικό του δωμάτιο κάποια αφίσα του Playboy. Κι όμως  σε κανένα από  τα βίντεο και φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, δεν φαίνεται να ακουμπά κάποιος  έστω την βάτα από τη demi-saison κουστουμιά του Αδωνιδος.

Ο μιντιακός μύθος στήθηκε. Οι φιλήσυχοι πολίτες, οι καλοί εργαζόμενοι, οι δουλευταράδες υπουργοί που δεν φοβούνται και ο …όχλος που υποκινείται. Ο όχλος που θέλει τα ΜΑΤ του… ναρθει στα ισα του. Είναι ο Υπουργός …που έχει «πρόσωπο» με …αντίπαλο τον απρόσωπο …όχλο. Είναι ο άτακτος "λαός" που θέλει το γύψο του.

Το να δώσεις μια σπρωξιά  σε έναν Υπουργό  ή να πετάξεις νερό σε ένα Δήμαρχο είναι ανόητο. Κι είναι ανόητο γιατί δεν είναι μόνο αναποτελεσματικό, αλλά αν διαθέτεις  στοιχειώδη γνώση μηχανισμών και συσχετισμών γνωρίζεις ότι το λιγότερο που θα συμβεί θα είναι  ο Θύτης να επικοινωνηθεί ως Θύμα.  Εκτός κι αν είσαι η Αμπατιέλου-η οποια ουδέποτε χαστούκισε την Φρειδερίκη διέθετε  όμως την επικοινωνιακή ευφυΐα  αλλά και τους συσχετισμούς να μην το διαψεύσει ποτέ και να το αφήσει να διακινείται ως Μύθος.

Τα Καθεστώτα καταρρέουν όταν τα  τσουναμια γελοιότητας συναγωνίζονται επάξια τα τσουνάμια χυδαιότητας. Σήμερα η Ελίτ της …Αστικής Τάξεως είναι ο …Υπουργός Άδωνις και το σοι του…  Καλοφόρετος… Άλλωστε  από τους  ΚωστοπουλοΛυμπεροΓεωργελεδες  στον Αδωνι ο συρφετός επιβεβαιώνει περίτρανα... the dog returns to his vomit…

Υ.Γ. Αν ο Υπουργός είχε χιούμορ-κι όχι πλάκα- θα έκανε Δ/ντρια Ουρολογικής Κλινικής  την Έφη Σαρρή και Καρδιολογικής την Βάνα Μπάρμπα… αμφότερες συνυποψήφιες  του Εθνομητέρες με το ΛΑΟΣ…  Και μη μου πείτε …ότι αυτό στην …δημοκρατία δεν γίνεται

"Μη με απελευθερώνεις, θα φροντίσω ο ίδιος"*

Οι …ευ-Πρεπει-ς του παρόντος τους, είναι αγενείς στο Μέλλον, συνηθίζει να λέει ο πατέρας μου.

Κι εδώ όλη η …ευ-Πρέπει-α του φτηνιάρικου μιντιακου ντουνιά έπεσε να σε κατασπαράξει, εικοσάχρονο!

Χτύπησες λέει το χερι στο τραπέζι του …πρύτανη, θα μπορούσες ακόμη και να τον χαστουκίσεις ρητόρευαν. Που είναι ο σεβασμός στην …ιεραρχία? Που είναι η αγωγή από την οικογένεια? Που είναι εκπαίδευση? Που είναι…

Θεατράλε απογοητευμένοι ζητούν εξ άμβωνος την επιβολή ορίων. Εκείνος ο  μέχρι πρότινος φιγουρατζίδικος αντικομφορμισμός της  ακατάσχετης …καινομοτολογιας που φόρεσε το ριγέ κουστουμάκι-εκείνου ντε, που δίνει και μπόι- παλαιού γυμνασιάρχη και μοιράζει αποβολές σε τεντιμπόηδες.

Οι θιασώτες της ιδιωτικής κοινωνίας των πολιτών που την βάφτισαν «δημόσιο», οι κολαούζοι και οι χειροκροτητές του αγροίκου πλούτου  αναπαράγουν κακέκτυπα από ηθικοπλαστικές ταινιούλες. Τα κατηχητικά  στα χρόνια της χολέρας.  

Οι μικροαστοί που ξόδεψαν ζωές  με ονειρώξεις μίμησης μπουρζουάδων. Να …προκόψεις, να μάθεις πεντε κολλυβογράμματα με τον Καπλανη …δάσκαλο, που θα του πει η …αγορά του κάθε Μπόμπολα τις ανάγκες της, να γίνεις ένα φτηνιάρικο υπάκουο ασπρο(?)-μπλε(?) κολάρο, να βλέπεις τηλεόραση, να έχεις και μια σελίδα στο fb να ποστάρεις φωτό από καμιά εκδρομούλα. Μπορείς να γραφείς και σε καμιά από τις στήλες τους καμιά παπαρια για sex! Όλα καλά…

Για τους μικροαστούς, αυτά τα εξώγαμα του κράτους και της κονομισιάς, η πίστη στην πρακτικότητα των αποδεκτών κανόνων ηθικής είναι η μόνη ασφάλεια τους. Λίγες εκκρίσεις… όσες επιτρέπει το “pretty bras”… μιας ομιχλώδους επιβίωσης.

Σε ενοχοποιούν εικοσάχρονο! Με το ίδιο θράσος  που πούλησαν τον νεοκυνισμό το Κλικ και το Νίτρο  στην –ενοχοποιημένη πλέον μητέρα σου- πουλάνε σε σένα την ανήθικη ηθικολογία το protagon και την Athens voice. Comme il faut χυδαιότητα για κάθε εποχή. Φτηνιάρικες ρεπλικες Ζωής για κάθε εποχή.

Α-Πρεπει-ς στους …Αντι-Κειμενικους, εικοσαχρονο!. Βγάλε τη γλώσσα  στις  πουτάνισες της μικρής βολικής εικονίτσας τους. Είναι αυτοί που δεν θα γίνουν ποτέ Εραστές της Μεγάλης Εικόνας.

Α-Πρεπει-ς σε αυτούς που λογαριάζουν για παραμέτρους του μέλλοντος σου, τις σταθερές του δικού τους παρόντος.

Α-Πρεπει-ς σε όλους τους …έντιμους κυρ Παντεληδες που σου ενεχυριάζουν τις συντεταγμένες του Ζαλόγγου τους.

Αιώνες τώρα αυτοί, αυτοί οι ίδιοι,  θαυμάζουν τα μυρμήγκια : «Τα μυρμήγκια έχουν ένα οικοδόμημα καταπληκτικό στο είδος του: τη μυρμηγκοφωλιά. Τα αξιοσέβαστα μυρμήγκια άρχισαν από τη μυρμηγκοφωλιά και θα τελειώσουν ασφαλώς εκεί, πράγμα που τους περιποιεί μεγάλη τιμή για την επιμονή τους και το θετικό τους πνεύμα.»*

Η μόνη …ευγένεια που χρωστάς είναι στο Μέλλον.

*Υπογειο, Ντοστογιέφσκι 

Απόγονοι και Επίγονοι

Το ανοίγουν τώρα για να προλάβουν να το θάψουν…

Το προχουντικό πολιτικό καθεστώς και οι μεταπολιτευτικοί επίγονοι του,  αυτοί που διεπλάκησαν με κάθε …πιθανό και …απίθανο τρόπο με Γερμανικές Εταιρίες, με Γερμανικά Κεφάλαια, με Γερμανικές Κυβερνήσεις, που προσέφεραν αφειδώς τα μαύρα κομματικά ταμεία και χρήματα προκειμένου να διατηρήσουν με κάθε τρόπο τους νταλαβερτζήδες τους στην Εξουσία, το να διεκδικήσουν ουσιαστικά οποιασδήποτε φύσης Αποζημιώσεις από την Γερμανία, θα σημαίνει  πολιτικό, ποινικό και κομματικό χαρακίρι.

Ο Αντώνης Σαμαράς, πολιτικό τέκνο του Αβέρωφ, ΥπΕξ Κυβέρνησης Καραμανλή στην Υπόθεση Μέρτεν θα διεκδικήσει …Γερμανικές Αποζημιώσεις!!! Η ΝΔ του …Εθναρχη Καραμανλή θα διεκδικησει Γερμανικες Αποζημιωσεις!!!! Οι Ιστορικοί του Μέλλοντος μας, θα γελάνε με την αφέλεια μας.

Έχει απόλυτο δίκιο ο κ. Σόιμπλε να γελάει σαρδόνια και να τους τρίβει στη μούρη ότι «το θέμα έχει λήξει». Ναι, δεν έχει λήξει για την μητέρα μου που γεννήθηκε σε ένα σπίτι επιταγμένο από Ναζί Αξιωματικό και κινδυνεύει να το χάσει από τους απογονους και τους επιγόνους τους, μια ζωή μετά. Αλλά δεν απευθύνεται σε αυτήν ο κ. Σόιμπλε. Απευθύνεται στους διαχρονικούς …συν-εταίρους του και …γελάσει.

Η Αφέλεια σκοτώνει. Η ιστορική Αμνησία σκοτώνει… Όσο οι Ναζί διεπλακησαν με τους εγχώριους Δωσίλογους και Ταγματαλήτες- μετέπειτα βαπτισθέντες στις κολυμβήθρες Σιλωαμ  ως εθνικοπατριώτες, άλλο τόσο οι Απογονοι και οι Επίγονοι τους έχουν κλείσει τις …δουλειές τους με τους εγχώριους dealers τους. Όλες τις Ελληνικές Μεταπολεμικές Κυβερνήσεις.

Το να διεκδικηθούν ουσιαστικά οι Γερμανικές Αποζημιώσεις σημαίνει το ιστορικό γκρέμισμα όλου του μεταπολεμικού καθεστωτικού status στην Ελλάδα. Το ξεδίπλωμα του κουβαριού της μεταπολεμικής Διαπλοκής μέχρι σήμερα-γελώμε τους παραμυθιασμενους που μιλούν για ...μεταπολιτευση- σημαίνει χαρακίρι.  Κι όσο κι αν …ξεφυλλίσεις την Ιστορία, τέτοιο καθεστωτικό χαρακίρι δεν έχει συμβεί ποτέ . 

Το Τέρας δεν ...αυτοκτονεί. Το Τέρας το σκοτώνεις… 

Ο συνάδελφοι της κ. Κούνεβα

Η κ. Κούνεβα ήταν μια …εργολαβική υπάλληλος.

Το Κράτος πληρώνει -αδρά-από τα χρήματα του φορολογούμενου  τον …Εργολάβο, στον οποίον έχει ταυτόχρονα  εξασφαλίσει Νόμιμες συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα. Εξευτελιστικό μεροκάματο, εργοδοτική ασυδοσία,  κοτζαμπάσικο κέρδος και απόλυτη Εξουσία. Πάντα δε, με το …αζημίωτο!

Το μοντέλο «Κούνεβα», το μοντέλο «εργολαβικοί υπάλληλοι»  στην μιντιακή γλώσσα λέγεται «επιχειρηματικότητα», «μεταρρύθμιση», «διαρθρωτική αλλαγή»  και «εκσυγχρονισμός». Ωφελουμενοι οι Κρατικοι Μεσαζοντες και οι Κρατικοδιαιτοι…Επιχειρηματιες

Το επόμενο μοντέλο είναι αυτό του Δημοσίου Υπαλλήλου. Σταθερή εργασία, ασφάλεια, αξιοπρεπές μεροκάματο. Έννοιες και λέξεις που …εργολάβοι της πολιτικής σκέψης καταριούνται σαν μανιάτισσες μοιρολογίστρες.

 Υπάρχει όμως και ένα τρίτο μοντέλο. Αυτό της Κοοπερατίβας. Οι Εργαζόμενοι μέσα από αυτοδιαχειριζόμενες δομές,  δημιουργούν το δικό τους εταιρικό σχήμα και αναλαμβάνουν το Έργο πετώντας …Εργολάβους και Μεσάζοντες στα …σκουπίδια.

Κι επειδή το σχήμα της κοοπερατίβας έχει ιδιαίτερη σημειολογία το να στηριχθεί από το Πανεπιστήμιο- αυτό που οφείλει να είναι το Πανεπιστήμιο,  …ιδού πεδίον δόξης λαμπρό.  

Υ.Γ. Τα μεγάλα χτίζονται τούβλο τούβλο από τα Μικρά.

Υ.Γ.2. Πάνε 4 χρόνια από το βράδυ που έριξαν βιτριόλι στην κ. Κούνεβα γιατί επιχείρησε να διεκδικήσει ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, να στήσει ένα συνδικαλιστικό δίκτυο, να φτιάξει σωματειο. Ασφαλώς θα ήταν ...ιδιαζοντως αφελές να πιστεψει κανείς ότι η Αστυνομία θα ...εβρισκε ποτέ, τους φυσικούς αυτουργούς του εγκλήματος. Τους εργολάβους όμως, του εγκλήματος τους ξέρουμε …όλοι.

Σπονδές στους θεούς των Ρινόκερων

Ρινόκεροι! Ποιος κοστολογεί τη Ζωή?

Ποιος αποφασίζει ότι κάποιος δεν μπορεί να χειρουργηθεί, να πάρει τα φάρμακα του, να περιμένει την επόμενη μέρα?

Ποιος είναι τόσο χαμερπής που αποφασίζει ότι ένα παιδί δεν θα μπει στην περιπλάνηση της γνώσης?

Ποιος αποφασίζει ότι κάποιος θα ζήσει στο σκοτάδι κοιτώντας έναν λαμπτήρα που δεν ανάβει?

Ποιος βάζει το ταμπελάκι που λέει κοστίζει τόσο, κι εσύ δεν έχεις.

Ποιο είναι αυτό το αυτονόητο, που λέει ότι Άνθρωποι μπορούν να κοιμούνται στο δρόμο, να γίνονται χελώνες σερνάμενοι με καβούκι ένα τρύπιο πάπλωμα? 

Πόσο θα συνηθίσουμε το Τέρας? Ποια είναι αυτή η «κοινή λογική» που θυσιάζει ψυχές, ζωές, ελπίδες, όνειρα στον βωμό ποιου ...θεού? Με ποιο ούριο άνεμο, σε ποιο καράβι θα ταξιδέψουν, ποιοι επιβάτες, σε ποιον προορισμό? Πόσα πτώματα θα πετάξετε σε τρικυμισμένες άγνωστες θάλασσες?

Και με νοιάζει να  είμαι μαζί σας?

ΌΧΙ! Δεν σας επιλέγω, ρινόκεροι μου! Δεν θέλω να επιβιώσω μαζί σας, κατσαρίδες μου.  Όπως δεν θα με αφορούσε να «ζήσω» την επόμενη μέρα ενός πυρηνικού ολέθρου μαζί σας.

Και για να σας το πω όπως ακριβώς το ένοιωσα βλέποντας έναν Άνθρωπο-Χελώνα  σε έναν σκουπιδοντενεκέ, που κατέβασε το βλέμμα  όταν συναντήθηκαν τα μάτια μας: Ρινόκεροι μου, για δικό σας τον θεό, εγώ κρατάω καραμπίνα.

Ο δικός ο Θεός είναι Άνθρωπος. Φωνάζει! Ουρλιάζει! Ζει! Κι όταν ηττηθεί, κι όταν γονατίσει κάτω, μόνο το δικό μου χέρι μπορεί να τον σηκώσει. Χρέος μου είναι! Κι είναι το μόνο Χρέος που αναγνωρίζω. Την απόλυτη, την εξωφρενική μοναδικότητα του. Το ύψιστο, ανεπανάληπτο στους αιώνες των αιώνων έργο Τέχνης.

Και μέσα από την καρδιά μου σας ευχαριστώ θερμά! Εγώ, με αγάπη, στοργή και τρυφεράδα μεγάλωσα. Ουδέποτε μπορούσα να φανταστώ  ότι το ΜΙΣΟΣ   είναι τόσο ζωογόνο. Μου το μάθατε. Με διδάξατε να σας μισώ θανάσιμα ρινοκεράκια μου. Κι αυτό ναι, είναι ΚΑΙ αυτό ΖΩΗ! Δεν σας παραχωρώ καμιά συναίνεση... Ρινόκεροι. Το θεό σας, ΕΓΩ, θα τον πυροβολήσω. Κι αυτό μου το Χρέος, ΔΕΝ αναδιαρθρώνεται. 

Υπόθεση "Τατσοπουλος"

H Υπόθεση (sic!) Τατσόπουλου ανέδειξε μια κοινωνική παθογένεια. Όχι τη ρήση, του Βουλευτή, Συγγραφέα,  Άντρα Τατσόπουλου! Αλλά τις απαντήσεις σε αυτήν.

Ο Τατσόπουλος είπε δημόσια, αυτό, που λογιω λογιω υστερικοί της αγαμίας ή υστερικοί της σαβουρογαμίας, λένε σε ιδιωτικούς χώρους όταν υπάρχει κοινό να τους ακούσει, πριν πέσει η καζούρα! Με αφήνει παγερά αδιάφορη αν ο Τατσόπουλος είναι ομοφυλόφιλος, ομοφοβικός , κλειστοφοβικός, αγοραφοβικός ή ...ότι –φίλο- ή -φοβικός. Αυτό θα το ...λύσει με την οικογένεια, τους φίλους ή τον γιατρό του.

Πόσο μας αφορά όλους εμάς? Όσο η κάθε χυδαιότητα των διαφόρων ναρκισσιστικών τηλε-περσόνων, που υγιώς υπόκεινται σε σάτιρα, σε χαβαλέ ή ...κοινωνική κριτική.

Αλλά πόσο αφορά κομματικούς ή πολιτικούς χώρους? Διόλου!  

Ή τουλάχιστον τη πολύχρωμη Αριστερά, την Ανθρωποκεντρική Αριστερά...διόλου!

Πέρασαν πολλά χρόνια από το  68. Μια χρόνια που από την Πράγα μέχρι το Μπερκλευ, οι φωνές έγιναν κραυγή και συντάραξαν κόσμους! Με το πολιτικό και κοινωνικό ζητούμενο της κάθε μιας χώρας, πολιτικού ζητήματος αλλά και κοινωνικού υπόβαθρου. Αλλά ο Παρισινός  Μάης του 68, ήταν αυτός, που  με  εναρκτήριο λάκτισμα την ανάγκη αλλαγής του άρρωστου κ καταρρέοντος μικροαστισμού των κοινωνικών δομών, έδωσε  όλη τη συγκλονιστική κινηματική κοινωνική έκρηξη. Κι αν ένα μήνα μετά ο ΝτεΓκωλ πήρε ...πανηγυρικά τις εκλογές, η κοινωνική κατάκτηση  ήταν εκκωφαντική. Κι  με αυτό το κεκτημένο πορεύτηκε ο Δυτικός κόσμος.

Κι έτσι, μισό αιώνα μετά, θα περίμενα από κάθε πολιτικό χώρο να δώσει μια απάντηση σε κάθε kinky δημοσιογραφικό ερώτημα: «Αν ο Τατσόπουλος  σχολιάζει Δημοσίως το κρεβάτι του, εμείς θεσμικά εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι είναι αυστηρά είναι Ιδιωτικό»

Θα περίμενα από τους φίλους του, να του πουν «Φιλάρα, το Αντριλίκι-ανεξαρτήτως φύλου κ γένους - στη Συγνώμη φαίνεται»

Όσο για τη ...μισή Αθήνα, ε,  υποθέτω ότι είχε καταλάβει με την ...πρώτη, ότι ο Τατσόπουλος είναι τόσο   μαλάκας, όσο ακριβώς φαίνεται.

Πολίτευμα: Έρωτας

Μια Τελετή ο Έρωτας. Η Μυσταγωγία της Λατρείας! Σωματέμποροι εγωισμοί να καψαλίζονται ηδονικά σε θυσιαστήρια κορμιών που σπαράζουν.

Θρησκεία ο Έρωτας. Δόγμα που στήνει θεωρήματα με μόνο Αξίωμα το «σε θέλω».

Το Χάος και η Γη χορεύουν  ταγκό!

Έχει ...Δημοκρατία ο έρωτας? Όχι! Ένα πολίτευμα που το πληρώνεις με το πιο σκληρό νόμισμα, ακριβώς για να ξεσκίσεις κάθε δίχτυ ασφαλείας.

Έχει ...Ελευθερία ο έρωτας? Όχι! Η πιο σκληρή Τυραννία, με  νόμους άγραφους και σύνταγμα ζωσμένο σε λευκά σεντόνια.

Έχει ... Ισονομία ο Έρωτας? Όχι! Ο μόνος ...Νόμος η έλλειψη Του.

Έχει... Αξιοπρέπεια ο Έρωτας? Όχι!  Πυρηνικό ολοκαύτωμα του κάθε... «πρέπει» με σχάσιμο υλικό το ραδιενεργό «Θέλω»

Έχει...Σύνορα ο Έρωτας? Όχι! Το Πάθος  είναι ο μόνος χάρτης.

Έχει ...Δίκαιο ο Έρωτας? Όχι! Έχει τα ...δίκια της απόλυτης αδυναμίας

Έχει...Ισηγορία ο Έρωτας? Όχι! Αγρός νταμάρι να σπέρνεις παθιασμένες  υποταγές  

Έχει ...Παρρησία ο Έρωτας? Όχι! Απόρρητη ιαχή  το βλέμμα

Έχει...Λογική ο Έρωτας? Όχι! Μόνο σε δέομαι

Έχει...Πόλεμο ο Έρωτας? Ναι! Νικητής? Ο Αιχμάλωτος.

Αν παρανάλωμα στις φλόγες του προστρέξατε, η επΑνάσταση έχει ήδη γίνει! Την Επανάσταση μπροστά της ...την λες και Καθεστώς!

Venceremos  

Υ.Γ.. Γιατί και τα Σάββατα, οι Κυριακές Μου είσαι

Φωτο: Je comprends ici ce qu’on apelle GLOIRE. Le droit d’aimer sans mesure (Camus, «Noces a Tipaza»)

Άριστοι και Ιθαγενείς

Πόσο γρήγορα ξεφτίζουν τα  τσιτάτα. Οι Τεχνοκρατες. Η Αριστεία. Με πόσες παράταιρες ιστορικά αθλιότητες έχουμε βομβαρδιστεί από τους ιεροκήρυκες?

Και τι καταλάβαμε  από τα συμπεράσματα της κοινής συνεδρίας Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου-Παγκόσμιας Τράπεζας, στο Τόκιο?

Ότι η παγκοσμιοποίηση θρυμματίζει την αλαζονεία της Δύσης. Ξαφνικά οι οικονομίες χρειάζονται ένα σύστημα διακυβέρνησης. Μαθαίνουμε δια στόματος Λαγκαρντ ότι δεν υπάρχει οικονομία χωρίς πολιτική.

Μαθαίνουμε ότι όταν οι οικονομικές εξουσίες εγκαταλείπουν πληθυσμούς σε συνθήκες επισφαλείας τίποτα δεν μπορεί να είναι ...φυσιολογικό. Οι εγκαταλελειμμένοι συγκροτούν ένα «Εμείς» που καμιά ...τεχνοκρατική  λύση δεν μπορεί να το αποτρέψει από το να συγκρουστεί με κατασκευασμένα  ή αυθεντικά «Εσείς».

Κανενός είδους δημοκρατία δεν μπορεί να σταθεί χωρίς την κοινωνική δημοκρατία της αλληλεξάρτησης των πολιτών. Οι Μηδοι διαβαίνουν γιατί κανείς πια δεν έχει να υπερασπιστεί τίποτα.  Σκλάβοι που μικρή σημασία έχει το που και πως θα πεθάνουν

Και πάνω που οι ...Άριστοι των Τεχνοκρατών, περιφέρονται ως εικόνα του «Άξιον Εστί»,  μας ανακοινώνουν το ...λάθος! Ένας πολλαπλασιαστής ρε αδερφέ! Κοίτα να δεις που τελικά ότι κόβεις από το κρατικό έλλειμμα ουσιαστικά το κόβεις από το ΑΕΠ. Έγινε παρεξήγηση κι εξήγηση ...δε δόθηκε. Ποιος θα την ζητήσει ακόμη  κι αυτήν την...εξήγηση? Οι άστεγοι πιθανότατα δεν θα μάθουν ποτέ το «λάθος». Αυτοί θα πιστεύουν ότι το λάθος ήταν ...η ύπαρξη τους. Αν δε, διέθετα και 10.000 ευρω, θα ανέθετα σε έναν δημοσκόπο να μου ...επιβεβαιώσει τεχνοκρατικά αυτό που γνωρίζω: οι άστεγοι δεν ψηφίζουν

Δεν υπάρχει κανενός είδους ...δημοκρατίας στην φτώχεια και  στην εξαθλίωση. Θα γελούσα-αν δεν έκλαιγα-  με τα ανθρωπάκια της ρητορευουσας Ευρώπης που τους φρικάρει η ΧΑ. Αν η ΧΑ επενδύει στο ότι οι ...ξένοι είναι κατώτεροι, οι ίδιοι,  επενδύουν στο  ότι οι άστεγοι απλά, δεν ήταν ...Άριστοι. Τι σημασία έχει το κριτήριο, όταν στην Αξία, βάλεις τιμή?

Τα τείχη της Πόλης θα είναι πάντα οι Πολίτες της. Κανένα σιδερόφρακτο τείχος, πάσης φύσεως μπάτσων, δεν προστάτευσε ποτέ καμία Πόλη. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να την ισοπεδώσει. Και σε αυτά τα χαλάσματα μικρή σημασία θα έχει ποιοι θα επιβιώσουν.  Οι ...Άριστοι ή οι ...Ιθαγενείς...

Κονιάκ με ίζημα ζάχαρης

Νύχτες στέπες. Με εκείνο το κάψιμο του πάγου. Απέραντες άσπρες νύχτες. Να αναζητάς χρώμα να  κρυφτείς. Να αναζητάς οινόπνευμα να ναρκωθείς

Η ανακούφιση του ζεστού αίματος. Σχεδόν χαυνωτική.  Σχεδόν μεθυστική. Θύμιζε εκείνη τη στιφάδα του κονιάκ σβησμένη από το ίζημα της ζάχαρης που χρύσιζε κοκκινωπά στον πάτο του ποτηριού.

Τι απίθανο κοντράστ αυτό το ζεστό κόκκινο της πορφύρας με εκείνο το παγωμένο ατσάλινο γκρι της λάμας του μαχαιριού. Πόσο καιρό ατένιζε τη λάμα να σέρνεται πάνω της απειλητικά. Πόσο καιρό κρυβόταν στη γωνία, έβαζε πλαστικούς φράχτες και  τείχη για να μην πέφτει το βλέμμα της  στο είδωλο της που αντανακλούσε η λάμα του.  Πόσο του κρύφτηκε...

Τι είναι η ...στιγμή; Η αιωνιότητα. Διαβαίνεις την τρίχα του που είναι όριο. Ένα ...σύνορο. Ένα απόλυτα φυλασσόμενο  σύνορο. Πόσοι μπάτσοι μυαλού το φυλάνε;  Πόση φαύλη γραφειοκρατία ίσα για να σε αποτρέπει να το διαβείς;  «Πόσο»,  «πως», «που», «γιατί», «αν», «ίσως» που ...συμπληρώνεις με το μελάνι το αόρατο. Να ...γράφεις κι να σβήνονται..... Να συμπληρώνεις κι να χάνονται. Κι είναι η στιγμή που λες κι οι φύλακες πήγαν άλλου,  άλλοι προς νερού τους, άλλοι για τσιγάρο κι άλλοι αποκοιμήθηκαν. Εκεί που  ...το διαβαίνεις. Το αφύλαχτο όριο. Κι η λάμα γίνεται αδελφή.

Δεν έχει ...μετά. Δεν έχει καν πριν. Έχει στιγμή. Έχει κόκκινο. Ζεστό, αλμυρό κόκκινο. Κονιάκ με ίζημα ζάχαρης.

Γυρνάνε οι φύλακες, ξυπνάνε, φωνάζουν, σε μαλώνουν, σε βρίζουν. Κι ύστερα αρχίζει η γραφειοκρατία της ...γιατρειάς. Ο πόνος μεγάλος στις παγωμένες τις πληγές. Τ σημάδια από τα ράμματα μαύρες ραφές  που θα άσβηστες θα κουβαλάς. Το αίμα καφέ πια, κηλίδες ανεξίτηλες απο πεθαμένο.

Τι έκανες θα σε ρωτάει η Στέλλα χαιδευντας σε .

Προσπάθησα. Ειλικρινά προσπάθησα. Σε έβλεπα στη λάμα Στέλλα. Και  φοβήθηκα. Εγώ δεν είμαι Στέλλα  Εγώ είμαι η  Μπλάνς.  Θυμάσαι;  

Ξημερώνει...

H Ρένα Δούρου απαντά για/στα SM

Κατερίνα,

Ανέμενα αντιδράσεις για τους «140 χαρακτήρες», ωστόσο δεν θα κρύψω ότι με εξέπληξε η βιαιότητα κάποιων από αυτές στο τουίτερ, πολλώ δε μάλλον όταν ήταν φανερό ότι ορισμένοι από τους επικριτές μου, δεν είχαν καν μπει στον κόπο να διαβάσουν το κομμάτι. Ο στόχος μου πάντως ήταν να θέσω μερικά ερωτήματα σχετικά με τα social media, που τα γνωρίζω «εκ των έσω» και θεωρώ ότι σήμερα απομειώνεται ο αρχικός τους, επικοινωνιακός, συχνά ανατρεπτικός, χαρακτήρας. Και τούτο όχι για νομοτελειακούς λόγους αλλά ακριβώς λόγω της χρήσης που τους γίνεται από πολίτες και πολιτικούς.

Δυστυχώς, πέραν της εκτόξευσης συνοπτικών (140 χαρακτήρες γαρ) καταγγελιών εναντίον μου που με… κατακεραύνωναν, δεν διατυπώθηκε τίποτε που να συνιστά αφετηρία για να πάμε τη σκέψη μας λίγο παραπέρα. «Τίποτε»; Όχι ακριβώς. Η ανάρτησή σου δείχνει ότι τελικά το κομμάτι μου δεν έπεσε στη θάλασσα σαν άδειο μπουκάλι.

Καταρχήν, η λογική Αποστολέα (Πομπού) – Παραλήπτη (Δέκτη) στην οποία αναφέρεσαι, αποτελεί πράγματι στέρεο μέσο ανάλυσης που αφορά ΚΑΙ στα social media και μάλιστα με επαναστατικό τρόπο καθώς ο παθητικός Δέκτης (πολίτης, καταναλωτής, κ.α.) μετατρέπεται πλέον σε ενεργό Πομπό, αντιστρέφοντας τη μονόδρομη σχέση που είχαν επιβάλλει τα παραδοσιακά ΜΜΕ (Τύπος, ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ). Ωστόσο αμφιβάλλω αν αυτή η εξέλιξη έλαβε χώρα ενώ «χανόταν ο κοινός κώδικας επικοινωνίας» της «τηλεοπτικής παντοκρατορίας», απλά γιατί θεωρώ ότι μάλλον δεν υπήρξε ποτέ – «τρελή του σπιτιού» ονόμασαν την τηλεόραση στις δημοκρατικές κοινωνίες, οι γάλλοι κοινωνιολόγοι Ντομινίκ Βολτόν και Ζαν Λουί Μισικά (στο βιβλίο τους «La folle du logis», όπου εξετάζουν τη θέση της στο δημόσιο χώρο και τους νέους κανόνες που εισαγάγει στο πολιτικό παιχνίδι). Και τούτη είναι μια συζήτηση που δεν πρόκειται να κλείσει εύκολα.

Όπως άλλωστε και η συζήτηση για τη λειτουργία και τη σημασία των social media. Επεσήμανα ήδη την τάση απομείωσης της λειτουργίας τους, που σε άλλες κοινωνίες παραμένει επαναστατική, όπως π.χ. στις περιπτώσεις αυταρχικών καθεστώτων της Μέσης Ανατολής, όπου τα sm λειτουργούν ως μέσα χειραφέτησης έναντι των «κλειδωμένων» ΜΜΕ. Μία λογική ανάθεσης φαίνεται ότι κυριαρχεί και σε αυτά: κριτική ή (και) «κράξιμο» των πολιτικών (και όχι μόνο) καθώς και αξιολόγηση των πολιτικών πριν από την κάλπη. Δηλαδή στα καθ’ ημάς, οι χρήστες των sm, πολιτικοί και πολίτες, τείνουν σε μια ναρκισσιστική χρήση, με ορισμένους από τους μεν να τα χρησιμοποιούν σε αντικατάσταση πιο παραδοσιακών βημάτων έκφρασης γνώμης (π.χ. Βουλή), και κάποιους από τους δε, να συγχέουν δημόσια και ιδιωτική σφαίρα, στο όνομα μιας ενημέρωσης που την εκλαμβάνουν με πολύ προσωπικό τρόπο. Και τούτη η εξέλιξη με προβληματίζει, τόσο λόγω του περιεχομένου όσο και του σύντομου χρόνου μέσα στον οποίο φαίνεται ότι συντελείται.

Τέλος, σε ό,τι αφορά στην ανωνυμία. Δεν προέβην σε κανενός είδους αξιολογική κρίση – υπέρ ή κατά. Απλά διαπίστωσα ότι αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά των sm, μαζί με τη δυνατότητα που έχουν μικρές ομάδες να έχουν, αντιστρόφως ανάλογη του μεγέθους τους, παρουσία σε αυτά για δημιουργία εντυπώσεων. Έχω απόλυτη συνείδηση ότι το θέμα συνιστά «ναρκοθετημένο πεδία» με όχι εύκολες απαντήσεις.

Αλλά είπαμε. Η συζήτηση για τα sm τώρα ξεκινά. Και αξίζει, νομίζω, να συνεχιστεί από όλους όσοι τα γνωρίζουμε, τα χρησιμοποιούμε και δεν επιθυμούμε να τα δούμε να καταλήγουν απλοί ιμάντες μεταβίβασης συνθημάτων ή πεδία επανάληψης πολιτικών αντιπαραθέσεων…

Με εκτίμηση,

Ρένα Δούρου

Η απάντηση της Ρένας Δούρου  σε αυτήν μου την ανάρτηση

Η επιλογή της φωτογραφίας αποκλειστικά δική μου

Ο Εγγλέζος, ο Κανίβαλος και η Benetton

Γνωστό το  ανέκδοτο με τον Φύλαρχο χωριού Κανιβάλων που… δεξιώνεται τον Εγγλέζο Ταγματάρχη,  με μενού, το κρέας των νεκρών πολεμιστών της αντίπαλης φυλής. Κι όταν ο Ταγματάρχης που επαίρεται για τους πολέμους και τις μάχες που έχει συμμετάσχει, αυτές με τους χιλιάδες νεκρούς, αρνείται ως… πολιτισμένος να φάει ανθρώπινο κρέας, ο Φύλαρχος έκπληκτος τον ρωτάει «κι αφού δεν τους τρώτε γιατί σκοτώνετε τόσους πολλούς?»

Δεν ξέρουμε τη συνέχεια αυτής της εποικοδομητικής …συζήτησης μιας που όλα τα καλά παραμύθια τελειώνουν χωρίς ποτέ να εξηγήσουν γιατί τα Πριγκιπόπουλα παντρεύονται Σταχτοπούτες , ή γιατί στα τηλεοπτικά σηριαλ, ο πλούσιος δεν παντρεύεται τελικά την όμορφη, κακιά, πλούσια αλλά την πτωχή πλην τιμία, που κι ασκημούτσικη θα την πεις.

Δεν ξέρουμε αν ο Άγγλος εξήγησε στον Φύλαρχο ότι στο καπιταλισμό η παραγωγή δεν είναι θέμα ικανοποίησης της ζήτησης αλλά θέμα ΑΝΑζήτησης της υπεραξίας.

Και με τι …θεό να εξηγήσει ο Εγγλέζος στον Κανίβαλο την Εκμετάλλευση?

Με ποιον ιεροκήρυκα, να του μιλήσει άλλοτε για την κατανάλωση και το lifestyle, κι άλλοτε για την στέρηση και τον εξαγνισμό  από την προηγούμενη …αμαρτία. Κι όλα αυτά να αγιοποιούνται από τον ίδιο ρήτορα, και να εξαγιάζονται μέσα από τις ίδιες λέξεις.

Κι ο Φύλαρχος, αν δεν είχε προλάβει να μολυνθεί  από παπάδες  και φιλελευθευρίζοντες (sic!) τηλε-ευαγγελιστές του φεουδαλισμού, θα του έδειχνε τη φυλή του, και θα του έλεγε ότι η άκρατη εμπιστοσύνη στο άτομο, εκεί, δεν πουλιέται σαν ένδειξη αυτοπεποίθησης, αλλά σαν ιδεολόγημα για ένα απλουστευμένο σύμπαν. Πιο απλοϊκό  και από του Κανιβάλου.

Γιατί και στη τελευταία Κοινότητα,  του πιο απομακρυσμένου σημείου του πλανήτη, δεν είναι δυνατόν να αγνοήσεις την κοινωνική πολυπλοκότητα.

Ναι, ο Εκμεταλλευτής* θα τσακίζει διαρκώς το κοινωνικό σώμα.  με ηθικολογικές νόρμες, νόμους, και τεχνοκρατισμούς που ακόμη κι όταν φαίνονται ανίσχυροι  κι ειρηνικοί, θα είναι εξόχως επιβλητικοί.

Κι οι κώδικες θα είναι πάντα ίδιοι με τους θρησκευτικούς. Αυτούς που δουλεύουν οι κάθε λογής «παπάδες» για να διαχειριστούν το υπαρξιακό άγος των ανθρώπων  και λέγονται θρησκείες.

 Κι σήμερα στον …ανεπτυγμένο κόσμος  μας, ο μόνος  …υγιής  ανταγωνισμός που υφίσταται είναι αυτός είναι μεταξύ ….φιλελευθέρων και …παπάδων. Με το ίδιο ακριβώς ηθικολογικό υπόβαθρο, με την ρητορεία και για τους ίδιους πελάτες.

Αμάρτησες που μπήκες στον πειρασμό. Εξαθλιώσου να εξαγνιστείς. Φτώχυνε για να αποδείξεις ότι περνάς από την τρύπα της βελόνας μας. Πίστευε-στους ειδικούς- και μη έρευνα.

Μόνο που καλοί κ αγαθοί μου ρήτορες, παπάδες του οικονομικού φιλελευθερισμού, θα έπρεπε να γνωρίζετε αυτό που ο Φύλαρχος …ξέρει. Εκεί που συγκροτείται η εξουσία, ΕΚΕΙ, ακριβώς  στο ίδιο σημείο χτιζονται οι όροι της αμφισβήτησης της.

Είδα…αυτό! Και στο …χριστιανικό “unhate” με την ηθικολογική του νότα,  για τον μόνο που ΔΕΝ ένοιωσα τρόμο ήταν ο Κανίβαλος.

*πολυκεντήσαμε τη λέξη Καπιταλιστής, κι όπως όλα τα πολυχρησιμοποιημένα καταντάμε  στρογγυλές ευνουχισμένες ορολογίες, κι ίσως πια λησμονήσαμε  ότι το ιερό σώμα του καπιταλισμού είναι η εκμετάλλευση.  

Απαντώντας στη Ρένα Δούρου

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλο τα ίδια μένουν…

Ποια ήταν άραγε η καινοτομία του twitter?

Μα οι 140 χαρακτήρες.

Αυτοί οι 140 χαρακτήρες που κάνουν το επιχείρημα ατάκα και την ατάκα επιχείρημα. Με όλη την γοητεία, την ταχυτητα και την ευκολία  της ατακας.  Όταν ο ...προφήτης(?) McLuhan ισχυριζόταν ότι η μορφή του μέσου καθορίζει τα μηνύματα που το μέσο μεταδίδει, μιλούσε για την σχέση μέσου-μηνύματος και τα προσδιόριζε  ως  αλληλένδετα.

Μεγάλα τα ερωτήματα της ανάρτησης. Και αν σε γλώσσα τηλεοπτική ή blog θα έγραφα «εκτιμώ που τα θέτεις», σε γλώσσα …twitter γράφω «γουστάρω που τα βάζεις». Και γουστάρω, όχι γιατί συμφωνώ ή διαφωνώ με την καταγραφή που κάνεις, αλλά γιατί εκτιμώ πάντα τους ανθρώπους που δεν διστάζουν να τσαλακώσουν την ΕΙΚΟΝΑ τους  αντιδρώντας στην εκάστοτε …πολιτική ορθότητα όπως αυτή επιβάλλεται, μιντιακά, πολιτικά, κοινωνικά ή …SMιντιακά.

 Η τεχνολογία έδωσε στον …καθένα(?)-όχι και αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα- ένα χωνί, ένα μεγάφωνο, ένα λογαριασμό να μιλήσει και να ακουστεί ως  Αποστολέας ενός Μηνύματος. Ο Παραλήπτης του …τηλεοπτικού μηνύματος έχει πλέον την δυνατότητα να γίνει Αποστολέας.

Που βρισκεται η μεγάλη καμπή  της τηλεοπτικής παντοκρατορίας σε μεγάλες πια μερίδες …κοινού-πιθανότατα και πλειοψηφικές? Όταν χάθηκε ο κοινός κώδικας επικοινωνίας Αποστολέα-Παραλήπτη. Όταν οι τηλεοπτικοί πολιτικοί πρωταγωνιστές  έπαψαν να  κοινωνούν πλέον με τους θεατές πολίτες. Όλοι? Όχι, αλλά η απλοϊκότητα είναι ίδιον κοινωνιών που αποσυντίθενται δημιουργώντας  εύκολους εχθρούς και δύσκολους συμμάχους. Και αλλοίμονο στα SM που δεν θα ήταν μια μικρογραφία της κοινωνίας. Αυτό πιθανα θα σήμαινε ότι  χειραγωγούνται.

Ο Έκο ισχυρίζεται ότι μόνο σε πολύ καθυστερημένες χώρες, φασίστες στρατηγοί κάνουν πραξικοπήματα με τανκς όταν με ελάχιστο συγκριτικά «κόστος»  ελέγχεται η Επικοινωνία.

Η Γώγου το λέει ποιητικότερα  «στο μυαλό είναι ο στόχος»

Ναι, λοιπόν τα μέσα είναι παντοδύναμα. Όλα τα ΜΕΣΑ. Και τα SM.

Και τα SM θα απαξιωθούν όταν θα γίνουν τηλεόραση. Όταν ο Αποστολέας και ο Παραλήπτης δεν θα έχουν πλέον Κοινό Κώδικα Επικοινωνίας. Κι αυτό δεν γίνεται μόνο με τα 5-10 συμφέροντα που μπορεί να εξυπηρετούν 5-10... κανάλια. Προσωπικά ποτέ δεν πίστεψα ότι οι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι πληρώνονται από …διάφορες μυστήριες  πηγές  για να επικοινωνήσουν  ότι …λένε. Ξέρουν όμως τι …οφείλουν να επικοινωνήσουν  για να διατηρήσουν ένα ή περισσότερους μισθούς. Έτσι ΑΚΡΙΒΩΣ κι οι χρήστες των SM εύκολα μπορούμε να ενδυθούμε ρόλο γνωρίζοντας δημοφιλία.  Δεν είναι απαραίτητα κακό. Κοινωνικό δεδομένο είναι. Τα SM πίσω τους έχουν όλους εμάς και τον καθένα ξεχωριστά που …εκπαιδευτήκαμε και…τηλεοπτικά.

Και όταν αυτό θα …ωριμάσει ακόμη περισσότερο, θα σαπίσει και θα τελειώσει απαξιωμένο. Και τότε κάτι άλλο θα το αντικαταστήσει. Μέσα σε ένα αέναο κύκλο φθοράς. Ανθρώπινο.

Όσον αφορά στην ανωνυμία και στην επωνυμία η Κοινωνία ας μην επιστρέψει σε Πουριτανισμούς και Καλβινισμούς που έχουν πια ξεπεραστεί ιστορικά. Κι ο Lavoisier φοροεισπράκτορας του Λουδοβίκου ήταν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο «πρώτος νόμος της Χημείας» δεν είναι θεμελιακή αρχή για την Επιστήμη. Πιθανότατα δε, σήμερα, ο Cromwell να φορούσε blue jeans

Προσωπικά δεν με ενοχλεί  διόλου η φθορά των SM όπως ακριβώς δεν με απασχολεί η φθορά του Τύπου και της Τηλεόρασης.  Με προβληματίζει όμως περισσότερο μήπως τα SM γίνουν ένα μικρό αυτιστικό χωριό, ένα ελιτίστικο χωριό που ζει στη καρακοσμάρα του- δεδομένου σε ένα πλήθος 8.000.000 Πολιτών, 200.000(?) λογαριασμοί …επικοινωνούν μεταξύ τους και δίνουν τον τόνο. Και τότε θα πεθάνουν πολύ γρηγορότερα από το …αναμενόμενο. Θα... πεθανουν για το επομενο. Γιατί και για την Επικοινωνία… όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλο τα ίδια μένουν…