Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

Δεν έχω τίτλο.

Δύσκολη περίοδος.
Η δουλειά με ζορίζει. Σαν να έχω στερέψει.
Και οι προσωπικές σχέσεις μίζερες.
Ζορίστηκα και χθες το βράδυ με όλα αυτά που γίνανε στο blog μου.
Σήμερα, έπαιξα πολύ σοβαρά με την ιδέα να κλείσω πορτοπαράθυρα, να κλείσω το κινητό, και να μείνω κουκουλωμένη στο κρεβάτι μου.
Να αποκοπώ από όλους και από όλα. Να κάνω αυτό που με ταξίδευε στην εφηβεία μου. Σκηνικά. Όνειρα.

Τι περίεργο όμως. Ενοχές, συνήθεια, άνθρωποι που θα έστηνα, άνθρωποι που θα έπρεπε να τους εξηγήσω το πως και το γιατί, μια περίεργη ανησυχία, με έπεισαν να κατεβάσω πρώτα το αριστερό και μετά και το δεξί πόδι από το κρεβάτι μου.
Συμβιβάστηκα με την ιδέα, ότι τουλάχιστον θα πιω καφέ (καφέδες για την ακρίβεια) με την ησυχία μου, θα χαζέψω ότι μου περίσσευε από τις εφημερίδες του Σαββατοκύριακου και όταν γουστάρω, αν τελικά γουστάρω, θα πάω στο γραφείο μου. Στη τηλεόραση η επιτομή του Έλληνα μάγκα, ο Καρατζαφέρης, αγκαλιά με τον Καμπουράκη (η επιτομή του Έλληνα γενικώς), βλακολογούσαν μέχρι αηδίας. Και μετά παπάδες. Να πέσεις στα σκληρά...

Και συνέβη. Βγαίνοντας στη βεράντα, μια μυγδαλιά που η τελευταία φορά που την είχα προσέξει ήταν κάτι γυμνόκλαδα, με περίμενε φουντωμένη, ασπρορόζ, να τεντώνει κλαδιά και λουλούδια στον ήλιο. Σε έναν ήλιο που μου έκλεινε το μάτι.

Και ξαφνικά όλα μπήκαν στην θέση τους.
Ή μάλλον δεν ξέρω αν είναι η σωστή θέση τους, αλλά τουλάχιστον είναι η συνήθης θέση τους.
Το κουκούλι ασφάλειας που τόσο αναζητούσα πριν μισή ώρα, δεν με χώραγε πια.. Ξαφνικά η καθημερινότητα απέκτησε νόημα. Την ξαναγουστάριζα. Την αναζητούσα.

Αν σας πω ότι διέσχισα την Κηφισίας τραγουδώντας, με τον Άσιμο στην τσίτα, και τους συνήθως στωικούς οδηγούς των διπλανών αυτοκινήτων να με χαζεύουν κουνώντας το κεφάλι τους;;;;

5 σχόλια:

alzap είπε...

Η ζωή Κατερίνα, η ζωή. Όπως μόνο ο ήλιος ή μια ανθισμένη αμυγδαλιά μπορεί να μας την δείξει όταν βεβαίως είμαστε κι εμεις έτοιμοι να τη δούμε.
Καλή σου μέρα!

krogias είπε...

Ωραία η ζωή, αλλά τα 'χει με άλλον!
Η ζωή είναι όμορφη. Εμείς δεν της δίνουμε πλέον σημασία και για αυτό μας κερατώνει... Καλά να πάθουμε!
:)
Καλημέρα σας.

katerina είπε...

Ναι ρε γαμώτο, είναι ωραία.
Και να ένα ωραίο θέμα, Γιώργο.
Η πίστη. Η ιδιοκτησία. Το κεράτωμα. Πόσο μας ανήκουν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι μας, ακόμα και οι φίλοι μας. Ή μήπως να μην το ψάξουμε και πολύ;;
Σκέφτομαι συχνά, ότι με όλα αυτά τα περίπλοκα ξεχάσαμε το κυριώτερο χαρακτηρισικό μας. Το ότι απλώς είμαστε ένα από τα είδη των πολλών θηλαστικών.Και τι περίεργα θηλαστικά που είμαστε!!!

αντωνης είπε...

Κατερινα, μην το ψαχνουμε και πολυ. Εκει εχω καταληξει εγω. Και απο τοτε ειμαι πιο καλα με τον εαυτο μου και με τους αλλους!
:)

Αννη είπε...

Εμένα πάντως θα μου άρεσε να το ψάξεις! Είναι ωραίο να ψαχνόμαστε γενικώς.

Έτσι νάσαι πάντα βρε Κατερίνα! Πόσο χαίρομαι να συναντώ ανθρώπους που δεν είναι "καθωσπρέπει" με την έννοια που δίναν οι παλαιότεροι. Savoir vivre, μακριά από εμάς, εμείς κάνουμε ό,τι θέλουμε και χαιρόμαστε τη ζωή μας!