Η δική μου ..γκόμενα

Η Αθήνα δεν είναι ...σύζυγος, ...γυναίκα για ...σπίτι, για νοικοκυροσύνες, για σταθερές και γι ασφάλειες . Η Αθήνα είναι γκόμενα. Δεν την ...παντρευεσαι. Την ερωτευεσαι.
Η Αθήνα είναι ζόρικη γκομενα. Αφοσιωμένη σε αυτούς που την αγαπούν. Πιστή στους πιστούς της. Γαλαντόμα και γενναιόδωρη σε αυτούς που τα καπρίτσια της τα μολογούν για πάθη κι όχι για ....παθήματα.
Η Αθήνα δεν ειναι στέρεα, δεν ειναι ...compact. Δεν είναι καν υγρη, ...ρευστή. Η Αθηνα δεν σε καταπίνει. Η Αθήνα ειναι αερια, αν την ρουφηξεις, αν την ...καπνισεις αυτή καταλαμβανει όλο το χωρο μες σου. Στο Παρίσι ακόμα και ο τουρίστας γίνεται υποσυνείδητα Παριζιάνος. Αλλάζει το βημα, αλλάζει το βλέμμα. Στην Νεα Υόρκη, στη Ρώμη, στη Φραγκφούρτη το ίδιο. Στην Αθήνα μπορείς να είσαι όποιος θέλεις. Δεν σε ...υποβάλλει σε ταυτότητα.


Με τη πόλη μου αγαπιόμαστε. Αγαπιόμαστε παράφορα. Κι όταν ζορίζομαι, ξέρω ότι εμένα χατίρια δεν θα μου χαλάσει ποτε. Θ με χαϊδολογήσει, θα με κανακέψει, θα μου δείξει τα κρυμμένα της, θα με ανακουφίσει.

Τη σεργιανάω απόψε χαλαρά, οδηγώντας έτσι χωρίς πρόγραμμα, απλά να πατάω στα χνάρια της, απλά να την ακουμπάω.
Η Αθήνα, ακόμα κι αν οι μέρες της φωτίζουν τις πληγές της, τη νύχτα φοράει βαρύτιμα κοσμήματα τους χιλιάδες προβολείς αυτοκινήτων που πλημμυρίζουν τους δρόμους της και καμώνεται ότι ...όλα είναι καλά.

Κατεβαίνω την Πανεπιστημίου. Μπροστά μου γαλάζιο- απόχρωση wc- παλιο opel χιλιοτρακαρισμένο που κινείται ανάμεσα στις λωρίδες σαν ατιμόνευτο. Κορναρίσματα απο παντού, δεν βλέπω αλλά σχεδόν αισθάνομαι τις μούντζες των οδηγών για αυτό το ...ακραίο καβούκι που κάνει ...κουφά σλάλομ. Μένω παρά πίσω να περάσει το ...κακό και ...ξανασυναντιόμαστε στο φανάρι στα Χαυτεία...όπου στα καλά καθούμενα ξεκινάει με κόκκινο. Στο φανάρι της Αγ. Κωνσταντίνου ...ξέρω ότι ΚΑΙ απόψε η πόλη μου κλείνει το μάτι. Κύριος βαθύτατα ηλικιωμένος, με το κεφάλι κυρίας βαθύτατα ηλικιωμένης ακουμπισμένο στον ώμο του. Ξεμένω να τους κοιτάω. Παρακαλώ να γυρίσουν το βλέμμα τους. Να τους δω. Ασυναίσθητα κορνάρω. Ο κύριος ...ξαναορμαει με κόκκινο... Γαμώτο μου, τι έκανα!!!! Του ...σβήνει. Γυρίζουν και μου χαμογελάνε.... Η ...πόλη μου.... Τους στέλνω φιλί.... και φεύγω.

Στην επιστροφή χαζεύω τους ματατζήδες απέναντι απο τη Βουλή. Χαλαροί ρόμποκομπ, που χαβαλεδιάζουν να περάσει η βάρδια, παίζουν με τα κινητά τους, ζεσταίνουν τα χέρια τους στο άσπρο πλαστικό ποτήρι του καφέ, λες κι η νύχτα της πόλης μου, εκανε κι σε αυτους μάγια κι ανθρώπεψαν πάλι.

Φιλια γκομεναρα μου...αυριο πάλι.... Τα θαυματα σου! Σε χρειαζομαι...

Ταυτότητες...

Το μαθητικό μου Σάββατο συνήθως είχε βόλτα στο Μοναστηράκι με αυτές τις μαθητικές ομοιομορφίες. Έτσι όπως αποκτάει κώδικες ομοιομορφίας η εφηβεία. Διαφορετικά ρούχα που να μοιάζουν…στολή, λέξεις που να μοιάζουν …γλώσσα, κολλητές που να θυμίζουν…alter ego,μουσικές που είναι …μόδες. H ασφάλεια της ένταξης. Ανήκεις στην ομάδα, σέβεσαι τους κανόνες της, αξιολογείσαι με τα κριτήρια της. Προσαρμογή…. Ευτυχία είναι η …προσαρμογή και η …ένταξη, λένε οι ειδικοί. Αόρατες αλυσίδες, ερζάτς ελευθερίες.

Κάποτε κάλεσαν τη μητέρα μου στο σχολείο για ...παράπονα. Είχα πει σε μια φιλόλογο ότι δεν θέλω να με φωνάζει με το μικρό μου όνομα. Είναι …τόσο προσωπικό της είπα. Εσείς ορίζετε το περίγραμμα, το χρόνο μου, τους κανόνες, με αξιολογείτε με τα κριτήρια σας. Θα το δεχτώ. Αλλά σας παρακαλώ μην το ντύνετε όλο αυτό με …οικειότητα. Να με φωνάζετε με το επώνυμο μου. Μου είναι πολύ πιο εύκολο να αποδεχτώ έτσι την ετικέτα.

Μαθήτρια τα Σάββατα, ακολουθούσα την …ομάδα στην Ήφαιστου για ρούχα, παπούτσια, δίσκους, και μετά πάντα κάποια...δικαιολογία για να ξεφύγω απο την παρέα. Πήγαινα πίσω από την Αθηνάς και χάζευα τα μπουρδέλα. Περπάταγα γρήγορα, ενοχικά. Ενδομυχα αναζητουσα να ...διχωρισω τη θέση μου. Να φαίνεται ότι εγώ δεν ανήκω σε αυτό το …κόσμο, να…περαστική είμαι, ίσως …μια δουλειά, ίσως ….κόβω δρόμο, …τυχαία. Μετά μια βόλτα στα μπαχαρικά. Σεργιάνι στις μυρωδιές. Κι ύστερα, να περάσει λίγο η ώρα, πίσω…από την Αθηνάς. Πιο αργά αυτή τη φορά, πιο άνετα, πιο περίεργα. Ένας κόσμος ξένος. Ένα ταξίδι.
Εξακολουθεί να με σοκάρει πάντα για το πόσο ανόητα περίεργοι είναι οι άνθρωποι για τα πλέον ασήμαντα των πραγμάτων. Σε ρωτάνε το όνομα σου, τη δουλειά σου, τα λεφτά σου, την ιδιοκτησία σου, το σπίτι σου, τα παιδιά σου, τις διακοπές σου, τις σπουδές σου, το αυτοκίνητο σου, τη …ταυτότητα σου…

Ξέρω πολύ καλά όσους …δεν γνώρισα. Όσους δεν ...συστηθήκαμε. Όσους δεν ανταλλάξαμε τις …ταυτότητες μας. Όσους αρνήθηκαν να μπουν σε ένα κουτάκι με ετικέτα περιγραφής συστατικών και όσους μου επέτρεψαν να μην ετεροπροσδιοριστώ μέσω των…στοιχείων μου.

Κι έτσι λοιπόν γύρω στα 13-14 λάτρεψα τις πουτάνες. Και μιας και δεν είχα που και ποιον να ρωτήσω …λεπτομέρειες ανακάλυψα τον Genet, αυτόν τον …Άγιο συμπαραστάτη της εφηβείας μου. Στα μπουρδέλα του …Δασκάλου μου, με γοητευε αφορητα αυτό το …no names…κόντρα στα γλυκαναλατα εφηβικά ρομάντζα. Ανθρωποι απόλυτα γυμνοί, απόλυτα άγνωστοι, απόλυτα χωρίς …ετικέτες. Ανώνυμο πάθος. Ανώνυμος πόθος. Κορμιά διαχειρίσιμα, με νου που ταξιδεύει αλλού. Κανένα πριν. Κανένα μετά. Στιγμή. Να ορίζεται τιμή για κάτι τόσο πολυδιαφημισμένο ως αξια ιδιόκτητη. Ο έρωτας. Κανιβαλισμός της …ιερότητας. Ομορφιά.

Τότε πίστευα ότι θα είμαι ευτυχισμένη αν βγάζω λεφτά ως χειρώνακτας. Θα αγοράζει ο άλλος τον χρόνο των χεριών μου. Αλλά ο νους μου θα είναι εκεί που εγώ θέλω. Θα πουλάω μόνο τα χέρια και τα πόδια μου. Ποτέ το νου μου. Ποιος άλλωστε θα έχει τόσα πολλά λεφτά που να μπορει να νοικιάζει κάθε μέρα για 8-10 ώρες το κεφάλι μου;

Δεν κατάφερα να γίνω πουτάνα. Έμεινα μια απλή πόρνη. Νοικιάζω το νου μου κάθε μέρα. Σε ένα εργασιακό περιβάλλον όπου συνεργάτες…περιγράφουν πόσο….εργασιομανείς είναι, πόσο …τελειομανείς είναι, πόσο ανταποκρίνονται στα υψηλά…κριτήρια αξιολόγησης. Ευτυχείς και περιχαρείς ετεροπροσδιοριζόμενοι μέσω επαγγελματικών καρτών και πολυσέλιδων βιογραφικών. Αυτό είναι το δικό μας το μπουρδέλο.

Ξεπουλάμε τα …κοινόχρηστα μυαλά μας, κατηγορώντας με το φθόνο του πουριτανισμού τα …κοινόχρηστα κορμιά. Ο Κρόμγουελ …φορούσε μπλου τζην. Αναπαράγουμε τη συσσωρευμένη βλακεία της πολιτικής ορθότητας ετεροπροσδιοριζόμενοι από τα στοιχεία της «ταυτότητας» μας. Νοιώθουμε οικειότητα με τους …αξιολογητές και τους ...αξιολογούμενους μας. Χαρούμενοι στη κονσέρβα μας. Απο εδω ως εκει.

Επαγγελματική συναντηση. Δεν εχω την παραμικρή διαθεση να τον εντυπωσιάσω, έχει όλη τη διαθεση να μου ...περιγραψει το μοντέλο του. Η οικειοτητα του ...ίδιου. Τα συνάφια. Ομοιμορφίες. Βαριέμαι.
-Να μιλάμε στον ενικό.
Σιχαίνομαι τα …ερωτηματικά που θεωρούν δεδομένη την απάντηση
- Αν δεν σας ενοχλεί ο πληθυντικός, θα τον προτιμούσα, απαντάω.

Φευγω να περπατήσω στη πόλη μου. Βροχή. Ένοιωθα αυτό το ψυχοπλάκωμα της αφομοιωμένης απο ...μοδες κι συνάφια εφηβείας. Ανάγκη για ταξιδι. Περπάτημα στην Ιασωνος, στο Μεταξουργείο. Τα μπουρδέλα δίπλα διπλα, με αυτά τα φωτάκια θυέλλης αναμμένα όλη μέρα. Λίγοι Πακιστανοι που μετρούσαν τα ευρω για 10 λέπτα ταξιδι. Μια γυναικα με κατακόκκινο μπουφάν που μάλλον σχόλαγε. Κάποιος τη πλησιάζει. Τον σπρώχνει βαριεστημένα. Ηλικιακά θα μπορούσε να ειναι τουλάχιστον μάνα του, πιθανα και γιαγιά του. Βρίσκομαι στη κατευθυνση της .
-Καλησπέρα.
Με κοιτάει με περιεργεια, αναγνωριστικά
- Καλησπέρα σας, μου απαντάει
Πληθυντικός...

Σκέφτομαι ότι πρέπει να αγοράσω ένα καπέλο. Ένα καπέλο με φωτάκι …θυέλλης. Να με ξορκίζει απο τα λιμάνια. Να με τραβάει στα ναυάγια. Του νου μου.

Μέθοδος Assimil

Ποιο είναι το ρεπερτόριο της Φαλακρής Τραγουδίστριας; Το ουρλιαχτό του …Κενού.

Αυτοματισμοί της γλώσσας. μηχανισμοί του καθημερινού. Άνθρωποι που πιστεύουν ότι επιπλέουν, βυθιζόμενοι στο κοινωνικό τους περιβάλλον. Μια έρημος κομφορμισμού, με αποκρυσταλλωμένες ιδέες «καλού- κακού» που εκφράζονται με αναπαραγόμενα συνθήματα. Μια απόλυτα νεκρή αλλά άθαφτη εσωτερική ζωή. Όλα …ίδια. Κενό… Το ουρλιαχτό του Κενού.

Το 1947, εκεί γύρω στα 40 του, ο Ιονέσκο αποφασίζει να μάθει Αγγλικά. Η μέθοδος Assimil διαφημιζόταν ως τα «Αγγλικά χωρίς κόπο». Γραμματικές, συντακτικά, λεξιλόγια, κανόνες. Απολύτως κοινά, απολύτως λογικά, απολύτως ακριβή. Η εκμάθηση της γλώσσας ως κομφορμιστική επικοινωνία. «Αυτό είναι ένα τραπέζι». «Αυτή είναι μια πόρτα». «Είναι αυτό ένα παράθυρο?». «Ναι, αυτό είναι ένα παράθυρο».

Τα πρώτα μαθήματα στη μέθοδο Assimil είναι ο διάλογος του ζεύγους Σμιθ. Στα πιο προχωρημένα εμφανίζεται και το ζεύγος Μάρτιν που συνομιλεί με τους Σμιθ, .

Ο Ιονεσκο έγραψε τη Φαλακρή Τραγουδίστρια, ως τραγικό της κατά Assimil …επικοινωνίας. Δεν υπάρχει ούτε Τραγουδίστρια, ούτε Φαλάκρα. Η επίπεδη καθημερινότητα του ζεύγους Σμιθ, της Υπηρέτρια τους και του ζεύγος Μάρτιν που τους επισκέπτονται. Κ όλοι αυτοί να «επικοινωνούν» μεταξύ τους με απόλυτα αληθινές, λογικές και ακριβείς εκφράσεις, χωρίς ποτέ να …κοινωνήσουν. Δεν ξέρουν πια να μιλάνε, γιατί δεν ξέρουν να σκέφτονται, δεν ξέρουν να σκέφτονται γιατί δεν ξέρουν να συγκινούνται, δεν ξέρουν να συγκινούνται γιατί δεν ξέρουν πια να παθιάζονται, δεν ξέρουν πια να παθιάζονται γιατί δεν ξέρουν πια να …Υπάρχουν.

Συνομολογούν απόλυτα ακριβείς και ειλικρινείς φράσεις, μαθαίνουν αυτά τα αδιάφορα που ήδη γνωρίζουν, αλλά δεν μπορούν να συνεννοηθούν, πολύ απλά γιατί δεν έχουν πια να πουν τίποτα. Συνηθισμένες τυπικές καταστάσεις από πρόσωπα χωρίς ταυτότητα. Μπορεί να γίνουν οποιοιδήποτε φορώντας οποιαδήποτε ταυτότητα. Άδεια πλαίσια σε απόντα χρόνο. Και στη μέση όλων αυτών …ο Πυροσβέστης. Ένας Πυροσβέστης που ψάχνει απεγνωσμένα μια ανύπαρκτη Φωτιά, τη Ζωή.

Ότι λέγεται σε όλη τη παράσταση είναι κατ’ απόλυτη κυριολεξία αληθινό και ακριβές. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που σταματάει εκεί. Δεν εξελίσσεται. Οι χαρακτήρες των ρόλων απελπισμένοι στη κωμωδία τους, εντοιχισμένοι μέσα σε ένα τραγικό «φαίνεσθαι», «περπατούν» παραμένοντας στάσιμοι. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Και εκεί στο τέλος …απλά διαλύονται.

Ο Ιονέσκο πίστευε ότι έγραψε την απόλυτη τραγωδία. Τον εφιάλτη ενός κόσμου που μέσα από την απολιθωμένη σκέψη απολιθώνει τη γλώσσα, σπαράζοντας της από το ουσιαστικό των ανθρώπων, την διαφορετικότητα τους. Τη διαφορετική, την τόσο αφόρητα προσωπική αλήθεια τους, που ξεφτίζει σε μια χυδαία κοινή πραγματικότητα. Μια …κοινή αντίληψη.

Κι όμως …όπου παιζόταν η Φαλακρή Τραγουδίστρια οι θεατές ξεκαρδιζόταν στα γέλια. Κι ο Ιονέσκο έγραφε στις Αντι-σημειώσεις του «Από τη στιγμή που το κωμικό είναι η διαίσθηση του παραλόγου, τότε, κατ' εμένα, το κωμικό είναι πολύ πιο κοντά στην απελπισία παρά το τραγικό».

Η Υπηρέτρια αγκαλιάζει τον Πυροσβέστη. Ο κ. Σμιθ την απολύει. Ο Πυροσβέστης έχοντας παραιτηθεί από την ανάγκη του να βρει μια …Φωτιά φεύγει ρωτώντας «τι κάνει η Φαλακρή Τραγουδίστρια;». Η κ. Σμιθ απαντάει «χτενίζεται πάντα με τον ίδιο τρόπο. Ο κ. Σμιθ προσπαθεί να συνομιλήσει με τη κα Σμιθ ανταλλάσσοντας κοινοτοπίες που καταλήγουν σε ουρλιαχτά, και η κα Μάρτιν επαναλαμβάνει τα πρώτα λόγια του έργου, έτσι …για να ξαναρχίσει μη ολοκληρώνοντας ποτε. Το ζεύγος Μάρτιν έχει μετατραπεί σε κ. και κα Σμιθ. Οι προτάσεις σκορπίζονται, οι λέξεις γίνονται γράμματα. Τα γράμματα γκρεμίζονται στο κενό. Κενό… Τίποτα. Το ουρλιαχτό του Κενού…Το τραγούδι της …Φαλακρής Τραγουδίστριας…

Υ.Γ. Η δική μου "αληθεια"; Μια εικόνα που κρατιεται αναμεσα στα μάτια και στα βλέφαρα Ο Πριγκηπας ...Πυροσβέστης, που ορμάει στη σκηνή κρατώντας μια Μολοτωφ.

Χαλύβδινοι Όμορφοι Άνθρωποι

Από το Σάββατο…σήμερα Τετάρτη.Δεν ήθελα να γράψω κάτι επικολυρικό. Ή ήθελα; Δεν ξέρω. Κι έτσι καθυστέρησε …μέσα μου.

Αποθηκεύω τις φωτογραφίες του νου μου άναρχα. Δεν φοβάμαι την …υγρασία, το …φως ή το …σκοτάδι μπας και μου τις …βατέψουν. Αντίθετα τις αφήνω …έκθετες σε όλους τους κίνδυνους, έτσι να μπλέκονται, να μπερδεύονται με χρώματα και αρώματα, να υπόκεινται σε φιλικές επιθέσεις και σε εχθρικές συναναστροφές.

Κι από το Σάββατο κρατώ μια ακόμα στα χέρια μου. Κόκκινος ουρανός, με αυτό το κόκκινο που ντύνεται ο αττικός ουρανός το απόγευμα που φοράει τις …νυχτερινές πυζάμες του, τα φώτα από τις γύρω φάμπρικες να του κλείνουν αυθάδικα το μάτι, ζωγραφιές από χέρια παιδιών, πανό που ο Τσε χαμογελάει αγέραστος- τόσο τυχερός!- μια τεραστία σκοτεινή αποθήκη με τόνους σιδερόβεργες που φωτίζεται από μια μικρή παλλαϊκή χριστουγεννιάτικη γιρλάντα δεμένη στις σκαλωσιές και …πρόσωπα. Όμορφα Πρόσωπα. Οι Χαλύβδινοι μας Άνθρωποι.

Προσωπικά συχωριανοί μου, έχω ξεπεράσει προ πολλού τα ευνουχιστικά ηθικο-ΠΛΑΣΤΙΚΑ που μοιράζουν «ευαγγελικά» τα …δίκια. Στη σύγκρουση συμφερόντων που είναι η κινητήρια δύναμη της Ιστορίας οι Χαλυβουργοι και εγώ είμαστε από την ίδια μεριά του λόφου. Υπερασπίζονται την τιμή και την αξία της εργασίας τους. Αυτή πουλάω και εγώ επιδιώκοντας να την πουλήσω στην υψηλότερη δυνατή τιμή με την μεγαλύτερη δυνατή αξία. Οι ιδεολογικοί αφοπλισμοί των κορακιών-ουτε καν … γερακιών- του καπιταλισμού που μεταχειρίζονται την …μεταφυσική ηθικολογία της στροφής και της άλλης …παριάς, όταν μιλούν για εργαζόμενους…με αφήνουν παγερά αδιάφορη.

Το Σάββατο το βράδυ οι Χαλύβδινοι Άνθρωποι μίλησαν γελαστά, σχεδόν αποστασιοποιημένα, για τα φρικιαστικά εργατικά τους ατυχηματα, για την …αποτιμηση της ζωής εργαζομενου σε κάτι ψωροευρω, για τον μιντιακό αφανισμό της απεργίας τους, για το μαφιόζικο ξεπούλημα τους από τη ΓΣΕΕ,

Οι συναδελφοι τους οι διοικητικοί, όπως και οι συναδελφοι τους από την Μονάδα του Βόλου, όπως και οι συναδελφοι τους από τις διπλανές φάμπρικες…συνεχιζουν να εργαζονται. Όλοι αυτοί που αφελώς πιστεύουν ότι σκυβοντας το κεφάλι ο Δήμιος με τη κουκούλα …δεν θα τους δείξει μαθές με το δάχτυλο.Θα αρκεστει να τους κοψει το ...ποδι.

Αλλά πως μπορεις να κατηγορησεις ποτέ κανέναν για …έλλειψη αλληλεγγυης. Η έλλειψη αλληλεγγύης δεν είναι ζήτημα …ηθικής. Είναι ζήτημα …ανοησίας. Κι οι ανόητοι ούτως ή άλλως είναι τα πιο εύκολα θύματα των μαχών.

Οι Χαλυβδινοι Άνθρωποι μίλησαν για όλο τον κόσμο που είναι εκεί μαζί τους. «Με την υποστήριξη του κόσμου αντέχουμε άλλους δυο μήνες», είπαν. Κι χαμογελούσαν γνωριζωντας, εχοντας πληρη συναισθηση ότι δεν παλεύουν την …εργοδοτική αναλγησία του συγκεκριμένου επιχειρηματία. Αντιπαλεύουν ΜΟΝΟΙ τους ένα ολόκληρο σύστημα κυβερνητικο-επιχειρηματικο-μιντιακής κρεατομηχανής . Αν τσακίσουν αυτοί, οι υπόλοιποι θα είναι μια χαψιά για το Τέρας. Αν αντέξουν αυτοι, αυτοί ταΐζουν το ψωμί των επόμενων στη λίστα.

Το Σάββατο το βράδυ στη Χαλυβουργία, πέραν όλων των άλλων, που …επικά ή λυρικά θα μπορούσα να περιγράφω με εκατομμύρια λέξεις, το πιο έντονο αίσθημα που ένοιωσα ήταν ασφάλεια. Κι αυτό περισσότερο από οτιδήποτε άλλο θέλω να καταθέσω. Οι φύσει και θέσει σύμμαχοι μου, οι συστρατιώτες μου, οι υπερασπιστές της Εργασίας, το φράγμα μας, η κόκκινη γραμμή μας, είναι και δια ζώσης Όμορφοι Χαλύβδινοι Άνθρωποι.

Κι αυτή η φωτεινή παλαιική χριστουγεννιάτικη γιρλάντα δεμένη στις σκαλωσιές μέσα στην σκοτεινή αποθήκη με τις σιδερόβεργες όσο κι αν χρόνος, οι συνθήκες, τα γεγονότα, όσα έρθουν…και όσα δεν αρθούν, μου αλλοιώσουν τα χρώματα, τις μυρωδιές, τα βλέμματα, τα λόγια, αυτή θα μείνει πάνω πάνω στο σωρό της δικής μου …αποθήκης του νου, να γράφει επάνω της ότι η Ζωή είναι Όρθια. Ότι οι Χαλύβδινοι Άνθρωποι είναι Όμορφοι Άνθρωποι.

Εδω το ...ντοκυμενταριστικο υλικό του Σαββατου

Επί άρματος δρακόντων πτερωτών

Η Μήδεια αποσύρεται από τη σκηνή ταξιδεύοντας πάνω στο άρμα του Ήλιου.

Η Μήδεια είναι η ...Ξένη. Μια Ανατολίτισσα που με οδηγό τον έρωτα φτάνει στη τότε ...Δύση. Μια γυναίκα που πιστεύει στους δεσμούς όρκου κι όχι στους δεσμούς κοινωνικής καταξίωσης. Γνωρίζει, σέβεται και ...τιμά το Αίμα. Το έχει χύσει...δεν θα διστάσει να το ξαναχύσει. Με πόνο, με σπαραγμό, με οδύνη. Αλλά το μαχαίρι της είναι κοφτερό, το χέρι της σταθερό. Θα νικήσει τον ορθολογιστή Ιάσονα, το θετικό, το λάτρη της πρακτικής αξίας των πραγμάτων, το σοφιστή, τον Ιάσονα που πιστεύει ότι έχει ...δίκιο γιατί αυτο είναι το status quo των ...πραγμάτων. Ο ...νέος κόσμος. Κι ο Ευριπίδης τον κατακεραυνώνει αφήνοντας τον Ήρωα, τον νικητή της Αργοναυτικής Εκστρατείας ως επιβιωνοντα ηττημένο. Ζώντα νεκρό. Ανισχυρο δεσμιο, έρμαιο του Αττικου ορθολογισμού.Αλλωστε η ...εποχή ειναι ακριβώς πριν απο την καταρευση αυτου του ...κόσμου.

Η Ευριπίδεια Μήδεια που ταράσσει με αντάρα τα ήθη αμφισβητώντας το τοτε ...μονόδρομο,. την υποταγή της στους ...Θεσμούς. Αυτό άλλωστε δεν είναι και το Δωρο που ρητορεύει με δεινότητα ότι της προσφερε ο Ιάσονας; Το Δώρο του τόπου των ...Νόμων, του ...Δικαίου, της ...Δημοκρατίας που όμως δεν χωράει «Γυναίκες» .Μιας Δημοκρατίας που όποιον δεν τον χωράει, τον κακοποιεί, τον λοιδωρεί, τον ξωπετάει για τις ...αναγκες. Η Μηδεια ειναι πια ...άστεγη, ...ανεργη στο τόπο αυτό. Η Μηδεια δεν εχει...πατριδα.

Η Μήδεια η πιο βαθιά, η πιο πονεμένη, η πιο σαρκική προσέγγιση της Επανάστασης. Η Μήδεια η Ανατολίτισσα στο κόσμο της τότε Δύσης. Η Μήδεια Γυναίκα στον Ανδροκρατούμενο Κόσμο της εποχής. Η Μήδεια που δεν σκοτώνει τα παιδιά της -σύμφωνα με τις μεταγενέστερες φροϋδικές προσεγγίσεις-για να ξαναβρεί την παρθενιά της. Τα σκοτώνει γνωρίζοντας, φωνάζοντας διαλαλώντας ότι ο κόσμος, η μοίρα, το δεδομένο, ο ...θεσμός, ακόμα και η Φύση της, αλλάζει με Αίμα και Πόνο. Αίμα ...δικό. Οδύνη ...καταδική της. Η Μήδεια που γνωρίζει ότι η Επανάσταση λούζεται στον ματωμένο αυτοσπαραγμό.

Τη Μήδεια που ο Χορός-οι γυναίκες της Κορίνθου θα κατανοήσουν, θα πονέσουν και θα την υπερασπιστούν. Θα υπερασπιστούν τη ...Βάρβαρη απέναντι στον δικό τους Βασιλικό Οίκο, όσο κι αν ...τρομάζουν. Θα υπερασπιστούν ακόμα και το δόλο της γι να σκοτώσει την τόσο αθώα και τόσο υποταγμένη Βασιλοπούλα Αγαύη Όσο κι αν ...το ΚΟΙΝΟ περί δικαίου αίσθημα κουρελιάζεται, οι ολέθριες συνέπειες της περιθωριοποίησης και του αποκλεισμού, της απαξίωσης κι του ευτελισμού γίνονται πυρωμένα καρφιά στο νου του θεατή. Ο συμβολισμός της Πράξης απορρίπτει το ρόλο της Φυσικής λειτουργίας του Φύλου της, σπάζοντας τα δεσμά που την εγκλωβίζουν σε μια κοινωνία γεμάτη ανισότητες, αδικία και μοιρολατρία στο ...Δεδομένο. Ο Ευριπίδης που δικαιώνει τη Μήδεια του, την εξευτελισμένη Ηρωίδα που αρνείται να συνδεσει τη μοίρα της με την παθητικότητα


Κι αν θέλεις να δεις την Ιστορία, χώνεσαι από την Ευριπίδεια Μήδεια, στη Μήδεια του Σενέκα. Ο δάσκαλος του Νέρωνα που απευθύνει την παράσταση του, στο ρωμαϊκό κοινό της Αρένας με την σφαγή των παιδιών επί σκηνής. Στη Ρώμη του ...dura lex sed lex , oπου οι Ευριπίδειες Ανθρωπιστικές προσεγγίσεις εξαφανίζονται. Κι αν ο Ευριπίδης ξεκινάει την ιστορία του μετά το τέλος των ....ηρωικών εποχών των Αργοναυτών- των τοτε ....Πεζοναυτών- ο Σενέκας δικαιώνει τον ...Νικητή, που αναγκάζεται κι αυτός με τη σειρά του να υποταχτεί στην Τάξη του Βασιλιά Κρέοντα. Αιγέας δεν υπάρχει....δεν υπάρχει ...Άλλος Τόπος. Στην ρωμαϊκή της εκδοχή η Μήδεια είναι ένα εγωιστικό μίασμα, μια στυγερή δολοφόνος, μια μαινάδα, μια ...κακή μάγισσα που αρνείται να προσαρμοστεί στο... «Δικαιο» του Νόμου. Η Μήδεια του Σενέκα κινείται απο την κτηνωδία στον σαδισμό. Πλημμυρίζουν τα μάτια μας ...απο ...ρωμαίικες ηθικοπλασιες στις μέρες μας. Ότι αντιστέκεται στο καθεστώς είναι ...αποτρόπαιο, μιαρό.

Για να φτάσουμε στην μεταπολεμική Δυτική Μήδεια του Ζαν Ανούιγ. Μια ηττημένη, παραιτημένη αφόρητα ...Σενεκική -με φροϋδική εσσανς- Μηδεια. Μια αυτοκαταστροφική καταραμένη Μήδεια που ολοφύρεται, γκρινιάζει, μιζεριαζει απο την αδυναμία της. Μια Μήδεια συνώνυμη της αδυναμίας, της κατωτερότητας, της ανικανότητας. Κι η Μήδεια του Ανούιγ να...αυτοκτονεί. Να αυτοκτονεί καίγοντας τα πάντα, «για να μην αφήσει πίσω της παρά μια μαύρη κηλίδα». Όπως η μεταπολεμική Δύση θεωρεί ότι αυτοκτονούν οι ...Επαναστάσεις.

«Η νάρκωση θα περάσει»

"Ω εσύ, πατρίδα μου, το ουράνιο τόξο
της ομορφιάς σου μας γεμίζει χαρά
και ο καθένας πρέπει με τη δουλειά του
να πλημμυρίζει χαρά την πατρίδα μας"
έγραφε ο 16χρονος Σοσέλο, μαθητής Ιερατικής Σχολής στο Γκόρι.

«Η σωστή μέθοδος ήταν ποτέ να μη λες, να μη γράφεις και, προπάντων, να μη σκέφτεσαι τίποτα που να ξεπερνάει τον ορίζοντα ενός σκουπιδιάρη. Κάναμε αβαρία στις αποσκευές ενός διανοουμένου, όπως οι επιβάτες ενός πλοίου που βουλιάζει -ως το απαραίτητο μίνιμουμ στερεότυπων φράσεων, διαλεκτικών κλισέ και τσιτάτων μαρξιστικών που αποτελούν τη διεθνή τζουγκασβίλεια αργκό". Αρθουρ Καισλερ

Κι ίσως ο Νικολάι Ρουμπασώφ, ο ήρωας του «Μηδέν και Άπειρο» να είναι η πιο «ρεαλιστική» …φιγούρα της εποχής. Ο Ρουμπασώφ θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε από τα στελέχη του Κόμματος, της εποχή των Δικών της Μόσχας. Εκεί που η αλληλοφαγία γίνεται καθεστώς. Στην αλυσίδα των εχθρών προηγούνται οι...σύντροφοι. Στελέχη άχρηστα πια στο καθεστώς που οικοδομεί ο Στάλιν. Ο ..Ατσάλινος δεν αρκείται στην τυφλή υποταγή, ρίχνει τα μπετα του πύργου της προσωπολατρίας.

Ο Ρουμπασώφ είναι Θύτης και Θύμα ταυτόχρονα. Ο ίδιος δεν έχει διστάσει να θυσιάσει …άλλους μέχρι να συντριβεί και αυτός στις μυλόπετρες του Κόμματος. Άλλωστε ο Κόμμα είναι ο μόνος φορέας της Αλήθειας. Τραγικός ήρωας ο Νικολάι Ρουμπασώφ, που ξέρει, ότι το τέλος του είναι προδιαγεγραμμένο. Δεν υπερασπίζεται καν τον εαυτό του. Κι ίσως ο θάνατος του να είναι η μόνη του κάθαρση.

Ο Αραγκόν ζητάει από το φίλο του τον Πικάσο να σκιτσάρει για το εξώφυλλο του «Les Lettres Francaises» μια προσωπογραφία του …Ατσάλινου (Στάλιν). Οι αναγνώστες της επιθεώρησης, γνωστοί αλλά και μη επώνυμοι διανοούμενοι, διαμαρτύρονται πολύ έντονα. Στα cafés γύρω απο το St Germain ξεσπάει πόλεμος. Ο Pierre Daix απειλεί με την παραίτηση του και κοβοντας βόλτες στο γνωστό σαλόνι του σπιτιου του Αραγκον και της Ελσας Τριολέ φωναζει «μα δεν είναι και ο Θεός, μα δεν είναι ο Πατέρας, ο Στάλιν», Κι εκείνοι του απαντούν «μα είναι ακριβώς αυτό….»

Απεχθανόταν λένε τους διανοούμενους αλλά γνώριζε πολύ καλά τη δύναμη τους. Ακόμα περισσότερο είχε την δύναμη να τους χειραγωγήσει. Άλλωστε την τραγική δεκαετία 30, ο Ναζισμός ανεβαίνει με φόρα τα σκαλοπάτια της ιστορίας και η ΕΣΣΔ …είναι μια κάποια λύση για την δυτική διανόηση.
Συνέδρια για την υπεράσπιση της Κουλτούρας στη Μόσχα αλλά κι αντιφασιστικά συνέδρια σε όλο το κόσμο. Τα τέρατα της διανόησης δίνουν το παρόν και τον τόνο. Μαν, Μπρεχτ, Χάξλευ, Πάσος, Φρόυντ, Σαρτρ, Αινστάιν...
Ο Μπάμπελ γνωρίζεται στο Παρίσι μεσω του Έρεμπουργκ με τον Μαλρό που εντυπωσιασμένος απο την προσωπικότητα του, αλλά και απο τα βιώματα του γραμμένα στο «Κοκκινο Ιππικό», πρωτοστατεί στο να συμμετέχουν μαζί με τον Πάστερνακ στο Διεθνές Αντιφασιστικό Συνέδριο των Συγγραφέων στο Παρίσι. Λίγα χρόνια αργότερα ο Εβραίος Μπάμπελ, ήρωας της Οκτωβριανής εκτελείται με προσωπική διαταγή του Στάλιν. Η ...κατηγορία «κατασκοπεία». Λουμπλιάνκα!!1Η Δίκη δεν δημοσιοποιείται. Ούτε και η εκτέλεση. Το 1954 ...αποκαθιστάται από τη Σοβιετική Ένωση. ... «Ανεξακρίβωτες αιτίες θανάτου»...

Με άλλους το καθεστώς υπήρξε ...δημοκρατικότερο. Τους επέτρεπε να επιλέξουν το είδος της ενοχής τους. «Κατάσκοπος» ή «μέλος τροτσκιστικής ομάδας». Αν ήσουν πολύ εξασθενημένος προτιμούσες το «κατάσκοπος» Εκτέλεση. Η δεκάχρονη εξορίασε στρατόπεδο συγκέντρωσης- η αντίστοιχη ποινή για την άλλη κατηγορία- ίσως να ήταν τρομακτικότερη προοπτική.

Ο Πάστερνακ επιβιώνει γραμμένος πάντα στα μαύρα κατάστιχα του καθεστώτος. Είναι ο πάταγος που κάνει ο “Δρ Ζιβάγκο» όταν εκδίδεται στην Ευρώπη, αυτός που τον διασωζει. Αυτός που του επιτρέπει να βιοπορίζεται σαν μεταφραστής.
Ο Μαντελστάμ σβήνει το 38 σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, πληρώνοντας τελεσίδικα την αμεριμνησία του να γράψει σατυρικό ποίημα. Αυτός δεν εχει πέρασμα στη Δύση.

Όταν ο Κομματικός Καθοδηγητής της Ένωσης Λογοτεχνών θέλοντας να τονίσει τη δυσκολία του...έργου του, και την ψυχολογική ...κουραση του στο να ...συμμαζευει την «τεμπελιά» και την «ασωτεία» των ...επίλεκτων Σοβιετικών λογοτεχνών, ο Στάλιν του απαντάει δημόσια «Σύντροφε κανόνισε να κάνεις σωστά τη δουλειά σου με αυτούς, δεν έχω άλλους»

Ο Έρενμπουργκ, δεινός ...ισορροπιστής όλων των...εποχών, ...καιροσκόπος κατά πολλούς, maitre των συμβιβασμών κατα άλλους και μαέστρος στο να στηνει το παιχνιδι...σύμφωνα με πολλούς, φρόντιζε να τονίζει με μεγάλο κυνισμό σε όσους Δυτικούς διανοητές ...ενδιαφερονταν ότι η ...αχανής Σοβιετική αγορά μπορεί να τους προσφέρει …τεράστια αναγνώριση αλλά και τεραστιο...τιραζ του έργου τους.

Κι είναι ο Μπρετόν που αρνείται. Κι ειναι ο Καμυ που αντιστέκεται. Κι είναι ο Ζιντ που τρομάζει απο τα εκατομμύρια αντιτυπα του εργου του στην ΕΣΣΔ και κάνει δειλα την αυτοκριτική του.

Η Σβετλάνα Αλληλουγιεβα πέθανε προχθες σε έναν οικο ευγηρίας στο Ουισκονσιν. Η κορη του Ατσαλινου ...έκλεισε μαζί με τα μάτια της έναν αιωνα.
Τον έκλεισε σχεδόν αθορυβα, χωρίς ιδιαίτερη δημοσιοτητα, αν και εμβληματικό γεγονός η αυτομοληση της, την ώρα που ο έφηβος 21ος κουνιεται συθεμελα απο ιστορικές μετακινησεις.
Κι είχε απέραντη βια ο 20ος. Αλλά ας μην λησμονούμε με εύκολες ισοπεδώσεις ότι είχε ΚΑΙ απέραντη ...λατρεία.

Η Αχμάτοβα, η νιόνυφη του ποιητή Γκουμιλιόφ-εκτελέστηκε κι αυτός ως εχθρός του Λαού- η μαγική Άννα που στο ταξίδι του μέλιτος της γνωριζει τον Μοντιλιάνι και ζει τον υπεροχο θυελλωδη ερωτα της μαζί του, εισπρατωντας,βιωνωντας κι ...ανιχνευοντας το πραγματικό λαϊκό πενθος, βλέποντας να κλαινε γοερά για το θανατο του Στάλιν, αυτοι που στερηθηκαν τα παιδιά τους, τουφεκιστηκαν οι πατεράδες και οι άντρες τους, φυλακιστηκαν οι μάννες και οι αδελφές τους, έγραψε «Η νάρκωση θα περάσει»

Η Ντόλυ στα ...Πέλαγα

Αρνήθηκα από τότε που η μνήμη απόθεσε τα δώρα της στα ποδιά μου, τον κάθε είδους ...μονόδρομο. Ούτε καν τον Απόλυτο. Το Τέλος. Το Θάνατο.
Άλλωστε ακόμα και αυτόν τον ...μονόδρομο, το μόνο έμβιο που έχει την γνώση και την αντίληψη του Τέλους του, ο Άνθρωπος, μέσα από τους αιώνες τον έντυσε με λογής λογής ...Αλήθειες, για να τον παρακάμψει. Για να τον νικήσει. Θρησκευτικές, Ρομαντικές, Κοινωνικές, Ηρωικές...Αλήθειες. Ακόμα και αυτόν τον ...νίκησε. Είτε φτιάχνοντας τα πλάνα του ...Επέκεινα σε θρησκευτικές ουράνιες ...λεωφόρους και ...δρόμους υπό-γειους, είτε με τον ιδεαλισμό της συνέχειας της Ζωής του μέσα από τις μνήμες των Άλλων. Οι...Μονόδρομοι, αντιβαίνουν στις βασικές Ανθρώπινες Αρχές.
Καταπονημένες, ακόμα κι βιασμένες Αρχές από τους θρησκευτικούς αλλά και τους θρησκολογούντες ιδεαλισμούς «πιστών» κι «απίστων» αντίστοιχα. Ποδοπατημένες από τους ...ολετήρες.

Δεν τρέφω κάποια ιδιαίτερη εκτίμηση στη ...Λογική. Και ασφαλώς δεν έχω σε ΚΑΜΙΑ εκτίμηση την... «κοινή λογική». Τις λογάριαζα πάντα για αφόρητα απλοϊκές κι οδυνηρά λαϊκίστικες. Είναι τόσες οι Παράμετροι που η άθλια ανθρώπινη α-νοησία για να τις ...φτάσει στα χαμηλά μέτρα της, τις εκλαμβάνει ως Δεδομένα.

Κι αν λάτρεψα και εμπιστεύτηκα τον ...Αδαή Θαλασσόλυκο που ...χαιρετά τις Γοργόνες, μίσησα και απαξίωσα τον ...Τεχνοκράτη λογιστάκο που κλεισμένος στο γραφείο ....θαλασσίων μεταφορών φυλλομετρά τα ...κιτάπια και δίνει...οδηγίες στα ...Πέλαγα. Αυτός δεν είναι καν ...ιδανικός και ανάξιος εραστής. Δεν έχει καν την στοιχειώδη ικανότητα να ονειρευτεί τη ...γέννα. Δεν ποθεί καν τον χαμένο οργασμό της στιγμής. Ένας αυτοευνουχισμένος μαλάκας του πρόσκαιρου. Ένας κιμάς στην κρεατομηχανή της Ιστορίας.

Προχθές το βράδυ, κουρασμένη συναισθηματικά και εξοντωμένη νοητικά, σχεδόν απελπισμένη, αντί η ...Ντόλυ να με φορτωθεί στη ...σέλα της και να ανηφορίσει την Κηφισίας πηγαίνοντας με τον αυτόματο, στο... κρεβάτι μου, αποφάσισε να με πάει από την Μεσογείων .
Η ...Ντόλυ με οδηγεί πάντα μόνη της. Άλλωστε όσα ...αυτοκίνητα καλά ή κακά, «συζύγους» ή «εραστές», πιστά ή άπιστα, ...ντύθηκα τα σιδερένια παλτά τους, εγώ μόνο με...κριτήρια Ντολυ τα ...μνημονεύω.

Η Ντόλυ λοιπόν, γνωρίζοντας πάντα τα ...ελιξίρια μου, με οδήγησε προχθές τη νύχτα έξω από το «Κέντρο Έκδοσης Εντολών Διακοπής Ρεύματος» της ΔΕΗ. Το ραδιόφωνο της έλεγε ότι εκεί είχε επιστρέψει ο Φωτόπουλος που δεν...δικάστηκε -γιατί δεν ...βρέθηκαν (sic!) από τον διοικητή τους οι μπάτσοι που τον συνέλαβαν, γιατί η έδρα δεν διέταξε την προσαγωγή των ΜΑΤατζηδων, γιατί το φοβικό αυτιστικό χουντικό συστηματάκι που αυτο-αποκαλείται Κυβέρνηση προτιμάει την προβοκάτσια των υποτακτικών του παρακράτους του που ελέγχει, γιατί οι θλιβεροί ΕΠΙ-κοινωνιολόγοι τρέμουν την Κοινωνία- συνοδευόμενος απο τον αιώνιο μας Έφηβο. Την αιμοσφαιρίνη του αίματος μας. Τον Μανόλη Γλέζο.

Δεν ξέραμε ούτε η Ντόλυ, ούτε εγώ, που ακριβώς είναι αυτό το Κέντρο της ΔΕΗ, αλλά το βρήκαμε πολύ εύκολα. Μύριζε απο μακριά αυτο τον Υπέροχο μόσχο της Ανθρωπίλας. Κι ήρθε –όπως άλλωστε έρχεται πάντα αν ξέρεις να αναγνωρίζεις τα σημάδια της- η εικόνα, η εικόνα λάβδανο, στη δόση της παρηγοριάς που ανακουφίζει που πόνους της καταπιεσμένης αλλά εξεγερμένης ελπίδας.

Ένα ζευγάρι εκεί στην ...Άκρη του Πεζοδρομίου Νησίδας της Μεσογείων. Εκείνη φορώντας ένα φτενό πουλοβεράκι κι ένα ολοπρόσωπο-ίσως και δανεικό- τεράστιο σκουφί που έκανε το πρόσωπο να έχει μόνο μάτια και Εκείνος έχοντας ανοίξει το μπουφάν για να την χώσει μέσα του.
-Τι γίνεται εδώ ρε παιδιά, τους ρωτάει η Ντολυ με τη φωνή μου, κλείνοντας την ακριανή λωρίδα της Μεσογείων
-Θα τους γαμήσουμε τους κερατάδες μου λέει ο σκούφος και γελάνε πύρινα τα ...μάτια της.

Κι ο Σύντροφος της- ίσως γιατί έψαχνε την αφορμή καταμεσής της παγωμένης Νοεμβριάτικης πολυάνθρωπης Μεσόγειων- κατεβάζει το στόμα του σκουφιού της και ορμάει στα χείλη της. Και Βάσου το ...έμβρυο. Να καλοφαίνεται σχηματοποιημένο στον υπέρηχο. Το έμβρυο της Ελπίδας. Αυτό που είναι η ερπύστρια του πιο αρχαϊκού όσο και πιο εξελιγμένου τανκ που γνωρίζει πως να τσακίζει την στέρφα ...βεβαιότητα της απελπισίας. «Αδαείς» θαλασσόλυκοι που ξέρουν να διαβάζουν τα ...αιωνόβια άστρα, που ξέρουν να ακούν τους χρησμούς απο τις γοργόνες, που ξέρουν να χαϊδεύουν τα ψηλά κύματα χωμένοι στους ...βυθούς τους.

Της γκρινιάζω συχνά της Ντόλυ ότι εκείνοι οι ...μηχανικοί έξω από το Τορίνο ξεραν την τέχνη της ....κατασκευής καλύτερα από τον ερασιτεχνικό, μη τεχνοκρατικό, έρωτα της μάνας και του πατέρα μου, μιας που όταν η Ντόλυ πεινάει μου το ανακοινώνει με ψίθυρους που εξελίσσονται σε κραυγές, κόκκινα ευανάγνωστα γράμματα και αγχωτικά προειδοποιητικά μηνύματα. Ενώ η δική μου η πείνα, μια ζαλάδα που σκοτίζει κι συσκοτίζει τα πάντα, χωρίς καντράν, ...χιλιόμετρα που αντέχει να περπατήσει και γκομενίστικα μουλαρώματα.

Κραυγάζει με κόκκινα απειλητικά γράμματα η Ντόλυ την πείνα της στα μούτρα μου. Ακου της λέω, να τα ξεχάσεις αυτά που ξέρεις απόψε. Κανόνισε θαλασσόλυκε να με πας λιμάνι και παράτα τα ...λογιστικά σου. Άλλωστε αν πίστευα στους ...μονόδρομους και στις γραφές τους, θα είχα επιλέξει να πιστέψω τον ...μεγάλο Μονόδρομο. Θα είχα επιλέξει να γίνω ...πιστή, να γίνω ...καλόγρια, να περάσω την μικρή στιγμή της Ζωής μου, σε κανένα μοναστήρι περιμένοντας να ...ζήσω την Μεγάλη ασφαλή Ζωή του ...Μετά. Από το να πιστέψω στο manual …συμπεριφοράς σου ή στα ...Μνημόνια των ηλίθιων, μάλλον θα επέλεγα να πιστέψω στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Σαφώς ...εντυπωσιακότερη. Αλλά που πιστεύουμε εμείς κουκλάρα μου; Μόνο στα φιλιά....

Και τώρα το έχω κι πρόσφατο το...θάμα. Μόλις το είδα. Σκύβω κι φιλάω τη καρδιά της. Την Βισκοντιανη της ...κυριότητα. Η κόρνα της με το που ακουμπούν τα χείλη μου πάνω της, αντηχεί στη Λεωφόρο απαντώντας μου «θα τους γαμήσουμε» και όλα τα ...απειλητικά γράμματα εξαφανίζονται απο το καντράν της.
Σ΄ αγαπάω σ. Ντόλυ. Σ’ αγαπώ πολύ γιατί ξέρεις να κλωτσάς, να ποδοπατάς, να διαφεντεύεις, να νικάς τους δικούς σου ...μονόδρομους. Τα δικά σου... manual . Σε σκεπάζω με το πανωφόρι μου. Πάμε καλή μου...
Υ.Γ. Ξέρω τι θα φάμε και οι δυο μας. Ξέρεις με τι θα χορτάσουμε την πείνα μας προσώρας. Βρες μου ένα κόκκινο φανάρι για να ΤΟ βρω...