Κωδική ονομασία «πολιτικές πόρνες»

- Δηλαδή πως την έχετε δει την δουλειά ρε φιλάρες , σας κάναμε ανθρώπους, κυρίους, μάγκες και τώρα θα μας πάρετε και τη μπουκιά από το στόμα; Χορτασμένες ψείρες θα βγειτε να λαιστείτε στο γιλεκο μας, φτου σας ρε, η ...δημοκρατία ΜΑΣ, θα μας σώσει, είπε ο ...Χάρης στον ...επιχειρηματία.

- Ρε ...Χάρη κάνε μας την χάρη, του απάντησαν αυτοι. Δηλαδή αν δεν είμαστε εμείς να σας ξεπλένουμε τη μίζα, εσείς πως θα τα παίρνατε; Διότι ναι μεν είστε οι λειτουργοί της δημοκρατίας ΣΑΣ, δηλαδή διαχειριστές του δημόσιου χρήματος, αλλά όσο να πεις, το να ανοίξετε το χρηματοκιβώτιο και να τα παίρνετε τα τούβλα μόνοι σας, δεν γινόταν. Πως δηλαδή θα πιάνατε το 2% του τζίρου της Siemens, χωρίς να μοιράσετε σε εμάς το δημόσιο χρήμα. Άκου... Χάρη, σε αυτό το παιχνίδι συνέταιροι είμαστε, εσείς έχετε το δικαίωμα να διαχειρίζεστε το χρήμα του ελληνικού λαού και εμείς να σας το ξεπλένουμε με το αζημίωτο βέβαια.

- Σε παρακαλώ, η Δημοκρατία ΜΑΣ...

-Χάρη, θα σου δώσω μια συμβουλή, όχι μην ψάχνεις την τσέπη του σακακιού, τζάμπα θα στην δώσω. Μαζέψτε πρώτα τον Γείτονα που μας κουνάει και το δάχτυλο, που παίρνει και εκείνο το βαθυστόχαστο, το ηθικοπλαστικό το υφάκι και λέει στον συνταξιούχο των 700 ευρω, «όλοι φταίμε καλέ μου πολίτη, μαζί θα παλέψουμε, μαζί ξαναφέρουμε στην Ελλάδα την ευημερία, οι θυσίες σου είναι αναγκαίες, σε παρακαλώ άκουσε με, θέλεις να χρεοκοπήσεις; Όχι πες μου αυτό θέλεις; ». Τον κάψατε ρε...Χάρη τον ανθρωπάκο, ο Χριστοφοράκος μεχρι σε ποιο μέρος και τι καφέ πίνανε μολόγησε, πολιτική πόρνη του μαγαζιού του ΠΑΣΟΚ τον λέει. Ο Χριστοφοράκος ...Χάρη μου, τα λέει- εγώ, παπαπαπα την «δημοκρατία» ΣΑΣ κορώνα στο κεφάλι μου την έχω, ψωμί τρώω απο αυτήν. Άσε τον μακαρίτη το Βαρθολομαίο. Ο Γείτονας τις μίζες του ΠΑΣΟΚ τις συζητούσε μέσα στο γραφείο του στη Βουλή. Διότι είναι σου λέει ο άνθρωπος, είναι ....θεσμικός ο ρόλος της Βουλής...Ο Βαρθολομαίος βέβαια το είχε πάντα αυτό το ....να κατεβάζει η κούτρα του τις ψείρες, αυτό το ...ξενοδοχείο ολιγοωρης παραμονής, αυτό με τις γκαρσονιέρες, το έφαγε το κεφάλι του ο μακαρίτης. Νοίκιαζε σου λέει σουίτα στην Μ. Βρετανία για να πάρει τις μιζες για το μαγαζί Ν.Δ..

- Μα είπε ο Γείτονας ότι θα κάνει αγωγή στον Χριστοφοράκο που τον εμπλέκει, μην σου πω ότι μπορεί κάαααααααποτε να κάνει αγωγή και στον Γερμανό εισαγγελέα που τα αποδέχτηκε όλα αυτά. Δεν ευκαιρεί τώρα, ένεκα που είχε να ψηφίσει στη Βουλή, και τα μέτρα περικοπής μισθών, συντάξεων, αύξησης ΦΠΑ, μεταρρυθμίζουμε την Ελλάδα αγαπητέ μου. Άσε που πρέπει να πηγαίνει και στα κανάλια να μιλήσει για την...μεταρρύθμιση, να μιλήσει για το όραμα μας, στον εργαζόμενο, στον άνεργο, στον συνταξιούχο, τι να προλάβει ο άνθρωπος; Δύσκολο, επίπονο, χρονοβόρο μεροκάματο η ...Δημοκρατία ΜΑΣ.

- Πάντως ...Χάρη πρέπει να σας βγάλουμε το καπέλο. Τους έχετε όλους τους εργαζόμενους στο γυαλί στρατιωτάκια. Ένας δεν στασίασε, ένας «δημοσιογράφος» δεν τον βούτηξε από την γραβάτα τον Γειτονα, να του πει «τι λέτε ρε καθίκια, σε ποιον λέτε «όλοι φταίμε», ο Χριστοφοράκος σας λέει πολιτικές πόρνες του μεγάλου μπουρδέλου, κατονομαζει προσωπικά και ονομαστικά σαν νταβατζηδες, και τον Σημιτη, και τον Καραμανλή, και τον Παπανδρέου, και εσείς του κουνάτε το δάχτυλο και του λέτε έχε μας εμπιστοσύνη πολίτη μας, εμείς θα σε σώσουμε από τον κακό σου εαυτό»;

- Στο είπα αγαπητέ μου, είναι επίπονο, κουραστικό, το μεροκάματο της ...Δημοκρατίας ΜΑΣ. Είναι και τόσα κανάλια, τόσοι καναλάρχες, δώσε στον ένα τούτο, πάρε από τον άλλον το άλλο, φέρε από εκείνον το τρίτο. Πολλή δουλειά για να ελέγξεις την ομερτά. Άσε που άμα μάθει ο ένας ότι ο άλλος πήρε ένα δρόμο παραπάνω, μια γέφυρα παρά κάτω, ένα λιμάνι πιο πολύ, ένα Μέγαρο πάρα κειθε, μια σχολική βιβλιοθήκη πάρα πέρα, μια φοροασυλία πιο κει, μια κρατική διαφήμιση πιο πέρα, γίνεται το έλα να δεις. Μαλλιά με μαλλιά πιάνονται. Αλλά ευτυχώς όλοι ξέρουν την αξία της ΟΜΕΡΤΑ. Το κεφάλαιο «ΟΜΕΡΤΑ» είναι το πρώτο μάθημα, στο οποίο δίνουν εξετάσεις οι θεσμικοί πυλώνες της ...Δημοκρατίας ΜΑΣ, αγαπητέ μου.

- Και την δικαιοσύνη όμως την βολεύετε;

- Καλά αυτό είναι το πιο εύκολο από όλα. Οι σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Ε, σκάει και καμιά κρίση μεταξύ τους, κάτι παραδικαστικά, αλλά αυτοκαθαίρονται. Η αυτοκάθαρση, είναι το δεύτερο μάθημα της ...δημοκρατίας ΜΑΣ, μετά την ομερτά. Όλα είναι ζήτημα προγραμματισμού. Αλλά στο ξανάλεω δεν είναι εύκολο πράγμα η ...Δημοκρατίας ΜΑΣ, θέλει δουλειά, θέλει ιδρώτα, θέλει κούραση. Κάντε εσείς αυτό που ξέρετε καλά, και αφήστε και εμάς να κάνουμε τη δουλειά μας.

- Κοίτα ...Χάρη, σε αυτό το έργο με την κωδική ονομασία «η δημοκρατια ΜΑΣ», βαρεθήκαμε να κάνουμε τους υπεργολάβους σας, αφού μπορούμε να το τρέξουμε μόνοι μας. Αδερφέ μου, μεγάλο το νταβατζηλίκι σας. Ξέρεις τώρα πως είναι το ρίσκο του επιχειρείν; Δεν ξέρεις; Αμ που να ξέρεις ρε ...Χάρη και εσύ; Λοιπόν, θα παλέψουμε να τρέξουμε το επενδυτικό κεφαλαίο «απαξίωση του πολιτικού συστήματος» και φίλε ...Χάρη, γιατί να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Είστε ακριβοί, 2% του ΤΖΙΡΟΥ μας, είναι πολύ αδερφέ.

- Σου είπα, είναι και πολλή η δουλειά. Να τη στήσεις, να βρεις τους κατάλληλους στην υπαλληλική ιεραρχία να τους αναδείξεις στην πυραμίδα της διοίκησης για να σου κάνουν την δουλειά, να τα βρεις με τους καναλάρχες να τους δώσεις αυτό που κάθε φορά θέλουν, αυτοί να τα βρουν με το προσωπικό τους, τους τηλε-ευαγγελιστές- πολλοι κάνουν και deals απ’ ευθείας μαζί μας, να τα βρεις με τη δικαιοσύνη, και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, μας ξετσουτσουρώσανε και οι συνδικαλιστές τώρα. Μέχρι πριν λίγο τους δίναμε την αργομισθία τους, κάτι θέσεις σε ΔΣ, κάτι εξτραδάκια, καθαρίζαμε. Τώρα κατάλαβαν ότι είναι οι πιο ευάλωτοι στο να φάνε το ξύλο της αρκούδας, και αυξήσανε και αυτοί της απαιτήσεις. Ε, πόσο και για πόσους πια, να βγάλει αυτό το project με την κωδική ονομασία «η δημοκρατία ΜΑΣ»; Τέλος πάντων, άντε να πάμε το δικό μας ποσοστό, στο 1,8%. Παρακάτω δύσκολα. Δεν βγαίνουμε σου λέω.

- Τι να σου πω τώρα ρε....Χάρη. Άσε να το συζητήσω και με τους άλλους, και τα ξαναλέμε. Πάντως η δική μας προσφορά είναι στο 1,5% Και όχι συναντήσεις και συζητήσεις σε σουίτες στο Μ. Βρετανία. Έχουμε λιτότητα, ο λαός πεινάει και υποφέρει, μην κάνουμε προκλητικές δαπάνες του στυλ να νοικιαζουμε για τις δουλειες και τις συζητησεις μας, αχ ...να δεις πως τα λένε, τέλος πάντων ...μπουρδέλα

- Ανάγωγε, αστοιχείωτε στα περί της Δημοκρατίας ΜΑΣ. Θέλει η μούρη σου να μπει και στον ιερό χώρο της Βουλής. Ακου μπουρδέλα!!! Αυτά ακούει και ο λαός μας και διαπαιδαγωγείται στρεβλά. Ψείρα, ε, ψείρα... ξενοδοχεία ημιδιαμονής τα λένε...

Ξύπνησα συχωριανοί μου, πετάχτηκα από το κρεβάτι ιδρωμένη. Ήπια λαίμαργα ένα ποτήρι νερό, και άναψα ένα τσιγάρο κοιτώντας με δέος τον ήλιο να σκάει μύτη, να μας βγάζει το καπέλο του, να υποκλίνεται στα μάτια μας, πίσω από την Πεντέλη.

Τι όνειρο και αυτό!!!
Να κληθώ εγώ, πολίτης πράμα, να αποφανθώ αν το 2% είναι πολύ και το 1,5% του τζίρου των επιχειρήσεων είναι λίγο, για το project με την κωδική ονομασία «η δημοκρατία ΣΑΣ».

Δεν ξέρω ρε παιδιά, μην με πιέζετε, μην με βάζετε να ψηφίσω χωρίς να μου δωσετε και τα ποσοτικά στοιχεία. Καταθέστε μου από ένα business plan ο καθένας σας, να ψάξω να βρω ποιος από τους δυο σας έχει το δίκιο. Αλλά για να εχουμε και καλό ρώτημα, εγώ, ο πολίτης, τι θα κερδίσω γαμώτο μου;

- Μα την «δημοκρατία» ΜΑΣ, πετιέται ο ...Χάρης μέσα από το γυαλί.

Ε, άμα είναι για την ...Δημοκρατία ΤΟΥΣ....
Μόνο ...Χάρη, να σου ζητήσω μια χάρη. Να αλλάξετε την κωδική ονομασία του ...project σας. Αντί για το όνομα «η Δημοκρατία ΜΑΣ» να του δώσετε την κωδική ονομασία «πολιτικές πόρνες». Όχι, δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, έτσι απλά, μόνο για να συνεννοηθούμε καλύτερα. Ακριβέστερα ...Χάρη μου.

Υ.Γ. Μετά από αυτόν τον εφιάλτη, ορκίστηκα όρκο βαρύ συχωριανοί μου, να μην ξαναπιω πάνω από δυο ποτήρια πριν κοιμηθώ. Μην σας πω να μην ξαναδιαβάσω πια και εφημερίδα.

Η πιο λαχταριστή γκόμενα του ντουνιά

Οι πρωταγωνιστές αυτής της ανάρτησης, σήμερα ενηλικιώνονται. Τουλάχιστον συναισθηματικά.

Και όπως κάθε συναισθηματική ενηλικίωση, σε όποια ηλικία και αν αυτή συμβεί, είναι βάρβαρη και αφήνει τα σημάδια της καλά αποτυπωμένα στο μυαλό σου, πολύ συχνά μέχρι να φορέσεις το ξύλινο σου το παλτό.

Στην Ελλάδα η συναισθηματική ενηλικίωση, έρχεται …εκεί κάπου στις αρχές του καλοκαιριού, σε ηλικία …εκεί κοντά στα 17-17.5-18, και έχει το βαρύγδουπο όνομα …Πανελλήνιες εξετάσεις. Πάνω κάτω μάλιστα συμπίπτει και με την ηλικιακή ενηλικίωση.

Πολλά μπορεί η μνήμη μου να παράχωσε στα μπαούλα της, άλλα για να προστατευτεί από αυτά και άλλα αξιολογώντας τα σαν ανούσια και επουσιώδη, αλλά τις Πανελλήνιες ή πάλαι ποτέ Πανελλαδικές εξετάσεις, τις κρατάει εκεί πάνω πάνω, στα είδη πρώτης ανάγκης, πολλές φορές και μόνο για να μου πει «έλα ρε Κατερίνα, θυμήσου τότε, έχεις περάσει και αυτό».

Κάποτε το μηχανογραφικό μας, το κάναμε πριν δώσουμε τις εξετάσεις. Κι ίσως ήταν καλό αυτό. Δεν ήξερες πως θα γράψεις, πήγαινες στα τυφλά. Αλλά …υπάρχει μια μαγική ατάκα, ένα υπέροχο μότο, μια μεγαλειώδης συμβουλή, που συμπυκνώνει ακόμα ακόμα και το νόημα της ζωής. «Αν δεν βλέπεις εκεί που θες, πας εκεί που βλέπεις».

Και κάπου στα 17+, ακολουθώντας αυτό το μότο που ελπιζω ότι δεν θα του ξεστρατίσω ποτέ, αποφάσισα να πάω εκεί που θέλω, κι ας μην ήμουν σίγουρη ότι το βλέπω. Έφτιαξα το μηχανογραφικό μου, και έβαλα μια μόνο Σχολή και …μία μόνο πόλη. Η Σχολή… η μόνη Σχολή που πάντα ήθελα και ονειρευόμουν, και εκπτώσεις δεν διανοήθηκα να κάνω ουτε και τότε. Η πόλη… α, ξέχασα να …ομολογήσω συχωριανοι, ότι τότε ήμουν και τρελά ερωτευμένη, έτσι όπως ερωτεύεσαι στα 16 και στα 17, χωρίς όρια, χωρίς φραγμούς, χωρίς μέτρα και ζυγια, χωρίς …προϋποθέσεις. Η πόλη λοιπόν, η... πόλη που σπούδαζε ο καλός* μου.

Στο κάλιο 5 και στο χέρι των γονιών και των καθηγητών μου, κοινώς βάλε και κάποιες σχολές πιο κάτω, και μην πας, ξανάδωσε ή φύγε έξω, αλλά …"ψωμί σου ζητάνε βρε παιδί μου", είχα απάντηση και μάλιστα κατηγορηματική. Αυτήν που κρατάω ακόμα. Αυτή που χρησιμοποιώ πάντα. Μισώ τα …αλεξίπτωτα. Όταν πετάς ...πετάς. ΚΑΙ όταν πέφτεις... πέφτεις. Κι αν βολευτώ; Κι αν δώσω μια «διέξοδο» στο να μην ξαναπεράσω όλο αυτό το μαρτύριο; Κι αν πάω εκεί που βλέπω και όχι εκεί που θέλω;

Συχωριανοί δεν θα το πιστέψετε, εκτός αν συμβαίνει και σε εσάς… αλλά θυμάμαι πολύ καθαρά τα ρούχα που φορούσα γράφοντας εξετάσεις. Θυμάμαι όλα τα θέματα σε όλα τα μαθήματα. Θυμάμαι κάθε δευτερόλεπτο, θυμάμαι κάθε σκέψη που πέρναγε ή που απορριπτόταν από το μυαλό μου, εκείνες τις 3 ώρες , θυμάμαι …τα ΠΑΝΤΑ.

Εκεί γύρω στα 17+ έδινα αυτό που τότε νόμιζα ότι είναι ο υπέρ πάντων αγώνας. Να αποδείξω σε εμένα ότι μπορώ. Να αποσπάσω το μεγάλο το μπράβο, όλων όσων τότε μετρούσαν στη ζωή μου, γονιών, καθηγητών, φίλων. Να μπω στη Σχολή που πάντα ονειρευόμουν. Να πέσω από ψηλά και να σταθώ όρθια, έχοντας αφαιρέσει με τα δικά μου χέρια όποιο πιθανό αλεξίπτωτο. Και βέβαια- για να μην ξεχνιομαστε- να ζήσω στην ίδια πόλη, στο ίδιο Πανεπιστήμιο, στο ίδιο σπίτι, στο ίδιο κρεβάτι, με τον έρωτα των 17 μου ετών.

Αν θεωρείται δείγμα πολιτισμού για μια Πολιτεία το πώς συμπεριφέρεται στα παιδιά και στους ηλικιωμένους, ε, οι Πανελλήνιες και οι συντάξεις των 400 ευρώ θα πρέπει να κατατάσσουν αυτό τον τόπο στις πιο απολίτιστες χώρες στον κόσμο.

Χρόνια τώρα, κάθε τέτοια περίοδο, κάθε μέρα των ετήσιων Πανελλήνιων εξετάσεων, διαβάζω με θρησκευτική ευλάβεια τα θέματα όλων των μαθημάτων στις εφημερίδες, ακόμα και αυτών που δεν έχω την παραμικρή ιδέα (ναι ότι πρωτότυπο αρχαίο κείμενο αρνήθηκα κατηγορηματικά να διαβάσω στα μαθητικά μου χρόνια, τώρα το διαβάζω σαν θέμα εξετάσεων), έτσι σαν ένα προσκύνημα στην συναισθηματική μου ενηλικίωση.

Χρόνια τώρα, κάθε τέτοια περίοδο, κάθε μέρα των ετήσιων Πανελληνίων εξετάσεων, διασπώμαι λες σε 100.000 κομμάτια και γίνομαι η Ελένη που ονειρεύεται να γίνει γιατρός αλλά την πιάνει ίλιγγος με τα 19.890 μόρια , ο Κώστας που ελπίζει σε κάποιο ΤΕΙ σε κάποια άθλια επαρχιακή πόλη, η Μαρία που τα μεσάνυχτα έκλεισε το βιβλίο του μαθήματος που γράφει την επομένη και έπνιξε τον λυγμό του «δεν ξέρω τίποτα» στο μαξιλάρι του εφηβικού κρεβατιού της, ο Γιώργος που ψιθύρισε …βροντερά πάνω στις φροντιστηριακές σημειώσεις του «μαλάκες, θα σας πάρω τα σώβρακα», η Φωτεινή που ξαναγίνεται μικρό κοριτσάκι και χωμένη μέσα στην αγκαλιά της μαμάς της ρωτάει με αναφιλητά «θα με αγαπάς ότι κι αν γίνει;».

Χρόνια τώρα, κάθε τέτοια περίοδο, κάθε μέρα των ετήσιων Πανελληνίων εξετάσεων, ονειρεύομαι ότι συναντάω κάθε 18αρη που δίνει την ΠΡΩΤΗ ζόρικη μάχη της ζωής του, κρατιόμαστε αγκαλιά και του λέω: Καρδούλα μου, άφησε όλη αυτή την αδρεναλίνη που σε κατακλύζει να γίνει πείσμα, να γίνει όργανο φονικό του νου, και πήγαινε εκεί που θέλεις, μην πας ποτέ εκεί που βλέπεις. Η Ιθάκη δεν είναι πάντα όπως την φανταζόσουν, όπως στην περιγράψανε, κι άλλωστε αυτό που λογάς τώρα για Ιθάκη μια μικρή στάση στο μεγάλο ταξίδι θα είναι. Και πίστεψε με, σε ξορκίζω πίστεψε με, το ταξίδι της γνώσης όπως κι αν το κάνεις, είναι μαγικό. Η γνώση είναι η πιο λαχταριστή γυναίκα, η πιο λαχταριστή γκόμενα, η ΑΙΩΝΙΑ γκόμενα. Αγέραστη γκόμενα. Όσα χρόνια κι αν αγκομαχήσεις στο κρεβάτι της, στα σεντόνια της, στο κορμί της, δεν θα την χορτάσεις ποτέ. Μην τους αφήσεις, μην επιτρέψεις στους κερατάδες που σβηνογράφουν εκπαιδευτικά συστήματα, συστήματα «εισαγωγικών εξετάσεων», μορίων, βάσεων, και ότι άλλων άθλιων 'εκπαιδευτικών' κατασκευασμάτων να σου παρουσιάζουν την πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου, την πιο λαχταριστή γκόμενα του ντουνιά, την γνώση, σαν μια άθλια γεροντοκόρη με χαινουσες πληγές.

Αυτό το έγκλημα κάποτε πρέπει να τελειώσει. Σε αυτή τη χώρα, κανείς πολιτικάντης δεν δικαιούται να πυροβολεί στην μούρη των παιδιών των 18 χρονών το αντικείμενο του πόθου της ανθρωπότητας. Την γνώση.


*Μικρή αλλά ουσιαστική λεπτομέρεια. Μόλις συζήσαμε με τον καλό μου, στην νέα μου πόλη, το ειδύλλιο έλαβε τέλος, κοινή συναινέσει. Μετά βέβαια, κάνοντας πια πολλές …εργαστηριακές μετρήσεις, τεκμηρίωσα ΑΠΟΛΥΤΩΣ και κατανόησα ότι ο έρωτας και η επανάσταση έχουν μια πολύ σημαντική ομοιότητα. Καίγονται, αποδομούνται, καταστρέφονται, καταρρέουν αμέσως μόλις …‘νομιμοποιηθούν’

Υ.Γ. Αφιερωμένη πέραν των σημερινών πρωταγωνιστών, στη Γυριστρούλα, την μοναδική ευκαιρία που δυστυχώς ποτέ δεν απέκτησα, με αποτελεσμα να μην ξεστραβωθώ ποτέ για το τι ειναι ο επιρρηματικός προσδιορισμός ή κάτι εξισου εξωτικό απο αυτα που ιστορουν οι φιλολογοι. Μα πάνω απο όλα αφιερωμενη στους τυχερούς, πολύ τυχερούς...ακουστε με ξέρω τι λέω, μαθητές της.

Η Εξουσία στην …Φαντασία

Οι επικοινωνιολόγοι εκτίμησαν ότι οι γλωσσικές ικανότητες, οι ικανότητες επικοινωνίας και οι ικανότητες κατανόησης βελτιώθηκαν. Τώρα …βελτιώθηκαν, μια κουβέντα είναι. Τέλος πάντων το πήραν απόφαση, σου λέει η Καλομοίρα τα …έμαθε, ο Γκμοχ, που δεν είναι και της διασποράς, τα κατάφερε, τούτος δω ούτε στην άλλη ζωή. Αλλά εμάς αυτός ο πελάτης μας έλαχε, αυτό το προϊόν πρέπει να πουλήσουμε, αφού 35 χρόνια δεν τα έμαθε, δεν υπάρχει ελπίδα. Σκληρό το μεροκάματο…

Αποφάσισαν λοιπόν να κάνουν το απονενοημένο διάβημα, μετά τις λέξεις, να τολμήσουν το μεγάλο άλμα, και έτσι μετά από μία μεγάλη και πολύωρη σύσκεψη αποφάσισαν να τον προχωρήσουν σε πιο σύνθετα νοήματα. Δηλαδή από τις λέξεις «Τιτανικός», «πιστόλι», «πατριώτης», «κόκκινη γραμμή», «πουκάμισο», «Οδύσσεια» αποφάσισαν ότι ο …μαθητής μπορεί να υποστηρίξει και ολόκληρη πρόταση.

Έψαξαν σου λέει και που δεν έψαξαν.

Τον Καβάφη τον απέκλεισαν με την μια. Σου λέει όχι, ο Αλεξανδρινός αλλά και ο Όμηρος θα σηκωθεί από τον τάφο. Μην σου πω και ο Οδυσσέας μετά το κάζο στο Καστελόριζο. Διότι ο μεν Οδυσσέας έφτασε μετά από δέκα χρόνια στην Ιθάκη άσε το χειρότερο… έφτασε μόνος του.

Από Καβάφη το μόνο που ταίριαζε ταμαμ στο προφίλ του πελάτη ήταν ο «Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης», αλλά δεν ταίριαζε στο προϊόν που προμοτάριζε, που έπρεπε να πουλήσει ο πελάτης.

Διονύσιο Σολωμό ούτε να το σκεφτούν, αυτά τα αληθή και τα εθνικά, Κύριος οίδε τι θα καταλάβαινε…

Την είχαν πατήσει με τον Καστοριάδη και τη Ρόζα, διότι σου λέει μετά από 1207395837 πρόβες, το έμαθε το παιδί της διασποράς και το άρθρωσε, «Σοσιαλισμός η Βαρβαρότητα».

Αλλά έλα μου ντε που δεν κατάλαβε την έννοια κάθε λέξης. Αυτός εφαρμόζει την βαρβαρότητα και χαίρεται σαν μικρό παιδί το γλυκό μου, ότι κάνει…σοσιαλισμό. Άμα τώρα σου λέει, του βάλουμε τα αληθή και εθνικά, ποιος ξέρει διάβολε αύριο ποια σημαία θα κυματίζει στη Χίο. Και να είναι στη Χίο, πάει στο διάβολο, στην Ύδρα μην είναι, που έχουμε και εξοχικά.

Κάποιος πέταξε κάτι για Σαίξπηρ. Αλλά ο πελάτης το κλασικό ερώτημα το είχε απαντήσει στους υπηκόους του πολύ νωρίς. Με περικοπή στην σύνταξη των 430 ευρώ, δεν κάνεις ρητορικές ερωτήσεις για ζωή και θάνατο.

Πάνω που τους είχε πιάσει απελπισία τους επαγγελματίες του είδους, πάνω που είχαν περάσει από τον εσπρεσο στο ουίσκι, κάποιος εκεί στη γωνία έκανε και ένα μπαφο, ένας άλλος το είχε ρίξει στα πιο βαριά, ένας άλλος Παρισοσπουδαγμένος χάζευε την μαγιάτικη λιακάδα από το παράθυρο. Και …κλικ, το βρήκε. Μάης…68, λοιπόν το καινούργιο μότο του πελάτη για αυτήν εβδομάδα, θα ήταν το «η φαντασία στην εξουσία».

Βούτηξαν τον πελάτη, τον έστησαν μπροστά στους καθρέφτες, βρήκαν το dress code που πήγαινε με το σύνθημα- γαλάζιο oxford πουκάμισο- και ξεκίνησαν οι πρόβες. Αυτή την φορά υπήρξε μια μικρή μεν, αλλά σταθερή βελτίωση. Στις 1207395836 πρόβες τα κατάφερε.

Η εταιρία έδωσε ένα day off στα στελέχη που εκπόνησαν την επικοινωνιακή καμπάνια του νέου συνθήματος, και ξαμόλησαν τον πελάτη σίγουροι πια ότι θα τα καταφέρει. Θα το επικοινωνήσει το ρημαδομηνυμα.

Το πρωί ο κ. Μ. μέλος της ομάδας των επικοινωνιολόγων, απολαμβάνοντας το ρεπό του, άνοιξε την τηλεόραση. Και τι βλέπουν τα μάτια του Παναγιά μου;

Τον πελάτη, με το γαλάζιο oxford πουκάμισο, τα μανίκια σηκωμένα στο στυλ τώρα θα σας βαφτίσουμε- να επιβλέπει το γκρέμισμα ενός ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΟΥ τέως νυχτερινού κέντρου, από το οποίο δεν υπήρχαν εδώ και χρόνια παρά μόνο μπάζα και λαμαρίνες, ενός κτιριου εγκαταλελειμμένου, με το πρωτόκολλο κατεδάφισης να έχει εκδοθεί εδώ και 7 χρόνια.

Πριν λιποθυμήσει το μάτι πήρε την πινακίδα που κρεμόταν από μια λαμαρίνα «ΦΑΝΤΑΣΙΑ». Αντί για το «η φαντασία στην εξουσία», ο πελάτης είχε κατανοήσει «η Εξουσία στη …Φαντασία».

Ο κ. Μ. έκλεισε την τηλεόραση, πέταξε το εταιρικό κινητό στην λεκάνη της τουαλέτας, και δίστασε αν θα πρέπει να επικοινωνήσει με κέντρο ψυχικής υγιεινής ή με αεροπορική εταιρία που ειδικεύεται σε ταξίδια σε πολύ μακρινούς προορισμούς. Αποφάσισε το μακρινό ταξίδι.
Η υπάλληλος του ταξιδιωτικού γραφείου που εξυπηρετούσε συνήθως την εταιρία επικοινωνίας στην οποία ανήκε ο κ. Μ., τον ρώτησε έκπληκτη. Μα τι πάθατε όλοι σήμερα, μόλις τώρα με πήραν άλλοι τρεις συνάδελφοι σας και μου ζητησαν να τοςυ εκδώσω εισιτήρια χωρίς επιστροφή για την… Δυτική Λιβύη.

Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης

Άρεσε γενικώς στην Αλεξάνδρεια,

τες δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού,

ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης Αριστομένης,

υιός του Μενελάου.

Ως τ' όνομά του,

κ' η περιβολή, κοσμίως, ελληνική.

Δέχονταν ευχαρίστως τες τιμές,

αλλά δεν τες επιζητούσεν·

ήταν μετριόφρων.

Αγόραζε βιβλία ελληνικά,

ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά.

Προ πάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος.

Θάταν βαθύς στες σκέψεις,

διεδίδετο, κ' οι τέτοιοι

τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά.

Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν,

μήτε τίποτε.

Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.

Πήρε όνομα ελληνικό,

ντύθηκε σαν τους Έλληνας,

έμαθ' επάνω, κάτω

σαν τους Έλληνας να φέρεται·

κ' έτρεμεν η ψυχή του

μη τυχόν χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι

μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,

κ' οι Αλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό,

ως είναι το συνήθειο τους, οι απαίσιοι.

Γι' αυτό και περιορίζονταν σε λίγες λέξεις,

προσέχοντας με δέος τες κλίσεις και την προφορά·

κ' έπληττεν ουκ ολίγον

έχοντας κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Τι να σου πω και εσένα τώρα ρε Μάικ;

Θυμάμαι έτσι πάλι Άνοιξη ήταν, πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, που παίρναμε καθημερινά ή όποτε το τηλέφωνο του είχε σήμα, τον φίλο μας τον Μάικ. Ο Μάικ τη εποχή των βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας ζούσε στο Βελιγράδι. Στα δεκάδες τηλεφωνα, θυμάμαι ότι του ιστορούσαμε για τα συλλαλητήρια που διοργανώνονται στην Αθήνα, θυμάμαι το καραβάνι αλληλεγγύης και την υπέροχη οργανωτική Ράισα, και πάνω από όλα θυμάμαι εκεινο το βράδυ στην πλατεία Συνταγματος, που βουλιαζε από τον κόσμο, τον Θοδωράκη να παιανίζει, και το χερι ψηλά με το κινητό για να φτάσει στο καταφυγιο του βομβαρδιζομενου Βελιγραδιου, η κραυγή χιλιάδων ανθρώπων που φώναζαν δίπλα μας ρυθμικά «Φονιαδες των Λαών Αμερικάνοι»

Αυτό τον καιρό ο Μάικ τηλεφωνεί πολύ συχνά να ρωτήσει τι κάνουμε, αν ειμαστε καλά, αν χρειαζόμαστε κάτι. Στα πρωτοσέλιδα των Σερβικών εφημερίδων περιγράφεται μας είπε, το …τι ζουμε και καλούν τους Σερβους να θυμηθούν την βοηθεια και την υποστηριξη που τους προσφερε ο Ελληνικός λαός. Ο φίλος μας ο Μάικ, μας ρωτάει το τι και πως, αλλά πάνω από όλα μας ρωτάει τι κάνουμε …εμείς. Τι κάνουμε και τι σκοπεύουμε να κάνουμε.

Βάζεις το μυαλό σου σε τάξη όταν κάποιος ξένος, πιο μακρυά από τα πράγματα, χωρίς συναισθηματική φόρτιση, χωρίς το θύμο αδένα να χορεύει σάμπα, χωρίς να συμμετέχει στην εθνική κατάθλιψη, σε ρωτάει και …μετά;

Ίσως ένοιωσα άβολα με τον παλιό μου φίλο, ίσως κατάλαβα ότι μιλούσα πολύ αλλά απλά φλυαρουσα. Ο Μάικ, δεν με ρωτούσε να του τεκμηριώσω … το άδικο, δεν μου ζήτησε να του τεκμηριώσω το γιατί ο δρόμος που ακολουθήθηκε από την Κυβέρνηση οδηγεί στον όλεθρο, δεν με ρώτησε καν πως φτάσαμε στην κρίση δανεισμού, αυτά είναι πια κοινός τόπος.

Η πιο ασφαλής απάντηση (και ελπίζω να είναι η μόνη, να μην αποδειχτεί ότι υπάρχει και χειρότερη) είναι ότι στην αναζήτηση, στην ερωτηση των κερδοσκόπων του ευρω, «που είναι ο μαλάκας που χρειαζομαι», …κάποιοι έτρεξαν ασμένως και...περιχαρείς να σηκώσουν το χέρι.

Ο Μάικ όμως με ρωτούσε πολύ συγκεκριμένα για την στρατηγική της …μάχης για να αντιμετωπιστεί από τους πολίτες το ….άδικο. Για την στρατηγική του πόλεμου απέναντι στον όλεθρο που έρχεται.

Μου ανέφερε χαρακτηριστικά ότι αυτό που κάνει το ΔΝΤ και οι Κυβερνητικοί Συνεργάτες του, είναι ακριβώς το μαρτύριο στο οποίο υπέβαλλε ο Σαντάμ «τους εχθρούς του έθνους» στον πόλεμο Ιράκ-Ιράν. Δεδομένου ότι οι τραυματίες στο μέτωπο ήταν πάρα πολλοί, και οι ανάγκες για αίμα πάρα πολύ μεγάλες, ο Σαντάμ είχε δώσει εντολή να μην εκτελούνται, αλλά να μεταγγίζεται όλο τους το αίμα, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί. Για να αντέξουν -όσοι άντεχαν μέχρι τον μοιραίο θάνατο, τους χορηγούσαν ναρκωτικά. Το πολύτιμο αίμα, είναι τα λεφτά των δανειστών μας, που το ΔΝΤ και οι Κυβερνητικοί συνεργάτες του, θα εξασφαλίσουν με κάθε θυσία. Τα λεφτά που σπαταλήθηκαν στις μίζες, στις 'αμυντικές δαπάνες", στους εθνικούς εργολάβους, στους φίλους…

Ένοιωσα πολύ ανεπαρκής, φλύαρα ανεπαρκής, και ίσως για να του απαντήσω κάτι ουσιαστικό αλλά αδιάφορο, ή ίσως για να υπεκφύγω από την ερώτηση, του είπα, δεν είναι καιρός για μαξιμαλισμούς, πρέπει να έχουμε μικρές, γρήγορες, αποτελεσματικές, μετρήσιμες νίκες. Αυτές θα δώσουν μια δυναμική, και από εκεί και πέρα η αντίδραση του κόσμου μπορεί είναι αλυσιδωτή. Δεν επέμεινε, ίσως κατάλαβε ότι λέω ένα κλισέ γιατί δεν έχω απάντηση.

Αυτήν την απάντηση που έδωσα στον Μάικ, περισσότερο για να υπεκφύγω από τις επιτακτικές ερωτήσεις του, καρφώθηκε θαρρείς και στριφογυρίζει στο μυαλό μου. Μικρές, γρήγορες, αποτελεσματικές, μετρήσιμες νίκες.

Ξέρω τις ενστάσεις … "η φύση του καπιταλισμού". Ξέρω όμως και την απάντηση που δίνω. Με αφορά αυτή η ζωή, για την ...άλλη σας διαβεβαιώ ότι έχω πιάσει το καλύτερο στασίδι στον Παράδεισο.

Είναι μια μικρή, γρήγορη, αποτελεσματική, μετρήσιμη νίκη, η οργάνωση του διαδικτυακού …κινήματος «δεν αγοράζουμε κανένα προϊόν το οποίο διαφημίζεται στην τηλεόραση».

Θα μου πεις συχωριανέ μου και δίκιο θα έχεις, μωρέ από την διαφημιστική πίττα περιμένουν να …ζήσουν. Η διαφήμιση είναι το φιλοδώρημα. Οι ενημερωτές, οι τηλε-ευγγελιστές, οι διαμορφωτές και τα αφεντικά τους, πουλάνε στην εκάστοτε Κυβέρνηση την …επιρροή τους στον κόσμο και παίρνουν σε αντάλλαγμα δρόμους, λιμάνια, εθνικές οδούς, μαρίνες, σχολικές βιβλιοθήκες, μετρό, μέγαρα, τράπεζες, ‘πανεπιστήμια’, φοροασυλία, πλαστά τιμολόγια*, κλπ.

Το να πείς όμως «κλείστε την τηλεόραση» σε ανθρώπους που το κουτί, είναι από τις λίγες μορφές «διασκέδασης» ή ακόμα και συντροφιάς, είναι …μαξιμαλισμός. Ας ξεκινήσουμε από τα …μικρότερα.

Έχει κανείς συχωριανός καμιά ιδέα για μικρές, γρήγορες, αποτελεσματικές, μετρήσιμες νίκες;

Και για να μην παραμυθιαζομαστε με τα παραμύθια των τηλε-ευαγγελιστών, ο δρόμος παραμένει πάντα Ο ….κεντρικός δρόμος διαμαρτυρίας, για τα ορντέβρ συζητάμε εδώ.

Υ.Γ. Το πολιτικό σύστημα πάντως, εισπράττοντας την οργή, τον θυμό και την απαξίωση του κόσμου, διαβλέποντας τον κίνδυνο να χάσει πολλά, θα πετάξει από μόνο του στην θάλασσα, κάποια λίγα προνομια. Μείωση βουλευτών, πόθεν έσχες, βουλευτική ασυλία, κλπ… Το φόβο μας να έχουν.

*Αν ξαναδώ τον Υπουργό Οικονομικών στο δελτίο του Alter με τα πλαστα τιμολόγια των εκατομυρίων ευρω, να απαγγέλει στον Χατζηνικολάου, ότι θα παταξει την φοροδιαφυγή, σας το λεω συχωριανοί και να το ξέρετε, θα πηδηχτώ από το παράθυρο...

11-5-2010 Εδω συχωριανοι ένα χωριό ειμαστε, ο ένας προστρεχει και βοηθάει τον άλλο στα ζορικα. Τι;;;;Δεν ειναι ζορικο να γράψεις ερωτική επιστολή;;;; Ε, αυτοι που το έχουν για ευκολο ας μην κοπιασουν. Εγώ πάλι, που δεν το κρυβω και άλλωστε, πολλες, πάρα πολλές, βιβλία ολοκληρα ερωτικές επιστολές έγραψα στο μάταιο τουτο βίο, και όσο να το πεις ζοριστηκα, τούτη δω μου φάνηκε καλό μοντέλο, καλό υπόδειγμα. Αλλωστε το έλεγε και ο μεγάλος Χατζηδάκις, "ο απατεωνας κλέβει, ο καλλιτεχνης αντιγραφει". Και εμεις συχωριανοί μου καλλιτεχνες δεν είμαστε;

Μαμά, είσαι δολοφόνος;

Κλεινει την πόρτα όσο πιο …αθόρυβα μπορεί να την κλείσει και ακουγοντας τον θόρυβο χαμογελάω χουχουλιάχοντας κάτω από τα σκεπάσματα. Ο οργανισμός μου απαιτεί την δόση καφεΐνης του και το γουργουρητό της καφετιέρας ακούγεται ηδονικά προκλητικό.

Αλλά ξέρω ότι πρέπει να μείνω λίγο ακόμα στο κρεβάτι. Της οφείλω το τελετουργικό της έκπληξης. Και το τελετουργικό προβλέπει εμένα να «κοιμάμαι», να με «ξυπνάει» ο καφές στο κρεβάτι, το δώρο αγορασμένο από τις οικονομίες του χαρτζιλικιού της και οι τελευταίες πασχαλιές του κήπου ανακατεμένες με τα μυρωδάτα κλαδάκια από τις λεμονιές που θα μαδήσουν μέχρι να πέσουν πάνω στα σεντόνια μου, μαζί με όποιο τριαντάφυλλο της γυαλίσει. Το φιλί. Η αγκαλιά. Το «χρόνια πολλά μαμά». Η δική μου ερώτηση «μ’ αγαπάς». Η δική της απάντηση εκφρασμένη με τη λατρεμένη ερώτηση «μα τι λες βρε μαμά;».

Κι όλα, σήμερα στην γιορτή της μητέρας, γίνονται σύμφωνα με το …τελετουργικό.
Η μυρωδιά των λεμονανθών ανακατεύεται με την μυρωδιά της πασχαλιάς και του φρέσκου καφέ, τα φιλιά, οι αγκαλιές, τα σεντόνια, οι ερωτήσεις, οι απαντήσεις, οι βεβαιότητες, στριφογυρίζουν στον τόσο γλυκό χορό τους, γύρω μου.
Και ξαφνικά άλλη μια ερώτηση, μια ερώτηση που ξεφεύγει του ..τελετουργικού, μια ερώτηση θαρρείς παράταιρη στην μέρα και στην ώρα, μια ερώτηση που καρφώνει την εικόνα που θα τακτοποιήσει η μνήμη μου στα υπέροχα, όχι με ένα λαμπερό φιόγκο, αλλά με ένα αιχμηρό καρφί. Η ερώτηση «Μαμά, είσαι δολοφόνος;»

Πως να πεις σε ένα παιδί, στο παιδί σου, «όχι καρδιά μου δεν είμαι».

Πως να πεις σε ένα παιδί, στο παιδί σου, ότι η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στη Δημοκρατία και στο φασισμό είναι ότι, η Ευθύνη στην Δημοκρατία έχει ονοματεπώνυμο;

Πως να πεις σε ένα παιδί, στο παιδί σου, ότι η κρατούσα κυβερνητική και επικοινωνιακή λογική της διάχυσης των ευθυνών, ειναι το επικίνδυνο θερμοκήπιο που επωάζουν τα αυγά του φιδιού;

Πως να πεις σε ένα παιδί, στο παιδί σου, ότι οι 2,3,5,10 δολοφόνοι, απο αυτούς που το Κράτος δεν προστάτεψε τους πολίτες του, ως ο θεσμικός ρόλος του επιτάσσει, ως όφειλε, αυτους σημερα δίπλα μας τους επιτρέπει να κυκλοφορούν ελευθεροι και να απολαμβάνουν την ασυλία που αυτό τους παρεχει. Σήμερα έχουν ΚΑΙ την υπεράσπιση που τους προσφέρει. Φταιμε όλοι. Μεσα σε όλους και αυτοι.

Πως να πεις σε ένα παιδί, στο παιδί σου, ότι όταν η πολιτική κατεβάζει αυλαία, επιμηκύνει την παρασταση της πονταροντας στο φόβο και στον ολετήρα του ενοχικου λαικού αυτομαστιγώματος;

Πως να πεις σε ένα παιδί στο παιδί σου, ότι ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια σκηνικά φόβου, ενοχών, ποινικοποιησεων, αστυνομικής βίας, στήνονται πάντα πριν απο την καταλυση των δημοκρατικών ελευθεριών; Πριν απο τις πασης φυσεως δικτατοριες. Πως να πεις σε ένα παιδί, στο παιδί σου ότι ο πιο επιτυχημένος ...επικοινωνιολόγος του περασμένου αιωνα, ο Γκαιμπελς ακολουθησε αυτήν την επικοινωνιακή γραμμή, και την εφαρμοσαν πιστά με τεραστια "επιτυχία"οι υπάλληλοι του;

Πως να πεις ότι μέρες τώρα ο αριστερός σου κρόταφος δεν λέει να ξεπεράσει τον σπασμό που τον τσακίζει, ότι πίσω από τα μάτια σου χορεύουν φωτογραφίες του νου, της φαντασίας, που το τρελαμένο μυαλό σου παλεύει να κατανοήσει, να κατατάξει, να αποδεχτεί. Να τις χωρέσει. Μια γυναικεία τσάντα με ένα λιπ γκλος που δεν θα ξαναφορεθεί, ένα παρατημένο εισιτήριο του μετρό στην άκρη του γραφείου, ένα εισιτήριο για ένα ματς που δεν θα χρησιμοποιηθεί, αφημένο στην μέσα τσέπη ενός σακακιού.
«Μαμά, ήσουν στο συλλαλητήριο, Μαμά ήσουν εκεί, Μαμά ...σκότωσες αυτούς τους ανθρώπους, Μαμά, είσαι δολοφόνος;»

Χιλιάδες οι λέξεις που χτίζουν επιχειρήματα. Ανίκανες, ανάπηρες αυτή την στιγμή, άχρηστες. Εύκολο να γραφτούν σε blogs, σε σχόλια, εύκολο να συζητηθούν άλλοτε συντροφικά, με τους παρόντες, ή επιθετικά, με τους απόντες. Αλλά τόσο δύσκολο, τόσο ακραία δύσκολο να ειπωθούν, να απαντήσουν την ερώτηση του παιδιού σου «Μαμά, είσαι δολοφόνος;»
Και αυτά τα λουλούδια αφημένα πάνω στα σεντονια να μυρίζουν τόσο, μα τόσο έντονα.

Το κουδούνι να χτυπάει διακριτικά, ερωτηματικά θα έλεγες, σαν να ρωτάει «ενοχλώ», «να μπω;», «είστε εδώ;». Ο παππούς που φέρνει τα δικά του λουλούδια στην κόρη του που γιορτάζει στην μέρα της μητέρας.

Ο παππούς με το ύφος νομικού, το ύφος που δεν συνταξιοδοτήθηκε μαζί του, να εξηγεί στην εγγονή του, τι σημαίνει Κράτος, τι σημαίνει εκχώρηση εξουσιών του Πολιτη στις Εξουσίες, τι σημαίνει Εξουσία, τι σημαίνει διαχωρισμός Εξουσιών, τι σημαίνει Δημοκρατία, τι σημαίνει Ευθύνη, τι σημαίνει Νόμος, τι σημαίνει φυσικός αυτουργός, τι σημαίνει ηθικός αυτουργός, τι σημαίνει Απεργία, τι σημαίνει Συλλαλητήριο, τι σημαίνει Πολίτης, τι σημαίνει δημοκρατικό δικαίωμα. Και πάνω από όλα τι σημαίνει πολιτικό και δημοκρατικό χρέος συμμετοχής για τον κάθε Πολίτη. Τι σημαινει να φωνάζεις στο προσκλητήριο της δικής σου Πατρίδας, "ΠΑΡΩΝ".

Μέσα από το θόρυβο του νερού που πέφτει πάνω μου, ακούω τη φωνή του που καθησύχαζε πάντα την αγωνία των ερωτήσεων μου. Με το βρεγμένο μπουρνούζι κάθομαι στο άλλο του γόνατο, το ελεύθερο από το βάρος της εγγονής του.
«Υπάρχουν όμως και οι φυσικοί αυτουργοί της νεκροσυλίας» λέει, «όλοι αυτοί που εμπορεύονται το συναίσθημα των ανθρώπων μπροστά στη φρίκη της δολοφονίας των θυμάτων. Όλοι αυτοί επαγγελματίες και ερασιτέχνες που πλειοδοτούν σε αναισθησία σκαλιζοντας με βρωμικα χέρια, τα ανοιχτά ακόμα φέρετρα. Όλοι αυτοι που προσπαθούν να βγάλουν κέρδος, από "μεροκάματα", απο εκδουλευσεις, από διαφημίσεις, από ακροαματικότητες, από αναγνωσιμότητες, υλικό και άυλο κερδος. Όλοι αυτοι που συμψηφίζουν ανθρωπινες ζωές και κάνουν λογαριασμούς με τους θανάτους στο μιζερο τεφτέρι τους. Άθλιο και χυδαίο κέρδος. Και αυτοί επίσης έχουν ονοματεπώνυμο. Η ζωή και ο θάνατος είναι ιερά στον πολιτισμό μας, οφείλουμε, έχουμε ευθύνη να υπερασπιστούμε τον πολιτισμό. Οφείλουμε όχι μόνο να μην συμμετάσχουμε, αλλά να καταγγείλουμε την αγορά, το εμπόριο "ευαισθησίας" που κάνουν οι ΝΕΚΡΟΣΥΛΟΙ και οι υπάλληλοι τους».
Χθες διάβασα αυτό του λέω...

Στο τηλέφωνο η φωνή του μπαμπά της, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Του περιγράφει τα λουλουδια που έχει το μπουκέτο της και του εξηγεί τιτιβίζοντας ανακουφισμένη ότι ...δεν είμαι δολοφόνος. «Θα την αγαπούσα βρε κουτό, αν ήταν δολοφόνος;» ρωτάει εκείνος. Αρπάζω το τηλέφωνο. Δηλαδή αν "σκοτώσω" κανέναν δεν θα με αγαπάς; Γελάει, "ε, δεν ξέρω, μάλλον, άντε και τότε θα σε αγαπάω". Και εγώ φωνάζει η κόρη μου, γελώντας ανακουφισμένη.

Μπαμπά, σε ευχαριστώ που με υπερασπίστηκες με τον μοναδικό σου τρόπο, στον πιο αδέκαστο δικαστή, στον πιο αυστηρό εισαγγελέα, στο παιδί μου.
Σύντροφε μου, σε ευχαριστώ που θα με αγαπούσες ...άντε ακόμα κι αν ήμουν ...δολοφόνος.
Μικρή μου, πάρε με αγκαλιά, σε ευχαριστώ που με αγαπούσες ακόμα κι όταν η τηλεόραση, τα ραδιόφωνα, οι πολιτικοί, οι πολιτικάντηδες, οι υπάλληλοι τους, οι μισφοφόροι τους, οι επαγγελματίες ΝΕΚΡΟΣΥΛΟΙ, τα όρνεα με καταδίκαζαν φωνάζοντας, ουρλιαζοντας μεσα στα αυτιά σου, ότι είμαι δολοφόνος.

Και στην ερώτηση «Μαμά είσαι δολοφόνος;» σου απαντάω κοιτάζοντας σε στα μάτια: Όχι καρδιά μου, δεν είμαι δολοφόνος, πολίτης ΠΡΟΣΠΑΘΩ να είμαι. Και πίστεψε με καρδιά μου, είναι τόσο δύσκολο. Αλλά θυμάσαι τι έχουμε πει; Όλη μας την ζωή είμαστε υποχρεωμένοι να παλευουμε να μην συνηθισουμε το τέρας, Ειναι ΙΕΡΟΣ ο φόβος του τερατος, ειναι ζωογόνος ο φόβος του Τερατος. Αν πάψουμε να το φοβόμαστε, σημαίνει ότι αρχίζουμε να του μοιάζουμε. Θα το θυμάσαι καρδιά μου, ε;

Το μπουρδέλο

Αν στο σύνθημα «να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή», τους ενόχλησε η προτροπή ...«να καεί», μπορώ να το κατανοήσω. Κανένας δεν θέλει να καεί το ακίνητο, του οποίου έχει την ...επικαρπία.

Ακόμα και ο κ. Γείτονας, βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου, τον οποίο κατονόμασε ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ο Χριστοφοράκος σαν ...μιζοληπτη του Κομματικού Ταμείου, εξεγείρεται και σκίζει τα ρουχα του, στα παράθυρα για την ...προσβολή στον ιερό θεσμό της Ελληνικής Βουλής.

Αν όμως τους ενόχλησε η λέξη «μπουρδέλο», σήμερα και η Κυβέρνηση και η αξιωματική Αντιπολίτευση απέδειξαν, ότι η λέξη μπουρδέλο τους περιποιεί τιμή. Τα μπουρδέλα έχουν εγνωσμένη κοινωνική αξία. Η Βουλή και οι Βουλευτές ...προφανώς καμία.

Το Κοινοβούλιο, απεφάνθησαν και ο Γεώργιος Παπανδρέου και ο Αντώνιος Σαμαράς, ότι είναι απλά ΑΧΡΗΣΤΟ. Αποφασιζομεν και διατασσομεν, γουστάρουμε

!!!! Ρε μαλάκες επειδή εκλεγηκατε με την ψήφο του Ελληνικου Λαου, νομίζετε ότι μπορείτε να έχετε και άποψη; Επειδή λέμε και καμία μαλακία στους χαχόλους για δημοκρατία, εσείς την πήρατε τοις μετρητοις;

Στο Κοινοβούλιο λοιπόν, να αντικατασταθούν οι βουλευτές με κουμπάκια και έτσι και ο Γιωργακης και ο Αντωνάκης θα μπορούν να παίξουν ανενόχλητοι με τα ...κουμπακια τους. Για ότι θέλουν να ψηφιστεί, θα μετράνε τα κουμπάκια που διαθέτει ο καθένας, θα τα αναβοσβήνουν, on-off, και θα ...νομοθετούν.

Προφανώς η ...νομοθετική εξουσία (θου Κύριε φυλακην τω στόματι μου και θυραν περιοχής περι τα χειλη μου!!!) στοιχίζει πολύ ακριβά στον Έλληνα φορολογούμενο, αν απλά πρόκειται να λειτουργεί σαν ένα κουμπάκι. Και για αυτό κ. Πετσαλνικε, μην δούμε στον επομενο προυπολισμό της Βουλής συνολικό κονδυλι πάνω απο 1000ευρω το μήνα. Τόσα δεν θα χρειάζεται ένας ηλεκτρολόγος για να κάνει την συντήρηση μπας και καεί κανένα λαμπάκι από τα κουμπάκια-βουλευτές; Αντε 1250 με το ΦΠΑ... όχι τίποτα άλλο να είστε και σε κάτι ...νομοτυποι

Τα κουμπάκια, ούτε ...βουλευτικές αποζημιώσεις απαιτούν, ούτε λιμουζίνες χρειάζονται (εντάξει ρε παιδιά ούτε υβριδικές λιμουζίνες), ούτε 500 εκατομμύρια ευρώ για ανανέωση laptop, ούτε παρατρεχάμενους και κολαούζους και 16 μισθούς και τις υπερωρίες τους. Ένα λαμπάκι. Και άμα λάχει το ...κονδύλι για να αγοραστουν τα 300 λαμπάκια, το βάζουμε εμείς, οι πολίτες, απο την τσέπη μας, έτσι...έκτακτη εισφορά, ή δωρεά στον λογαριασμό του Πετσαλνικου για την σωτηρία της Πατρίδας.

Επίσης επειδή τους έχει πιάσει και ο πόνος για τον τουρισμό, νομίζω ότι μπορούν να κάνουν μια προγραμματική συμφωνία με τους ταξιδιωτικούς πράκτορες και στο τουρ που κάνουν οι τουρίστες, Ακρόπολη, Αρχαιολογικό Μουσείο, Μουσείο Μπενακη, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, να κόβουν και ένα εισιτηριάκι των 10 ευρώ να χαζευουν και τα αξιοθέατα κουμπακια της Βουλής. Κυρίες και Κύριοι θα λεει ο ξεναγός, οι ασώματες κεφαλές, οι βουλευτές κουμπάκια στον ιερό χωρο της Ελληνικής Βουλής.

Υ.Γ. Επειδή ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ομολόγησαν πλειοδοτώντας (η πουτάνα θέλει να κρυφτεί...)σήμερα ΔΗΜΟΣΙΑ, στον ...ιερό χώρο της Βουλής, ποιος ακριβώς ευθύνεται για την οικονομία (Χρηματιστήριο, Siemens, Βατοπεδι, Ομόλογα,) είναι σαφές πια ότι αυτοί που φταινε θα πρέπει και να πληρώσουν. Ο ...ρυπαίνων πληρώνει δεν λέει και η Τίνα. Και εσείς ΡΥΠΑΝΑΤΕ τα πάντα σε αυτή την χώρα.
Και όταν βάλετε όλα αυτά που κλέψατε, που καταχραστήκατε- κατά κοινή σας πια ομολογία- εσείς, τα αφεντικά σας και οι φίλοι σας, ότι περισσέψει (γιατί κάτι θα περισσέψει) σας τα χαριζουμε για να ξαναγορασετε την αξιοπρέπεια σας.
Ναι, ρε παιδιά, φτάνουν. Ούτως ή άλλως η αξιοπρέπεια σας είναι πολύ φτηνή. Στη πραγματικότητα, η ...αξιοπρέπεια σας και η ...δημοκρατία σας, είναι τα πιο φτηνιάρικα εμπορεύματα που κυκλοφορούν σε αυτή την χώρα.

Η απλή αλήθεια. Η τεραστία ευθύνη.

Οι πολίτες εκχωρούν μεγάλο μέρος των προσωπικών εξουσιών τους στο Κράτος, δίνοντας του τα ...«όπλα» για να τους προστατεύει.

Οι πολίτες παραδίδουν μέρος των εξουσιών τους στο κρατικό μηχανισμό για ένα και μόνο λόγο. Για να προστατεύει και την ζωή, και την περιουσία και την ελευθερία κάθε πολίτη.
Οι πολίτες δίνουν το ...«όπλο» στον αστυνομικό για να τους προστατέψει από τους ...κακούς.
Αν δεν το κάνει, φέρει ΑΚΕΡΑΙΑ την ευθύνη.

Η αλήθεια είναι πάρα πολύ απλή. Όσο και ο καταλογισμός των ευθυνών.
Δολοφόνοι, σκότωσαν 3 ανθρώπους. Η Αστυνομία δεν το απέτρεψε (στην καλυτερη περιπτωση...).Και η ευθύνη της είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ. Η Αστυνομία θα τους ....ανακαλύψει; Και η δικαιοσύνη θα τους δικάσει;

Υ.Γ. Ήμασταν πάρα πολλοί, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες σήμερα, εκεί. Είδαμε όλοι την συμπεριφορά των ΜΑΤ. Είδαμε όλοι, από όποιο σημείο και αν ήταν ο καθένας μας, που χτύπησαν τα ΜΑΤ, που ...δεν χτύπησαν, ποιους ψέκασαν και ποιους ...προστάτεψαν. Και προστάτεψαν τους ...κακούς. Από όποιο σημείο κι αν είμαστε όλοι εμείς, είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια, την ΤΕΡΑΣΤΙΑ και ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΉ ευθύνη της Αστυνομίας. Και αυτό είναι το αφελές, το ...καλό σενάριο.