Το μπουρδέλο

Αν στο σύνθημα «να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή», τους ενόχλησε η προτροπή ...«να καεί», μπορώ να το κατανοήσω. Κανένας δεν θέλει να καεί το ακίνητο, του οποίου έχει την ...επικαρπία.

Ακόμα και ο κ. Γείτονας, βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου, τον οποίο κατονόμασε ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ο Χριστοφοράκος σαν ...μιζοληπτη του Κομματικού Ταμείου, εξεγείρεται και σκίζει τα ρουχα του, στα παράθυρα για την ...προσβολή στον ιερό θεσμό της Ελληνικής Βουλής.

Αν όμως τους ενόχλησε η λέξη «μπουρδέλο», σήμερα και η Κυβέρνηση και η αξιωματική Αντιπολίτευση απέδειξαν, ότι η λέξη μπουρδέλο τους περιποιεί τιμή. Τα μπουρδέλα έχουν εγνωσμένη κοινωνική αξία. Η Βουλή και οι Βουλευτές ...προφανώς καμία.

Το Κοινοβούλιο, απεφάνθησαν και ο Γεώργιος Παπανδρέου και ο Αντώνιος Σαμαράς, ότι είναι απλά ΑΧΡΗΣΤΟ. Αποφασιζομεν και διατασσομεν, γουστάρουμε

!!!! Ρε μαλάκες επειδή εκλεγηκατε με την ψήφο του Ελληνικου Λαου, νομίζετε ότι μπορείτε να έχετε και άποψη; Επειδή λέμε και καμία μαλακία στους χαχόλους για δημοκρατία, εσείς την πήρατε τοις μετρητοις;

Στο Κοινοβούλιο λοιπόν, να αντικατασταθούν οι βουλευτές με κουμπάκια και έτσι και ο Γιωργακης και ο Αντωνάκης θα μπορούν να παίξουν ανενόχλητοι με τα ...κουμπακια τους. Για ότι θέλουν να ψηφιστεί, θα μετράνε τα κουμπάκια που διαθέτει ο καθένας, θα τα αναβοσβήνουν, on-off, και θα ...νομοθετούν.

Προφανώς η ...νομοθετική εξουσία (θου Κύριε φυλακην τω στόματι μου και θυραν περιοχής περι τα χειλη μου!!!) στοιχίζει πολύ ακριβά στον Έλληνα φορολογούμενο, αν απλά πρόκειται να λειτουργεί σαν ένα κουμπάκι. Και για αυτό κ. Πετσαλνικε, μην δούμε στον επομενο προυπολισμό της Βουλής συνολικό κονδυλι πάνω απο 1000ευρω το μήνα. Τόσα δεν θα χρειάζεται ένας ηλεκτρολόγος για να κάνει την συντήρηση μπας και καεί κανένα λαμπάκι από τα κουμπάκια-βουλευτές; Αντε 1250 με το ΦΠΑ... όχι τίποτα άλλο να είστε και σε κάτι ...νομοτυποι

Τα κουμπάκια, ούτε ...βουλευτικές αποζημιώσεις απαιτούν, ούτε λιμουζίνες χρειάζονται (εντάξει ρε παιδιά ούτε υβριδικές λιμουζίνες), ούτε 500 εκατομμύρια ευρώ για ανανέωση laptop, ούτε παρατρεχάμενους και κολαούζους και 16 μισθούς και τις υπερωρίες τους. Ένα λαμπάκι. Και άμα λάχει το ...κονδύλι για να αγοραστουν τα 300 λαμπάκια, το βάζουμε εμείς, οι πολίτες, απο την τσέπη μας, έτσι...έκτακτη εισφορά, ή δωρεά στον λογαριασμό του Πετσαλνικου για την σωτηρία της Πατρίδας.

Επίσης επειδή τους έχει πιάσει και ο πόνος για τον τουρισμό, νομίζω ότι μπορούν να κάνουν μια προγραμματική συμφωνία με τους ταξιδιωτικούς πράκτορες και στο τουρ που κάνουν οι τουρίστες, Ακρόπολη, Αρχαιολογικό Μουσείο, Μουσείο Μπενακη, Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, να κόβουν και ένα εισιτηριάκι των 10 ευρώ να χαζευουν και τα αξιοθέατα κουμπακια της Βουλής. Κυρίες και Κύριοι θα λεει ο ξεναγός, οι ασώματες κεφαλές, οι βουλευτές κουμπάκια στον ιερό χωρο της Ελληνικής Βουλής.

Υ.Γ. Επειδή ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ομολόγησαν πλειοδοτώντας (η πουτάνα θέλει να κρυφτεί...)σήμερα ΔΗΜΟΣΙΑ, στον ...ιερό χώρο της Βουλής, ποιος ακριβώς ευθύνεται για την οικονομία (Χρηματιστήριο, Siemens, Βατοπεδι, Ομόλογα,) είναι σαφές πια ότι αυτοί που φταινε θα πρέπει και να πληρώσουν. Ο ...ρυπαίνων πληρώνει δεν λέει και η Τίνα. Και εσείς ΡΥΠΑΝΑΤΕ τα πάντα σε αυτή την χώρα.
Και όταν βάλετε όλα αυτά που κλέψατε, που καταχραστήκατε- κατά κοινή σας πια ομολογία- εσείς, τα αφεντικά σας και οι φίλοι σας, ότι περισσέψει (γιατί κάτι θα περισσέψει) σας τα χαριζουμε για να ξαναγορασετε την αξιοπρέπεια σας.
Ναι, ρε παιδιά, φτάνουν. Ούτως ή άλλως η αξιοπρέπεια σας είναι πολύ φτηνή. Στη πραγματικότητα, η ...αξιοπρέπεια σας και η ...δημοκρατία σας, είναι τα πιο φτηνιάρικα εμπορεύματα που κυκλοφορούν σε αυτή την χώρα.

Η απλή αλήθεια. Η τεραστία ευθύνη.

Οι πολίτες εκχωρούν μεγάλο μέρος των προσωπικών εξουσιών τους στο Κράτος, δίνοντας του τα ...«όπλα» για να τους προστατεύει.

Οι πολίτες παραδίδουν μέρος των εξουσιών τους στο κρατικό μηχανισμό για ένα και μόνο λόγο. Για να προστατεύει και την ζωή, και την περιουσία και την ελευθερία κάθε πολίτη.
Οι πολίτες δίνουν το ...«όπλο» στον αστυνομικό για να τους προστατέψει από τους ...κακούς.
Αν δεν το κάνει, φέρει ΑΚΕΡΑΙΑ την ευθύνη.

Η αλήθεια είναι πάρα πολύ απλή. Όσο και ο καταλογισμός των ευθυνών.
Δολοφόνοι, σκότωσαν 3 ανθρώπους. Η Αστυνομία δεν το απέτρεψε (στην καλυτερη περιπτωση...).Και η ευθύνη της είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ. Η Αστυνομία θα τους ....ανακαλύψει; Και η δικαιοσύνη θα τους δικάσει;

Υ.Γ. Ήμασταν πάρα πολλοί, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες σήμερα, εκεί. Είδαμε όλοι την συμπεριφορά των ΜΑΤ. Είδαμε όλοι, από όποιο σημείο και αν ήταν ο καθένας μας, που χτύπησαν τα ΜΑΤ, που ...δεν χτύπησαν, ποιους ψέκασαν και ποιους ...προστάτεψαν. Και προστάτεψαν τους ...κακούς. Από όποιο σημείο κι αν είμαστε όλοι εμείς, είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια, την ΤΕΡΑΣΤΙΑ και ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΉ ευθύνη της Αστυνομίας. Και αυτό είναι το αφελές, το ...καλό σενάριο.

Σημαίες!

Η Ακρόπολη δεν είναι η Disneyland.
Η Ακρόπολη δεν είναι ένα τουριστικό αξιοθέατο.
Στην Ακρόπολη κυματίζει σημαία της Πατρίδας.
Στην Ακρόπολη όχι μόνο επιτρέπεται αλλά ΚΑΙ επιβάλλεται να κυματίζει η φωνή, η κραυγή των πολιτών, οι Σημαίες του λαου αυτης της Πατρίδας.
Στην Ακροπολη όχι μόνο επιτρεπεται αλλά ΚΑΙ επιβάλλεται να κυματιζει η κραυγή «ΛΑΟΙ ΤΗς ΕΥΡΩΠΗΣ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ».

Το ΚΚΕ, δεν κρέμασε μια διαφημιστική πινακίδα στην Ακρόπολη.
Το ΚΚΕ δεν κρέμασε ένα πανώ με ένα κλαδικό αιτημα.
Το ΚΚΕ «κρέμασε» στην Ακροπολη την κραυγή μας.
Την κραυγή, των πολιτών αυτής της χώρας, αυτής της Πατρίδας. Την Σημαία μας.

Σε όλους αυτούς τους πολιτικούς νάνους, που ξεπουλάνε μπιρ παρά, ακόμα και τα τελευταία ίχνη της αξιοπρέπειας τους,

σε όλους αυτους τους θεσμολάγνους που εξευτελίζουν και τσαλαπατάνε κάθε ιερό και όσιο,

σε όλους αυτους που τραβοπαλάνε στα μετρα τους, βιαζοντας και πετσοκόβοντας κάθε Θεσμό στην αηθη προσπαθεια τους να τον μετατρέψουν σε ένα ...κουστουμακι στα μετρα τους,

σε όλους αυτους τους πατριδοκάπηλους που παιζουν μπαρμπούτι με σκαρτα ζάρια επικαλουμενοι τον λαικό πατριωτισμό,

σε όλους αυτους που έμαθαν να πορευονται με σημαίες ευκαιρίας,

ας απαντήσουμε ότι δεν έχουμε να σωσουμε την ιδια Πατρίδα. Την δική μας την Πατρίδα, ΕΜΕΙΣ θα την σωσουμε. Θα την σώσουμε από όλους αυτους.

Διαφωνώ σε πάρα πολλά με το ΚΚΕ, σε πολύ περισσότερα από ότι θα συμφωνήσω ποτέ. Αυτό όμως δεν θα μου στερησει ποτέ το δικαιωμα, να υποκλινομαι σε ότι αξίζει να υποκλιθώ.


Υ.Γ. Σε όσους αντιτείνουν ότι η Ακροπολη πουλάει σαν τουριστικό αξιοθέατο, κόβει …εισητηρια, και εμεις ε, "φτωχοί άνθρωποι είμαστε", δεν έχουμε δυνατότητες για τέτοιες …πολυτέλειες, απαντάω εκ των προτέρων ότι τόσο ξεφτυλισμένοι όσο είναι οι …αρχοντες μας, και όσο νόμιζουν ότι είμαστε, δεν θα γίνουμε ΠΟΤΕ. Και όσο νωρίτερα και καλυτερα αποδεχτουν το γεγονός, τόσο πιο ευκολα και ανωδυνα ξεμπερδεματα θα έχουν με τους πολίτες και τις Σημαίες τους.

Ατιμωτική φυλάκιση

Ο καθένας το είδε από την δική του σκοπιά...
Άλλοι θεώρησαν ανάρμοστη την πράξη των διαδηλωτών να γιουχάρουν έναν βουλευτή.
Άλλοι, εστίασαν στον σεβασμό που θα έπρεπε να εμπνέει η ηλικία του.
Άλλοι, ότι το γιουχάισμα σε ένα τ. Πρόεδρο της Βουλής, ...γιουχάρει τον θεσμό του Κοινοβουλίου.
Άλλοι πάλι, στεναχωρήθηκαν που δεν ήταν και εκείνοι εκεί, για να ενώσουν και το δικό τους «γιούχα» με τους υπόλοιπους.
Άλλοι προφήτεψαν ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή....

Η δική μου προσέγγιση, είναι αρκετά διαφορετική.
Δεδομένου ότι ουδείς διανοήθηκε να πειράξει έστω και μια τρίχα, ούτε ασκήθηκε κανενός είδους σωματική βία, σε οποιονδήποτε, ανεξαρτήτως ηλικίας, θέσης, και προσώπου, οι πολίτες τελικά κατόρθωσαν το ...ακατόρθωτο. Το συνταγματικά ...ακατόρθωτο.
Να ..κλείσουν στη φυλακή, έστω για μισή ώρα, έναν εκπρόσωπο του πολιτικού συστήματος, έναν εκπρόσωπο του πολιτικού προσωπικού.

Αυτού του προσωπικού που -Λαού θέλοντος και ΔΝΤ επιτρέποντος-ελπίζουμε να τερματίσει σύντομα την ...ευδόκιμη υπηρεσία του και την ...προσφορά του στη χώρα. Αυτού του πολιτικού προσωπικού που έχει εξασφαλίσει και κατοχυρώσει συνταγματικά, την απόλυτη ασυλία του για τα φρικιαστικά εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου, που έχει διαπράξει.

Ο κ. Κακλαμάνης, ... φυλακίστηκε για 30’. Και μάλιστα στην πιο ατιμωτική φυλακή που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Στην ...τουαλέτα.
Η σκηνή στην οποία απεικονίζονται οι ...δυνάμεις ασφαλείας της χώρας, να φυλάνε την πόρτα του WC, με τον κλειδαμπαρωμένο τ. Πρόεδρο της Βουλής, μέχρι να έρθουν οι ορδές των ... «ειδικών δυνάμεων» να τον... αποφυλακίσουν, είναι πραγματικά σουρεαλιστική. Αλλά μήπως δεν είναι σουρεαλιστική η Ελληνική Δημοκρατία; Αν δεν ήταν τόσο εξωφρενικά γελοίο, θα ήταν τραγικό.

Υ.Γ. κ Πρόεδρε, η προκλητική, έως και ...τζαμπα μαγκίτικη, υπο το παρόν πολιτικό σκηνικό, συμμετοχή σας στην εργατική πρωτομαγιά, σας έδωσε μια εξαιρετική ευκαιρία να σηκωσετε το κεφάλι, να κοιταξετε τον κόσμο που σας γιουχαρε στα μάτια, να ζητησετε συγνώμη και να αποχωρησετε διατηρώντας την όποια προσωπική σας αξιοπρέπεια. Προτιμήσατε ...την τουαλέτα!!!!!
Ελπίζω, σκεπτομενος ψυχραιμότερα πια, να επιλέξετε την παραίτηση.

Ή η αξιοπρέπεια είναι πια άγνωστη λέξη, είδος σε απόλυτη ανεπάρκεια, προσδιορίζεται σαν την αξιοπρέπεια της ...τουαλέτας, στη σουρεαλιστική μας Δημοκρατία;

Όταν προτιμάς την ατίμωση από τον πόλεμο, θα έχεις και την ατίμωση και τον πόλεμο

Ας ακολουθήσουμε λοιπόν την προτροπή του …Πρωθυπουργού της χώρας. Του ...Πρωθυπουργού, που με περισσή ….αίσθηση ευθύνης και απύθμενο θράσος απάντησε στους κοινωνικούς εταίρους «τι τα λέτε σε εμένα, πείτε τα, στο ΔΝΤ».

Σήμερα, αυτή τη στιγμή, πριν καν καταλογίσουμε τις τεράστιες ευθύνες του πολιτικού συστήματος και του πολιτικου προσωπικού της χώρας για αυτήν την καταντια, πριν ανατριχιάσουμε απο το γεγονός ότι η Κυβέρνηση έστω και την ύστατη στιγμή,δεν είχε καν την ικανότητα να διαπραγματευτεί ένα έστω δικαιότερο σενάριο, ένα λιγότερο τρομοκρατικό τρόπο από την απόλυτη ευκολία των οριζόντιων μειώσεων των συντάξεων των ...700 ευρω, ας αποδεχτούμε το αυτονόητο.

Τις διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ θα τις κάνουμε ΕΜΕΙΣ.

Και είναι πια ΣΑΦΕΣΤΑΤΟ ότι δεν υπάρχει κανείς άλλος για να τις κάνει. Μόνο ΕΜΕΙΣ. Και βέβαια ο τόπος των διαπραγματεύσεων είναι …γνωστός. Ο δρόμος.

Τέτοιες μέρες ήταν, έτσι ανοιξιάτικες όταν ο Έλληνας υπηρεσιακός Πρωθυπουργός της Κατοχής συναίνεσε στο να αποσταλούν Έλληνες στα γερμανικά εργοστάσια. Το επιχειρημα του Χιτλερ κραταιό, "αφού οι Γερμανοί έδιναν το αίμα τους στο ανατολικό μέτωπο, οι κατακτημένοι έπρεπε να δίνουν την εργασία τους". Οι λίστες για τα σφαγεία φτιάχτηκαν στο πι και φι και ο …Πρωθυπουργός μοιρολογούσε ότι δεν είχε άλλη δυνατότητα, παρά να τις υπογράψει. Χιλιάδες λαού άοπλοι, ρακενδυτοι και εξοντωμένοι ανάτρεψαν τη σφαγή, μπουκαροντας στην Κομαντατουρ και αρπάζοντας τις λιστες θανάτου. Οι παπουδες μας.

Όταν ο …Κυβερνήτης ΔΗΛΩΝΕΙ ανίκανος να διαπραγματευτεί, τότε οι εντολείς του αναλαμβάνουν την κατάσταση και την …διαπραγμάτευση στα χέρια τους. Άλλωστε η ιστορία έχει αποδείξει με κάθε τρόπο ότι αν προτιμάς την ατίμωση από τον πόλεμο, τότε θα έχεις ΚΑΙ τον πόλεμο ΚΑΙ την ατίμωση.

Υ.Γ. Όσο για αυτές τις φαιδρότητες των πολιτικών νάνων και των πληρωμένων κονδυλοφόρων τους, περί …κατάλυσης της Δημοκρατίας, την Δημοκρατία την καταλύει αυτός που παραμένει μεν στο κουκουλι της ...θέσης του, αλλά παραιτείται από το θεσμικό, και συνταγματικό του καθήκον του να προστατεψει την Πατρίδα και τοςυ πολιτες της. Και η Ιστορία έχει καταθέσει την άποψη της για τον κάθε Τσολάκογλου αυτου του τόπου, αυτής της χώρας, αυτής της πατρίδας.

Αύριο λοιπόν, Πρωτομαγιά, τα λέμε… Έχουμε να ...διαπραγματευτούμε.

Zωγραφιές στην άκρη της κόλας

Οι βιβλιοθήκες μου, τα συρτάρια μου, ο υπολογιστής μου, είναι πάντα ένα σκηνικό που παραπέμπει σε πίνακες του Μπος. Χιλιάδες αφημένα γραπτά και σκέψεις, μισοαρχισμένα, μισοτελειωμένα, μισοφτιαγμένα, χωμένα, ασύνδετα φαινομενικά μεταξύ τους, που ..απλά υπάρχουν. Κάπως έτσι ειναι και το μυαλό μου...
Και σε χρόνο που δεν γνωρίζω, σε χρόνο που ποτέ δεν μπορώ να προβλέψω, όλα αυτά τα μικρά τα ασύνδετα, τα άσχετα, τα μισοτελειωμένα, γραπτά, σκέψεις, πηγές, βιβλιογραφία, αρχίζουν να μπαίνουν στην σειρά, λες μόνα τους. Πολλά αποδεικνύονται άχρηστα, άλλα εξαιρετικά υπερεκτιμημένα, άλλα πολύ πιο χρήσιμα από αυτό που αρχικά φαινόταν και κάποια ανεκτίμητα για εκεινη τη στιγμή που τα ...χρειαζομαι.

Μια μέρα που έπρεπε να ψάξω, για να βρω κάτι μέσα στο χάος μου, ήταν και η σημερινή. Και τι ταξίδι!!! Έπρεπε να ψάξω, που στο διάβολο μπορεί να είχα παραχωμένα κάποια άρθρα, κάποια βιβλιογραφία που θυμόμουν ότι τελικά δεν είχα χρησιμοποιήσει πριν από 8-9 χρόνια. Όπως οι τυφλοί εξασκούν πολύ καλά την ακοή, την αφή και την όσφρηση, αυτοί που την «τάξη» την θεωρούν άγνωστη λέξη, οι χαοτικοί τύποι σαν ελόγου μου εξασκούν πολύ έντονα την δεξιότητα της μνήμης. Ποντάροντας λοιπόν στην ...μνήμη μου καταδύθηκα στο ..χάος.

Και αφού ξεπέρασα τον αρχικό πανικό, αυτή την ισχυρή παρόρμηση να ξανακλείσω την βιβλιοθήκη, τα συρτάρια, τα ντοσιέ, τις σημειώσεις, αφού επεξεργάστηκα όλες τις πιθανότητες για να βρω τίποτα άλλο, πιο ευκολα, πιο γρήγορα, κολημένη στην ...βεβαιοτητα ότι εκεινα ειναι ότι ακριβώς χρειαζομαι, απελπίστηκα και μπήκα στο ...ταξίδι.
Ξαναβρήκα τους μικρούς μου θησαυρούς, τις δεκάδες χύμα στο κύμα, πηγές και βιβλιογραφίες, και το πιο σημαντικό μαζί με αυτά ξαναβρήκα την μυρωδιά αυτού που σκεφτόμουν, αυτού που νόμιζα, αυτού που ήθελα, αυτού που «ήξερα». Και βέβαια, όλα εκείνα, κάτω από το σημερινό πρίσμα πιθανότατα να ...είναι πια λάθος.

Ταξιδεύοντας στα ...χαρτιά, γύρισα και άλλο πίσω.. Πολύ πιο πίσω από αυτά που έψαχνα. Εκεί λοιπόν, γύρω στα 25+, με την βιασύνη, την ορμητικότητα και την αυτοπεποίθηση που διαθέτεις στα 25, δουλεύοντας πάνω σε κάτι, έφτασα σε τοίχο. Το να τα παρατήσω ήταν μια ελκυστικότατη προοπτική, αλλά και το να πετάξω 2-2,5 χρόνια σκληρής δουλειάς με χάλαγε πολύ. Ο ...δάσκαλος μου, αφού του ζάλισα τα ....αυτιά, μου έδωσε μια «συμβουλή», ζόρικη, σκληρή, απόλυτη, κάτι σαν χαστούκι. Μου είπε, μην κλωθογυρνάς. «Στοιχεία» υπάρχουν. Βρέστα, ξεψαχνισε τα και αξιολόγησε τα. Και ή παράτα τα ή πιάστα πάλι ΌΛΑ από την αρχή. Κι αν έχεις το κουράγιο να ξαναπιάσεις την ΑΡΧΗ, αμφισβητησε τα πάντα. Γκρέμισε όλες σου τις βεβαιότητες. Μόνο έτσι θα βρεις-αν βρεις- τους λάθος κρίκους. Αν και πάλι δεν τους βρεις σημαίνει ότι κρατησες πολλες απο τις βεβαιοτητες. Οπότε ξανακάντο. Αν και πάλι δεν τους βρεις, τότε θα υποχρεωθείς να ομολογήσεις στον εαυτό σου, ότι οι βεβαιότητες και οι ευκολίες είναι το πετσί σου. Μπορείς να γδάρεις το πετσί σου; Μπορείς. Θα το κάνεις; Πολύ αμφιβάλλω...

Εκείνο το τόσο περιπαικτικό του ύφος, εκείνο το «αν έχεις αρχίδια, τότε προχώρα, αν δεν έχεις ξεφορτωνε με», εκείνο το «σαν και εσένα, χίλιοι στον παρά οι αναλώσιμοι», εκείνο το «με κούρασες και εσύ και τα κλαψουρίσματα σου» με πείσμωσε. Ξέρετε εκείνο το πείσμα, ο θυμός που αναπτύσσεται σαν άμυνα, έτσι για να σκεπάσει το αίσθημα της ντροπής, της ανεπάρκειας, του φτυσίματος με μια κουβέντα. Το «μάλιστα» μου φάνηκε πολύ υποταγμένο, ψέλλισα ένα «εντάξει», και όπως το αίμα ανέβαινε στο κεφάλι και στα μάγουλα μου, ταυτόχρονα άφηνε άπλετο χώρο για να αναδειχθεί το μεγάλο ερωτηματικό. Τι λέει; Τι εννοεί; Και το πιο σημαντικό, τι σκατά θα κάνω τώρα;

Η γιαγιά μου έλεγε «το αγώι πάει τον αγωγιάτη». Άλλοι πιο ...ψαγμένοι, έλεγαν «δρόμος δεν υπάρχει, τον δρόμο ο καθένας τον ανοίγει μόνος του», έτσι και εγώ είπα, πάμε και ...θα δούμε.

Το μυαλό κρατάει πάντα τα σημαντικά. Όχι τα σημαντικά ...γενικώς. Τα σημαντικά του καθενός. Θυμάμαι λοιπόν πολύ έντονα την βιάση μου να γυρίσω και να τα βάλω όλα πάλι κάτω. Να ψάξω, να ψηλαφίσω το νήμα και να αρχίσω το ξήλωμα. Και απο που, από την αρχή ή από το τέλος; Θυμάμαι την απελπισία μου για το αν θα καταλάβω, θα αναγνωρίσω τον ..κόμπο που πέρασα για ξέφτι, θυμάμαι πάρα πολύ έντονα το περπάτημα, τον καφέ που παρήγγειλα αλλά δεν ήπια, θυμάμαι την αποβάθρα του μετρό, θυμάμαι τι φορούσα, τι σκεφτόμουν, τι μύριζα, τι είδα εκείνο το απόγευμα. Και τα θυμάμαι πολύ πιο έντονα, πολύ πιο ξεκάθαρα από το πως τα κατάφερα να βρω το ...ξέφτι.

Σήμερα μέσα στον χαμό των χιλιάδων άσχετων μεταξύ τους, που κρύβουν τα ντοσιέ, τα συρτάρια, οι βιβλιοθήκες και ο υπολογιστής, απλωμένα πάνω στο γραφείο και στο πάτωμα, απλωμένα στα δεκάδες παράθυρα του υπολογιστή, ξαναβρήκα κάποιες απο εκεινες τις σημειωσεις και τις ζωγραφιές που έκανα όταν ...προσπαθουσα να γκρεμίσω τις σιγουριές μου. Ξέρετε, αυτά τα αμήχανα σχέδια στην άκρη της κόλας. Κόλες που πετάχτηκαν, κόλες που κρατήθηκαν, κόλες που παραχώθηκαν. Γιατί; Γιατί...έτσι. Ίσως παραχωθηκαν σε άσχετα μέρη, σε άσχετα σημεία, απλά για να σου θυμιζουν κάτι. Ή ίσως, γιατί αυτές καθ’ αυτές δεν έχουν καμία άξια ή χρησιμότητα πια, αλλά κάτι μεσα σου, σε βάζει να τις κρατήσεις για να σου θυμίζουν το «πιάστο πάλι από την αρχή».

Χαζεύω τις κυριακάτικες εφημερίδες, ενώ ταυτόχρονα ψάχνω δικαιολογίες να ...καθυστερήσω. Όταν δεν θέλω να δουλέψω πάντα βρίσκω εξαιρετικό ενδιαφέρον σε πράγματα παντελώς άσχετα μεταξύ τους. Αυτή η επιφανειακή απασχόληση, που επιτρέπει στην σκέψη να χαθεί στα δικά της μονοπάτια, στους δικούς της δρόμους. Σχεδόν όλες οι εφημερίδες σήμερα αναφέρονται στην ...προφητική δήλωση Σημίτη, πριν δυο χρόνια για το ότι η Ελλάδα καλό θα ήταν να απευθυνθεί στο ΔΝΤ.

Εξηγήσεις οι «αρθρογράφοι» των εφημερίδων έχουν ...πολλές που βέβαια είναι η γνωστή ...μία, αυτή η χιλιοειπωμένη, το φταις εσύ, φταίω εγώ, φταίει ο Φούφουτος, φταίει ο Χατζηπετρής. Κυριακάτικες αρθρογραφίες από αυτές που κινούνται στο δρόμο «αφελές»-«πληρωμένο».

Όπως έχω δίπλα μου εκείνα τα αμήχανα σχέδια στην άκρη των τόσο παλιών σημειώσεων, εκείνο το ...ότι σου έρχεται, όπως σου έρχεται, σημείωσε το και θα δούμε παρακάτω τι και πως, σε εκεινο το αν δεν σου έρχεται ...τιποτα, ζωγραφισε κάτι στην άκρη, να παραμυθιάζεσαι ότι το έχεις ακόμα ...ανοιχτό, μπαίνω στον μαγικό, εύκολο πια , διαδικτυακό κόσμο της παλιάς πληροφορίας, της παλιάς ενημέρωσης, της παλιάς αρθρογραφίας. Ελληνικής και όχι μόνο. Αυτής που είναι πια ντεμοντέ, ξεπερασμένη από τα γεγονότα, πτωχευμένη κι αυτή, μέσα στα ...καινούργια που ανατροφοδοτούν την σκέψη και τον προβληματισμό μας. Θυμάμαι πως τότε, πριν 10, 5, 3, 2, 1, χρόνο, πριν από 12, 6, 3, 1 μήνα εισέπραττα την ...πληροφορία. Πως σήμερα την επαναξιολογώ. Σωστά; Λάθος; Δεν ξέρω.

Μπορώ να γκρεμίσω όλες μου τις βεβαιότητες; Μπορώ αν φτάνω σε αδιέξοδο να το ξανακάνω; Μπορώ να γκρεμίσω τα πάντα μέσα στο μυαλό μου; Μπορώ να γδάρω το πετσί μου; Μπορώ να ξεχωρίζω τους κόμπους από τα ξέφτια;
Πιθανότατα όχι.

Αλλά ...δρόμος δεν υπάρχει, τον δρόμο ο καθένας τον φτιάχνει μόνος του. Είναι ...Ο Δρόμος; Όχι. Είναι όμως ο δρόμος του δικού του μυαλού, του δικού του γκρεμίσματος της όποιας βεβαιότητας, του δικού του γδαρσίματος του δέρματος του. Τι εύκολο για το Θωμά να πει, θέλω να δω τον τύπο των ήλων; Πόσο δύσκολη είναι η ...δουλειά του σημερινού Θωμά. Πόσο να γδάρει το πετσί του μυαλού του;

Ποια είναι τωρα η δική μου "βεβαιοτητα"; Ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα της χώρας, έφτασε στα όρια του. Κρασάρισε. Έχει τις εφεδρείες για να διασωθεί; Θα τα καταφέρει να ...επικοινωνήσει ότι ο άχρηστος, ο ανίκανος, ο διαχρονικά διεφθαρμένος manager, λογιστής, διαφημιστής είναι αυτός που πρέπει να του εμπιστευθείς ΚΑΙ το νέο ...δάνειο; Η λύση είναι οικονομική ή είναι ΕΞΟΧΩΣ πολιτική;

Έχτισαν όλοι μαζί, ο καθενας διαφυλάσσοντας το μικρό ή το μεγάλο πλεονεκτημα του, το τείχος του πολιτικου συστηματος. Όλοι. Κυβερνητες και αντιπολιτευομένοι. Συνδικαλιστές πιόνια της εξουσίας και προπαγανδιστές, ενημερωτές υπάλληλοι των μεγάλων αφεντικών και των μικρών οπαδών. Δικαστές και δικαζόμενοι. Ηλίθιοι και πληρωμένοι. ΟΛΟΙ. Όσοι εδωσαν τις 'λύσεις" που έδωσαν αλλά και όσοι δεν έδωσαν ποτέ λυση, διέξοδο και εναλλακτική. όσοι αρκεστηκαν να ειναι οι κομπαρσοι του σκηνικού, μερος όμως του πολιτικου συστηματος.

Και οι όποιοι "νέοι" θα είναι απλά αυτοί που θα ρίξει το ίδιο το σύστημα σαν χρυσές εφεδρείες, για να διατηρήσει την βιωσιμότητα του; Απλά θα πετάξει στα σκουπιδια όσους κάηκαν εξυπηρετώντας το; Απλά θα αξιοποιησει τους "παλιους" αλλά "καινουργιους" αφθαρτους απο τα ημερολογια του Χριστοφορακου και του Βγενοπουλου; Ή θα είναι πραγματικά νέες δυνάμεις, που θα απελευθερωθούν μέσα από το γκρέμισμα του τειχους της ντροπής, του τειχους του πολιτικου συστηματος, για να το αντιπαλέψουν πραγματικά;

Δεν ξέρω. Δεν έχω, όχι απάντηση, αλλά ούτε την παραμικρή ιδέα. Το 1909, θα το ξαναζησουμε σαν φάρσα; Η προηγούμενη πτώχευση έφερε τον Βενιζέλο στο προσκήνιο. Αυτή θα ανακυκλώσει τα υπάρχοντα άχρηστα οικοδομικά υλικά, θα φέρει το ακόμα χειρότερο, θα φέρει το καινούργιο; Όποιος ξέρει, όποιος ψυχανεμιζεται, ας μου το πει.

Έχει όριο η επικοινωνία; Έχει πλαφόν η προπαγάνδα; Είναι τόσο ευφυές το πολιτικό σύστημα ώστε να κατορθώσει να διασωθεί; Δεν ξέρω. Πείτε μου.

Γδέρνω το πετσί μου, και απλά συνεχίζω να ζωγραφίζω αμήχανες γραμμές και σχήματα στο περιθώριο της κόλας, χαζευόντας και αυτό. Το συστημα καίει την GS προκειμένουνα εξευμενισει τους αδιακριτους. Ελεγχόμενη έκρηξη, ελεγχόμενη χρεοκοπία, προσυμφωνημένη έξοδος απο την ευρωζώνη που θα ...επικοινωνηθεί σαν "πράξη αντιστασης και άσκηση εθνικής κυριαρχίας"; Και δωστου ηχηρές ...σιωπές, εκωφαντικά ηχηρές. Και δωστου ευκολες, απλοικές εκδοχές και ...αποψεις για τις σιωπές.

Και καλά οι δικοι μας κάηκαν όλοι, αλλά η Μερκελ δεν τα καταφερε να γινει η Θατσερ της Γερμανίας, ο Σαρκοζυ βυθιζεται και ο Γάλλος DSK (κατα το αμερικανικό JFK)απο την Ουασιγκτον ποντάρει να είναι ο μεγάλος αντικαταστατης του, σε ένα τοπίο όμως που το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κομμα παλεύει (μεγάλο το στοιχημα!!!)να μετατοπίσει αριστερα.

Και μετα ξεκαρδιστηκα στα γέλια με αυτό. Γιατί κακά τα ψέμματα, οι εραστες της εξουσίας εξαντλουν μονο εκει το ενδιαφερον τους. Τόσο άρρωστοι. Τόσο ηλίθιοι. Τόσο αλλού!!!

Κουραστικό το ...γδάρσιμο, όμορφες οι ζωγραφιές, τα περίεργα σχήματα, στην άκρη της ...κόλας.
Άδειασε και το ποτήρι. Άλλο ένα, ίσα να το ποστάρω, ίσα να το βγάλω από μέσα μου, και μετά, άντε να μαζέψω το ...γδαρμένο μυαλό μου μπας και αφήσει κατά μέρος τις αμπελοφιλοσοφίες και δουλέψει και για τον επιούσιο. Όσο ακόμα υπάρχει η δυνατότητα του ...επιούσιου.

Η ...μικρασιατική καταστροφή

Ναι, η Ιστορία είναι τόσο περίεργη, τόσο ενδιαφέρουσα, τόσο ιντριγκαδόρικη.
Ο ιστορικός Τάσος Βουρνάς ισχυρίζεται ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου (ο …παππούς) ήταν ο συντάκτης του κατηγορητηρίου της «δίκης των 6».

Το πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας , δεν χρειάζεται πια να …εκτελεσθεί. Άλλωστε, σαν έτοιμοι από καιρό, σαν από…πάντα, το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα, έχει ήδη εξασφαλίσει, με τον Νόμο περί Ανευθυνότητας Υπουργού ..ότι κανείς ποτέ, δεν θα δικαστεί, δεν θα καταδικαστεί και δεν θα τιμωρηθεί για τα εγκλήματα του.

Το υπάρχον πολιτικό προσωπικό, πρέπει να εκδιωχθεί, πρέπει απλά να παροπλιστεί, ακόμα και αν ποτέ δεν …διωχθεί από την Δικαιοσύνη. Την δική τους Δικαιοσύνη. Τους δικούς τους Νόμους. Τους δικούς τους σύμμαχους, φίλους, υπάλληλους, νταβάδες.

Αυτό είναι το δικό μας χρέος, καθήκον, υποχρέωση, ανάγκη, επιβίωση. Αυτός είναι ο δικός μας ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ. Όλοι αυτοι, τελειωσαν και όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο πιο γρήγορα θα το αντιμετωπισουμε. Αρκετή σαπίλα ζήσαμε. Αρκετή τρομοκρατία ζήσαμε. Ως εδώ…

Αυτοί είναι μόνο το πρόβλημα. Η λύση είναι δική μας. Άλλωστε η ουσία εκείνου του κατηγορητηρίου, εκείνης της εποχής αντέχει ακόμα. «Η Ελλάδα δεν ηττήθηκε. Η Ελλάδα προδόθηκε».

Υ.Γ.Και ναι, η Δημοκρατία δεν εχει αδιεξοδα. Τα "αδιεξοδα" τα έχτισε σαν τειχη γερά, μπετονένια, η δική τους "δημοκρατία", για ένα και μόνο λόγο, για την αυτοσυντήρηση τους.

Υ.Γ.2. Ανατριχιαστική η «λεπτομέρεια». Ακόμα και την ύστατη στιγμή, το κύριο μέλημαείναι η …επικοινωνία. Φόντο η θάλασσα του …Καστελόριζου, η εσχατιά της Ελλάδας απέναντι από την Τουρκία. Τα λόγια του έργου, τα γνωστά …επιθεωρησιακά. Η δήλωση ...μαγνητοφωνημένη. Λυπάμαι αγαπητοί μου, αλλά και το …επικοινωνιακό προσωπικό είναι εξίσου ανίκανο.