Το φεγγαρόφωτο που περνάει μέσα από τις βαριές κουρτίνες, λες και πέφτει όλο, πάνω στο λευκό. Στο λευκό νυφικό. Και αυτό με την σειρά του το αντανακλά, με ένα υπόλευκο χρώμα σε όλο το δωμάτιο... Το κορμί κουρασμένο κουρνιάζει στην αγκαλιά του Ιππότη. Η ηδονή του ιδρωμένου κορμιού βυθίζεται στην μαγεία της γλυκιάς αναμονής για το αυριανό ξημέρωμα, που θα στολιστεί με λεμονανθούς. Ξημέρωσε... Το κρεβάτι άδειο, το σχήμα του κορμιού του Ιππότη, ακόμα ζωγραφισμένο στο στρώμα...Το βλέμμα στρέφεται, αναζητά το άσπρο... τα μάτια ανοίγουν, ανοίγουν διάπλατα, δεν το βρίσκουν στην θέση του... Η Βασίλισσα, δραπέτευσε φορώντας το δικό της νυφικό. Η Βασίλισσα φυγαδεύτηκε από τον Ιππότη της, καλυμμένη, κρυμμένη στο πέπλο του νυφικού της... Ο επόμενος εραστής είναι η τρέλα... Σκηνοθεσία Κατερίνα...
Πως ξεκινάει άραγε το πολιτικά ορθό; Να υποθέσω με τους Άγγλους Πουριτανούς... του 17ου αιώνα; Και ενώ ο πουριτανισμός είναι πια μια λέξη τόσο αρνητικά φορτισμένη για τους εκφέροντας τον πολιτικά ορθό λόγο, το πολιτικά ορθό, αιώνες μετά, συνεχίζει ακάθεκτο την θριαμβευτική του επέλαση, κατακτά τα πάντα, ποδηγετεί τα πάντα, καταδυναστεύει τα πάντα. Οι Ιππότες με τα μακριά μαλλιά, τα χρυσοκέντητα ρούχα, τα γρήγορα άτια, τα πλουμιστά καπέλα... σήμερα θα φορούσαν γραβάτα... Αντίθετα οι Πουριτανοί, με τα μαύρα λιτά ρούχα, με τα κοντοκουρεμένα μαλλιά... σήμερα θα φορούσαν μπλου τζην.
Οι Ιππότες ρομαντικοί, ελευθεριαζοντες συναισθηματικά και σεξουαλικά, ένας κόσμος που αποθεώνει τον έρωτα, το συναίσθημα, την απόλαυση, την κατανάλωση... Οι Πουριτανοί, καλβινιστές, αυστηροί προτεστάντες, ηθικοί, φανατικοί, στρατευμένοι, ζητούν τον περιορισμό των προνομίων της Αγγλικής Αυλής, μιλούν για δημοκρατικά δικαιώματα... Οι Πουριτανοί του 17ου αιώνα θα ήταν οι σημερινοί Προοδευτικοί...
Σήμερα ο Πουριτανός, θα έκανε σύνθημα του τον περιορισμό της κατανάλωσης, θα φώναζε για τον περιορισμό του ρυθμού ανάπτυξης έτσι ώστε να προστατευτεί το περιβάλλον, θα επιχειρηματολογούσε για την τηλεόραση που διαφθείρει, θα μιλούσε για την δημοκρατία του έρωτα, για την ισότητα, θα λοιδορούσε τα ακριβά ρούχα, σπίτια, αυτοκίνητα. Φανατικά... Στρατευμένα. Το πολιτικά ορθό δηλαδή...
Ο Ιππότης ...και ο Πουριτανός... Διαχρονικό το δίλημμα; Η σωτηρία του κόσμου... που παραβλέπει την …σωτηρία της «ψυχής»… Ο Ιππότης με τον άκρατο ρομαντικό, με τα αισθήματα, την ηδονή και την λαγνεια να ξεχειλίζουν, αυτός που δεν διστάζει να κλέψει το νυφικό της καλής του, να καλύψει με το πέπλο της αγαπημένης του, την Βασίλισσα του, για να την φυγαδεύσει. Η τιμή... Ο Πουριτανός που αποκτά μια γυναίκα, που αφού είναι και αυτή πλάσμα του Θεού, είναι ίση του, και ο έρωτας δημοκρατικός, ισότιμος και πάντα...χρηστικός. Η Ηθική...
Το πολιτικά ορθό... φανατικό και στρατευμένο... το πιο δυνατό, το πιο ισχυρό όπλο... Το πολιτικά ορθό... παραμένει άραγε πάντα συνδεδεμένο με τον Πουριτανισμό ή ακόμα χειρότερα ο νέος Πουριτανισμός φοράει τη λεοντή του πολιτικά ορθού;;;;
Η ...έρευνα, για ...τον διαδικτυακό «συναισθηματισμό*», με βρήκε...απροετοίμαστη...
Εμείς όλη μερα, διαμαρτυρόμαστε ότι είμαστε συνέχεια στο ..δρόμο... Και ...συνεχεια στον δρόμο...πέρα από λεφτά, πέρα από άγχος, πέρα από καριέρα, πέρα από στρες, πέρα από ...ότι, σημαίνει ΚΑΙ ...γνωριμίες, σημαίνει ΚΑΙ επαφές, σημαίνει ΚΑΙ ...επικοινωνία. Γνωρίζουμε κάθε μέρα, δεκάδες, εκατοντάδες ανθρώπους, στις επαγγελματικές μας συναναστροφές, στις κοινωνικές μας συναναστροφές, στον δρόμο... Ποιος δεν έχει ανταλλάξει αλκοολικά ...βλέμματα στα μεταμεσονύχτια φανάρια, της Παραλιακής, της Κηφισίας, της Μεσογείων; ok... κανείς... Τι χρειαζόμαστε λοιπόν τόσο εντονα την διαδικτυακή ... «επαφή»;
Δεκάδες, σωρός από έρευνες περιγράφουν, μιλούν μια τεραστία διαδικτυακή ...πλατεία(επιεικώς...), όπου ο καθένας με τις πιζάμες του, με ένα ποτήρι κρασί, ουίσκι, μπύρα (μπα, ποιος νοιώθει αισθησιασμό με μπύρα;;;) δίπλα στο laptop του, επικοινωνεί, φλερτάρει, μιλάει και «μιλάει», με κάποιον ...άγνωστο. Δεδομένα για την Ελλάδα δεν βρήκα, και έτσι εμείς μπορούμε να πούμε ...τς, τς, τς, ...πφ... μμμμμμμμ... «κοίτα βρε...», μπορούμε να μιλήσουμε αποστασιοποιημένα.... εμάς ...ως Έθνος, δεν μας αφορά...
Οι μελέτες, δίνουν συντριπτικά ποσοστά, τεραστια δείγματα, τουλάχιστον για τους ευρωπαίους, και καταλήγουν λίγο πολύ ...ότι όποιος έχει σύνδεση... κάποτε μιλησε, επικοινωνησε... τουλάχιστον μια φορά... Αυτό πια θεωρείται δεδομένο. Αυτό είναι μη διαπραγματεύσιμο...κατά τας γραφάς. Όλοι, λένε οι ερευνητές, επικοινωνούμε, με πολλούς και ποικίλους τρόπους... Με πολλά και ποικίλα αποτελέσματα. Με πολλές και ποικίλες δικαιολογίες.
Η συγκεκριμένη ερευνα, έρχεται απλά να περιγράψει, να μετρήσει, την απογοήτευση... όταν όλες αυτές οι «επαφές» από εικονικές, φτάνουν να γίνουν και πραγματικές. Όταν αυτές οι ...επαφές, κάποια στιγμή, δεν αρκούνται στις λέξεις, αλλά ζητάνε και το βλέμμα, κάποιες και την αφή, κάποιες και την μυρωδιά και κάποιες και την γεύση.... Και εκεί...τα πράγματα ζορίζουν πολύ... τουλάχιστον για τους άλλους Ευρωπαίους, γιατί είπαμε ...στην Ελλάδα...δεν ξέρουμε...και ότι δεν ξέρουμε ...δεν υπάρχει.
Και έτσι... το 58% των Ευρωπαίων δηλώνει απογοητευμένο από την ...πραγματική συνάντηση, με τον μέχρι εκείνη στιγμή, εικονικό παρτενέρ ...με τον οποίο επικοινωνούσε, ...φλέρταρε... Οι Ιταλοί ...είναι οι κατ’ εξοχήν απογοητευμένοι σε ποσοστό 72%, οι Γερμανοί με 58%, οι Γάλλοι με 56% και οι Βρετανοί με 55%. Οι Ολλανδοί πάλι...φαίνονται πιο ειλικρινείς(;;;) και έτσι μόνο το 48% δηλώνει ότι ...ξεγελάστηκε.
Συχωριανοί μου, υπενθυμίζω ότι όλοι οι Ολλανδοί μιλούν...καλά το «μιλούν» δεν μας πολυενδιαφέρει, γράφουν τέλος πάντων, εξαιρετικά καλά αγγλικά... αν λέω, ...αν, να τους προτιμήσουμε. Οι Ιταλοί πάλι, εκτός του ότι είναι, και μεγάλοι ψεύτες... τα αγγλικά τους είναι άθλια... μην γίνει και καμιά παρεξήγηση... Ε, όσο να πεις, την ώρα που ...τα μεταξωτά ανεμίζουν να σου πει... περίμενε... ψάχνω στο λεξικό, δεν είναι και ότι καλύτερο. Άσε που μπορεί να νομίζει ...ότι ξέρει την ...λέξη και να σε κόψει στο καλύτερο... Για όσους το ...συνήθιζαν πάλι ..σκοτεινά, και με κλειστά μάτια... η «στάση» ονομάζεται ...αλα παντρεμένα... καλά θα κάνουν να τα ανοίξουν τα ματάκια τους. Εκτός αν έχουν σύστημα ανάγνωσης τυφλών... Εντάξει... ανταλλάσσουν, μεταξύ τους φωτογραφίες... αλλά δυστυχώς είναι ρετουσαρισμένες... κοινώς εκείνο το ...«this is last year», που έλεγε και η διαφήμιση, ταιριάζει γάντι στην περιπτωση.
Πάντως η Logitech καταλήγει ότι μια webcamera… είναι περίπου αναγκαία...για την συνομιλία, αν σκοπεύετε... (δηλαδή οι άλλοι Ευρωπαίοι, είπαμε εμείς ...δεν), να τον γνωρίσετε και δια ζώσης τον ...συνομιλητή. Αν πάλι...η φαντασία ειναι το δυνατό σας σημείο, αν αρκείστε στις ...λέξεις, τότε φροντίστε να μάθετε το συντομότερο τυφλό σύστημα. Κάποτε η didacta απαξιώθηκε, νομίζαμε τρομάρα μας, οι επιστήμονες ότι το τυφλό.... είναι μόνο για γραμματείς... Όχι συχωριανοί μου, ή μαθαίνετε τυφλό, ή ...θα τα πετάξετε τα μάτια έξω του «συνομιλητή» σας. Διότι και το ...timing, έχει την σημασία του. Τώρα ...να του πεις...περίμενε να βρω το «κ», ...α, το δικό μου πληκτρολόγιο δεν έχει ... «κ», ε, όσο να πεις θα την χαλάσεις την μαγεία.
Επιπλέον, μέχρι τώρα τα σκάγαμε στον Αεράκη (οι πιο ...ρομαντικές), γιατί και Anais έπαιζε...για τις πιο τολμηρές, και να ...τα ασορτί, και να ...τα μαύρα, και να ...τα κόκκινα, που όσο και να το απαξιώσεις το περιτυλιγμα, χρειάζεται...
Πάνε πια αυτές οι εποχές. Τώρα ο ...αισθησιασμός θέλει την ορθογραφία του. Συντροφοι και Συντρόφισσες, αγαπητά εν πληκτρολογιω αδελφια μου, αφήστε τα ...ασορτί και πιάστε τα ορθογραφικά λεξικά.... Από την άλλη μπορεί το πάθος να παραβλέπει τα ορθογραφικά... Η έρευνα δεν το αναλύει. Θα χαρώ ιδιαίτερα να μου το διευκρινίσετε αυτό το σημείο... αν λέω αν σας έτυχε βρε παιδί μου κάποτε, να έτσι εκεί που ψάχνατε στο διαδικτυο μια εξειδικευμένη έρευνα για την καρετα καρετα... ή κάτι άλλο εξίσου...ανατριχιαστικό.
Και επειδή η τεχνολογία, προχωράει, και επειδή σιγά που θα μας άφηνε στις ...λέξεις, άντε και εικόνα.... φτάσαμε και στο Mutsugoto. Εντάξει το όνομα του project δεν είναι και πολύ αισθησιακό... αλλά το αποτέλεσμα...
Το Mutsugoto, «a body-drawing communicator for distant partners», προσφέρει έναν ...εναλλακτικό και θερμότερο τρόπο επικοινωνίας συγκριτικά, με τα απρόσωπα και ...παγερά e-mails, sms, msn, chats ή ότι τέλος πάντων... Αυτό το καινοτόμο σύστημα, που βασίζετε σε δέσμες φωτός, δίνει την δυνατότητα στους ...συνομιλητές να αγκαλιάζονται αφήνοντας φωτεινά σημάδια, ο ένας στο κορμί του άλλου...
Αντε, και η υπέροχη αφή... το λύσαμε και αυτό... Τώρα για την γεύση... δεν βρήκα κάτι. Επίσης ούτε για την όσφρηση. Κρίμα, γιατί προχθές έδωσα μισό μηνιάτικο σε body lotions, κολόνιες, σαπούνια, αφρόλουτρα και όλες αυτές τις απίστευτες ...καταναλωτικές ανοησίες(φτου μου!!!!), που τελικά θα περιμένω να χρησιμοποιήσω όταν η τεχνολογία...προχωρήσει ακόμα περισσότερο. Λοιπόν καλή ...adsl, εγώ σας αφήνω τωρα, πάω να δω την ημερομηνία λήξης τους... Μην δηλητηριασουμε και κανεναν ...διαδικτυακώς...
*μωρέ «ηλεκτρονικό καμάκι» το λέει, σε απλά ελληνικά, η logitech, αλλά μετά τον Στάλιν ...ε, είπα να μην σας ….τρομάξω περισσότερο, έτσι από την αρχή, έτσι με το ...καληνύχτα σας...
Υ.Γ. Το videaκι που ακολουθεί... το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Επίσης...για ρίξτε μια ματιά, στο call for participation, μπορεί να κανονίσετε τις διακοπές σας στο Εδιμβούργο... ωραιότατη πόλη το Εδιμβούργο...
Για κάποιον άγνωστο σε μένα λόγο, αυτή η αναρτηση, άλλοτε μου εμφανιζει τα σχόλια και άλλοτε όχι. Εγώ πάντως τα σχόλια, τα εχω ανοιχτά.... Όπως καλώς διαγνωσατε, δεν τα πάω και πολύ καλά με τις νεες τεχνολογίες, αλλά ...το παλευω...
Αλήθεια ποιο μπορεί να είναι το αντικείμενο ενός Ψηφίσματος που υιοθετείται από σχεδόν σύσσωμο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και σχεδόν οι ΜΟΝΟΙ που είτε το καταψηφίζουν, είτε απέχουν είναι ΟΛΟΙ οι Έλληνες Ευρωβουλευτές; Χωρίς την παραμικρή παρέκκλιση, ΟΛΟΙ οι Έλληνες εκπρόσωποι ΟΛΩΝ των Ελληνικών Κομμάτων; Τι μπορεί να καταδικάζει αυτό το Ψήφισμα;. Σε τι μπορεί να αναφέρεται αυτό το ψήφισμα που βρίσκει τόσο ...μονοκούκι ενωμένους ΟΛΟΥΣ τους Έλληνες Ευρωβουλευτές;
Στις 2 Απριλίου τέθηκε σε ψηφοφορία στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, το Ψήφισμα με θέμα «Ευρωπαϊκή Συνείδηση και Ολοκληρωτισμός».Το υπεψηφισαν 544 Ευρωβουλευτές, το καταψήφισαν 44, και 33 Ευρωβουλευτές απείχαν.
Το Ψήφισμα αυτό, καταδικάζει ΟΛΑ τα εγκλήματα και τις μαζικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διέπραξαν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα στην Ευρώπη τον 20ο αιώνα, από όπου κι αν αυτά προέρχονται.. Το ψήφισμα αυτό καθιερώνει την 23η Αυγούστου, (ημέρας σύναψης του Συμφώνου Molotow-Ribbentrop) ως Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων. Σημείο ΙΑ του αιτιολογικού «Η Ευρώπη δεν θα ενωθεί ποτέ, εάν δεν μπορέσει να καταλήξει σε κοινή θεώρηση της Ιστορίας της. Δηλαδή εάν δεν αναγνωρίσει ως κοινή κληρονομιά τον ναζισμό και τον σταλινισμό , εάν δεν διεξαγάγει έντιμο και ουσιαστικό διάλογο για τα εγκλήματα αυτών των καθεστώτων». Σημείο ΙΔ του αιτιολογικού «Εκτιμώντας ότι, από την οπτική γωνία των θυμάτων, δεν έχει σημασία ποιο καθεστώς τους αφαίρεσε την ελευθερία, τους βασάνισε ή τους δολοφόνησε, για οποιονδήποτε λόγο»
Στην Ελλαδα του 21ου αιώνα, αν είσαι αντι-αμερικανός, αν είσαι αντι-ευρωπαίος, αν είσαι αντι-δυτικός, αν είσαι αντι-ιμπεριαλιστής, αν εισαι αντι-ρατσιστής (τρόπος του λέγειν βέβαια), είσαι ...προοδευτικός με την βούλα. Αλλά είναι έγκλημα καθοσιώσεως να είσαι αντι-σταλινικός. Ή για να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους, σύμφωνα με τα πολιτικάντικα τερτίπια των ελληνικών κομμάτων, ΟΛΩΝ των ελληνικών Κομμάτων, το να είσαι αντι-σταλινικός, έχει πολύ μεγάλο πολιτικό κόστος. Το γιατί... το αφήνω στην κρίση του καθενός...
Αξίζει ίσως να αναφέρω την στάση του κάθε Κόμματος, στην συγκεκριμένη ψηφοφορία... έτσι για την ιστορία.
Το ΚΚΕ, ...ως όφειλε και όπως ορθώς συμπεράνατε... το καταψήφισε μιλώντας για «ενορχηστρωμένη αντικομουνιστική επίθεση της Ευρώπης των μονοπωλίων...μπλα μπλα μπλα». Είναι γνωστό άλλωστε ότι, στο τελευταίο του συνέδριο το Κόμμα (το Κ πάντα κεφαλαίο), ανέδειξε την πιο μαύρη περίοδο του σταλινισμού (1936-1939) ως την καλύτερη περίοδο οικοδόμησης του «σοσιαλισμού». Και η Αλέκα με την παρέα της, ως νέα Ηρωδιάς (ε, Σαλώμη δεν την λες, ούτε ...ποιητική αδεία), πήρε τα κεφάλια όσων της έκοβαν την θέα από το εικόνισμα του Στάλιν. Τώρα μάλιστα στην οικονομική εξόρμηση του Κόμματος...για τις ευρωεκλογές, με συνδρομή πάνω από 20 ευρώ θα παίρνεις δώρο και το εικόνισμα του Ιωσήφ, με ξύλινη κορνίζα σκαλιστή, να το βάζεις στην κρεβατοκάμαρα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ απείχε... Δεν την γλίτωσε βέβαια... ξαμόλησε η Αλέκα, το πρωτοπαλίκαρο και τον έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ έναν παρά... «την κοπάνησε, από την ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όπου ψηφίστηκε, κατά πλειοψηφία, το κατάπτυστο ψήφισμα» ...έκραξε τον ΣΥΡΙΖΑ ο σύντροφος Μαΐλης. Άλλωστε το παιχνίδι πια στον ΣΥΡΙΖΑ, το έχουν πάρει πάνω τους όσοι εκ του ΚΚΕ προερχόμενοι, χωρίς να αναθεωρήσουν ούτε κατά κεραία απόψεις και συμπεριφορές που τους ανέδειξαν κάποτε σε προσβεβλημένα στελέχη ενός σταλινικού κόμματος είναι πια οι κύριοι ιδιοκτήτες του σπιτιού. Μαξιμαλισμοί, κοινοτυπίες, ατάκες, αλαζονικοί λεκτικοί ακροβατισμοί... και ακτιβισμός από τηλεοράσεως. Οι επαγγελματίες επαναστάτες σοφοί... ασχολούνται τώρα με την ποίηση... με τον σταλινισμό δεν έχουν χρόνο... Απέχουν...
Το ΠΑΣΟΚ το καταψήφισε επίσης ...πετώντας με άκρατο πολιτικαντισμό, την μπάλα στην εξέδρα ή στους ...ιστορικούς... που πρέπει να ερμηνεύσουν. Όσον αφορά στην ημέρα μνήμης για τα θύματα των αυταρχικών και ολοκληρωτικών καθεστώτων το ΠΑΣΟΚ εκτιμά ότι αυτή «εξομοιώνει κατά απαράδεκτο τρόπο δύο ανόμοια κομμάτια της Ιστορίας που το καθένα είχε διαφορετική αφετηρία και που για διαφορετικούς λόγους έχουν καταδικαστεί στη συνείδηση του Ευρωπαίου πολίτη». Εντυπωσιακό;;;;
Το ΠΑΣΟΚ, είναι βέβαιο πως έχουν καταδικαστεί στην συνείδηση του Ευρωπαίου πολίτη, αλλά ...η σκιά του ΚΚΕ βαριά, το πολιτικό κόστος... μεγάλο, για να ...καταδικάσει και αυτό σαν Κομμα, αυτό που έχει «καταδικαστεί στην συνείδηση του Ευρωπαίου πολίτη». Το ψήφισμα βέβαια δεν αναφερόταν ούτε στις αιτίες του Ναζισμού, ούτε στις αιτίες του σταλινισμού, την φρίκη από όπου κι να προέρχεται καταδίκαζε. Αλλά η Ματσούκα ... δεν βρήκε εύκαιρο κανέναν να της εξηγήσει τις άγνωστες λέξεις... εκεινο το "holodomor" πολύ την βασάνισε, ο Πάγκαλος δεν πιάνει ...Βρυξέλλες, άσε που κυνηγούσε το κατσίκι για το Πάσχα, άσε που τον λέει και χοντρό ο Ριζοσπάστης και τον πιάνει το παράπονο... κοινώς λεονταρισμοί επικοινωνιακής κατανάλωσης, το ψήφισμα στο ντούκου πέρασε.
Η Νέα Δημοκρατία προτίμησε την αποχή. Η αποχή για την Ν.Δ., δεν είναι πια στάση... ιδεολογία είναι. Η δικαιολογία που υποστήριξαν οι ευρωβουλευτές της είναι ότι «η αποτίμηση των ιστορικών γεγονότων αποτελεί αποκλειστικό έργο των ιστορικών και όχι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου».... Καλό το παραμύθι σας ...αλλά δεν έχει Δράκο... Στο ερώτημα γιατί λοιπόν να μην ψηφίζουμε τους ιστορικούς... μην απαντήσετε... είναι απλά ρητορικό...
Ο ΛΑΟΣ, επίσης δεν έμπλεξε με τα ζόρικα. Απείχε και αυτός... Άλλη κουφαμάρα αυτή...Τώρα τον σταλινισμό φοβήθηκε να καταδικάσει, τον ναζισμό... θα σας γελάσω. Δεν ευκαιρούν να μας εξηγήσουν κι αυτοί, ο Πρόεδρος τσακώνεται με τον Καραμανλή για τα κοινόχρηστα της πολυκατοικίας που συγκατοικούν, όλη μέρα τρέχει στα ακτινολογικά εργαστήρια και στους μαγνητικούς τομογράφους ...μετρώντας, κόβοντας και ράβοντας με ...προσήλωση στο Σύνταγμα, την «συνείδηση» των βουλευτών του.
Και αυτή η ρημάδα η Συνείδηση... είναι μια λέξη με τόσες πολλές και αντιφατικές ...ερμηνείες στην ελληνική γλώσσα. Μπερδεμενη έννοια, ζόρικα πράματα...
Πολλά είπα, μακρηγόρησα... Άλλωστε τι να πω, το γεγονός είναι τόσο ισχυρό από μόνο του. Στο μόνο δημοκρατικά εκλεγμένο όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι Έλληνες ευρωβουλευτές... επιφυλάχθηκαν, να συζητήσουν τα έργα και τις ημέρες του Ιωσήφ με την Αλέκα και την παρέα της.
...Κανονικά θα έπρεπε να ...ντρέπομαι που διαφωνώντας καθέτως, οριζοντίως πλαγίως και διαγωνίως επί του θέματος, με όλη την πολιτική σκηνή της χώρας, με όλα τα Κόμματα, με όλους τους Έλληνες «προοδευτικούς» , επιμένω να θεωρώ μνημειώδες το Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 2ας Απριλίου, με τίτλο «Ευρωπαϊκή Συνείδηση και Ολοκληρωτισμός». Το Ψήφισμα που καταδικάζει, όλα τα εγκλήματα, όλη την φρίκη στην Ευρώπη του 20ου αιώνα, ΑΠΟ ΟΠΟΥ κι αν αυτή προέρχεται, όπως αυτή κι αν έχει βιωθεί, από όποιους κι αν έχει βιωθεί γιατί... «από την οπτική γωνία των θυμάτων, δεν έχει σημασία ποιο καθεστώς τους αφαίρεσε την ελευθερία, τους βασάνισε ή τους δολοφόνησε, για οποιονδήποτε λόγο».
Μπορείτε, να με κατατάξετε στις ...σκοτεινές δυνάμεις της αντίδρασης, μπορείτε να με δείξετε με το δάχτυλο ως ...μαύρη, ως ...αντιδραστική, ...δεν θα πω κουβέντα... Δεν υπάρχει κουβέντα για να πω...
Τα χέρια μου ιδρώνουν... Τα πόδια μου είναι παγωμένα, όχι δεν μπορώ. Ειλικρινά δεν μπορώ...
Bάζω το τυχερό μου στυλό, στην τσάντα, σηκώνομαι, διασχίζω τον διάδρομο, και αφήνω την λευκή μου κόλλα, πάνω στην έδρα. - Που πας; - Λυπάμαι, θα κατέβω στην άλλη εξεταστική... - Δεν έχει άλλη εξεταστική, πάρε την κόλλα σου πίσω και απάντησε... - Μα... - Δεν εχει μα, είπα, πάρε την κόλλα σου και απάντησε... Σηκώνω το βλέμμα αργά... αυτό συχνά πιάνει... - Σας παρακαλώ... - Είπα πήγαινε και γράψε ότι ξέρεις.... απάντησε τώρα...
Ο κ. Σανιδάς είναι κατηγορηματικός... ξαναγυρίζω στο έδρανο... και νάσου απο πάνω μου, συνταγματολόγοι,- καλέ κ. Βενιζέλο με πατάτε, είναι δυνατόν να χωρέσετε στο έδρανο; θα πάθω ασφυξία-, βουλευτές, πολιτικοί, wannabe πολιτικοί, δημοσιογράφοι, εισαγγελείς, δικαστικοί, νομικοί... σεισμολόγοι (οι σεισμολόγοι είναι πάντα παρόντες, στις εξετάσεις μου, ανεξαρτήτως ...μαθηματος). - Μην φωνάζετε, σας παρακαλώ μην φωνάζετε, δεν καταλαβαίνω... δεν ξέρω...
Αλλά και τι σημασία έχει να καταλάβω, και τι σημασία έχει να ξέρω, σημασία έχει να αποφανθώ... -κ. Προεδρε, σας παρακαλώ, δεν θέλω να γίνω συνταγματολόγος, μην σώσω να πάρω πτυχίο. Να σας γράψω κάτι για του σεισμούς που τα έχω και πιο πρόσφατα; ...Όχι, καλά....Να πάρω ένα πτυχίο ψυχολόγου ίσως; Και αυτά τα έχω πρόσφατα, προχθές δεν ήταν που ο νεαρός στον ΟΑΕΔ στο Ρέντη, αυτοκτόνησε, είμαι διαβασμένη σας λέω... Να πάρω ένα πτυχίο κοινωνιολόγου... όλο τον Δεκέμβρη διάβαζα, άσε που μου κάνει επανάληψη και ο Πρύτανης Λαζόπουλος... Α, να επέτειος του Τσερνομπίλ... αυτά πια τα ξέρω να σας τα πω... μην σπρώχνετε κ. Βενιζέλο... Οκ... Οικονομολόγου ίσως; Τραπεζικά; Α, και για την αντιτρομοκρατική μπορώ να σας πω, ποίηση ίσως, παρακολούθησα ένα εκπληκτικό σεμινάριο απο τους κ. Καρατζαφέρη και Αλαβάνο, μετά διάβασα και τον Γεωργουσοπουλο...
Όχι... ο κ. Σανιδάς, είναι ανενδοτος, πρέπει να αποφανθώ επί του Συντάγματος... Ξανασκυβω το κεφάλι στην κόλλα μου... Την εγκύκλιο Λινού, να προσέξεις μου φωνάζει ο Πρετεντέρης...
Αρχίζω να αγριεύω... Ακούστε αγαπητοί μου, εγώ ουτε ξέρω και ουτε θέλω να μάθω, και πάνω από όλα ΔΕΝ ΘΕΛΩ και ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να αποφανθώ επι του άρθρου 86 και της ερμηνείας του. Ούτε θέλω να αποφανθώ για την ερμηνεία κανενός άλλου άρθρου του Συντάγματος ή όποιου Νόμου. Εμένα δεν είναι αυτή η δουλειά μου. Εμένα η δουλειά μου είναι να εμπιστευτώ την δικαιοσύνη, να εμπιστευτώ τους θεσμούς, να εμπιστευτώ την Δημοκρατία. Δεν αντέχω πια αυτήν την παραλυτική καχυποψία, δεν αντέχω αυτό το τα έκαναν οι προηγούμενοι, θα τα κάνουν οι επόμενοι, τα κάνω εγώ ή μου αφήνετε το περιθώριο να τα κάνω εγώ. Δεν ξέρω, δεν θέλω να μάθω, δεν θέλω να αποφανθώ. Χρειάζομαι μόνο ένα, χρειάζομαι μόνο κάτι... και αυτό το κάτι είναι ...να εμπιστευτώ... όχι εσάς, όχι τους προηγούμενους, όχι τους επόμενους, αλλά την Δημοκρατία. Κι αυτήν την εμπιστοσύνη μου, την σπαταλάτε, την εξανεμίζετε, βομβαρδίζοντας με πληροφορίες, με ερμηνείες, με εγκυκλίους... Αυτήν τη δικτατορία της πληροφορίας, της ενημέρωσης και της ημιμάθειας δεν την θέλω... Εγώ την Δημοκρατία μου θέλω. Τους Θεσμούς μου θέλω. Την εμπιστοσύνη μου πίσω θέλω... Ακούτε κ. Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου;
Σκίζω την κόλλα μου, μαζεύω την τσάντα μου, και σηκώνομαι από το έδρανο. Βγαίνοντας από το αμφιθέατρο, πέφτω πάνω στον Παυλίδη, που σβηνογράφει στο τεφτερι τα κουκιά των ...συνειδήσεων των συναδελφων του...
- Αποφάσισες, με ρωτάει; - Αει στο διάολο και συ ρε Παυλίδη, φύγε μέσα από τα πόδια μου. Τι να το κάνει ρε, το τριάρακι με το barbecue στο Ν. Ψυχικό η κόρη σου; Δώσε της τον Πατέρα της πίσω. Αυτόν χρειάζεται... Αμελλητί...
Σπάνια έρχομαι πια εδώ, κι αν έρθω πάντα βιαστική, και πάντα να φεύγω πριν σουρουπώσει… πάντα για λίγο. Αλλά να σήμερα… σκαρφαλωμένη πάνω στην μάντρα της παιδικής μου μνήμης, με πήρε η ώρα, να ανασκαλεύω, να μυρίζω, να θυμάμαι… Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Σαν να πέρασαν μόνο οι νύχτες…
ΜεγαλοΣαβατιατικα απογεύματα που κυλούσαν αργά... Τα καινούργια λουστρίνια να περιμένουν στο κουτί τους να φορεθούν το βράδυ στην Ανάσταση, οι ατελείωτες διαπραγματεύσεις με την μητρική εξουσία για να μην φορεθεί ζακέτα πάνω από το καινούργιο φουστάνι με τα δαντελένια ανάγλυφα λουλουδάκια, παρακάλια για να μην πιαστούν τα μαλλιά κοτσιδάκια, να μείνουν να ανεμίζουν στους ώμους, υποσχέσεις ότι θα προσέχεις, ότι δεν θα χαζεύεις, ότι θα κρατάς μακριά από τα μαλλιά σου, την λαμπάδα. Την λαμπάδα με τους κόκκινους φιόγκους, τα αυγά και τα αρνάκια, αυτήν την αγορασμένη από το Μινιόν.
Ναι, το βράδυ θα ντυνόσουν πριγκίπισσα, αλλά το απόγευμα, εκεί στην παραλία, με το βρώμικο μπλουτζήν και το μπουφαν αφημένο στο βράχο, θα βοηθούσες την παρέα να δοκιμάσουν τις στρακαστρουκες... Θα καθόσουν στην βρεγμένη άμμο, να ακούς τις ιστορίες των λίγο μεγαλύτερων από εσένα, αυτούς που η γιαγιά τους έλεγε τσόγλανους γιατί της λεηλατούσαν τα τριαντάφυλλα του κήπου, της έκοβαν άτσαλα τις πασχαλιές, μόνο οι τεράστιες ορτανσίες στις μεγάλες πήλινες γλάστρες γλίτωναν, δεν τολμούσαν να φτάσουν μέχρι την βεράντα. Τους άκουγες μαγεμένη να διηγούνται τα παραμύθια τους, έσπρωχνες τον καιρό να μεγαλώσεις και εσύ, να γίνεις ισότιμη συντρόφισσα στα φοβερά κατορθώματα τους, να κολυμπάς και εσύ μέχρι απέναντι στην Μακρόνησο, να βουτάς και εσύ από εκείνα τα βράχια απέναντι, ναι εκεί που θα καρφωνόσουν και εσύ λίγα χρόνια αργότερα, σε μια επίδειξη …δεξιοτεχνίας.
Εδώ και μέρες είχες ανοίξει το κουτί που φυλούσες τα σπάνια κοχύλια σου, τα είχες κολλήσει ένα ένα και είχες φτιάξει το δώρο για τον κολλητό σου, τον Αντώνη. Ο Αντώνης που σε έπαιρνε μαζί του, στην παρέα των μεγάλων, στην παρέα των αγοριών. Ο Αντώνης που αψηφούσε τα γιουχαΐσματα των «μεγάλων αγοριών» που τον προγκούσαν γιατί «κουβάλαγε» μαζί του πάντα, την «μικρή Κατερίνα». Ο Αντώνης που χτύπησε αυτόν που σου τράβηξε τα κοτσιδάκια, για να γελάσουν. Ο Αντώνης που σε πήγε μπλαβισμένη στην μαμά σου, όταν έπεσες με την κοιλιά από την βάρκα.
Σουρούπωσε, η παρέα τα μαζεύει… Ξέρει πως φοβάσαι να περάσεις μόνη σου από τις σκοτεινές φιστικιές για να φτάσεις στο σπίτι, και θα σε πάει εκεινος. Χωρίς να σε ρωτησει "φοβάσαι;". Χωρίς να σε βάλει να απαντησεις με κατεβασμένο κεφάλι "ναι". Χωρίς να μετρησει ότι η μαμα του πάλι θα του φωνάζει πάλι γιατί αργησε. Μόλις βλέπεις την άκρη του μαντρότοιχου του σπιτιού σου, βάζεις μια τρεχάλα, τον προσπερνάς … περίμενε, περίμενε με μισό λεπτό, του φωνάζεις… Τρέχεις στο μικρό σπιτάκι του κήπου, εκεί που φυλάνε όλες τις παλιατσαρίες, όλα τα εργαλεία, και πίσω από εκείνη την αρχαία μηχανή που κουρεύει το γκαζόν, βρίσκεις το «δώρο», το δώρο σου στον Αντώνη. Αυτό που έχεις φτιάξει κολλώντας ένα ένα τα πιο όμορφα κοχύλια της συλλογής σου. Ναι, ναι και εκείνο, εκείνο που μοιάζει με ροζ, ναι, αν το δεις στο φως …είναι ροζ, ....κολλημένο και εκείνο ...στην κορυφή. Αναψοκοκκινισμένη τον βρίσκεις να σε περιμένει στην μάντρα, μετρώντας τις στρακαστρουκες και τα τρίγωνα, που παλεύει να χώσει στις τσέπες του. «Το Δώρο σου» του λες…
Σε κοιτάζει, πάει να απλώσει τα χέρια του να το πάρει, πας να του το δώσεις, μαζεύει τα χέρια του… και το Δώρο, με τα κολλημένα κοχύλια, με το ροζ κοχύλι, ναι αλήθεια, αν το δεις στο φως...είναι ροζ, κολλημένο προσεκτικά στην κορυφή, πέφτει κάτω… και σπάει… -Συγνώμη λέει ο Αντώνης, αλλά εγώ δεν μπορώ να σου δώσω από τα τρίγωνα μου… -Μα δεν ήθελα, λες, δεν ήθελα τίποτα… Να στο χαρίσω ήθελα, δεν ήθελα να το ανταλλάξω, δεν ήθελα να σου πάρω τίποτα, δεν ήθελα τα τρίγωνα σου...
Το βράδυ, γυρνώντας από την Ανάσταση, ντυμένη με τα στραφταλιστά λουστρίνια, με την ζακέτα ανάρριχτη πάνω από το γαλάζιο φουστάνι με τα ανάγλυφα δαντελένια τριανταφυλάκια, με τα μαλλιά πιασμένα μισή αλογοουρά, με την λαμπάδα σου σβηστή αλλά το χάρτινο φαναράκι σου να φεγγοβολά, η άκρη του ματιού σου πιάνει, εκεί έξω από τον μαντρότοιχο, το βουναλάκι με τα σπασμένα κοχύλια. Μισό λεπτό… Αφήνεις την λαμπάδα και το αναμμένο φαναράκι στην μάντρα, σπρώχνεις τα σπασμένα κοχύλια με το λουστρίνι στην άκρη, με τα χέρια σπρώχνεις λίγο χώμα να τα σκεπάσεις και τρέχεις να προλάβεις τον μπαμπά σου. Τον μπαμπά σου, που θα ξανανάψει την λαμπάδα με τον κόκκινο φιόγκο, που θα σε σηκώσει ψηλά στα χέρια του, για να φτάσεις πάνω πάνω την πόρτα και να κάνεις έναν ακόμα σταυρό με την κάπνα της…
Σε πήρε η ώρα...έβαλε κρύο… σε λίγο θα σουρουπώσει, καλύτερα να μην σε βρει το σούρουπο εδώ, όχι ακόμα. Κατεβαίνεις από την μάντρα, παλεύεις να κόψεις ένα τριαντάφυλλο με το χέρι, γλύφεις την σταγόνα το αίμα από το αγκάθι, κλειδώνεις πίσω σου την βαριά καινούργια εξώπορτα, το ακουμπάς στο κάθισμα του συνοδηγού και βάζεις μπροστά το αυτοκίνητο… Αλλάζεις γνώμη, σταματάς, παίρνεις το τριαντάφυλλο και το αφήνεις πάνω στον μαντρότοιχο... Κάπου εκεί απο κάτω, στο πεζοδρόμιο, θα είναι θαμμένο και το ροζ κοχύλι... Ναι, αλήθεια, όταν το έβλεπες στο φως, γινόταν ροζ...
Αυτό το τόσο λευκό στα κατάμαυρα μάτια σου. Με κοίταξες εξεταστικά από την πρώτη στιγμή. Άργησα να καταλάβω ότι μιλάς Ελληνικά. Ίσως είπα και κάτι περισσότερο ...προκλητικό από όσο έπρεπε. Αλλά μου είπες «ευχαριστώ»...
Να δεις θάλασσα, ήρεμη θάλασσα, μου είπες. Πάμε, σου είπα. Όχι, δεν θα σε πάω από την Αττική οδό, θα πάμε από την παραλιακή. Χαμογελάω...Όχι, γιατί να σε φοβηθώ; Δύσκολο να μιλήσουμε. Κάποια στιγμή, παραιτηθήκαμε και οι δυο, από την προσπάθεια. Και τι να πούμε; Δεν ξερεις τίποτα, ξέρω ελάχιστα, τα ξερουμε όλα.
Χαμογελάω... Γιατί με κοιτάς; Χαμογελάς...Ανασηκώνεις τους ώμους... Ναι, ας μην πούμε τίποτα... Εγώ δεν μπορώ να μείνω εδώ απόψε. Μείνε εσύ, θα έρθω αύριο να σε πάρω... Καληνύχτα...
Ακόμα στη βεράντα; Δεν κοιμάσαι; Ναι ξαναγύρισα... Θα μείνω και εγώ απόψε εδω... Αύριο το πρωι θα φύγουμε μαζί... Αυριο, θα γυρίσουμε, και εσύ και εγώ, πάλι πίσω, στις ζωές μας... Απόψε όμως, η θάλασσα θα είναι ήρεμη, και για τις δυο μας... Ναι, έτσι λένε, η θάλασσα ειναι ...μία. Όχι, απόψε δεν φοβάμαι... Σε παρακαλώ, σε παρακαλώ πολύ, μη φοβάσαι και εσύ αποψε... Απόψε, άσε ανοιχτή την μπαλκονοπορτα... κοίτα απέναντι... Το λένε Μακρόνησο...Όχι, δεν μένει πια κανείς εκεί
Η Ανάστατη...προϋποθέτει το ...Θάνατο... Ο Θάνατος πάλι έπεται ...της Σταύρωσης, και αυτή με την σειρά της... του Γολγοθά. Από την άλλη ο Ιούδας, όπως άλλωστε και κάθε Ιούδας, ...φιλούσε υπέροχα... Αλλά δεν ήταν μονο ο Ιούδας... και ο αγαπημένος Πέτρος έκανε την ...λαδιά του Όσο για τον Πόντιο Πιλάτο... διαχρονική αξία... θα είναι πάντα εδώ... Για την Μαγδαληνή πάλι... οι φήμες διίστανται.
Όχι, δεν θα σας ευχηθώ να τα ...αποφύγετε όλα τα ...προηγούμενα. Όχι, ξέρω πως...αν δεν υπάρξει, Ιούδας, Πέτρος, Γολγοθάς, Σταύρωση, Θάνατος... η Ανάσταση... περνάει απαρατήρητη. Και το ακόμα χειρότερο... η Ζωή περνάει απαρατήρητη. Ας ευχηθώ λοιπόν ...αυτά να είναι ήδη πίσω. Αλλά αυτά να τα κρατάει, να τα κρατήσει, η μνήμη ζωντανά. Μπροστά ...μόνο η Ζωή, όσο συνταρακτική, όσο συναρπαστική, όσο παθιασμένη, όσο ορμητική, όσο γλυκιά, όσο ΜΙΑ... της αξίζει να είναι. Και πάντα... a thousand kisses deep
Θα μου πεις ...μα ξεχνάς ποτέ την Σταύρωση; Όχι ...Ποτέ... αλλά μόνο έτσι ...ακουμπάς την Ανάσταση. Ή μάλλον, μόνο έτσι, ακουμπάς της Ζωή...
Υ.Γ. Καλό θα ήταν επίσης, να θυμάστε ότι ο Θωμάς... δεν ήταν ρεαλιστής... ήταν απλά άπιστος. Ή όχι;
Το φεγγαρόφωτο που περνάει μέσα από τις βαριές κουρτίνες, λες και πέφτει όλο, πάνω στο λευκό. Στο λευκό νυφικό. Και αυτό με την σειρά του το αντανακλά, με ένα υπόλευκο χρώμα σε όλο το δωμάτιο...
